PL220694B1 - Zamek i klucz do zamka - Google Patents

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest zamek z dwoma współosiowymi cylindrami blokującymi i klucz do obsługi zamka.

Obecnie znane są rozwiązania cylindrycznych zamków z płaskimi kluczami (patrz dokument EP 0211602), w których pierwsze kodowanie po węższej stronie klucza obsługuje kołki regulacyjne, umieszczone w obrotowym cylindrze w rzędzie w płaszczyźnie podłużnej kanału klucza, które współpracują z kołkami blokującymi obciążonymi sprężyną, umieszczonymi w obudowie zamka. Jednocześnie drugie kodowanie po drugiej stronie klucza obsługuje tarcze w kształcie sierpów, przesuwające się w łukowych rowkach na obwodzie obrotowego cylindra przeciwnie do siły sprężyny powrotnej. Te tarcze współpracują z podłużnym prętem blokującym, który jest promieniowo teleskopowo umieszczony w cylindrze i sprzęga się w wysuniętej pozycji blokującej z podłużnym rowkiem blokującym w cylindrycznym wydrążeniu obudowy zamka. Pomimo że takie rozwiązania pozwalają na względnie dużą liczbę kombinacji, nie eliminują one możliwości nieupoważnionego otworzenia zamka za pomocą tak zwanego sposobu dynamicznego (bumpingu), podczas którego bębenki i kołki blokujące są wprawiane w drgania wskutek uderzeń aplikatora klucza w takim zakresie, że tworzy się płaszczyzna podziału i przy jednoczesnym przekręcaniu cylindra możliwe jest jego obrócenie. Ulepszony układ cylindrycznego zamka, bardziej odpornego na dynamiczne otwieranie, opisano w czeskim wzorze użytkowym CZ 20509. Poprawę osiągnięto tutaj za pomocą specyficznego ukształtowania tarcz w kształcie sierpów (bębenków) i ich współpracy ze ściankami cylindrów i obudowy, włącznie z podłużnym prętem blokującym. Jednakże na niezawodne działanie sprzęgła zamka ujemnie wpływa zwiększone zużywanie i ścieranie końcówki klucza, który po jego umieszczeniu w cylindrze wpasowuje się bezpośrednio w powierzchnię oporową korpusu sprzęgła i przesuwa sprzęgło w roboczą krzywkę zamka.

Przedmiotem niniejszego wynalazku jest zamek i klucz, przy czym zamek posiada dwa współosiowe cylindry blokujące, z których każdy obraca się we własnej obudowie, między którymi osiowo obraca się robocza krzywka zamka, przy czym obie obudowy są ze sobą połączone mostkiem w dolnej części. Oba cylindry są również wspólnie utrzymywane za pomocą złączy zabezpieczających i dla działania zamka są one indywidualnie wyposażone w sprzęgło, które jest jednocześnie umieszczone w osi obrotu korpusu roboczej krzywki, gdzie przesuwa się, lecz nie obraca się względem roboczej krzywki. Istota wynalazku polega na tym, że łukowe pierścieniowe rowki, rozmieszczone wzdłuż długości cylindrycznego korpusu cylindra, obejmują co najmniej jeden rząd podpartych sprężynami tarcz w kształcie sierpów, które są prowadzone przesuwnie w tych pierścieniowych rowkach za pomocą ich występów znajdujących się na zewnętrznej stronie każdej płytki i sięgających do wewnętrznych pierścieniowych rowków w obudowie, przy czym te występy są kątowo od siebie odsunięte i współpracują z równoległymi do osi rowkami w wewnętrznej cylindrycznej powierzchni obudowy. Liczba i kątowe przesunięcie równoległych do osi rowków odpowiada liczbie i kątowemu przesunięciu występów. Przesunięcie występów poszczególnych tarcz do odpowiednich równoległych do osi rowków jest przeprowadzane przez pierwsze kodowanie, utworzone po jednej stronie grzbietu lub w odpowiedniej bocznej stronie klucza płaskiego do zamka, w które płytka jest sprężyście wpychana po włożeniu klucza do zamka. W celu zapobiegania obracaniu cylindra po włożeniu autoryzowanego klucza płaskiego, kołek ograniczający jest umieszczany w cylindrze w obszarze wewnętrznego zakończenia tego cylindra; zewnętrzna wystająca część kołka ograniczającego jest przewidziana do przesuwania się w podłużnym rowku, wykonanym w obudowie, który, w kierunku ku roboczej krzywce, przechodzi w pierścieniowy rowek obudowy. W funkcjonalnej pozycji po włożeniu autoryzowanego klucza płaskiego, w której wszystkie tarcze są obrócone w taki sposób, że ich zewnętrzne występy wsuwają się w podłużne równoległe do osi rowki i następnie po przepchnięciu cylindra w głąb zamka pod wpływem części oporowej trzonka klucza płaskiego, kołek ograniczający osiowe przesunięcie cylindra znajduje się w pierścieniowym rowku obudowy w zdefiniowanej osiowej pozycji dla późniejszego obrócenia cylindra w obudowie.

Rozwiązanie zamka według niniejszego wynalazku eliminuje problem nieupoważnionego pokonania zamka wyżej opisanym sposobem dynamicznym (bumping). W przeciwieństwie do klasycznej budowy cylindra, w której sprzęgło jest aktywowane (połączenie sprzęgła z roboczą krzywką zamka) przesunięciem klucza, tutaj aktywowanie następuje wyłącznie po późniejszym osiowym przesunięciu cylindra w głąb zamka pod wpływem części oporowej trzonka autoryzowanego klucza. Tak więc na niezawodne działanie sprzęgła nie wpływa zużywanie i ścieranie się końcówki klucza, w przeciwieństwie na przykład do zamków płytkowych do modułów zapłonowych w pojazdach samochodowych.

PL 220 694 B1

Korzystnie jest, kiedy łukowe pierścieniowe rowki cylindrycznego korpusu cylindra, obejmują dwa rzędy prowadzonych przesuwnie podpartych sprężynami tarcz z występami, umieszczonych naprzeciw siebie i współpracujących z równoległymi do osi rowkami w wewnętrznej cylindrycznej powierzchni obudowy, przy czym tarcze z każdego rzędu są obsługiwane przez odpowiednie pierwsze i drugie kodowanie włożonego klucza, które również wykonano po dwóch stronach po bokach grzbietu lub po bocznych stronach klucza. Zwiększa to liczbę kombinacji i bezpieczeństwo zamka.

Korzystnie jest również, kiedy osiowe przesunięcie cylindra w zamku działa przeciwnie do nacisku sprężyny cylindra, której drugie zakończenie spoczywa na żebrze krzywki roboczej zamka. Ułatwia to działanie cylindra.

Jest korzystnie, kiedy powierzchnia wewnętrznego zakończenia cylindra posiada poprzeczne wycięcie, w którym jest umieszczony przesuwnie i dopasowany do niego korpus płytkowego sprzęgła, stale dociskanego do żebra roboczej krzywki; przy czym korpus sprzęgła posiada podłużne wycięcie, które jest otwarte w kierunku żebra roboczej krzywki, przy czym obudowa zaopatrzona jest w kołek ogranicznika wysunięcia sprzęgła, który wchodzi w to wycięcie i wyznacza końcową osiową pozycję sprzęgła.

Jest także korzystnie, kiedy górne zakończenia promieniowych kanałków, umieszczonych w rzędzie, prowadzą do kanału na klucz w cylindrze. W promieniowych kanałkach znajdują się przesuwnie wpasowane kołki regulacyjne, których górne zakończenia współpracują z trzecim kodowaniem, utworzonym na dolnej węższej stronie klucza płaskiego, i w których dolnych zakończeniach osadzają się górne strony kołków blokujących, które są obciążone sprężyną w przewiertach obudowy, współosiowych z odpowiednimi otworami w cylindrze w funkcyjnie zablokowanej pozycji cylindra.

Takie pomocnicze klasyczne akcesoria zamka również zwiększają liczbę kombinacji i bezpieczeństwo.

Przedmiot niniejszego wynalazku obejmuje również klucz płaski składający się z główki, poszerzonej części przejściowej i trzonka, w którym co najmniej jedna z dwóch bocznych powierzchni lub oba boki grzbietu trzonka są wyposażone w pierwsze lub drugie kodowanie i węższa dolna część klucza może być ewentualnie wyposażona w trzecie kodowanie, do obsługi pewnych rozwiązań wyżej opisanego zamka. Część oporowa tego klucza składa się ze środków wybranych z grupy obejmującej, indywidualnie lub w kombinacji, dolną powierzchnię poszerzonej części przejściowej, co najmniej jeden boczny występ w tej poszerzonej części przejściowej lub powierzchnię poszerzonej części przejściowej rozciągającą się na boki.

Odblokowanie cylindra zamka przeprowadza się w trzech etapach, obejmujących włożenie klucza, dodatkowe przemieszczenie w celu włożenia całego cylindra z włożonym kluczem do obudowy, gdy siła osiowa jest generowana pod wpływem części oporowej klucza, i w końcu obrócenie cylindra poprzez przyłożenie momentu obrotowego na włożony klucz.

Przedmiot wynalazku pokazano w przykładach wykonania na załączonych rysunkach, na których fig, 1 jest aksonometrycznym widokiem rozłożonego zespołu zamka z dwoma współosiowymi cylindrami blokującymi, umieszczonymi w odpowiednich obudowach, zawierających korpus krzywki obsługującej zamek, która jest obsługiwana kluczem za pośrednictwem sprzęgła; fig. 2 przedstawia w powiększonej skali pionowy przekrój poprzeczny jednego z cylindrów zamka w stanie nieaktywnym przed włożeniem klucza z grzbietowym rowkiem, dla drugiego kodowania, z równoległymi do osi rowkami, przewidzianymi z kątowymi przesunięciami względem siebie w cylindrycznej wewnętrznej powierzchni obudowy zamka, gdzie ukształtowane występy tarcz w kształcie sierpów są dociskane za pomocą sprężyn do tej powierzchni poza obszarem osiowego rowka; fig. 3 przedstawia pionowy przekrój poprzeczny jednego z cylindrów zamka według fig. 2 po włożeniu klucza z grzbietowym rowkiem dla drugiego kodowania, z równoległymi do osi rowkami, przewidzianymi z kątowymi przesunięciami względem siebie w cylindrycznej wewnętrznej powierzchni obudowy zamka, gdzie ukształtowane występy jednego rzędu tarcz w kształcie sierpów są wpychane za pomocą sprężyn do tych osiowych rowków; fig. 4 przedstawia układ według fig. 3, po włożeniu klucza z grzbietowym rowkiem i bocznym rowkiem, dla drugiego/trzeciego kodowania, gdzie ukształtowane występy dwóch rzędów tarcz w kształcie sierpów, umieszczonych naprzeciw siebie, są wciskane za pomocą sprężyn do tych osiowych rowków w cylindrycznej wewnętrznej powierzchni obudowy zamka; fig. 5 przedstawia trójwymiarowy widok cylindra zamka, od przedniej zewnętrznej strony; fig. 6 przedstawia trójwymiarowy widok cylindra zamka, od przeciwnej wewnętrznej strony; fig. 7 przedstawia klucz do obsługi tego zamka, wyposażony w boczny rowek, który odpowiada przykładowi wykonania, według fig. 3; fig. 8 przedstawia klucz zarówno z grzbietowym jak i bocznymi rowkami, który odpowiada przykładowi wykonania

PL 220 694 B1 według fig. 4; fig. 9 przedstawia pionowy podłużny przekrój części zanika z obszarem końcowym aktywnego cylindra, z włożonym kluczem, w pozycji funkcyjnej przed przesunięciem cylindra, gdy sprzęgło nie jest jeszcze sprzężone z roboczą krzywką; fig. 10 przedstawia poziomy przekrój części zamka według fig. 9 w płaszczyźnie poprowadzonej w osi cylindra; fig. 11 przedstawia widok z góry układu według fig. 9 i 10, w pozycji funkcjonalnej przed wsunięciem cylindra w zamek; fig. 12 odpowiada fig. 11 i przedstawia układ zamka w pozycji funkcjonalnej z cylindrem włożonym do obudowy zamka, gdy sprzęgło zamka jest w wycięciu roboczej krzywki zamka, z którą jest sprzężone; fig. 13 jest obróconym widokiem przekroju według fig. 12; fig. 14 jest przekrojem pionowym obszaru zamka według fig. 13; fig. 15 przedstawia zamek w pionowym przekroju podłużnym; fig. 16 i 17 przedstawiają dwa przykłady wykonania części oporowej klucza do obsługi zamka, który służy do przenoszenia siły osi owej na cylinder zamka, i po wepchnięciu go do części końcowej w obudowie zamka, gdy sprzęgło jest sprzężone z roboczą krzywką, do przenoszenia momentu obrotowego; fig. 18 i 19 przedstawiają tró jwymiarowe widoki części zespołu zamka w stanie rozmontowanym z ilustracją rzędu tarcz, którego przesunięcie jest obsługiwane za pomocą kodowania utworzonego z boku grzbietu płaskiego klucza.

Jak pokazano na fig, 1 i dalszych, zamek według niniejszego wynalazku posiada dwa współosiowe cylindry blokujące 1 z kanałem na klucz 6 dla płaskiego klucza 7, przy czym każdy cylinder obraca się w swojej własnej obudowie 2, zaś obie obudowy 2 są ze sobą połączone mostkiem 3 w dolnej części. Oba cylindry 1 są również wspólnie utrzymywane za pomocą pierścieni zabezpieczających i dla działania zamka są one indywidualnie wyposażone w sprzęgło 4, które jest wpasowywane przesuwnie, lecz nie obraca się w osi obrotu korpusu krzywki roboczej 5 zamka, znajdującej się w odstępie między obydwoma cylindrami 1. Do kanału na klucz 6 prowadzą górne zakończenia promieniowych kanałków, umieszczonych w rzędzie, w które wsuwają się przesuwnie kołki regulacyjne 8. Górne zakończenia kołków regulacyjnych 8 współpracują z trzecim kodowaniem 9, utworzonym na dolnej węższej stronie płaskiego klucza 7, i w ich dolnych zakończeniach osadzają się górne strony kołków blokujących 10, które są obciążone sprężyną w przewiertach obudowy 2, współosiowych z odpowiednimi otworami w cylindrze 1 w funkcyjnie zablokowanej pozycji cylindra 1.

A zatem, aby zwiększyć liczbę kombinacji, dolny rząd bębenków (kołków regulacyjnych 8) i kołki blokujące 10 są uzupełnione zestawem tarcz 11, indywidualnie wpasowanych przesuwnie w łukowe pierścieniowe rowki 12 cylindrycznego korpusu cylindra. Tarcze 11 są ukształtowane w sierpy i na ich stronie zewnętrznej zawsze posiadają dwa kątowo przesunięte występy 13, które współpracują z równoległymi do osi rowkami 14 w wewnętrznej cylindrycznej powierzchni obudowy 2 (fig. 2 i 3). Kątowe przesunięcie tych osiowych rowków 14 odpowiada kątowemu przesunięciu zewnętrznych występów 13 tarcz w kształcie sierpów 11. Zewnętrzne łukowe strony tarcz 11 osadzają się na ścianie cylindrycznego wydrążenia obudowy 2, przy czym część wewnętrznej łukowej strony każdej płytki 11 jest poprowadzona przez dno odpowiedniego łukowego pierścieniowego rowka 12. Przesuwanie płytki 11 jest obsługiwane za pomocą pierwszego kodowania 15, utworzonego z boku trzonka płaskiego klucza 7, w które jedno zakończenie sierpowej płytki 11 (jeden z zewnętrznych występów 13 znajduje się na jej przeciwnym zakończeniu) jest wpychane sprężyną 16 płytki. Ta sprężyna 16 jest umieszczona w zagłębieniu 17 w cylindrze 1 i jej zewnętrzne zakończenie opiera się na występie 18 na wewnętrznym obwodzie płytki 11.

Dla dodatkowego zwiększenia liczby kombinacji (zamknięć płytki) zamka, wymieniony zestaw tarcz 11, indywidualnie wpasowanych przesuwnie w łukowe pierścieniowe rowki 12 cylindrycznego korpusu cylindra 1, można wykonać po obu stronach cylindra 1 (fig. 4). Przesuwanie tarcz 11, znajdujących się po drugiej bocznej stronie cylindra 1, jest obsługiwane przez drugie kodowanie 19, utworzone na bocznej stronie trzonka klucza płaskiego 7 (po przeciwnej stronie trzonka klucza płaskiego 7).

Podczas gdy odblokowywanie konwencjonalnego cylindra przeprowadza się w dwóch etapach, tj. przez włożenie klucza i obrócenie cylindra wskutek przyłożenia momentu obrotowego na włożony klucz, rozwiązanie według niniejszego wynalazku wymaga tylko jednego ruchu, którym jest umieszczenie całego cylindra w obudowie. Po włożeniu autoryzowanego klucza i utworzeniu płaszczyzny podziału między bębenkami (kołki regulacyjne 8) i kołkami blokującymi 10 we wszystkich przewiertach (wały promieniowe), cylinder 1 jest przesuwany (poprzez przyłożenie osiowej siły na część oporową klucza 7) do pozycji w obudowie 2, która będzie umożliwiała obrócenie cylindra 1 poprzez przyłożenie momentu obrotowego na włożony klucz 7. W tej pozycji indywidualne tarcze 11 obracają się w odpowiednich łukowych pierścieniowych rowkach 12 aż do pozycji, w której pod wpływem grzbietowych lub bocznych wypukłości na trzonku klucza 7 (pierwsze lub drugie kodowanie, 15, 19) ich zewnętrzne

PL 220 694 B1 występy 13 wpasują się w odpowiednie osiowe rowki 14 w wewnętrznej cylindrycznej powierzchni obudowy 2. Cylinder 1 jest następnie wpychany pod wpływem działania części oporowej klucza 7. Tylko w pozycji pełnego włożenia cylindra 1 do zamka, sprzęgło 4 jest wciskane w roboczą krzywkę 5 (w wycięcie w jej żebrze) i podczas późniejszego obrotu cylindra 1 robocza krzywka 5 również się obraca.

A zatem, w celu umożliwienia osiowego przemieszczenia cylindra 1 z włożonym kluczem 7 w kierunku krzywki roboczej 5 konieczne jest przesunięcie bębenków do pozycji, w której wszystkie kołki blokujące 10 są w pełni wsunięte w obudowę 2 cylindra 1 (tworzy się płaszczyzna podziału) i jednocześnie wszystkie tarcze w kształcie sierpów 11 są obrócone w taki sposób, że ich zewnętrzne występy 13, sięgając do wewnętrznych pierścieniowych rowków 20 w obudowie 2, wsuwają się w osiowe rowki 14 w wewnętrznej cylindrycznej powierzchni obudowy 2. Liczba wewnętrznych pierścieniowych rowków 20 w obudowie 2 jest dwa razy większa od liczby pobliskich łukowych pierścieniowych rowków 12 cylindrycznego korpusu cylindra 1.

W celu zapobiegania obracaniu się cylindra 1 po włożeniu autoryzowanego klucza 7, cylinder 1 zawiera kotek ograniczający 21, którego część wystająca na zewnątrz jest przesuwnie wpasowana w podłużny rowek 22, utworzony w obudowie 2, jak pokazano na fig. 11 i 12. Ten rowek 22 wyznacza długość osiowego ruchu cylindra 1 z włożonym kluczem 7 w kierunku ku krzywce roboczej 7. W kierunku ku krzywce roboczej 7 przechodzi on w pierścieniowy rowek 23 obudowy 2, pokazany również na fig. 14 i 15, co pozwala na obracanie cylindra 1 w obudowie 2 po wepchnięciu go w zamek w dokładnie zdefiniowanej pozycji kątowej. A zatem w celu ułatwienia działania zamka, cylinder 1 może być obciążony sprężyną w kierunku osiowym (jego przemieszczanie osiowe działa przeciwnie do nacisku sprężyny 27 cylindra, której drugie zakończenie spoczywa na żebrze krzywki roboczej 5 zamka). Powierzchnia wewnętrznego zakończenia cylindra 1 posiada poprzeczne wycięcie 24, w którym jest umieszczony przesuwnie i dopasowany do niego korpus płytkowego sprzęgła 4, stale dociskanego dwiema sprężynami 28 (fig. 10, 11 i 12) korpusu sprzęgła do żebra roboczej krzywki 5 zamka, które posiada wycięcie do przepuszczania sprzęgła 4, gdy to jest sprzężone z roboczą krzywką 5. Otwór na cylinder 1 w obszarze jego wewnętrznego zakończenia obejmuje kołek 25 ogranicznika wysunięcia sprzęgła 4. Korpus płytkowego sprzęgła 4 posiada podłużne wycięcie, które jest otwarte w kierunku żebra roboczej krzywki 5, i kotek 25 ogranicznika wysunięcia sprzęgła 4, wyznaczający jego końcową osiową pozycję, dociera do tego wycięcia.

Jak opisano powyżej, odblokowanie cylindra 1 zamka według niniejszego wynalazku przeprowadza się w trzech etapach, obejmujących włożenie klucza, dodatkowe przemieszczenie w celu włożenia całego cylindra 1 z włożonym kluczem do obudowy 2, i w końcu obrócenie cylindra poprzez przyłożenie momentu obrotowego na włożony klucz. Siła osiowa podczas wkładania całego cylindra 1 wraz z włożonym kluczem do obudowy 2 jest generowana pod wpływem części oporowej trzonka 26 klucza 7, która może się składać z dolnej powierzchni poszerzonej części przejściowej na główce klucza, co najmniej jednego bocznego występu w tej poszerzonej części przejściowej lub powierzchni poszerzonej części przejściowej rozciągającej się na boki, lub z ich kombinacji.

Zamek według niniejszego wynalazku posiada dużą liczbę możliwych kombinacji i jest bardzo odporny na nieupoważnione otwieranie sposobem dynamicznym (bumping).

Claims (7)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Zamek i klucz, gdzie zamek posiada dwa współosiowe cylindry blokujące, a każdy cylinder obraca się we własnej obudowie, między którymi osiowo obrotowo umieszczona jest robocza krzywka zamka, przy czym obie obudowy są ze sobą połączone mostkiem w dolnej części, a oba cylindry są utrzymywane za pomocą złączy zabezpieczających w obudowie i są indywidualnie wyposażone w sprzęgło dla działania zamka, które jest osiowo wsuwane w dopasowany do niego korpus roboczej krzywki w osi obrotu jej korpusu, lecz nie obraca się względem roboczej krzywki, znamienne tym, że łukowe pierścieniowe rowki (12), rozmieszczone kolejno na długości cylindrycznego korpusu cylindra (1), obejmują co najmniej jeden rząd podpartych sprężynami tarcz w kształcie sierpów (11), które są prowadzone przesuwnie w tych pierścieniowych rowkach (12) za pomocą ich występów (13) znajdujących się na zewnętrznej stronie każdej płytki (11) i sięgających do wewnętrznych pierścieniowych rowków (20) w obudowie (2), przy czym te występy (13) są kątowo przesunięte względem siebie odsunięte i współpracują z równoległymi do osi rowkami (14) w wewnętrznej cylindrycznej powierzchni

   PL 220 694 B1 obudowy (2), przy czym liczba i kątowe przesunięcie równoległych do osi rowków (14) odpowiada liczbie i kątowemu przesunięciu występów (13), podczas gdy przesunięcie występów (13) poszczególnych tarcz (11) do odpowiednich równoległych do osi rowków (14) jest przeprowadzane przez pierwsze kodowanie (15), utworzone po jednej stronie grzbietu lub w odpowiedniej bocznej stronie płaskiego klucza (7) do zamka, w które płytka (11) jest sprężyście wprowadzana po włożeniu klucza (7) do zamka, przy czym w celu zapobiegania obracaniu cylindra (1) po włożeniu autoryzowanego płaskiego klucza (7), kołek ograniczający (21) jest umieszczany w cylindrze (1) w obszarze wewnętrznego zakończenia tego cylindra (1), zaś zewnętrzna wystająca część kołka ograniczającego (21) jest przesuwnie przewidziana w podłużnym rowku (22) w obudowie (2), który w kierunku ku roboczej krzywce (5) przechodzi w pierścieniowy rowek (23) obudowy (2), i w których w funkcjonalnej pozycji po wł ożeniu autoryzowanego klucza płaskiego (7), w której wszystkie tarcze (11) są obrócone w taki sposób, że ich zewnętrzne występy (13) wsuwają się w podłużne równoległe do osi rowki (14) i następnie po przepchnięciu cylindra (1) w głąb zamka pod wpływem działania części oporowej (26) trzonka klucza płaskiego (7), kołek ograniczający (21) osiowe przesunięcie cylindra (1) znajduje się w pierścieniowym rowku (23) obudowy (2) w zdefiniowanej osiowej pozycji dla późniejszego obrócenia cylindra (1) w obudowie (2).
2. 2. Zamek i klucz według zaostrz. 1, znamienne tym, że łukowe pierścieniowe rowki (12) cylindrycznego korpusu cylindra (1), obejmują dwa rzędy prowadzonych przesuwnie podpartych sprężynami tarcz (11) z występami (13), umieszczonych naprzeciw siebie i współpracujących z równoległymi do osi rowkami (14) w wewnętrznej cylindrycznej powierzchni obudowy (2), przy czym tarcze (11) z każdego rzędu są obsługiwane przez odpowiednie pierwsze i drugie kodowanie (15, 19) włożonego klucza (7), utworzonych po dwóch stronach po bokach grzbietu lub po bocznych stronach klucza (7),
3. 3. Zamek i klucz według zaostrz. 1 albo 2, znamienne tym, że osiowe przesunięcie cylindra (1) w zamku działa przeciwnie do nacisku sprężyny (27) cylindra, której drugie zakończenie spoczywa na żebrze krzywki roboczej (5) zamka.
4. 4. Zamek i klucz według jednego z zaostrz. od 1 do 3, znamienne tym, że powierzchnia wewnętrznego zakończenia cylindra (1) posiada poprzeczne wycięcie (24), w którym jest umieszczony przesuwnie i dopasowany do niego korpus płytkowego sprzęgła (4), stale dociskanego do żebra roboczej krzywki (5) i wyposażonego w podłużne wycięcie, które jest otwarte w kierunku żebra roboczej krzywki (5), przy czym obudowa (2) zaopatrzona jest w kołek (25) ogranicznika wysunięcia korpusu płytkowego sprzęgła (4), który wchodzi w to wycięcie i wyznacza końcową osiową pozycję sprzęgła (4).
5. 5. Zamek i klucz według jednego z zastrz. od 1 do 4, znamienne tym, że kanał na klucz (6) w cylindrze (1) połączony z górnymi zakończeniami promieniowych kanałków, umieszczonych w rzędzie, w których znajdują się przesuwnie wpasowane kołki regulacyjne (8), których górne zakończenia współpracują z trzecim kodowaniem (9), utworzonym na dolnej węższej stronie płaskiego klucza (7), i w których dolnych zakończeniach osadzone są górne strony kołków blokujących (10), które są obciążone sprężyną w przewiertach obudowy (2), współosiowych z odpowiednimi otworami w cylindrze (1) w funkcyjnie zablokowanej pozycji cylindra (1).
6. 6. Klucz płaski składający się z główki, poszerzonej części przejściowej i trzonka, w którym co najmniej jedna z dwóch bocznych powierzchni lub oba boki grzbietu trzonka są wyposażone w pierwsze lub drugie kodowanie (15, 19) do obsługi zamka określonego w jednym z zastrz. od 1 do 4, znamienny tym, że jego część oporowa (26) składa się ze środków wybranych z grupy obejmującej, indywidualnie lub w kombinacji, dolną powierzchnię poszerzonej części przejściowej, co najmniej jeden boczny występ w tej poszerzonej części przejściowej lub powierzchnię poszerzonej części przejściowej rozciągającą się na boki.
7. 7. Klucz plaski składający się z główki, poszerzonej części przejściowej i trzonka, w którym co najmniej jedna z dwóch bocznych powierzchni lub oba boki grzbietu trzonka są wyposażone w pierwsze lub drugie kodowanie (15, 19) i węższa dolna strona klucza jest wyposażona w trzecie kodowanie (9) do obsługi zamka określonego w jednym z zaostrz. od 1 do 5, znamienny tym, że jego część oporowa (26) składa się ze środków wybranych z grupy obejmującej, indywidualnie lub w kombinacji, dolną powierzchnię poszerzonej części przejściowej, co najmniej jeden boczny występ w tej poszerzonej części przejściowej lub powierzchnię poszerzonej części przejściowej rozciągającą się na boki.