PL223436B1 - Plaster limfatyczny - Google Patents

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest plaster limfatyczny, obejmujący warstwę zewnętrzną - to jest warstwę, która w użytkowaniu znajduje się najdalej od ciała pacjenta, warstwę wewnętrzną - to jest warstwę, która w użytkowaniu ma kontakt ze skórą pacjenta oraz warstwę pośrednią znajdującą się między warstwą zewnętrzną a warstwą wewnętrzną. Plaster ten znajduje zastosowanie w terapii obrzęków limfatycznych.

Obrzęk limfatyczny jest to nadmierne gromadzenie się płynu śródtkankowego w skórze i tkance podskórnej, na skutek niewydolności układu limfatycznego. Wśród jego przyczyn są urazy mechanic zne (złamania, zwichnięcia), brak aktywności ruchowej, różne zabiegi chirurgiczne, infekcje bakteryjne i radioterapia. Obrzęk limfatyczny prowadzi do zmian troficznych skóry, zwłóknień, rozwoju stanów zapalnych, słoniowacizny.

Tradycyjne metody leczenia obrzęków limfatycznych odbywają się w gabinetach specjalistyc znych i podczas jednego zabiegu zawierają: i) terapię obrzękową mocnymi chwytami; ii) manualny drenaż limfatyczny; iii) naniesienie warstwy ochronnej kremu i bandażowanie wielowarstwowo; iv) indywidualną gimnastykę ruchową. W pierwszej fazie choroby jest konieczne przeprowadzenie 70 zabiegów po 2 godziny każdy. Powoduje to, że metody te wymagają korzystania z usług specjalisty-rehabilitanta lub fizjoterapeuty, co z kolei wiąże się z wysokimi kosztami leczenia lub uciążliwymi wizytami w gabinetach terapeutycznych oraz długim czasem leczenia.

W stanie techniki istnieje szereg rozwiązań leczenia obrzęków limfatycznych za pomocą oddziaływania kompresyjnego polegającego na uciskaniu chorego miejsca na ciele pacjenta poprzez szczególny materiał bandaża, np. poliamidu pokrytego z dwóch stron elastomerem silikonowym, lepkiego z jednej strony, a nielepkiego z drugiej (WO 02/45697 A1), lub poprzez paski uciskające (US 6254554 B1). Wadą ostatniego rozwiązania jest i) usztywnienie kończyny, co przeszkadza w poruszaniu się i w życiu codziennym podczas wykonywania różnych czynności; ii) przez dużą ilość pasków, zamocowanie takiego bandaża np. na ręce jest bardzo niewygodne i wymaga pomocy od osoby trzeciej. W publikacji US 6196231 B1 zaproponowano przyrząd, który kompresuje uszkodzoną część ciała poprzez paski uciskające, a dodatkowo posiada kieszeń pneumatyczną, wypełnianą powietrzem, w celu zwiększenia nacisku. Wadą tego rozwiązania jest: i) konieczność używania pompy powietrznej; ii) sposób użytkowania tego urządzenia jest zbyt skomplikowany żeby móc zastosować go bez pomocy lekarza lub rehabilitanta.

Powyższe rozwiązania powodują osuwanie się bandaża, dyskomfort, brak możliwości kontrolowania postępów w terapii. Dodatkowo, możliwe są powikłania od zbyt dużego ucisku, takie jak bardzo wyraźne pęcherze surowicze, miejscowe lekkie odparzenia i maceracja skóry. Rozwiązań według tych publikacji nie można moczyć, ponieważ trudno je później wysuszyć, co może prowadzić zimą do prz eziębienia, a latem do odparzenia oklejonej części ciała, w której i tak jest już leczony stan zapalny.

W obecnym zgłoszeniu przedstawione jest rozwiązanie, które usuwa te problemy poprzez używanie jako tkaniny bandaża materiału przepuszczającego powietrze (bawełny), elastycznego, przy czym górna i dolna warstwy różnią się elastycznością, oraz posiadającego warstwę kleju hipoalergicznego.

W innym przykładzie (WO 03/041621 A1 ) opisane jest bardziej skomplikowane urządzenie do jednoczesnego masażu i kompresji w celu leczenia obrzęków limfatycznych. Rozwiązanie tam ujawnione przedstawia urządzenie w formie odzieży obejmującej warstwy hermetycznie zamkniętego giętkiego materiału, który może utrzymywać sprężone powietrze wdmuchiwane przez kilka zaworów. Gradient ciśnień stwarza się poprzez punktowe „sklejenie” warstw między sobą w sposób regularny, co powoduje tworzenie się kieszeni powietrznych. Wadą tego rozwiązania (oprócz opisanych wyżej wad od zbyt mocnego ucisku) jest to, że użycie tego urządzenia i) w najprostszym wypadku wymaga użycia gruszki gumowej (wraz z dodatkowymi elementami do jej mocowania) do pompowania powietrza; ii) w najbardziej skomplikowanym wypadku wymaga wykorzystania różnych pomp pneumatycznych napędzanych elektrycznie, przetworników ciśnień, zaworów elektromagnetycznych, zasilania akum ulatorowego lub prądem z sieci, itd. Dodatkowo, taka konstrukcja utrudnia poruszanie się, ponieważ pacjent jest „przywiązany” do wspomnianego sprzętu uzupełniającego.

Istnieją przykłady urządzeń, przyrządów i opatrunków, zapewniających masaż w celach wspomagających terapię przeciwobrzękową. Rozwiązania te posiadają różne masujące elementy zamocowane na całej powierzchnie bandaża lub w jednym jego punkcie. Na przykład w publikacji DE 4341722 A1 opisana jest elastyczna poduszka ciśnieniowa, posiadająca powłokę z pianki z nierównościami o kształPL 223 436 B1 cie ściętej piramidy, co powoduje powstawanie rowków do odprowadzania nadmiaru płynu z tkanki z uszkodzonej części ciała. Poduszkę mocuje się bezpośrednio na całej długości bandaża kompresyjnego. Z kolei, elementami masującymi zaprezentowanymi w publikacji US 6700031 B1 są wypusty w formie szczotki, usytuowane na całej powierzchni bandaża terapeutycznego. Wypust stanowi gałkę posiadającą sztywny wierzchołek skierowany do tkanek ciała. W innym przykładzie (EP 0262638 A2) przedstawiony jest bandaż elastyczny posiadający jeden punkt masujący - wstawkę z gumy elastycznej lub silikonowej o kształcie okrągłym, pierścieniowym, z powierzchnią wyprofilowaną w różny sp osób. Wadą tych rozwiązań jest to, że elementami masującymi są dodatkowe do bandaża elementy, potrzebujące dodatkowego mocowania. Ponadto masaż chorej części ciała odbywa się w tych przypadkach na skutek biernych ruchów opatrunku względem ciała pacjenta, ponieważ wówczas elementy masujące przesuwają się względem skóry. Funkcja masażu jest zatem zapewniania i efektywna jedynie w przypadku, gdy chore miejsce ma szansę się poruszać i pracować, co często - po urazach - jest niemożliwe lub bolesne.

Kristen i Vigdis Marie Leithe (US 6435187 B1) zaproponowali bandaż z materiału giętkiego, ale nieelastycznego, przepuszczającego powietrze i posiadającego komory, które są częściowo wypełnione kulkami z pianki, co pozwala im poruszać się swobodnie i masować wybrane części ciała. Każda komora jest oddzielona od innych za pomocą komory bez wypełnienia. Wynalazek mocuje się na ciele za pomocą pasków z zamknięciami typu „Velcro”/rzepami. To rozwiązanie również zapewnia masaż „bierny”, wymagający poruszania/pracy chorą kończyną czy miejscem.

W stanie techniki istnieje medyczne urządzenie do usuwania nadmiaru cieczy z tkanki ciała poprzez właściwy gradient nacisku, podczas leczenia stanów zapalnych tkanek miękkich, uszkodzeń i obrzęków wyszczególnionych części ciała. Zaproponowali je Donald i Jack Kelloggowie w publikacji US 2008/0125688 A1. Urządzenie posiada kilka warstw o różnej elastyczności oraz warstwę pośrednią obejmującą elementy elastomerowe różnego kształtu, ułożone w sposób regularny (ang. „array, series, set, matrix or pat tern - akapit [0029] wspomnianej publikacji), w celu tworzenia kanałów pomiędzy nimi dla zwiększenia odpływu nadmiaru płynu z tkanek uszkodzonej części ciała. W cytowanym rozwiązaniu bandaż utrzymuje się na leczonej części ciała za pomocą zszytych lub szczelnie zamkniętych krawędzi wraz z wycięciami o różnej formie (nie jest przyklejony do ciała pacjenta) oraz posiada szwy o rożnej długości ściegów w celu modyfikacji elastyczności bandaża.

Rozwiązanie znane z US 2008/0125688 A1, jak wspomniane wcześniej rozwiązania, dotyczą tak zwanego masażu biernego, kiedy masaż miękkich tkanek powstaje wyłącznie podczas poruszania uszkodzoną kończyną/chorym miejscem. Ale, ponieważ obrzękom najczęściej towarzyszy ból, a os oba instynktownie stara się jak najmniej nią poruszać, masaże bierne są mało skuteczne w terapii przeciwobrzękowej.

Najskuteczniejszą - jak wspomnianą wcześniej - metodą leczenia obrzęków - jest fizjoterapia (ręczny masaż, zwany masażem limfatycznym). Istnieje potrzeba, aby terapię taką zapewnić za pomocą odpowiedniego urządzenia, bez potrzeby angażowania fizjoterapeuty. Urządzenie to powinno być przy tym lekkie, wygodne i proste w użyciu i nie powinno krępować ruchów ani utrudniać normalnej aktywności pacjenta. Żaden z opisanych powyżej urządzeń i przyrządów znanych w stanie techniki nie jest w stanie tego zapewnić.

Dodatkowo, bandaże kompresyjne w powyższych rozwiązaniach mocuje się na wybranych częściach ciała za pomocą różnego rodzajów zapięć, jako dodatkowy zewnętrzny element, co powoduje, iż powierzchniowe tkanki (bliżej bandaża) są bardziej unieruchomione niż głębsze, powodując dodatkowe tarcie między bolącymi mięśniami oraz nasilenie bólu.

Dlatego też celem obecnego wynalazku jest zaproponowanie plastra limfatycznego, umożliwi ającego masaż chorych miejsc, a jednocześnie pozbawionego wszystkich wyżej wymienionych niedogodności.

Plaster limfatyczny, obejmujący warstwę zewnętrzną - to jest warstwę, która w użytkowaniu znajduje się najdalej od ciała pacjenta, warstwę wewnętrzną - to jest warstwę, która w użytkowaniu ma kontakt ze skórą pacjenta oraz warstwę pośrednią znajdującą się między warstwą zewnętrzną a warstwą wewnętrzną, przy czym warstwa zewnętrzna jest mniej elastyczna niż warstwa wewnętrzna, zgodnie z wynalazkiem charakteryzuje się tym, że warstwa pośrednia zawiera regularnie ro zmieszczone kawałki gąbki magnetycznej, zaś warstwa wewnętrzna jest pokryta klejem od strony która w użytkowaniu jest zwrócona w kierunku skóry pacjenta.

Korzystnie, plaster według wynalazku składa się z warstwy zewnętrznej, warstwy pośredniej i warstwy wewnętrznej.

PL 223 436 B1

Korzystnie, elastyczność warstwy zewnętrznej jest o 25 do 30% niższa od elastyczności warstwy wewnętrznej.

Korzystnie, warstwa zewnętrzna jest warstwą rozciągliwą w jednym kierunku, zwłaszcza składającą się z bawełny i elastyny, a korzystnie pokrytą klejem, zwłaszcza klejem akrylowym lub innym klejem hypoalergicznym, od strony zwróconej w użytkowaniu w kierunku ciała pacjenta.

Korzystnie, warstwę wewnętrzną stanowi tkanina bawełniana, obustronnie pokryta klejem, zwłaszcza klejem akrylowym lub innym klejem hypoalergicznym, przy czym ewentualnie strona, która w użytkowaniu jest zwrócona w kierunku skóry pacjenta, jest zabezpieczona papierem parafinowanym.

Korzystnie, kawałki gąbki magnetycznej regularnie rozmieszczone w warstwie pośredniej tworzą sieć linie, pasy, kratkę, rzędy regularnie rozmieszczonych kawałków przesunięte względem siebie lub sieć o regularnej geometrii, zwłaszcza sieć prostokątną, kwadratową, heksagonalną.

Korzystnie, warstwa pośrednia dodatkowo zawiera sztywne lub elastyczne elementy niemagnetyczne, zwłaszcza kawałki pianki poliuretanowej, szczególnie o twardości T14/T18.

Korzystnie, kawałki gąbki magnetycznej regularnie rozmieszczone w warstwie pośredniej, a ewentualnie również sztywne lub elastyczne elementy niemagnetyczne zawarte w warstwie pośredniej są nasycone lub pokryte substancją zapobiegającą wchłanianiu wody lub potu.

Korzystnie, kawałki gąbki magnetycznej regularnie rozmieszczone w warstwie pośredniej mają kształt kul lub półkul, zwłaszcza o średnicy od 3 mm do 8 mm, korzystniej około 5 mm.

Korzystnie, plaster według wynalazku ma formę taśmy, zwłaszcza o szerokości od 2 mm do 10 mm, korzystniej od 3 mm do 8 mm, a najkorzystniej od 5 mm do 6 mm, formę co najmniej dwóch, a korzystniej od trzech do dwunastu takich taśm, połączonych wzajemnie ze sobą na jednym z końców (tzw. koński ogon lub ośmiorniczka), formę prostokątnego arkusza lub formę dostosowaną kształtem do określonej części ciała.

Rozwiązanie według wynalazku umożliwia aktywny/czynny masaż tkanek miękkich za pomocą kulek magnetycznych poruszających się po nieruchomej części ciała przy użyciu zewnętrznego zmiennego pola magnetycznego. Ponadto, elementy magnetyczne poruszają się w sposób skoord ynowany i bardzo zbliżony do ruchu dłoni terapeuty podczas manualnego masażu limfatycznego.

Plaster według wynalazku mocuje się bezpośrednio do miękkiej tkanki (skóry pacjenta) za pomocą kleju hipoalergicznego, co zapewnia efekt „przeciwbólowy”.

Plaster według niniejszego wynalazku, stosowany w zewnętrznym zmiennym polu magnetycznym, odpowiednio modulowanym, i) pobudza system włosowatych naczyń limfatycznych do wzmożonej pracy przez okres od 5 do 7 dni 24 h/dobę, ii) oddziałuje kompresyjnie na tkankę, przyspieszając przepływ chłonki w dużych kolektorach limfatycznych; iii) nie osuwa się i nie powoduje dyskomfortu; iv) nie pochłania wody. Ze względu na niską inwazyjność nie występuje lub występuje bardzo niskie ryzyko wystąpienia powikłań i/lub działań niepożądanych.

Rozwiązanie według obecnego wynalazku jest ogólnodostępne, skuteczne i łatwe w zastosowaniu do terapii szerokiej gamy schorzeń i objawów.

Wynalazek zostanie teraz bliżej przedstawiony w korzystnych przykładach wykonania, z odniesieniem do załączonych rysunków, na których:

Fig. 1 przedstawia schematycznie budowę plastra według wynalazku w przekroju poprzecznym, w przykładzie wykonania,

Fig. 2 przedstawia widok ogólny plastra według wynalazku w przykładzie realizacji typu „ośmiorniczka”,

Fig. 3 przedstawia zdjęcia ilustrujące proponowane zastosowanie plastra według wynalazku, zaś

Fig. 4 przedstawia schematycznie rozmieszczenie fragmentów gąbki magnetycznej w warstwie pośredniej plastra według wynalazku, zgodnie z przykładem 2.

Na rysunkach użyto następujących oznaczeń: A - warstwa zewnętrzna plastra - jest to warstwa, która w użytkowaniu znajduje się najdalej od ciała pacjenta; B - warstwa pośrednia plastra, zawierająca kawałki gąbki magnetycznej; C - warstwa wewnętrzna plastra - jest to warstwa mająca w użytkowaniu kontakt ze skórą pacjenta.

Korzystne przykłady wykonania wynalazku

P r z y k ł a d 1

Fig. 1 przedstawia schematycznie budowę plastra według wynalazku w przekroju poprzecznym, w jednym z proponowanych korzystnych przykładów wykonania. Plaster ten obejmuje co najmniej trzy warstwy, a w najprostszym wariancie - składa się z trzech warstw:

PL 223 436 B1

A. Pierwszą, zewnętrzną (powierzchniową) warstwą produktu jest elastyczny plaster rozciągliwy w jednym kierunku, składający się z bawełny i elastyny. Ta warstwa z jednej strony, a mianowicie od strony zwróconej w użytkowaniu w kierunku ciała pacjenta, jest pokryta klejem akrylowym lub innym klejem hipoalergicznym. Warstwa ta posiada elastyczność oraz grubość zbliżoną do elastyczności i grubości ludzkiej skóry. Jej elastyczność jest o 25-30% niższa (jest sztywniejsza) od wewnętrznej warstwy C plastra. Dzięki tej różnicy możliwe jest uzyskanie efektu prawidłowego oddziaływania na tkankę. W momencie poprzedzającym naklejenie plastra według wynalazku na powietrznię skóry ter apeuta rozciąga delikatnie plaster. Wtedy wierzchnia warstwa A oddziałuje z wyższą siłą na gąbeczki zawarte w warstwie pośredniej B, powodując ich wtłoczenie i odkształcenie warstwy pośredniej B w kierunku skóry/obrzęku.

B. Warstwę pośrednią, znajdującą się pomiędzy warstwą zewnętrzną A, a warstwą wewnętrzną C, stanowi siatka schematycznie (regularnie) rozmieszczonych kulek z gąbki magnetycznej (jest to gąbka, reagująca zmianą swojego stanu na otaczające ją zmienne pole magnetyczne; w takim polu kulki z gąbki magnetycznej mogą rozciągać się lub kurczyć). Kulki z gąbki magnetycznej mogą być nasycone substancją zapobiegającą wchłanianiu wody i potu. Oprócz kulek z gąbki magnetycznej warstwa pośrednia B może dodatkowo zawierać inne obiekty, jak na przykład twarde kulki lub elementy niemagnetyczne, w szczególności ale nieograniczająco wykonane z pianki poliuretanowej o twardości T14/T18, które mogą służyć do dodatkowego masażu chorego miejsca. Warstwa pośrednia B m oże sąsiadować z warstwami skrajnymi A i C bezpośrednio (jak pokazano na fig. 1), ale alternatywnie możliwe jest wprowadzenie pomiędzy warstwy A i B i/lub między warstwy B i C dodatkowych warstw np. chłonnych, zapachowych itp.

C. Trzecia, wewnętrzna warstwa C to plaster bawełniany o wyższej elastyczności i nieco niższej gramaturze z obustronnie naniesionymi warstwami kleju akrylowego lub innego kleju hipoalergicznego. Powierzchnia, która ma zostać naklejona na skórę, jest w produkcie końcowym przeznaczonym do sprzedaży zabezpieczona papierem parafinowanym (lub w inny sposób znany osobom biegłym). T erapeuta lub pacjent naklejając plaster na chore miejsce zrywają ten papier.

Wszystkie trzy warstwy A, B, C są zharmonizowane ze sobą gęstością i elastycznością w taki sposób, aby w efekcie końcowym na powierzchni plastra wytworzyły się małe, elastyczne wzniesienia (odkształcenia powierzchni plastra jedynie od strony nawiązującej bezpośredni kontakt ze skórą/obrzękiem). Plaster według wynalazku obejmuje zatem dwie warstwy o różnej elastyczności, pomiędzy którymi umieszczona jest odpowiednia ilość małych kulek (od 3 mm do 5 mm średnicy) z gąbki magnetycznej, ewentualnie jeszcze z kulkami lub elementami sztywnymi niemagnetycznymi.

Przewiduje się wytwarzanie plastra według wynalazku w kilku innych kształtach - klasycznym „prostokątnym”, o stosunkowo dużym polu powierzchni, w formie taśmy (długie i stosunkowo wąskie w porównaniu z długością) odcinki („taśma”, np. o szerokości 5-6 mm, i długości 15, 20, 25 lub 30 cm, w zależności od części ciała na które będą aplikowane, nawijana do sprzedaży np. na rolkę), specjalne kształty przeznaczone na określone części ciała (np. na stawy skokowe), a także w kształcie „ośmiorniczki”, to jest kilku do kilkunastu długich odcinków plastra („tasiemek”) połączonych wspólnie ze sobą na jednym z końców. Kształt taki - zilustrowany na fig. 2 - jest uniwersalny i ma najwięcej zastosowań.

Plaster według wynalazku przepuszcza powietrze. Jest odkształcany głównie w kierunku ciała pacjenta. Może posiadać formę Cauda Equina (ogon koński, „ośmiorniczka”) lub też taśmy (bandaża). W przypadku „ośmiorniczki” musi być aplikowany na skórę zgodnie z przebiegiem kolektorów limfatycznych. Ten sposób aplikacji zilustrowano na fig. 3, ukazującym obrzęk uda przed nałożeniem plastra (pierwsza fotografia), plaster w formie „ośmiorniczki” naklejony na chore miejsce zgodnie z przebiegiem kolektorów limfatycznych (fotografia środkowa) oraz obrzęk uda po terapii (fotografia trzecia). W przypadku gdy plaster według wynalazku ma formę bandaża - może być stosowany jako forma opatrunku.

Odkształcenia plastra według wynalazku z jednej strony poprzez zróżnicowanie na powierzchni obrzęku ciśnień, pobudzają tzw. limfangiomotorykę (podwyższają produkcję chłonki i proces wchłaniania białek z przestrzeni międzykomórkowej), co skutecznie przyczynia się do ustąpienia obrzęku.

Klej występujący na warstwie zewnętrznej A i warstwie wewnętrznej C służy zmocowaniu tych warstw z warstwą pośrednią B. Ponadto, klej naniesiony na warstwę wewnętrzną C także od strony, która w użytkowaniu ma kontakt ze skórą pacjenta, służy mocowaniu plastra według wynalazku do skóry i powoduje dodatkowy efekt przeciwbólowy. Efekt przeciwbólowy jest dodatkowym czynnikiem pobudzającym do działania układ parasympatyczny, co także pobudza limfangiomotorykę.

PL 223 436 B1

Elastyczność plastrów aktywuje mechanizm teorii Bramki (Melzak i Wall 1960) (ból jest elementem stanu zapalnego blokującym motorykę naczyń limfatycznych). Z drugiej strony dochodzi do zwa lczania objawów przewłóknienia obrzęku i następuje hamowanie/zapobieganie wytworzenia się tzw. obrzęku wysokobiałkowego. Plaster według wynalazku w połączeniu z metodą KTP (Kompleksowa Terapia Przeciwobrzękowa) stanowi najskuteczniejszą formę zwalczania wszelkich form obrzęków.

Dzięki obecnym w warstwie pośredniej kulkom z gąbki magnetycznej plaster według wynalazku umożliwia masaż chorych miejsc, na które naniesiono plaster, w sposób skoordynowany, podobny do masażu dłońmi fizjoterapeuty. W tym celu chore miejsce z naklejonym nań plastrem według wynala zku umieszcza się w zewnętrznym zmiennym polu magnetycznym o natężeniu niskim, jednak wystarczającym do wywołania ruchu kulek magnetycznych w warstwie pośredniej B. Odpowiednie sterowanie zmianami zewnętrznego pola magnetycznego pozwala uzyskać efekt aktywnego masażu. Zewnętrzne źródła słabego zmiennego pola magnetycznego oraz metody zmiany jego natężenia są zn ane w stanie techniki.

P r z y k ł a d 2

W ramach badań został wykonany prototypowy produkt w formie samoprzylepnego plastra, składający się z trzech warstw. Wierzchnia i dolna warstwa była zbudowana z elastycznych taśm (typu Kinesiotaping, składająca się z bawełny i elastyny). Pomiędzy nimi znajdowała się gąbka magnetyczna w formie półkul o średnicy 8 mm, rozmieszczonych na płaszczyźnie warstwy pośredniej w schem acie pokazanym na fig. 4.

Warstwy były sklejane ze sobą klejem akrylowym oraz tzw. PreTapem (klej firmy Mullner, dostępny w handlu). Plaster został wielokrotnie zastosowany zarówno przy obrzękach wysoko jak i niskobiałkowych z bardzo dobrymi rezultatami.

P r z y k ł a d 3

Testy plastra według wynalazku zostały przeprowadzone przez zespół: Robert Faryj oraz Prof. Paweł Surowiak w formie obserwacji na pacjentach w grupie 21 pacjentów z schorzeniem: obrzęk pourazowy niskobiałkowy (w każdym przypadku pacjenta obrzęk został wywołany sztucznie z zastosowaniem substancji czynnych: phosphatidylcholine i deoksycholan sodu - substancje te prowadzą do destrukcji komórek tłuszczowych i powodują pojawienie się ostrego stanu zapalnego którego składowym elementem jest obrzęk w postaci nagromadzenia płynu przesiękowego w przestrzeni międz ykomórkowej). Wynik wyżej opisanych obserwacji na grupie 21 pacjentów potwierdził podwyższenie skuteczności terapii z zastosowaniem plastra według wynalazku (o 60% lepsze rezultaty w odniesi eniu do pacjentów, u których zastosowano terapię KTP). Ponadto obserwacje wykazały jednoznacznie, iż pacjenci u których zastosowano plaster według wynalazku uzyskali szybsze ogólne wygojenie tkanki w okolicy sztucznie wywołanego obrzęku.

Claims (10)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Plaster limfatyczny, obejmujący warstwę zewnętrzną - to jest warstwę, która w użytkowaniu znajduje się najdalej od ciała pacjenta, warstwę wewnętrzną - to jest warstwę, która w użytkowaniu ma kontakt ze skórą pacjenta oraz warstwę pośrednią znajdującą się między warstwą zewnętrzną a warstwą wewnętrzną, przy czym warstwa zewnętrzna jest mniej elastyczna niż warstwa wewnętrzna, znamienny tym, że warstwa pośrednia (B) zawiera regularnie rozmieszczone kawałki gąbki m agnetycznej, zaś warstwa wewnętrzna (C) jest pokryta klejem od strony która w użytkowaniu jest zwrócona w kierunku skóry pacjenta.
2. 2. Plaster według zastrz. 1, znamienny tym, że składa się z warstwy zewnętrznej (A), warstwy pośredniej (B) i warstwy wewnętrznej (C).
3. 3. Plaster według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że elastyczność warstwy zewnętrznej (A) jest o 25 do 30% niższa od elastyczności warstwy wewnętrznej (C).
4. 4. Plaster według zastrz. 1,2 albo 3, znamienny tym, że warstwa zewnętrzna (A) jest warstwą rozciągliwą w jednym kierunku, zwłaszcza składającą się z bawełny i elastyny, a korzystnie pokrytą klejem, zwłaszcza klejem akrylowym lub innym klejem hypoalergicznym, od strony zwróconej w użytkowaniu w kierunku ciała pacjenta.
5. 5. Plaster według dowolnego z poprzedzających zastrz. od 1 do 4, znamienny tym, że warstwę wewnętrzną (C) stanowi tkanina bawełniana, obustronnie pokryta klejem, zwłaszcza klejem akrylowym

   PL 223 436 B1 lub innym klejem hypoalergicznym, przy czym ewentualnie strona, która w użytkowaniu jest zwrócona w kierunku skóry pacjenta, jest zabezpieczona papierem parafinowanym.
6. 6. Plaster według dowolnego z poprzedzających zastrz. od 1 do 5, znamienny tym, że kawałki gąbki magnetycznej regularnie rozmieszczone w warstwie pośredniej (B) tworzą sieć linie, pasy, kratkę, rzędy regularnie rozmieszczonych kawałków przesunięte względem siebie lub sieć o regularnej geometrii, zwłaszcza sieć prostokątną, kwadratową, heksagonalną.
7. 7. Plaster według dowolnego z poprzedzających zastrz. od 1 do 6, znamienny tym, że warstwa pośrednia (B) dodatkowo zawiera sztywne lub elastyczne elementy niemagnetyczne, zwłaszcza kawałki pianki poliuretanowej, szczególnie o twardości T14/T18.
8. 8. Plaster według dowolnego z poprzedzających zastrz. od 1 do 7, znamienny tym, że kawałki gąbki magnetycznej regularnie rozmieszczone w warstwie pośredniej (B), a ewentualnie również sztywne lub elastyczne elementy niemagnetyczne zawarte w warstwie pośredniej (B) są nasycone lub pokryte substancją zapobiegającą wchłanianiu wody lub potu.
9. 9. Plaster według dowolnego z poprzedzających zastrz. od 1 do 8, znamienny tym, że kawałki gąbki magnetycznej regularnie rozmieszczone w warstwie pośredniej (B) mają kształt kul lub półkul, zwłaszcza o średnicy od 3 mm do 8 mm, korzystniej około 5 mm.
10. 10. Plaster według dowolnego z poprzedzających zastrz. od 1 do 9, znamienny tym, że ma formę taśmy, zwłaszcza o szerokości od 2 mm do 10 mm, korzystniej od 3 mm do 8 mm, a najkorzystniej od 5 mm do 6 mm, formę co najmniej dwóch, a korzystniej od trzech do dwunastu takich taśm, połączonych wzajemnie ze sobą na jednym z końców (tzw. koński ogon lub ośmiorniczka), formę prostokątnego arkusza lub formę dostosowaną kształtem do określonej części ciała.