PL223502B1 - Sposób wytwarzania opatrunku przyspieszającego ziarninowanie w postaci aerozolu - Google Patents

Description

Przedmiotem wynalazku jest sposób wytwarzania opatrunku przyspieszającego ziarninowanie i gojenie się ran w postaci aerozolu.

Opatrunki przyspieszające ziarninowanie i gojenie się ran powinny być bioaktywne i charakteryzować się doskonałą sorpcyjnością, jak również wykazywać właściwości przeciwbakteryjne.

Do wytwarzania opatrunków przyspieszających ziarninowanie i gojenie się ran wykorzystuje się chitozan lub octan chitozanu, ze względu na jego właściwości przyspieszenia gojenia się ran.

Opatrunki stosowane do leczenia ran mają na ogół strukturę warstwową. W skład opatrunku wchodzi warstwa biozgodna z raną i tkankami, przepuszczalna dla płynów i powietrza, wchłaniająca nadmiar wilgoci, warstwa aktywna zawierająca chitozan w postaci granulek, proszku lub film u oraz co najmniej jedna warstwa przepuszczalna dla powietrza i tlenu, stanowiąca wsparcie dla warstwy chit ozanowej. Stosowanie chitozanu lub octanu chitozanu w warstwie bezpośrednio kontaktującej się z raną nie powinno mieć jednak na celu absorpcji wilgoci. Leżąca poniżej warstwa transmisyjna umożliwia transport powietrza i wilgoci, jednak warstwa chitozanu, która ma na celu absorpcję wilgoci, przechodzi wówczas w postać żelu, który nie ma wytrzymałości mechanicznej, a to powoduje, że fragmenty żelu chitozanu lub octanu chitozanu napęczniałego pod wpływem wilgoci zanieczyszczają ranę i rana wymaga przemywania. Takie rozwiązanie jest przedstawione w patencie europejskim EP 1314410.

Aby zmniejszyć lub wyeliminować te niedogodności, warstwa filmu chitozanowego powinna być jak najcieńsza, gdyż wówczas zmniejsza się wpływ jej pęcznienia na stan rany. Z drugiej strony powinna być elastyczna. Cienka warstwa filmu chitozanowego nie powinna pękać przed naniesieniem jej na ranę. Może to być zapewnione przez zastosowanie odpowiednich ilości plastyfikatora, np. glicerolu.

Z patentów amerykańskich US 4394373, US 0241229 znany jest opatrunek zawierający chit ozan i jego pochodne, z dodatkiem alginianów (US 5836970). Chitozan jest stosowany w postaci pia nki, proszku, żelu. Powoduje to konieczność bezpośredniego nakładania chitozanu na ranę. Pod wpływem wilgoci chitozan w postaci proszku, pianki, granulek, ulega pęcznieniu, może przyklejać się do rany i trudno go usunąć.

Z patentu amerykańskiego US 0181027 znane są opatrunki antymikrobowe, kilkuwarstwowe posiadające warstwę aktywną zawierającą chitozan lub jego pochodne naniesioną na warstwę nośną wykonaną z poliwęglanowych, estrów celulozy, włókien poliestrowych, jedwabiu.

Warstwa aktywna zawiera chitozan w postaci porowatej sieci, filmu lub granulek oraz dodatkowe substancje np. przeciwbakteryjne, przeciwgrzybowe, przeciwhistaminowe, wyciągi roślinne np. z aloesu. Warstwa nośna jest przepuszczalna dla powietrza i wody i do niej przymocowana jest warstwa z chitozanem. Opatrunek taki umożliwia wyprowadzanie nadmiaru wysięku ze środowiska rany, przy zachowanym wilgotnym środowisku rany. Chitozan przyspiesza gojenie rany a substancje o dzi ałaniu antybakteryjnym (antybiotyki, sulfonamidy) powodują ograniczenie infekcji. Wady zastos owanego opatrunku polegają na znanych ograniczeniach aktywności antybiotyków, na które może rozwinąć się odporność bakterii.

Opatrunki takie cechuje poprawa procesu gojenia, łatwiejsze usuwanie chitozanu z rany bez zanieczyszczania przez jego resztki, jednak bez poprawionej aktywności antybakteryjnej.

Znane są opatrunki zawierające substancje o działaniu przeciwbakteryjnym, stosowane do l eczenia ran. Obecnie preferowanymi substancjami o działaniu bakteriobójczym do zastosowaniu w opatrunkach są chlorheksydyna, triclosan, norfloksacyna, chlorowodorek imidazolu, tiosalicylan, EDTA srebro koloidalne lub w postaci soli (sulfadiazyna, octan srebra, azotan srebra).

Sole srebra są skuteczniejsze od antybiotyków, znacznie trudniej dochodzi do rozwoju odporności bakterii na srebro.

W międzynarodowym zgłoszeniu patentowym WO02/43743 opisano opatrunki zawierające sole srebra stabilizowane dodatkami, które czynią je bardziej stabilnymi w obecności światła i zapobiegają czernieniu opatrunku pod wpływem powstającego srebra metalicznego. Dodatkami są sole amonowe, tiosiarczany, chlorki metali, nadtlenki.

W międzynarodowym zgłoszeniu patentowym WO097/02038 opisano opatrunek w którym sole srebra są stabilizowane za pomocą dodatku o budowie polieteru. Dodatki stabilizujące mają jednak stosunkowo niewielką skuteczność i są łatwo wymywane przez wydzielinę z rany.

Przedmiotem zgłoszenia patentowego P-391310 jest opatrunek przyspieszający ziarninowanie i sposób wytwarzania opatrunku przyspieszającego ziarninowanie. Warstwa aktywna opatrunku wePL 223 502 B1 dług P-391310 złożona jest z octanu chitozanu i srebra nanocząsteczkowego, warstwa ta znajduje się na powierzchni opatrunku i wchodzi w bezpośredni kontakt ze środowiskiem rany.

Celem niniejszego wynalazku jest sposób wytwarzania opatrunku przyspieszającego ziarninowanie i gojenie się ran, ujawnionego w zgłoszeniu P 391310, w postaci aerozolu.

Sposób wytwarzania opatrunku przyspieszającego ziarninowanie w postaci aerozolu rozpylanego z butli z atomizerem lub butli będącej pod ciśnieniem gazu obojętnego, który to opatrunek po naniesieniu na skórę lub ranę wysycha tworząc warstwę aktywną, wymaga modyfikacji składu roztworu chitozanu z uwagi na znaczną lepkość roztworu octanu chitozanu o stężeniu 2-3%. Duża lepkość nie stanowi problemu technicznego podczas nanoszenia roztworu chitozanu na powierzchnię gąbki poliuretanowej w celu otrzymania opatrunku złożonego z folii paroprzepuszczalnej, gąbki poliuretanowej i warstwy aktywnej. Nie jest jednak możliwe zastosowanie 2-3% roztworów chitozanu w opatrunkach nanoszonym za pomocą atomizera w postaci spray-u lub aerozolu, bezpośrednio na skórę lub ranę z uwagi na dużą lepkość i niemożność uzyskania nawet pod ciśnieniem postaci drobnokroplistej lub aerozolowej. Konieczne jest zatem znaczne zmniejszenie stężenia chitozanu i innych składników dla umożliwienia nadania roztworowi formy drobnokroplistej lub aerozolu. Opatrunek w tej postaci jest nanoszony bezpośrednio na skórę lub ranę i pozostawiony bezpośrednio do wyschnięcia.

Sposób wytwarzania opatrunku przyspieszającego ziarninowanie w postaci aerozolu według wynalazku, polega na tym, że do pojemnika z głowicą w postaci dyszy umożliwiającej wyprowadzenie opatrunku w postaci aerozolu, wprowadza się roztwór wodny o pH= 5,8-6,2 o składzie 0,15-0,30% wagowych octanu chitozanu, 0,0005-0,001% wagowych srebra nanocząsteczkowego, 0,05-0,15% wagowych octanu sodu, 0,4-0,8% wagowych plastyfikatora, 0-80% wagowych alkoholu etylowego i wody destylowanej do 100% wagowych, po czym mieszaninę sterylizuje się.

W sposobie według wynalazku stosuje się chitozan o średnim ciężarze cząsteczkowym w zakresie 103-106 Daltonów i stopniu deacetylacji w zakresie 60-1 00%, a jako plastyfikator stosuje się glicerynę lub glikol propylenowy lub związek z grupy polioli.

W sposobie według wynalazku uzyskaną mieszaninę korzystnie miesza się z propelentem w stosunku wagowym 100 : 3,5-5,5, a dopiero później się ją sterylizuje. Jako propelent stosuje się propan, butan, eter dimetylowy.

Sterylizację prowadzi się strumieniem szybkich elektronów w dawce 25 kGy. Opatrunek napylany jest w postaci aerozolu bezpośrednio na ranę lub skórę.

Przedmiot wynalazku ilustrują poniższe przykłady nie ograniczając jego zakresu.

P r z y k ł a d I. Do pojemnika z głowicą dozującą w postaci dyszy umożliwiającej wyprowadzanie w postaci aerozolu wprowadzono roztwór o pH 5,8-6,2 i składzie. 0,12% wagowych octanu chitozanu zawierającego polimer o średnim ciężarze cząsteczkowym 300 000 Daltonów i stopniu deacet ylacji 80%, 0,00067% wagowych srebra nanocząsteczkowego, 0,08% wagowych octanu sodu, 0,8% wagowych glicerolu jako plastyfikatora, 60% wagowych alkoholu etylowego i wody destylowanej do 100,00%. Otrzymany roztwór chitozanu sterylizowano strumieniem szybkich elektronów w dawce 25 kGy.

P r z y k ł a d II. Do pojemnika z głowicą dozującą wprowadzono roztwór o składzie jak w przykładzie I. Następnie do roztworu dodano 4 części wagowe propanu na 100 części wagowych roztworu, po czym uzyskany roztwór sterylizowano strumieniem szybkich elektronów w dawce 25 kGy.

Warstwę aktywną opatrunków uzyskanych sposobami podanymi w przykładach I i II po naniesieniu na ranę i wysuszeniu na powierzchni skóry stanowi mieszanina o składzie: 12% wagowych octanu chitozanu, 0,067% wagowych srebra nanocząsteczkowego, 80% wagowych glicerolu oraz 8% wagowych octanu sodowego.

Wytworzone opatrunki nie wykazują właściwości cytotoksycznych, drażniących i uczulających. Wykazują właściwości bakteriostatyczne i bakteriobójcze.

Claims (5)

1. Sposób otrzymywania opatrunku przyspieszającego ziarninowanie w postaci aerozolu, znamienny tym, że do pojemnika z głowicą w postaci dyszy umożliwiającej wyprowadzanie opatrunku w postaci aerozolu, wprowadza się roztwór wodny o pH = 5,8-6,2 o składzie 0,15-0,30% wagowych octanu chitozanu o średnim ciężarze cząsteczkowym w zakresie 103-106 Daltonów i stopniu deacetylacji w zakresie 60-100%, 0,0005-0,001% wagowych srebra nanokrystalicznego, 0,05-0,15% wagowych octanu sodu, 0,4-0,8% wagowych plastyfikatora, 0-80% wagowych alkoholu etylowego i wody destylowanej do 100% wagowych, poczym mieszaninę sterylizuje się.

2. Sposób otrzymywania opatrunku przyspieszającego ziarninowanie w postaci aerozolu, według zastrz. 1, znamienny tym, że mieszaninę przed podaniem jej sterylizacji, miesza się z propelentem w stosunku wagowym 100 : 3,5-5,5.

3. Sposób, według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że jako plastyfikator stosuje się glicerynę, glikol propylenowy lub związki z grupy polioli.

4. Sposób według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że sterylizację prowadzi się strumieniem szybkich elektronów w dawce 25 kGy.

5. Sposób, według zastrz. 2, znamienny tym, że jako propelent stosuje się propan, butan, eter dimetylowy.