PL223590B1 - Urządzenie rozruchowe i sposób montażu urządzenia rozruchowego - Google Patents

Abstract

Przedmiotem wynalazku jest urządzenie rozruchowe, zwłaszcza rozrusznik, do uruchamiania silnika spalinowego, zawierające co najmniej mechanizm wolnego koła, w którym kołpak zamykający (110) przylega czołowo i obwodowo do części zewnętrznej (137), przy czym kołpak zamykający (110) na obwodzie części zewnętrznej (137) daje się zredukować bądź jest zredukowany do części zewnętrznej (137), przy czym kołpak zamykający (110) i/lub część zewnętrzna (137) mają co najmniej jedno odsądzenie (114, 214), aby ukształtować odpowiednio pierwszy odcinek (115, 215), na którym kołpak zamykający (110) nie jest zredukowany na obwodzie, i drugi odcinek (116, 216), na którym kołpak zamykający (110) jest zredukowany i/lub daje się zredukować, aby w ten sposób zminimalizować wprowadzanie sił osiowych w trakcie redukowania w drugim odcinku (115), oraz sposób montażu urządzenia rozruchowego do rozruchu silnika spalinowego.

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest urządzenie rozruchowe, zwłaszcza rozrusznik, do uruchamiania silnika spalinowego, zawierające co najmniej mechanizm wolnego koła, w którym kołpak zamykający przylega czołowo i obwodowo do części zewnętrznej, przy czym kołpak zamykający na obwodzie części zewnętrznej daje się zredukować bądź jest zredukowany do części zewnętrznej, oraz sposób montażu urządzenia rozruchowego, zwłaszcza rozrusznika, do uruchamiania silnika spalinowego.

Ze stanu techniki są znane rozruszniki i startery dla pojazdów z silnikami spalinowymi, które zawierają maszynę elektryczną z wałem wyjściowym połączonym z mechanizmem wolnego koła, takie jak rozruszniki z przekaźnikiem rozruchowym dla pojazdów z silnikami spalinowymi, które z reguły zawierają silnik elektryczny prądu stałego do napędzania silnika spalinowego. Tego rodzaju silniki prądu stałego mają wirnik rozruchowy, który działa na wał wyjściowy.

Znane urządzenia rozruchowe zawierają mechanizm wolnego koła z osadzonym z luzem osiowym, obrotowym zębnikiem. Osiowy ruch zębnika jest ograniczony z obu stron przez sztywne ograniczniki. Z jednej strony ruch osiowy zębnika w obszarze kołnierza tocznego mechanizmu wolnego koła, zwanego również pierścieniem wewnętrznym, jest ograniczony przez ogranicznik na zabieraku, dokładniej dno zabieraka. Z drugiej strony ruch osiowy jest ograniczony przez działającą jako ogranicznik tarczę ustalającą. Odstęp tarczy ustalającej względem zabieraka może być definiowany między innymi przez grubość umieszczonej pomiędzy nimi tarczy prowadzącej. Kołnierz toczny jest umieszczony bądź ograniczony w kierunku osiowym pomiędzy ogranicznikami na dnie zabieraka i na tarczy ustalającej. Aby zapobiec zakleszczaniu kołnierza tocznego pomiędzy tymi ogranicznikami, co przeszkadza w ruchu obrotowym zębnika, ograniczenie zębnika bądź kołnierza tocznego w kierunku osiowym jest wykonane jako pasowanie luźne. Luz osiowy wynika wówczas z sumy osiowych wymi arów zabieraka, tarczy ustalającej, tarczy prowadzącej i kołnierza tocznego. W rozrusznikach samochodów osobowych luz osiowy wynosi zależnie od tolerancji i wykonania pomiędzy 0,1 mm i 1 mm.

Wskutek luzu osiowego w znanych mechanizmach wolnego koła siły osiowe z zębnika nie są kierowane bezpośrednio w kierunku osiowym do dna zabieraka, lecz przez system zaciskowy, złożony z denek tocznych, rolek i zabieraków, są prowadzone w zabierakach w kierunku promieniowym, mogą zatem prowadzić do likwidacji samohamowności i do poślizgu wolnego koła, czyli do awarii.

Przy montażu tego rodzaju wolnego koła kołpak zamykający zostaje odkształcony plastycznie przez pierścień redukcyjny na zabieraku, przy czym materiał kołpaka zamykającego wpływa w rowki na zewnętrznej stronie zabieraka. Wskutek tego powstaje połączenie kształtowe i części wolnego koła - tarcza ustalająca, tarcza prowadząca, zabierak, kołpak zamykający - są połączone nierozłącznie. Redukowanie przeprowadza się za pomocą prowadzonego osiowo po kołpaku zamykającym narzędzia redukcyjnego. Wskutek osiowego ruchu redukcyjnego powstają siły osiowe, które działają na zespół tarczy ustalającej i tarczy prowadzącej. Stosunkowo miękka tarcza prowadząca i sąsiednie tarcze ustalające ulegają przy tym odkształceniu. Dochodzi wskutek tego do zwiększenia luzu osiowego zębnika w wolnym kole wraz z opisanymi powyżej, negatywnymi skutkami.

Z DE 23 59 392 A znane jest wolne koło, zwłaszcza do urządzeń rozruchowych silników spalinowych, z zewnętrznym pierścieniem tocznym, który jest połączony kołnierzem w jedną część z tuleją, z wewnętrznym pierścieniem tocznym, który ma postać kołnierza zębnika rozruchowego, z mieszczącymi elementy toczne i sprężyny i zamkniętymi tarczą osłaniającą przestrzeniami pomiędzy pierścieniami tocznymi oraz z utrzymującym razem te części wolnego koła elementem zamykającym, przy czym element zamykający w przekroju osiowym ma kształt litery L, zaś jego wewnętrzna powierzchnia boczna jest wciśnięta w pierścieniowe wybrania na zewnętrznej stronie zewnętrznego pierścienia tocznego.

Urządzenie rozruchowe, zwłaszcza rozrusznik, do uruchamiania silnika spalinowego, zawierające co najmniej mechanizm wolnego koła, w którym kołpak zamykający przylega czołowo i obwodowo do części zewnętrznej, przy czym kołpak zamykający na obwodzie części zewnętrznej daje się zredukować bądź jest zredukowany do części zewnętrznej, według wynalazku charakteryzuje się tym, że kołpak zamykający i/lub część zewnętrzna mają co najmniej jedno odsadzenie, aby ukształtować odpowiednio pierwszy odcinek, na którym kołpak zamykający nie jest zredukowany na obwodzie, i drugi odcinek, na którym kołpak zamykający jest zredukowany i/lub daje się zredukować, aby w ten sposób zminimalizować wprowadzanie sił osiowych w trakcie redukowania w drugim odcinku.

PL 223 590 B1

Korzystnie kołpak zamykający ma postać garnka z obszarem dna łączącym się z nim obszarem ścianki, przy czym obszar dna w celu ukształtowania elastycznego dna tworzy kąt ostry z obszarem ścianki.

Korzystnie odsądzenie kołpaka zamykającego jest ukształtowane w obszarze ścianki.

Korzystnie pomiędzy obszarem dna i czołową stroną części zewnętrznej umieszczona jest co najmniej jedna tarcza prowadząca i/lub co najmniej jedna tarcza ustalająca.

Korzystnie tarcza prowadząca i/lub tarcza ustalająca jest otoczona/są otoczone obwodowo przez drugi odcinek.

Korzystnie odsądzenie kołpaka zamykającego i/lub części zewnętrznej ma postać ukośnej ścianki, aby uformować przejście od pierwszego odcinka do drugiego odcinka.

Korzystnie wymiar wewnętrzny pierwszego odcinka kołpaka zamykającego jest mniejszy niż k orespondujący wymiar zewnętrzny drugiego odcinka części zewnętrznej i większy niż korespondujący wymiar zewnętrzny pierwszego odcinka części zewnętrznej i/lub tarcz.

Korzystnie głębokość pierwszego odcinka kołpaka zamykającego jest większa równa głębokości tarczy ustalającej i tarczy prowadzącej.

Sposób montażu urządzenia rozruchowego, zwłaszcza rozrusznika, do uruchamiania silnika spalinowego, zawierającego co najmniej mechanizm wolnego koła, w którym kołpak zamykający prz ylega czołowo i obwodowo do części zewnętrznej, przy czym kołpak zamykający na obwodzie części zewnętrznej redukuje się do części zewnętrznej, według wynalazku charakteryzuje się tym, że red ukowanie przeprowadza się w drugim odcinku części zewnętrznej, zaś nie przeprowadza się w pierwszym odcinku.

Urządzenie rozruchowe według wynalazku i sposób według wynalazku montażu urządzenia rozruchowego mają w porównaniu do stanu techniki tę zaletę, że zrealizowany jest dłuższy okres użytkowania urządzenia rozruchowego. Dzięki ulepszonemu kształtowi, a co za tym idzie, ulepszonemu kierowaniu sił, zwłaszcza przy redukowaniu, zrealizowane jest lepsze połączenie. Luz osiowy jest zminimalizowany. Mechanizm wolnego koła zawiera w postaci wykonania jako część wewnętrzną pierścień wewnętrzny i pierścień zewnętrzny jako część zewnętrzną. Na pierścieniu wewnętrznym w postaci wykonania ukształtowane jest uzębienie, wobec czego pierścień wewnętrzny pełni funkcję zębnika. W postaci wykonania uzębienie jest wieloczęściowe. W szczególności uzębienie stanowi jedną część z pierścieniem wewnętrznym. Pierścień zewnętrzny ma korzystnie postać zabieraka, który współpracuje z pierścieniem wewnętrznym. Pierścień zewnętrzny otacza przy tym odcinek pierścienia wewnętrznego. Otoczony pierścieniem zewnętrznym odcinek pierścienia wewnętrznego ma postać kołnierza tocznego. Na nim są umieszczone, do współpracy z pierścieniem zewnętrznym, rolki, kulki, baryłki lub inne elementy toczne, wobec czego możliwy jest ruch względny w kierunku obwodowym od pierścienia zewnętrznego do pierścienia wewnętrznego. Rolki są zatem w kierunku promieniowym umieszczone pomiędzy odpowiednimi odcinkami pierścienia wewnętrznego (kołnierza tocznego) i pierścienia zewnętrznego.

Mechanizm wolnego koła zawiera zatem w postaci wykonania zębnik, kołnierz toczny (pierścień wewnętrzny), zabierak (pierścień zewnętrzny) i tarczę ustalającą. W postaci wykonania pomiędzy tarczą ustalającą i zabierakiem w kierunku osiowym, czyli warstwowo, umieszczona jest tarcza prowadząca. Kołpak zamykający unieruchamia tarczę ustalającą i zabierak oraz ewentualnie tarczę prowadzącą. Kołnierz toczny jest osadzony w kierunku osiowym obrotowo i z luzem pomiędzy tarczą ustalającą i zabierakiem. Luz osiowy zębnika wynika z sumy wymiarów bądź tolerancji tarczy prowadzącej i zabieraka, pomniejszonych o wymiary bądź tolerancje kołnierza tocznego, wszystkie te wymiary w kierunku osiowym. Ruch osiowy bądź luz osiowy zębnika, który jest określony przez luz st anowiącego kołnierz toczny odcinka zębnika pomiędzy dnem zabieraka i tarczą ustalającą, jest ograniczony osiowo przez co najmniej jeden ogranicznik.

Według wynalazku kołpak zamykający i/lub część zewnętrzna mają co najmniej jedno odsadzenie, aby ukształtować odcinki zredukowane i niezredukowane. Wprowadzanie sił przy redukowaniu odbywa się przez odcinki zredukowane i/lub odsadzenie. Przy redukowaniu wskutek mniejszej średnicy zewnętrznej tarczy prowadzącej, tarczy ustalającej i pierwszego odcinka oraz odsadzenie w średnicy kołpaka zamykającego i/lub zabieraka osiąga się to, że kołpak zamykający przy redukowaniu opiera się w kierunku osiowym bezpośrednio na zabieraku. W ten sposób wyklucza się niedopuszczalnie duże odkształcenie tarcz ustalających i tarcz prowadzących. Obszar dna kołpaka zamykającego jest wskutek swego kształtu wykonany jako rodzaj sprężyny talerzowej i przylega sprężyście do leżącej

PL 223 590 B1 poniżej tarczy ustalającej. Pozwala to wyrównać tolerancje długości w układzie i nastawić zdefiniowaną siłę nacisku.

Jeżeli kołpak zamykający ma postać garnka z obszarem dna i łączącym się z nim obszarem ścianki, przy czym obszar dna w celu ukształtowania elastycznego dna tworzy kąt ostry z obszarem ścianki, wówczas obszar dna jest ukształtowany sprężyście. Przylega on przed wprowadzeniem red ukowania zewnętrzną krawędzią do tarczy ustalającej. Przy osiowym przemieszczaniu narzędzia redukcyjnego po kołpaku zamykającym obszar dna jest dociskany przeciwnie do siły sprężyny w kieru nku zabieraka. Ta sprężysta własność pozwala wyrównać tolerancje długości i nastawić siłę nacisku.

Odsądzenie kołpaka zamykającego, ukształtowane w obszarze ścianki, który rozciąga się w zasadzie równolegle do wzdłużnej osi i ma korzystnie kształt cylindra kołowego, pozwala zrealizować podział obszaru ścianki na pierwszy odcinek i drugi odcinek. Odcinki są przy tym różnie ukształtowane, zwłaszcza pod względem ich zewnętrznego wymiaru, to znaczy pod względem ich średnicy zewnętrznej. Dzięki odsądzeniu zrealizowana jest zwłaszcza powierzchnia oporowa dla narzędzia redukcyjnego, na przykład pierścienia redukcyjnego.

Pomiędzy obszarem dna i czołową stroną części zewnętrznej może być umieszczona co najmniej jedna tarcza prowadząca i/lub co najmniej jedna tarcza ustalająca, za pomocą których daje się nastawiać luz osiowy, przy czym tarcze wraz z kołpakiem zamykającym są łączone jako element zespolony z zabierakiem.

Jeżeli tarcza prowadząca i/lub tarcza ustalająca jest otoczona/są otoczone obwodowo przez drugi odcinek, wówczas tarcze są w kierunku osiowym ustalone czołowo przez zabierak i obszar dna, zaś w kierunku promieniowym są ograniczone przez obszar ścianki kołpaka zamykającego, przy czym tarcze są ograniczone promieniowo przez sąsiedni względem obszar dna obszar ścianki, ukształt owany jako pierwszy odcinek, który w stosunku do drugiego odcinka ma mniejszy wymiar zewnętrzny.

Jeżeli odsadzenie kołpaka zamykającego i/lub części zewnętrznej ma postać ukośnej ścianki, aby uformować przejście od pierwszego odcinka do drugiego odcinka, wówczas ukośna ścianka zapewnia ukośny ogranicznik dla narzędzia redukcyjnego, zaś ukształtowanie w postaci skosu pozwala zrealizować lepszy przebieg sił.

Wymiar wewnętrzny pierwszego odcinka kołpaka zamykającego może być mniejszy niż korespondujący wymiar zewnętrzny drugiego odcinka części zewnętrznej i większy niż korespondujący wymiar zewnętrzny pierwszego odcinka części zewnętrznej i/lub tarcz. Odpowiednio jest dobrana grubość obszaru ścianki kołpaka zamykającego, korzystnie jest ona w zasadzie równomiern a. Ponieważ odsadzenie w kierunku promieniowym jest większe niż grubość obszaru ścianki bądź grubość ścianki, zaś pierścień redukcyjny ma wymiar wewnętrzny, który jest większy niż wymiar zewnętrzny pierwszego odcinka tulei zamykającej i mniejszy niż wymiar zewnętrzny drugiego odcinka tulei zamykającej, pierścień redukcyjny przy osiowym przemieszczaniu po tulei zamyk ającej nie wprowadza siły osiowej w pierwszy odcinek, a zatem na tarcze. Pierścień redukcyjny wprowadza siłę osiową dopiero przy dojściu do odsadzenia. Przy tym spoczywające na sobie wzajemnie odsadzenia kołpaka zamykającego i zabieraka powodują wprowadzanie siły osi owej przez oba odsadzenia bezpośrednio w zabierak.

Jeżeli głębokość pierwszego odcinka kołpaka zamykającego jest większa równa głębokości tarczy ustalającej i tarczy prowadzącej, przy czym głębokość jest wymiarem w kierunku wzdłużnym bądź w kierunku osiowym, zaś odpowiednio długość pierwszego odcinka kołpaka zamykającego jest większa lub równa długości tarcz w kierunku wzdłużnym, wówczas jest zapewnione, że na przykład obszar dna nie przylega płasko do tarczy ustalającej i stale zapewnione jest ugięcie sprężyste pomiędzy tarczą ustalającą i obszarem dna. Ponadto wprowadzanie sił osiowych procesu redukowania następuje dopiero przy przyleganiu do odsadzenia zabieraka. Głębokość pierwszego odcinka jest zatem większa niż głębokość wszystkich elementów umieszczonych pomiędzy obszarem dna i stroną czołową.

Sposób według wynalazku ma w porównaniu do stanu techniki tę zaletę, że siły są wprowadzane osiowo w dno zabieraka, a nie już w pierwszy odcinek bądź przylegające doń, bardziej miękkie elementy, takie jak tarcza ustalająca i tarcza prowadząca. Ponieważ kołpak zamykający ma pierwszy odcinek o mniejszym wymiarze zewnętrznym i drugi odcinek o większym wymiarze zewnętrznym, oba odcinki są połączone odsadzeniem, które jest ukształtowane w postaci skosu, zaś pierścień redukcyjny ma wymiar wewnętrzny, który jest większy niż wymiar zewnętrzny pierwszego odcinka i mniejszy niż wymiar zewnętrzny drugiego odcinka, jeżeli teraz pierścień redukcyjny zostanie przemieszczony po kołpaku zamykającym, wówczas ślizga się on bez przykładania siły po pierwszym odcinku, aż dojdzie do odsadzenia. Przy dalszym ruchu osiowym sprężysty obszar dna wskutek kątowego ustawienia

PL 223 590 B1 zostaje naprężony wstępnie, co najmniej w chwili, gdy odsądzenie kołpaka zamykającego dojdzie do odsądzenia zabieraka. Rozpoczyna się wówczas właściwy proces redukcji, w którym redukuje się wymiar zewnętrzny kołpaka zamykającego. Wskutek osiowego przemieszczania pierścienia redukcyjnego dalej po kołpaku jego wymiar zewnętrzny - wymiar drugiego odcinka - zostaje zredukowany do wymiaru wewnętrznego pierścienia redukcyjnego, przy tym następuje odpowiednie odkształcenie drugiego odcinka, który zaczyna przemieszczać się w rowki i/lub wzdłuż powierzchni zabieraka. Wskutek tego płynięcia kołpaka zamykającego zredukowane zostaje nierozłączne połączenie z zabierakiem.

Przedmiot wynalazku jest uwidoczniony w przykładzie wykonania na rysunkach, na których fig. 1 przedstawia w przekroju poprzecznym urządzenie rozruchowe, zaś fig. 2 - schematycznie w przekroju poprzecznym fragment mechanizmu wolnego koła urządzenia rozruchowego według fig. 1 z kołpakiem zamykającym i częścią zewnętrzną.

Fig. 1 przedstawia w przekroju poprzecznym urządzenie rozruchowe 100 z przekaźnikiem 42, wykonanym również w postaci przekaźnika pośredniczącego lub włączającego. Obudowa 10 urządzenia rozruchowego 100 zawiera cylindryczną część 11 i pokrywę 13, które są połączone ze sobą nie przedstawionymi bliżej śrubami. Cylindryczna część 11 obudowy jest od tyłu zamknięta pokrywą 13, w której części środkowej uformowana jest zwrócona na zewnętrz piasta. W piaście znajduje się miejsce łożyskowe, w którym osadzony jest tylny koniec 17a wału 17 twornika elektrycznego silnika rozruchowego 18, którego twornik jest oznaczony odnośnikiem 19. Promieniowo na zewnątrz twornika 19 znajduje się na ściance części 11 obudowy kilka (trwałych) magnesów 20 silnika rozruchowego 18. Przedni koniec wału 17 twornika jest osadzony odcinkiem końcowym 22 o zredukowanej średnicy w przebiegającym wzdłuż tej samej osi, nie przedstawionym bliżej otworze nieprzelotowym 23 wału wyjściowego 24. Drugi koniec wału wyjściowego 24 jest osadzony w zamykającej część 11 obudowy tarczy łożyskowej 25 i uformowanej na tarczy łożyskowej 25 piaście 26. Wał 17 twornika ma w pobliżu swego zwróconego ku tarczy łożyskowej 25 końca uzębienie 28 (koło centralne), w które wchodzą koła planetowe 29, zazębiające się również z leżącym na zewnątrz, nieruchomym kołem 30 o uzębieniu wewnętrznym, należącym do przekładni planetarnej 31 (= przekładnia odboczkowa).

Wspornik planetarny 12 napędza wał wyjściowy 24, na którym jest umieszczony mechanizm 33 wolnego koła, którego pierścień wewnętrzny, zwany także kołnierzem tocznym 34, ma zębnikową końcówkę 35 (zębnik), na którym ukształtowane jest uzębienie zewnętrzne 36. Pierścień zewnętrzny mechanizmu 33 wolnego koła, zwany także zabierakiem 37, jest poprzez gwint stromy 38 połączony z wałem wyjściowym 24. Działa nań tak zwana sprężyna wzębiająca 39. Przez osiowy przesuw m echanizmu 33 wolnego koła uzębienie zewnętrzne 36 można wprowadzić w stan współpracy z wieńcem zębatym 40 silnika spalinowego w celu operacji rozruchu. Odbywa się to za pomocą przekaźnika (włączającego) 42, w którym przy włączaniu prądu twornik magnetyczny przechyla poprzez końcówkę 43 dźwignię 44, która poprzez jarzmo 45, leżące między tarczami 46, przesuwa w lewo mechanizm 33 wolnego koła. Dźwignia 44 jest dwuramienna i za pomocą czopów 48 osadzona uchylnie w nieruchomym względem obudowy łożysku 49. O tym procesie wspomniano jedynie w skrócie, ponieważ nie jest on istotny dla wynalazku.

Do pokrywy 13 przylega płyta szczotkowa 53, która jest skręcona z pokrywą 13. Płyta szczotkowa 53 jest jednoczęściowa. Zamocowane są na niej, wykonane zwłaszcza z tworzywa sztucznego, uchwyty szczotek, w których umieszczone są szczotki węglowe, przylegające pod naciskiem sprężyny do komutatora 63, który jest umieszczony na wale 17 twornika. Szczotki węglowe są poprzez skrętki przyłączowe podłączone do końcówki kablowej, która jest połączona z zestykiem 68 przekaźnika włączającego 42. Skrętki przechodzą przez uszczelkę 70, która jest umieszczona w otworze w części 11 obudowy. Płyta szczotkowa 53 jest zamocowana śrubami 62 do pokrywy 13.

Fig. 2 przedstawia schematycznie w przekroju poprzecznym fragment mechanizmu 33 wolnego koła urządzenia rozruchowego 100 według fig. 1 z kołpakiem zamykającym 110 i ukształtowaną w postaci pierścienia zewnętrznego częścią zewnętrzną 137, dokładniej zabierakiem 37. Na figurze przedstawiony jest stan bezpośrednio przed promieniowym redukowaniem kołpaka zamykającego 110. Linią przerywaną przedstawiony jest stan przed rozpoczęciem redukowania. Kołpak zamykający

110 przylega czołowo i obwodowo do części zewnętrznej 137 bądź zabieraka 37, przy czym kołpak zamykający na obwodzie części zewnętrznej 137 daje się redukować do części zewnętrznej 137. Kołpak zamykający 110 jest obrotowo-symetryczny względem przedstawionej osi wzdłużnej A. Przy tym garnkowy kołpak zamykający 110 ma obszar 111 dna i łączący się z nim obszar 112 ścianki. Obszar

111 dna i obszar 112 ścianki tworzą przy tym kąt 113, który jest kątem ostrym, tutaj w zakresie około 75°-85°. W ten sposób obszar 111 dna jest obszarem elastycznym i/lub sprężystym, na przykład

PL 223 590 B1 w rodzaju sprężyny talerzowej. Obszar 112 ścianki jest podzielony odsądzeniem 114 na pierwszy odcinek 115 i drugi odcinek 116. Łączące oba odcinki 115, 116 odsądzenie 114 ma postać ukośnej ścianki 114a. Obszar 111 dna i obszar 112 ścianki mają w przybliżeniu tę samą grubość ścianki. W kierunku osiowym A z obszarem 111 dna w kierunku zabieraka 37 bądź strony czołowej 37a części zewnętrznej 137 i/lub zabieraka 37 graniczy tarcza ustalająca 120. Do tej tarczy ustalającej 120 prz ylega sprężyście dzięki kątowemu ustawieniu wewnętrzna krawędź 111a obszaru 111 dna. W obszarze przejścia od obszaru 111 dna do obszaru 112 ścianki zrealizowany jest odstęp pomiędzy tarczą ustalającą 120 i obszarem 111 dna. Z tarczą ustalającą 120 graniczy w kierunku osiowym A do zabieraka 37 tarcza prowadząca 125. Tarcza prowadząca 125 spoczywa z jednej strony płasko na tarczy ustalającej 120. Na przeciwległej stronie tarcza prowadząca 125 przylega płasko do strony czołowej 37a zabieraka 37. Tarcza prowadząca 125 i tarcza ustalająca 120 mają w przybliżeniu jednakowe wymiary zewnętrzne w kierunku promieniowym. Przy tym tarcza ustalająca 120 i tarcza prowadząca 125 są umieszczone warstwowo pomiędzy obszarem 111 dna i stroną czołową 37a. W kierunku promieniowym tarcza prowadząca 125 i tarcza ustalająca 120 są otoczone obwodowo przez pierwszy odcinek 115. Przy tym w kierunku promieniowym obie tarcze 120, 125 przylegają luźno do wewnętrznej powierzchni pierwszego odcinka 115, wobec czego występuje tutaj pasowanie luźne. Zabierak 37 ma również pierwszy odcinek 215 i drugi odcinek 216. Pierwszy odcinek 215 jest utworzony przez stronę czołową 37a. Drugi odcinek 216 jest połączony z pierwszym odcinkiem odsadzeniem 214. Odsadzenie 214 ma postać ukośnej ścianki. Przy tym drugi odcinek 216 ma większy wymiar zewnętrzny niż pierwszy odcinek 215. W ten sposób drugi odcinek 214 jest ukształtowany w postaci fazy. Na zewnętrznej powierzchni drugi odcinek 214 ma rowki 217 lub wgłębienia, w które przy redukowaniu m oże wpływać drugi odcinek 116. Proces redukowania jest poniżej opisany bardziej szczegółowo. Przed redukowaniem kołpak zamykający 110 jest umieszczany na tarczy ustalającej 120, tarczy prowadzącej 125 i zabieraku 37. Wskutek sprężynującego działania obszaru 111 dna kołpak zamykający 110 spoczywa tylko zewnętrzną krawędzią 111 na tarczy ustalającej 120. Z osiowego kierunku A pierścień redukcyjny lub narzędzie redukcyjnie jest teraz przemieszczane po kołpaku zamykającym 110. W ymiar wewnętrzny pierścienia redukcyjnego jest przy tym większy niż wymiar zewnętrzny pierwszego odcinka 115, ale mniejszy niż wymiar zewnętrzny drugiego odcinka 116. W ten sposób pierścień redukcyjny przy ruchu osiowym dochodzi do odsadzenia 114 i dociska go do odsadzenia 214 zabieraka 37. Równocześnie obszar 111 dna jest dalej dociskany do tarczy ustalającej 120 przeciwnie do jej siły sprężystej, wobec czego obszar 111 dna zostaje wstępnie naprężony. Stan kołpaka zamykającego 110 przed nałożeniem pierścienia redukcyjnego jest zaznaczony linią przerywaną 300. Przedstawiony jest stan, w którym odsadzenia 114 i 214 graniczą ze sobą. Przy dalszym osiowym ruchu drugi odcinek 116 zostaje teraz zredukowany odpowiednio do wewnętrznego wymiaru pierścienia redukcyjnego i odkształcony w kierunku zabieraka 37. Proces ten jest ogólnie znany i nie wymaga tutaj dalszych objaśnień.

Claims (9)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Urządzenie rozruchowe, zwłaszcza rozrusznik, do uruchamiania silnika spalinowego, zawierające co najmniej mechanizm wolnego koła, w którym kołpak zamykający przylega czołowo i obwodowo do części zewnętrznej, przy czym kołpak zamykający na obwodzie części zewnętrznej daje się zredukować bądź jest zredukowany do części zewnętrznej, znamienne tym, że kołpak zamykający (110) i/lub część zewnętrzna (137) mają co najmniej jedno odsadzenie (114, 214), aby ukształtować odpowiednio pierwszy odcinek (115, 215), na którym kołpak zamykający (110) nie jest zredukowany na obwodzie, i drugi odcinek (116, 216), na którym kołpak zamykający (110) jest zredukowany i/lub daje się zredukować, aby w ten sposób zminimalizować wprowadzanie sił osiowych w trakcie reduk owania w drugim odcinku (115).
2. 2. Urządzenie rozruchowe według zastrz. 1, znamienne tym, że kołpak zamykający (110) ma postać garnka z obszarem (111) dna i łączącym się z nim obszarem (112) ścianki, przy czym obszar (111) dna w celu ukształtowania elastycznego dna tworzy kąt ostry (113) z obszarem (112) ścianki.
3. 3. Urządzenie rozruchowe według zastrz. 1 albo 2, znamienne tym, że odsadzenie (114) kołpaka zamykającego (110) jest ukształtowane w obszarze (116) ścianki.

   PL 223 590 B1
4. 4. Urządzenie rozruchowe według zastrz. 1 albo 2, albo 3, znamienne tym, że pomiędzy obszarem (111) dna i czołową stroną części zewnętrznej (137) umieszczona jest co najmniej jedna tarcza prowadząca (125) i/lub co najmniej jedna tarcza ustalająca (120).
5. 5. Urządzenie rozruchowe według zastrz. 1 albo 2, albo 3, albo 4, znamienne tym, że tarcza prowadząca (125) i/lub tarcza ustalająca (120) jest otoczona/są otoczone obwodowo przez drugi odcinek (115).
6. 6. Urządzenie rozruchowe według zastrz. 1 albo 2, albo 3, albo 4, albo 5, znamienne tym, że odsadzenie (114, 214) kołpaka zamykającego (110) i/lub części zewnętrznej (137) ma postać ukośnej ścianki, aby uformować przejście od pierwszego odcinka (115, 215) do drugiego odcinka (116, 216).
7. 7. Urządzenie rozruchowe według zastrz. 1 albo 2, albo 3, albo 4, albo 5, znamienne tym, że wymiar wewnętrzny pierwszego odcinka (115) kołpaka zamykającego (110) jest mniejszy niż korespondujący wymiar zewnętrzny drugiego odcinka (216) części zewnętrznej (137) i większy niż korespondujący wymiar zewnętrzny pierwszego odcinka (215) części zewnętrznej (137) i/lub tarcz (120, 125).
8. 8. Urządzenie rozruchowe według zastrz. 6, znamienne tym, że głębokość pierwszego odcinka (115) kołpaka zamykającego (110) jest większa równa głębokości tarczy ustalającej (120) i tarczy prowadzącej (125) .
9. 9. Sposób montażu urządzenia rozruchowego, zwłaszcza rozrusznika, do uruchamiania si lnika spalinowego, zawierającego co najmniej mechanizm wolnego koła, w którym kołpak zamyk ający przylega czołowo i obwodowo do części zewnętrznej, przy czym kołpak zamykający na o bwodzie części zewnętrznej redukuje się do części zewnętrznej, znamienny tym, że redukowanie przeprowadza się w drugim odcinku (216) części zewnętrznej (137), zaś nie przeprowadza się w pierwszym odcinku (215).