PL224123B1 - Stabilizator międzywyrostkowy - Google Patents

Abstract

Stabilizator międzywyrostkowy zawierający część górną posiadający powierzchnię o sferycznym lub walcowym kształcie i część dolną posiadającą wyprofilowaną powierzchnię, przy czym część górna mocowana jest za pomocą śruby przechodzącej przez dolny wyrostek stawowy charakteryzuje się tym, że panewka dolnej części posiada gniazdo mocujące (9B), którego boczne powierzchnie (9B') i (9B") obejmują górny wyrostek stawowy kręgu. W górnej części gniazda (9B) znajdują się otwory (9C), w których umieszczone są blokujące wkręty kostne nachylone względem siebie o kąt ß zawarty w granicach od 0°do 90. Stabilizator posiada elementy ustalające (9D) o zaostrzonych kształtach, z których element znajduje się na tylnej powierzchni głowy górnej części stabilizatora, zaś element (9D) na tylnej powierzchni (9E) panewki dolnej części stabilizatora.

Description

Przedmiotem wynalazku jest stabilizator międzywyrostkowy stosowany w chirurgicznym leczeniu kręgosłupa zastępujący zniszczone, zwłaszcza zwyrodnieniowo powierzchnie stawowe wyrostków stawowych kręgów.

Główną przyczyną przewlekłych dolegliwości bólowych kręgosłupa są zespoły przeciążeniowo-bólowe. Charakteryzują się długotrwałymi, często nawrotowymi dolegliwościami o zmiennym charakterze. Dolegliwości te mają ścisły związek z budową i zmianami zwyrodnieniowymi w obrębie kręgosłupa, a w szczególności ze zmianami obejmującymi stawy między kręgowe kręgosłupa i krążek międzykręgowy.

Pojedynczy staw międzykręgowy tworzą wyrostki stawowe górny i dolny dwóch sąsiadujących ze sobą kręgów. Powierzchnie stawowe pokryte są chrząstką stawową i otoczone torebką stawową. Staw i otaczająca torebka stawowa są silnie unerwione przez gałązki nerwowe odchodzące od korzeni rdzeniowych.

Zmiany zwyrodnieniowe stawów międzywyrostkowych kręgosłupa mogą prowadzić do silnego bólu i utraty mobilności na skutek tarcia zdegenerowanych powierzchni stawowych, na których wystąpiły ubytki chrząstki stawowej i odsłonięcie kości podchrzęstnej. W celu usunięcia dolegliwości stosuje się usztywnienie poziomu kręgosłupa, na którym występuje zwyrodnienie, albo endoprotezoplastykę uszkodzonych lub zmienionych zwyrodnieniowo stawów międzywyrostkowych mającą na celu odtworzenie ich funkcji.

Widoczne są dwa nurty rozwiązań konstrukcyjnych implantów. Pierwszy z nich zakłada całkowite usunięcie wyrostków stawowych, a w ich miejsce wprowadzenie implantów pozwalających odzwierciedlić anatomiczne funkcje (endoprotezoplastyka całkowita). Jednakże zabieg taki wiąże się ze znacznym naruszeniem struktur kostnych (nasady kręgu, wyrostków stawowych), mięśni oraz więzadeł. Korzystniejszym rozwiązaniem wydają się być konstrukcje implantów kształtujące drugi nurt. W tym przypadku implanty zastępują jedynie zniszczone powierzchnie stawowe. Wówczas nie następuje naruszenie struktur kostnych (oprócz ingerencji w już uszkodzone struktury powierzchni stawowych), mięśni oraz więzadeł.

Obecny stan techniki odnoszący się do rozwiązań konstrukcyjnych implantów stosowanych przy zmianach zwyrodnieniowych stawów międzywyrostkowych opisują między innymi amerykańskie dokumenty patentowe US20030191532, US20080221622, US20050049705, US20100241164, US20070149983.

W zgłoszeniu patentowym oznaczonym numerem US20030191532 opisywane rozwiązania zakładają usunięcie dolnego i górnego wyrostka stawowego, a na ich miejsce wprowadzenie endoprotez. W rozwiązaniach tych endoproteza składa się z trzpienia wprowadzanego w nasadę łuku kręgowego oraz głowy endoprotezy. Oba elementy występują jako integralna całość. W odmianie rozwiązania rolę trzpienia pełni śruba wprowadzana w nasadę łuku poprzez głowę endoprotezy mocując ją do struktur kostnych.

Przedstawione w amerykańskim zgłoszeniu patentowym US20080221622 rozwiązanie dotyczy konstrukcji endoprotezy, która wymusza usunięcie wyrostków stawowych, a na ich miejsce wprowadzenie wieloelementowych konstrukcji endoprotez. Endoproteza dolna składa się z ramy zbudowanej z łączników przegubowych i prętów, głów endoprotezy umocowanych do ramy oraz śrub kotwiczących ramę w nasadach łuku kręgowego. Dodatkowo rama zakotwiczona jest w wyrostku kolczystym. Endoprotezy wyrostków górnych zbudowane są ze śruby wprowadzanej w nasadę łuku, głowy endoprotezy oraz łącznika przegubowego scalającego śrubę z głową.

Inna konstrukcja endoprotezy powierzchni stawowych wyrostków została przedstawiona w amerykańskim zgłoszeniu patentowym US20100241164. Cechą wyróżniającą tę konstrukcję jest sposób blokowania implantu za pomocą nici chirurgicznych. Miejsce implantacji oraz wprowadzania jest identyczne jak dla rozwiązania opisanego w zgłoszeniu US20050049705.

W zgłoszeniu patentowym US20070149983 została ujawniona endoproteza powierzchni stawowych wyrostków zbudowana z głowy endoprotezy umocowanej przegubowo na trzpieniach wprowadzanych w struktury kostne. Budowa oraz sposób wprowadzania implantów, uwzględniając ograniczenia anatomiczne kręgów kręgosłupa, wydają się dyskwalifikować rozwiązanie jako realnie działającą konstrukcję.

Rozwiązanie ujawnione w amerykańskim zgłoszeniu patentowym US20050049705 dotyczy endoprotez powierzchni stawowych wyrostków stawowych. Umocowanie endoprotezy górnej powierzchni stawowej odbywa się poprzez stożkowy kolec (będący integralną częścią endoprotezy) wciśnięty

PL 224 123 B1 w struktury kostne (powierzchnię stawową). Endoproteza dolnej powierzchni stawowej mocowana jest za pomocą śruby, która wkręcana jest w endoprotezę i przechodzi przez łuk kręgu oraz wyrostek kolczysty.

Rozwiązania endoprotez powierzchni stawowych przedstawione powyżej, ze względu na miejsce implantacji (niewielkich rozmiarów staw międzywyrostkowy), są problematyczne w ich wprowadzaniu oraz w utwierdzeniu do struktur kostnych. Istniejące rozwiązania konstrukcyjne protez stawów międzywyrostkowych wydają się albo nie zapewniać pewnego i bezpiecznego umocowania w strukturach kostnych, albo wiążą się ze zbyt skomplikowaną procedurą wszczepienia i ze zbyt szeroką resekcją struktur anatomicznych.

Rozwiązaniem tych problemów jest stabilizator międzywyrostkowy zgodny z zastrzeżeniem 1, a dalsze korzystne rozwiązania wynikają z zastrzeżeń zależnych, opisu i figur.

Stabilizator międzywyrostkowy według wynalazku zawierający część górną posiadającą powierzchnię o sferycznym lub walcowym kształcie i część dolną posiadającą wyprofilowaną powierzchnię, przy czym część górna mocowana jest za pomocą śruby przechodzącej przez wyrostek stawowy charakteryzuje się tym, że panewka dolnej części stabilizatora posiada gniazdo mocujące, którego boczne powierzchnie obejmują wyrostek stawowy kręgu kręgosłupa. W górnej części gniazda znajdują się otwory, w których umieszczone są blokujące wkręty kostne nachylone względem siebie pod kątem β zawartym w granicach od 0°do 90.

Korzystnym jest, gdy stabilizator posiada elementy ustalające o zaostrzonych kształtach, z których element ustalający górnej części stabilizatora znajduje się na tylnej powierzchni głowy, a element ustalający panewki dolnej części stabilizatora znajduje się na jej tylnej powierzchni.

Zgodnie z dalszą cechą wynalazku korzystnym jest, gdy elementy ustalające górnej części stabilizatora łączą się z jej tylną powierzchnią lub powierzchnią i gniazdem mocującym i są nachylone do osi głowy górnej części stabilizatora pod kątem a zawartym w granicach od 0° do 70°. Korzystnym jest, gdy głowa górnej części stabilizatora mocowana jest do wyrostka stawowego za pomocą szpilki prowadzącej i kostnego wkrętu blokującego lub za pomocą śruby blokującej z podcięciami, a kostny wkręt blokujący z gwintem kostnym posiada wewnętrzne gniazdo pod wkrętak oraz na obwodzie zacięcia gwintujące.

Stabilizator międzywyrostkowy wyróżnia się od konstrukcji istniejących łatwym sposobem ich kotwiczenia w strukturach kostnych oraz anatomicznym kształtem.

Umocowanie górnej części stabilizatora następuje w strukturach kostnych wyrostka stawowego i realizowane jest poprzez kostny wkręt blokujący, elementy ustalające oraz jej płaską powierzchnię. Ponadto, szpilka prowadząca pełni rolę łącznika pomiędzy głową górnej części stabilizatora, a kostnym wkrętnym blokującym w znacznym stopniu ułatwiając zespolenie obu elementów oraz wprowadzenie wkręta w wyrostek. Zakotwiczenie stabilizatora wyłącznie w obszarze wyrostka stawowego ogranicza ingerencję w struktury kostne kręgu, jak również czas potrzebny do implantacji oraz rozmiary elementów kotwiczących przy zachowaniu stabilności implantu.

Stabilizator dolny dzięki smukłej budowie (budowa blaszkowa) pozwala na proste, szybkie i bezinwazyjne wprowadzenie. Poza tym zajmując niewielką przestrzeń, przeważnie nie ma potrzeby usuwania powierzchni stawowych, a dopasowany anatomicznie kształt stabilizatora pozwala na osłonięcie całej powierzchni stawowej. Umocowanie stabilizatora realizowane poprzez wkręty kostne, gniazdo mocujące oraz elementy ustalające pozwala na pewne ustalenie pozycji w przestrzeni stawowej. Ponadto miejsce usytuowania otworów w panewce dolnej części stabilizatora pod wkręty kostne pozwala na łatwe ich wprowadzenie.

Przedmiot według wynalazku odtworzony jest w przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia stabilizator umocowany w strukturach kostnych wyrostka stawowego, fig. 2 przedstawia górną część stabilizatora ze szpilką prowadzącą i kostnym wkrętem blokującym, fig. 3 przedstawia górną część stabilizatora ze śrubą blokującą, fig. 4 przedstawia górną część stabilizatora w widoku od czoła i w widoku z boku, fig. 5 przedstawia szpilkę prowadzącą o walcowym kształcie posiadającą na części lub całej swej długości gwint współpracujący z gwintem głowy stabilizatora, fig. 6 przedstawia kostny wkręt blokujący w widoku i w przekroju, fig. 7 przedstawia śrubę blokującą w widoku z boku i w widoku z góry, fig. 8 przedstawia panewkę dolnej części stabilizatora z otworami w jej górnej części i wkręty kostne, fig. 9 przedstawia panewkę dolnej części stabilizatora w widoku z boku i w widoku z góry, a fig. 10 przedstawia kostne wkręty blokujące nachylone względem siebie o kąt β.

W stabilizatorze międzywyrostkowym umocowanym w strukturach kostnych górnego wyrostka stawowego 2 i dolnego wyrostka 1 kręgosłupa jak przedstawiono na fig. 1, wyróżniamy część górną 4 posiadającą powierzchnię o sferycznym lub walcowym kształcie i część dolną 3 o wyprofilowanej po4

PL 224 123 B1 wierzchni. Część górna 4 stabilizatora składa się: z głowy stabilizatora 5, szpilki prowadzącej 6 i wkrętu kostnego blokującego 7 jak przedstawiono na fig. 2 lub z głowy stabilizatora 5 i śruby blokującej 8 przedstawionych na fig. 3. Głowa 5 górnej części stabilizatora 4 przedstawiona w widoku czołowym na fig. 4 posiada kształt owalu lub prostokąta o wymiarach L1 i L2, których wartość równa jest od 4 mm do 20 mm. Powierzchnia 5A o sferycznym lub walcowym kształcie o promieniu R1, którego wartość zawiera się w przedziale od 4 mm do 200 mm współpracuje z powierzchnią 9A panewki 9 pokazanej na fig. 9 dolnej części stabilizatora 3. Powierzchnia 5B jest płaska lub zakrzywiona promieniem R2 równym wartościom leżącym w przedziale od 4 mm do 200 mm. Gniazdo mocujące 5C łączy się z powierzchnią 5B i jest nachylone pod kątem a wynoszącym od 0° do 70°. Gniazdo 5C posiada gwint wewnętrzny 5E współpracujący z gwintem 6A szpilki prowadzącej 6 (Fig. 5). Elementy ustalające 5D o zaostrzonym kształcie łączą się z powierzchnią 5B lub powierzchnią 5B i gniazdem mocującym 5C i są nachylone do osi głowy (5) górnej części (4) stabilizatora pod kątem a wynoszącym od 0° do 70°.

Szpilka prowadząca 6 o walcowym kształcie jak pokazano na fig. 5 posiada na części lub całej swej długości gwint 6A współpracujący z gwintem 5E głowy 5 górnej części stabilizatora 4 (Fig. 4) oraz z gwintem 7D wkrętu kostnego blokującego 7 (Fig. 6). Gwint 6A może być jednolity lub składać się z dwóch odmiennych gwintów współpracujących z gwintami 5E i 7D. Szpilka prowadząca 6 zakończona jest gniazdem pod wkrętak 6B o kształcie odpowiadającym kształtowi gniazda wkrętaka.

Kostny wkręt blokujący 7 pokazany na fig. 6 posiada gwint kostny 7A na całej lub części swej długości. Na obwodzie znajduje się od jednego do ośmiu zacięć gwintujących 7B. Po stronie przeciwnej do strony z zacięciami znajduje się wewnętrzne gniazdo pod wkrętak 7C o kształcie odpowiadającym kształtowi grotu wkrętaka. Gwint wewnętrzny 7D wykonany jest na całości lub części długości wkrętu i współpracuje z gwintem 6A szpilki prowadzącej 6 przedstawionej na fig. 5.

Śruba blokująca 8 pokazana na fig. 7 składa się z łba 8A z podcięciami 8E uniemożliwiającymi odkręcanie śruby, trzonu śruby 8B oraz gwintu 8C współpracującego z gwintem 5E gniazda mocującego 5C głowy górnej stabilizatora 5.

Dolna część 3 stabilizatora przedstawiona na fig. 1 składa się z panewki 9 i wkrętów kostnych 10 jak pokazano na fig. 9. Panewka 9 przedstawiona na fig. 9 w widoku bocznym ma kształt blaszki 9A w dolnej części podgiętej na odcinku L o promień R3, którego wartość zawiera się w przedziale od 5 mm do 200 mm. W widoku czołowym panewka 9 stabilizatora endoprotezy dolnej 3 ma kształt prostokąta z odpowiednio zaokrąglonymi narożami odpowiadającymi anatomicznym krzywiznom powierzchni stawowej wyrostka, okręgu lub owalu. Na jej tylnej powierzchni znajdują się elementy ustalające 9D o zaostrzonym kształcie.

Górna część panewki 9 przedstawiona na fig. 9 posiada gniazdo mocujące 9B, którego boczne powierzchnie (9B') i (9B”) obejmują górny wyrostek stawowy 2 kręgu. Gniazdo mocujące 9B w widoku z boku o prostokątnym lub promieniowym kształcie w górnej części posiada otwory 9C, w których umieszczane są wkręty kostne 10 przedstawione na fig. 8. Wkręty 10 nachylone są względem siebie o kąt β, zawierającym się w przedziale od 0°do 90° jak pokazano na fig. 10.

Górna część 4 stabilizatora umocowana jest w strukturach kostnych dolnego wyrostka stawowego 1. Umocowanie realizowane jest poprzez wkręt kostny blokujący 7 pokazany na fig. 6, elementy ustalające 5D oraz powierzchnię 5B. Szpilka prowadząca 6 pełniąca rolę łącznika pomiędzy głową górnej stabilizatora 5, a wkrętem kostnym blokującym 7 ułatwia zespolenie obu elementów oraz wprowadzenie wkrętu blokującego w dolny wyrostek stawowy 1. Część dolna 3 stabilizatora osadzona na górnym wyrostku stawowym 2 dzięki swojej anatomicznej budowie osłania całą powierzchnię stawową. Umocowanie panewki 9 dolnej części 3 realizowane jest poprzez wkręty kostne usytuowane w otworach 9C panewki 9, gniazdo mocujące 9B oraz elementy ustalające 9D zapewniając bardzo pewne ustalenie pozycji stabilizatora w przestrzeni stawowej.

Claims (5)

1. Stabilizator międzywyrostkowy zawierający część górną posiadający powierzchnię o sferycznym lub walcowym kształcie i część dolną posiadającą wyprofilowaną powierzchnię, przy czym część górna stabilizatora mocowana jest za pomocą śruby przechodzącej przez dolny wyrostek stawowy, znamienny tym, że panewka (9) dolnej części stabilizatora (3) posiada gniazdo mocujące (9B) którego boczne powierzchnie (9B') i (9B”) obejmują górny wyrostek stawowy (2) kręgu, przy czym w górnej

PL 224 123 B1 części gniazda (9B) znajdują się otwory (9C), w których umieszczone są blokujące wkręty kostne (10) nachylone względem siebie o kąt β zawarty w granicach od 0°do 90.

2. Stabilizator według zastrz. 1, znamienny tym, że posiada elementy ustalające (5D) i (9D) o zaostrzonych kształtach, z których element (5D) znajduje się na tylnej powierzchni (5B) głowy (5) górnej części (4) stabilizatora, zaś element (9D) na tylnej powierzchni (9E) panewki (9) dolnej części (3) stabilizatora.

3. Stabilizator według zastrz. 2, znamienny tym, że elementy ustalające (5D) łączą się z tylną powierzchnią (5B) lub powierzchnią (5B) i gniazdem mocującym (5C) górnej części (4) i są nachylone do osi głowy (5) pod kątem a zawartym w granicach od 0° do 70°, przy czym gniazdo mocujące (5C) łączy się z powierzchnią (5B).

4. Stabilizator według zastrz. 3, znamienny tym, że głowa (5) górnej części (4) stabilizatora mocowana jest do wyrostka stawowego (2) za pomocą szpilki prowadzącej (6) i kostnego wkrętu blokującego (7) lub za pomocą śruby blokującej (8) z podcięciami (8E).

5. Stabilizator według zastrz. 1, znamienny tym, że kostny wkręt blokujący (7) z gwintem kostnym (7A) posiada na obwodzie zacięcia gwintujące (7B) oraz wewnętrzne gniazdo (7C) pod wkręt.