PL232822B1 - Łącznik do konstrukcji zespolonych - Google Patents

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest łącznik do konstrukcji zespolonych, który może być stosowany w konstrukcjach zespolonych stalowo-betonowych oraz aluminiowo-betonowych. W konstrukcjach zespolonych stalowo-betonowych czy aluminiowo-betonowych współpraca między różnymi materiałami odbywa się według następujących sposobów. Płyty żelbetowe ze stalowymi belkami mogą być łączone za pomocą ciągłego łącznika. Tego typu rozwiązanie znane jest z polskiego opisu patentowego nr 160043 przedstawiającego zespoloną konstrukcję stalowo-betonową stropu pły-towo-żebrowego. Polski opis patentowy 162406, przedstawiający sposób zespolenia belek stalowych z żelbetowymi płytami stropowymi, prezentuje łącznik ciągły o przekroju w kształcie litery „T”. Spotyka się również stosowanie łączników blokowych, łączników z perforowanego płaskownika, łączników kątowych, łączników wykonanych w postaci spirali z pręta okrągłego, łączników ceowych czy też najczęściej stosowanych łączników sworzniowych z główką. Znane jest też zastosowanie śrub jako łączników, które przechodzą przez otwory dźwigara metalowego belki zespolonej.

Rozwiązanie według wynalazku przedstawia nowy typ łącznika umożliwiającego proste, łatwe i szybkie wykonanie zespolenia konstrukcji stalowo-betonowych oraz aluminiowo-betonowych, gdy łącznika nie można przyspawać. Przedmiotem wynalazku jest łącznik do konstrukcji zespolonych składający się ze stalowego pręta z jednej strony zakończonego stalową główką, a z drugiej nagwintowaną końcówką. Na nagwintowanej końcówce umieszczana jest rozłącznie nakrętka z podkładką. Dodatkowo stalowy pręt posiada stalowy kołnierz. Przy czym średnica kołnierza jest mniejsza lub równa średnicy d1 główki. Korzystnym jest kiedy stalowy kołnierz posiada ścięcia. Korzystnym jest także, gdy grubość kołnierza jest większa od grubości główki. Korzystnie jest również, gdy cały łącznik jest zabezpieczony antykorozyjnie np. ocynkowany. Od strony funkcjonalnej w łączniku można wyróżnić część kotwiącą i mocującą. Część kotwiącą łącznika stanowi stalowa główka oraz wystająca część sworzniowa - połączona z główką. Część mocującą łącznika stanowi stalowy kołnierz, nagwintowana część sworznia -końcówka pręta - oraz nakrętka z podkładką. Stalowy kołnierz dociska łącznik do blachy lub belki metalowej. Nagwintowana końcówka stalowego pręta umożliwia zamocowanie łącznika w wykonanym otworze półki belki metalowej, a trzpień z główką współpracę z betonem. Korzystne ścięcia w stalowym kołnierzu oraz jego odpowiednie wymiary (średnica kołnierza jest mniejsza lub równa średnicy główki, a grubość kołnierza jest większa od grubości główki) umożliwiają uchwycenie go kluczem i zamocowanie w belce.

Rozwiązanie umożliwia montaż łącznika, w sytuacji kiedy nie jest możliwe spawanie lub gdy dźwigar belki zespolonej nie jest wykonany ze stali. Zaletą wynalazku jest to, iż przy wykorzystaniu tego łącznika uproszczony zostaje sposób zespolenia konstrukcji i możliwe jest zastosowanie belki z innego materiału niż stal (np. belki zespolone aluminiowo-betonowe).

Przedmiot wynalazku przedstawiono w przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig. 1 to widok łącznika, a fig. 2 - przekrój poprzeczny łącznika. Łącznik składa się ze stalowej główki 1 o średnicy d1 i grubości t, stalowego pręta 2 o średnicy d2, który jest nagwintowany 7 na długości m oraz stalowego kołnierza 3 o średnicy d3 i grubości g. Odległość od końca łącznika do stalowego kołnierza jest równa m. Łącznik wyposażony jest w podkładkę 4 oraz nakrętkę 5. Stalowy kołnierz 3 łącznika posiada ścięcia 6. Odległość między ściętymi bokami wynosi d4. Łącznik może być wykorzystany do zespolenia płyty żelbetowej z belką stalową lub aluminiową. Może być również wykorzystany do połączenia belki stalowej bądź aluminiowej z płytą żelbetową, która jest wykonana na blasze fałdowej.

Claims (4)

Zastrzeżenia patentowe

1. Łącznik do konstrukcji zespolonych składający się ze stalowego kołnierza oraz stalowego pręta z jednej strony zakończonego stalową główką, z drugiej nagwintowaną końcówką, na której umieszczana jest rozłącznie nakrętka z podkładką, znamienny tym, że średnica d3 kołnierza (3) jest mniejsza albo równa średnicy d1 główki (1).

2. Łącznik do konstrukcji zespolonych według zastrz. 1, znamienny tym, że grubość g kołnierza (3) jest większa od grubości t główki (1).

3. Łącznik do konstrukcji zespolonych według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że stalowy kołnierz (3) posiada ścięcia (6).

4. Łącznik do konstrukcji zespolonych według zastrz. 1 albo 2, albo 3, znamienny tym, że łącznik jest zabezpieczony antykorozyjnie.