PL233440B1 - Zespół łóżka szpitalnego - Google Patents

Abstract

Zespół łóżka szpitalnego z regulacją wysokości położenia leża oraz kąta pochylenia odcinka lędźwiowego charakteryzuje się tym, że łóżko (1) na kołach jest połączone ze statywem aparaturowym (2) zaczepami statywu, które z kolei są połączone z linkami mechanizmu zaczepów, których drugie końce są połączone z dźwigniami, z kolei zaczepy statywu są osadzone na sprężynach, natomiast zaczepy statywu oraz sprężyny mieszczą się w belkach poziomych statywu.

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest wielofunkcyjny, charakteryzujący się dużą uniwersalnością zespół łóżka szpitalnego wraz ze statywem aparaturowym. Dzięki prezentowanemu rozwiązaniu, zespół składa się z dwóch podstawowych zespołów: łóżka szpitalnego oraz statywu aparaturowego. Jego wielofunkcyjność oraz uniwersalność jest uzyskiwana dzięki: możliwości pionowego pozycjonowania leża łóżka, funkcji ważenia pacjenta, oraz kątowej regulacji pochylenia odcinka lędźwiowego. Ponadto prezentowany zespół łóżka szpitalnego odznacza się wielofunkcyjną konstrukcją statywu aparaturowego, dzięki któremu osprzęt podtrzymujący życie pacjenta może zostać umieszczony na jego półkach, a po połączeniu z mobilnym łóżkiem dzięki specjalnemu mechanizmowi zaczepowemu może być przemieszczany wraz z nim.

Znanych jest wiele rozwiązań konstrukcyjnych łóżek szpitalnych. Jednak nie odznaczają się one cechami funkcjonalnymi prezentowanego rozwiązania. Znane z hiszpańskiego opisu nr ES 2070030 rozwiązanie konstrukcyjne łóżka szpitalnego mimo możliwości regulacji położenia pionowego całego leża wraz z możliwością kątowej regulacji odcinka lędźwiowego oraz nożnego charakteryzuje się licznymi ograniczeniami. Do najistotniejszych należą: brak możliwości pomiaru wagi pacjenta oraz niemożliwość usytuowania osprzętu medycznego niezbędnego do podtrzymywania funkcji życiowych pacjenta w jego pobliżu. Dodatkowo proponowany napęd z wykorzystaniem siłownika pneumatycznego lub hydraulicznego niesie ze sobą wiele niedogodności związanych z układem zasilania tego typu elementu wykonawczego. W przypadku napędu hydraulicznego istnieje ryzyko jego zabrudzenia, napęd pneumatyczny charakteryzuje się skomplikowanym układem sterowania oraz niekorzystnymi skutkami działania generowanymi przez ściśliwość czynnika roboczego. Ponadto mechanizmy regulacji kątowej odcinka lędźwiowego jak i nożnego są złożone konstrukcyjnie. Znane z chińskiego opisu nr CN203042724U rozwiązanie konstrukcyjne łóżka szpitalnego charakteryzuje się brakiem możliwości pomiaru wagi pacjenta, skomplikowanym konstrukcyjnie mechanizmem kątowej regulacji oparć oraz brakiem możliwości umieszczenia aparatury i osprzętu medycznego w pobliżu pacjenta podczas jego transportowania pomiędzy salami szpitalnymi. Zdecydowana większość rozwiązań konstrukcyjnych łóżek szpitalnych, do których można zaliczyć rozwiązania znane z opisów: CA1185754A1, CN2092985U, CN2248554Y, CN104083260A, DE19801722A1, ES2141649A1, TWM500570U, TWM500572U, US4398313A,

US4425673A, US2014059768A1, US2015033472A1 nie zapewniają możliwości usytuowania aparatury i osprzętu medycznego, niezbędnego do podtrzymywania funkcji życiowych pacjenta podczas transportu. Opis rozwiązania konstrukcyjnego statywu nr KR20140140481A przedstawia statyw dla konkretnego aparatu służącego do odbioru sygnałów funkcji życiowych pacjenta, z kolei opis nr JPH10258066A przedstawia konstrukcję statywu dla określonego urządzenia stanowiącego optyczne urządzenie do naświetlania, podobną konstrukcję przedstawia opis nr JPS63296744A. Pozostałe opisy przedstawiają urządzenia pełniące funkcję statywu dla kart z wynikami badań, książek, telewizorów, telefonów, butli z gazami medycznymi, naczyń w postaci kubków, pojemników na płyny fizjologiczne pacjenta, worków na odpady lub brudną odzież, są to m. in. opisy nr: DE202005011554U1, EP0129735A1, FR2377939A1, JPH08164170A, JPH08164171A, RU2524772C1, US2955372A, US3219009A, US3261360A,

US3304907A, US3338538A, US3393030A, US3472387A, US4504992A. Żaden z powyższych nie przedstawia konstrukcji będącej przedmiotem niniejszego opisu tzn. statywu umożliwiającego przyłączenie do ramy łóżka szpitalnego, umieszczenie kilku urządzeń aparatury medycznej o różnych gabarytach z jednoczesnym zapewnieniem im zasilania. Ponadto znane z opisów: CA1185754A1, CN2092985U, CN2248554Y, DE19801722A1, ES2141649A1, TWM500570U, TWM500572U,

US4398313A, US4425673A, US2014237720A1 łóżka transportowe nie zapewniają pomiaru wagi pacjenta, podczas jego leżenia na nim. Znane z chińskiego opisu CN2092985U łóżko szpitalne posiada skomplikowany ręczny mechanizm napędu. Znane rozwiązanie konstrukcyjne z kanadyjskiego opisu o numerze CA2302003Y posiada skomplikowany mechanizm podnoszenia leża, na który składa się przekładnia zębata wraz z przekładnią śrubową, jest to źródłem dużego wzrostu masy łóżka oraz podwyższonych restrykcji serwisowo-konserwacyjnych. Znane z chińskiego opisu CN2248554Y szpitalne łóżko transportowe, posiada skomplikowany mechanizm podnoszenia leża, na który składa się szereg przekładni zębatych, mechanizmów śrubowych oraz mechanizmów cięgnowych. Podobnie znane z hiszpańskiego opisu ES2141649A1 łóżko posiada skomplikowany, ręczny napęd mechanizmu podnoszenia leża, zapewniający niewielki zakres podnoszenia.

PL 233 440 B1

Zespół łóżka szpitalnego wraz ze statywem aparaturowym cechuje się lekką, prostą zwartą konstrukcją, łatwą w utrzymaniu czystości na poziomie odpowiednim dla zastosowania szpitalnego. Ogromną zaletą rozwiązania jest połączenie łóżka ze statywem aparaturowym za pomocą specjalnych zaczepów z ramą łóżka. Statyw posiada zabudowany, własny zestaw kołowy dzięki czemu może on poruszać się wraz z łóżkiem, ale w razie potrzeby pod odłączeniu od ramy łóżka może stanowić autonomiczny aparat pomocniczy służący przede wszystkim do transportu aparatury medycznej, zapewniając jednocześnie jej zasilanie. Statyw aparaturowy posiada zabudowane półki z możliwością pełnej regulacji ich położenia zależnie od rodzaju i gabarytów aparatury na nim umieszczanej. Zespół łóżka szpitalnego ze statywem aparaturowym swoją funkcjonalnością ma ułatwić organizację przestrzeni wokół pacjenta wymagającego ciągłej medycznej, a w razie potrzeby lekka konstrukcja umożliwi szybki i łatwy transport pacjenta wraz z aparaturą, która jest niezbędna do podtrzymania jego funkcji życiowych.

Istotą wynalazku jest zespół łóżka szpitalnego z regulacją wysokości położenia leża oraz kąta pochylenia odcinka lędźwiowego, który składa się z łóżka na kołach połączonego ze statywem aparaturowym zaczepami statywu, które są połączone z linkami mechanizmu zaczepów. Drugie końce linek są połączone z dźwigniami. Zaczepy statywu są osadzone na sprężynach. Zaczepy statywu oraz sprężyny mieszczą się w belkach poziomych statywu.

Korzystnie w zespole łóżka szpitalnego na konstrukcję statywu aparaturowego składa się słup statywu, do którego są przymocowane półki, których pozycję wzdłuż pionowej osi słupa statywu można zmieniać zależnie od potrzeb i rozmiarów umieszczanej na nich aparatury medycznej. Statyw aparaturowy jest wyposażony w gniazda zasilające aparaturę medyczną oraz w jeden samonawijający się na bęben, główny przewód zasilający, dostarczający moc przyłączeniową do pozostałych gniazd zasilających aparaturę. Zespół umożliwia odłączenie statywu aparaturowego od łóżka, które posiada możliwość przemieszczenia na kołach statywu.

Korzystnie zespół łóżka szpitalnego zbudowany jest z ramy dolnej łóżka połączonej z ramą dolną leża za pośrednictwem mechanizmu regulacji położenia leża. Silnik elektryczny dolny jest połączony z ramą dolną i ponadto jest połączony z obrotową śrubą mechanizmu regulacji położenia leża. Na śrubie mechanizmu regulacji położenia leża jest osadzona nakrętka dolna, która jest połączona za pośrednictwem pary kinematycznej obrotowej z belką nakrętki. Belka nakrętki jest połączona za pośrednictwem pary kinematycznej obrotowej z belką środkową, która jest połączona poprzez oś obrotu belki z ramą dolną. Belka środkowa jest połączona z belką wózka poprzez połączenie parą kinematyczną obrotową, natomiast belka wózka jest połączona poprzez parę kinematyczną obrotową z wózkiem dolnym. Wózek dolny jest połączony z belką aktywną za pośrednictwem pary kinematycznej obrotowej. Belka aktywna połączona jest za pośrednictwem pary kinematycznej obrotowej z belką pasywną oraz za pośrednictwem pary kinematycznej obrotowej z ramą dolną leża. Belka pasywna jest połączona za pośrednictwem pary kinematycznej obrotowej z ramą dolną łóżka oraz za pomocą pary kinematycznej obrotowej z wózkiem górnym. Wózek górny jest osadzony na prowadnicy górnej, która jest przymocowana do ramy dolnej leża. Belka aktywna i belka pasywna stanowią jedną z dwóch par belek mechanizmu nożycowego odpowiedzialnego za regulację wysokości położenia leża łóżka. Kolejną parę belek stanowią belki pasywne. W celu umożliwienia prawidłowej pracy całego mechanizmu nożycowego, dolny koniec belki pasywnej jest połączony z wózkiem dolnym belek pasywnych prowadnicy dolnej belek pasywnych za pośrednictwem pary kinematycznej obrotowej.

Korzystnie zespół łóżka szpitalnego cechuje się tym, że rama dolna leża jest połączona z belkami tensometrycznymi przymocowanymi do ramy dolnej leża przy użyciu elementów łącznych belki tensometrycznej. Przy użyciu tych elementów każda belka tensometryczna jest połączona z czaszą wklęsłą pary kinematycznej sferycznej. W czaszy wklęsłej pary kinematycznej sferycznej jest osadzona czasza wypukła, która jest przymocowana do ramy górnej leża. Płytka trzymająca jest przymocowana do czaszy wklęsłej.

Korzystnie zespół łóżka szpitalnego cechuje się tym, że w ramie górnej leża jest zabudowana rama podparcia, która stanowi integralny element mechanizmu regulacji kąta pochylenia odcinka lędźwiowego. Rama podparcia jest połączona przy użyciu pary kinematycznej obrotowej z belką podparcia, która jest połączona za pomocą pary kinematycznej obrotowej z nakrętką mechanizmu podparcia. Ta jest osadzona na śrubie mechanizmu podparcia, która jest przymocowana do ramy dolnej leża i jest połączona z silnikiem elektrycznym górnym. Silnik natomiast jest przymocowany do ramy dolnej leża.

PL 233 440 B1

Dzięki zastosowaniu rozwiązania według wynalazku uzyskano następujące efekty technicznoużytkowe:

- integralne połączenie zespołu łóżka szpitalnego z mobilnym zespołem statywu aparaturowego,

- możliwość funkcjonowania obu zespołów jako niezależne urządzenia,

- możliwość pomiaru wagi pacjenta podczas jego leżenia na łóżku,

- możliwość regulacji pionowej leża w szerokim zakresie z wykorzystaniem szybkiego niezawodnego mechanizmu śrubowego wraz z mechanizmem wspornikowym,

- możliwość kątowej regulacji pochylenia lędźwiowego odcinka leża z wykorzystaniem szybkiego i niezawodnego mechanizmu śrubowego z napędem elektrycznym,

- możliwość kompaktowego usytuowania aparatury i osprzętu medycznego na statywie aparaturowym,

- prezentowane rozwiązanie zapewnia możliwość wykonania wymiarowego typoszeregu zespołu łóżka szpitalnego wraz ze statywem aparaturowym.

Zespół łóżka w przykładzie realizacji przedstawiono na rysunku, gdzie fig. 1, przedstawia widok łóżka szpitalnego wraz ze statywem aparaturowym, fig. 2 - łóżko szpitalne wraz ze statywem ze wskazaniem mechanizmu podnoszenia, układu pomiaru wagi pacjenta oraz mechanizmu regulacji kąta pochylenia odcinka lędźwiowego, fig. 3 - łóżko szpitalne ze statywem aparaturowym ze wskazaniem elementów zespołu, fig. 4 - widok od góry zespołu łóżka szpitalnego ze wskazaniem wszystkich elementów, fig. 5 - widok mechanizmu regulacji wysokości położenia leża, fig. 6 - widok od góry mechanizmu regulacji wysokości położenia leża, fig. 7 - widok mechanizmu regulacji kąta pochylenia odcinka lędźwiowego, fig. 8 - sposób połączenia ramy dolnej leża z ramą górną wraz z elementem pomiarowym wagi pacjenta, fig. 9 - mechanizm łączenia statywu z łóżkiem szpitalnym.

Rama dolna 7 (fig. 3), z kołami 6 stanowi ruchomą podstawę, na której jest osadzony mechanizm regulacji wysokości położenia leża 3 (fig. 2 i fig. 5) zespołu łóżka 1 (fig. 1). Głównymi elementami mechanizmu regulacji wysokości położenia leża 3 są silnik elektryczny dolny 8 wraz z napędzaną przez niego śrubą mechanizmu regulacji położenia leża 9 (fig. 5 i fig. 6). Na skutek ruchu obrotowego śruby mechanizmu regulacji położenia leża 9 następuje ruch liniowy nakrętki dolnej 10, ta z kolei jest połączona za pomocą pary kinematycznej obrotowej 11 wokół osi y, z belką nakrętki 12, która jest połączona za pośrednictwem pary kinematycznej obrotowej 13 wokół osi y z belką środkową 14 (fig. 3, fig. 4, fig. 5 i fig. 6). Belka środkowa 14 ma odebrane translacyjne stopnie swobody względem osi x i z oraz zapewnioną możliwość obrotu względem osi y dzięki parze kinematycznej obrotowej 15 (fig. 3, fig. 4, fig. 5 i fig. 6). Drugi koniec belki środkowej 14 jest połączony z końcem belki wózka 17 za pośrednictwem pary kinematycznej obrotowej 16 wokół osi y (fig. 3, fig. 4, fig. 5 i fig. 6). Z kolei belka wózka 17 jest połączona za pośrednictwem pary kinematycznej obrotowej 18 wokół osi y, z wózkiem dolnym 19 prowadnicy dolnej 20 (fig. 3, fig. 4, fig. 5 i fig. 6). W dalszej kolejności wózek dolny 19 jest połączony z belką aktywną 22 za pośrednictwem pary kinematycznej obrotowej 21 wokół osi z (fig. 3 i fig. 4). Drugi koniec belki aktywnej 22 jest połączony z ramą dolną leża 30 za pośrednictwem pary kinematycznej obrotowej 23 wokół osi z (fig. 3 i fig. 4). Belka aktywna 22 jest połączona z belką pasywną 24 parą kinematyczną obrotową 25 wokół osi z (fig. 3 i fig. 4). Belka pasywna 24 jest połączona z ramą dolną 7 parą kinematyczną obrotową 26 wokół osi z, natomiast drugi koniec tej belki jest połączony z wózkiem górnym 28 prowadnicy górnej 29 przy użyciu pary kinematycznej obrotowej 27 wokół osi z (fig. 3 i fig. 4). Prowadnica górna 29 jest przymocowana do ramy dolnej leża 30 (fig. 3 i fig. 4). Belka aktywna 22 i belka pasywna 24 stanowią jedną z dwóch par belek mechanizmu nożycowego odpowiedzialnego za regulację wysokości położenia leża łóżka. Kolejna para belek to belki pasywne 31 i 32 (fig. 4). W celu umożliwienia prawidłowej pracy całego mechanizmu nożycowego, dolny koniec belki pasywnej 31 jest połączony z wózkiem dolnym belek pasywnych 33 prowadnicy dolnej belek pasywnych 34 za pośrednictwem pary kinematycznej obrotowej 35 wokół osi z (fig. 4). To połączenie ma zapewnić możliwość posuwistego ruchu dolnego końca belki pasywnej 31 (fig. 4). Podsumowując, ruch posuwisty nakrętki dolnej 10 uruchamia układ belek 12, 14 i 17 co przekłada się na ruch posuwisto-zwrotny wózka dolnego 19 oraz wózka dolnego belek pasywnych 33 (fig. 3, fig. 4, fig. 5 i fig. 6). To przyczynia się do wprawienia w ruch mechanizmu nożycowego, w konsekwencji umożliwia regulację położenia wysokości leża łóżka. Rama dolna leża 30 jest połączona z ramą górną leża 36 za pośrednictwem czterech belek tensometrycznych 37 (fig. 3, fig. 4 i fig. 8). Przy czym belki tensometryczne są połączone z ramą dolną leża przy użyciu łączników gwintowych 52. Belki tensometryczne 37 są połączone z ramą górną leża 36 przegubami kulistymi 38 (pary kinematyczne sferyczne o trzech stopniach swobody, możliwość obrotu wokół

PL 233 440 B1 każdej z osi kartezjańskiego układu współrzędnych). Wygląda to w taki sposób, że czasza wklęsła 58 przegubu kulistego 38 jest przymocowana do belki tensometrycznej 37 przy użyciu łączników gwintowych 52 (fig. 8). W czaszy wklęsłej 58 jest umieszczona czasza wypukła 57, która jest z kolei przymocowana za pomocą łącznika gwintowego do ramy górnej leża 36 (fig. 8). Płytka trzymająca 51 zapobiega samoistnemu wysunięciu czaszy wypukłej 57 z czaszy wklęsłej 58 (fig. 8). Płytka trzymająca 51 jest przymocowana do korpusu czaszy wklęsłej 58 przy pomocy łącznika gwintowego. Połączenie ramy dolnej leża 30 i ramy górnej leża 36 za pośrednictwem belek tensometrycznych 37 ma umożliwiać pomiar wagi pacjenta spoczywającego na ramie górnej leża 36. Połączenie belek tensometrycznych 37 z ramą górną leża 36 przy użyciu przegubów kulistych 38 o trzech stopniach swobody, ma zapewnić utrzymanie prostopadłego kierunku oddziaływania siły na belki tensometryczne 37, pochodzącą od ciężaru pacjenta. W efekcie pozwoli to uzyskać dokładny pomiar wagi pacjenta spoczywającego na ramie górnej leża 36 (fig. 3 i fig. 4). Ponadto rama górna leża 36 posiada możliwość regulacji kąta pochylenia podparcia odcinka lędźwiowego pacjenta, z wykorzystaniem podzespołu 5 (fig. 2, fig. 3, fig. 4 i fig. 7). Podparcie stanowi rama podparcia 39 (fig. 7), która jest połączona za pośrednictwem belki podparcia 40 za pośrednictwem par kinematycznych obrotowych 41 i 42 wokół osi z, z nakrętką mechanizmu podparcia 45 (fig. 7). Napęd mechanizmu podparcia stanowi silnik elektryczny górny 43 (fig. 7) przymocowany do ramy dolnej leża 30 (fig. 7) wraz ze śrubą mechanizmu podparcia 44 i nakrętką mechanizmu podparcia 45 (fig. 7). Ruch obrotowy śruby mechanizmu podparcia 44 umożliwia ruch posuwisto-zwrotny nakrętki mechanizmu podparcia 45, która jest połączona z belką podparcia 40 za pomocą pary kinematycznej obrotowej 41 wokół osi z (fig. 7). Ruch posuwisty nakrętki mechanizmu podparcia 45 za pośrednictwem belki podparcia 40 wpływa na zmianę kąta pochylenia ramy podparcia 39 w stosunku do ramy górnej leża 36 (fig. 7).

Zespół 1 (fig. 1) w postaci łóżka połączony jest z zespołem 2, który stanowi statyw aparaturowy (fig. 1). Statyw jest połączony z ramą dolną 7 (fig. 3 i fig. 4) za pomocą specjalnych zaczepów 46, które wchodzą w otwory belki poprzecznej 55 ramy dolnej 7 (fig. 9). Tak połączony statyw aparaturowy wraz z łóżkiem stanowi zespół łóżka szpitalnego. Statyw aparaturowy 2 (fig. 1) posiada pionową belkę statywu 48 (fig. 3), do którego są przymocowane półki 49 (fig. 3). Rozstaw półek jest regulowany wzdłuż osi pionowej belki statywu 48 poprzez zwalnianie zacisku śrubowego półki 49 na belce pionowej statywu 48 (fig. 3). Półki 49 mają dać możliwość ustawienia aparatury medycznej, niezbędnej do podtrzymania funkcji życiowych pacjenta. Statyw w razie potrzeby można odłączyć od ramy dolnej 7 łóżka, zwalniając zaczepy 46 przy użyciu mechanizmu linkowego uruchamianego za pomocą pary dźwigni 50 (fig. 3, fig. 4 i fig. 9). Wciśnięcie dźwigni powoduje pociągnięcie linki mechanizmu zaczepu 53 co powoduje jednoczesne pociągnięcie zaczepu 46 oraz ściśnięcie sprężyny 54 (fig. 9). Następuje wówczas kątowy obrót zaczepu 46. Na skutek obrotu zaczepu 46 następuje jego schowanie we wnętrzu belki poziomej statywu 56 (fig. 9). Wciśnięcie dwóch dźwigni 50 umożliwia schowanie dwóch zaczepów 46 i odłączenie statywu 2 od łóżka 1 (fig. 1). Odłączony statyw 2 dzięki kołom 47 (fig. 3) może stanowić autonomiczny, mobilny zespół, który wraz z ustawioną na nim aparaturą można przemieścić do innej sali i podłączyć do innego łóżka o bliźniaczej konstrukcji.

Claims (5)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Zespół łóżka szpitalnego z regulacją wysokości położenia leża oraz kąta pochylenia odcinka lędźwiowego znamienny tym, że łóżko (1) na kołach (6) jest połączone ze statywem aparaturowym (2) zaczepami statywu (46), które z kolei są połączone z linkami mechanizmu zaczepów (53), których drugie końce są połączone z dźwigniami (50), z kolei zaczepy statywu (46) są osadzone na sprężynach, natomiast zaczepy statywu (46) oraz sprężyny (54) mieszczą się w belkach poziomych statywu (56).
2. 2. Zespół łóżka szpitalnego wg zastrzeżenia 1 znamienny tym, że na konstrukcję statywu aparaturowego (2) składa się słup statywu (48), do którego są przymocowane półki (49), których pozycję wzdłuż pionowej osi słupa statywu (48) można zmieniać zależnie od potrzeb i rozmiarów umieszczanej na nich aparatury medycznej, ponadto statyw aparaturowy (2) jest wyposażony w gniazda zasilające aparaturę medyczną oraz w jeden samonawijający się na bęben, główny przewód zasilający, dostarczający moc przyłączeniową do pozostałych gniazd zasilających aparaturę, przy czym statyw aparaturowy (2) posiada koła (47).

   PL 233 440 B1
3. 3. Zespół łóżka szpitalnego wg zastrzeżenia 1 lub 2, znamienny tym, że rama dolna (7) łóżka (1) jest połączona z ramą dolną leża (30) za pośrednictwem mechanizmu regulacji położenia leża (3), z kolei silnik elektryczny dolny (8) jest połączony z ramą dolną (7), który z kolei połączony z obrotową śrubą mechanizmu regulacji położenia leża (9), z kolei na śrubie mechanizmu regulacji położenia leża jest osadzona nakrętka dolna (10), która jest połączona za pośrednictwem pary kinematycznej obrotowej (11) z belką nakrętki (12), która jest połączona za pośrednictwem pary kinematycznej obrotowej (13) z belką środkową (14), która z kolei jest połączona poprzez oś obrotu belki (15) z ramą dolną (7), z kolei belka środkowa (14) jest połączona z belką wózka (17) poprzez połączenie parą kinematyczną obrotową (16), natomiast belka wózka (17) jest połączona poprzez parę kinematyczną obrotową (18) z wózkiem dolnym (19), z kolei wózek dolny (19) jest połączony z belką aktywną (22) za pośrednictwem pary kinematycznej obrotowej (21), z kolei belka aktywna (22) połączona jest za pośrednictwem pary kinematycznej obrotowej (25) z belką pasywną (24) oraz za pośrednictwem pary kinematycznej obrotowej (23) z ramą dolną leża (30), natomiast belka pasywna (24) połączona jest za pośrednictwem pary kinematycznej obrotowej (26) z ramą dolną łóżka (7) oraz za pomocą pary kinematycznej obrotowej (27) z wózkiem górnym (28), z kolei wózek górny (28) jest osadzony na prowadnicy górnej (29), która z kolei jest przymocowana do ramy dolnej leża (30), z tym, że belka aktywna (22) i belka pasywna (24) stanowią jedną z dwóch par belek mechanizmu nożycowego odpowiedzialnego za regulację wysokości położenia leża łóżka, natomiast kolejną parę belek stanowią belki pasywne (31) i (32), z tym, że w celu umożliwienia prawidłowej pracy całego mechanizmu nożycowego, dolny koniec belki pasywnej (31) jest połączony z wózkiem dolnym belek pasywnych (33) prowadnicy dolnej belek pasywnych (34) za pośrednictwem pary kinematycznej obrotowej (35).
4. 4. Zespół łóżka szpitalnego wg zastrzeżenia 1 lub 2, lub 3 znamienny tym, że rama dolna leża (30) jest połączona z belkami tensometrycznymi (37) przymocowanymi do ramy dolnej leża (30) przy użyciu elementów łącznych belki tensometrycznej (52), z kolei przy użyciu tych elementów każda belka tensometryczna (37) jest połączona z czaszą wklęsłą (58) pary kinematycznej sferycznej (38), z kolei w czaszy wklęsłej (58) pary kinematycznej sferycznej (38) osadzona jest czasza wypukła (57), która z kolei jest przymocowana do ramy górnej leża (36), z kolei płytka trzymająca (51) jest przymocowana do czaszy wklęsłej (58).
5. 5. Zespół łóżka szpitalnego wg zastrzeżenia 1 lub 2, lub 3, lub 4 znamienny tym, że w ramie górnej leża (36) jest zabudowana rama podparcia (39), która stanowi integralny element mechanizmu regulacji kąta pochylenia odcinka lędźwiowego (5), z kolei rama podparcia (39) jest połączona przy użyciu pary kinematycznej obrotowej (42) z belką podparcia (40), ta z kolei jest połączona za pomocą pary kinematycznej obrotowej (41) z nakrętką mechanizmu podparcia (45), która z kolei jest osadzona na śrubie mechanizmu podparcia (44), która z kolei jest przymocowana do ramy dolnej leża (30) i jest połączona z silnikiem elektrycznym górnym (43), który jest przymocowany do ramy dolnej leża (30).