PL234928B1 - Podstawa znaku drogowego - Google Patents

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest podstawa znaku drogowego, umożliwiająca jej złożenie oraz stabilne umocowanie w podłożu.

Z opisu wzoru użytkowego nr CN2663506 (Y) znany jest znak drogowy, który posiada co najmniej trzy nogi wsporcze i płytę łączącą. Górne końce nóg wsporczych są połączone przegubowo z płytą łączącą, a nóżka nośna lub płyta łącząca jest zaopatrzona w element ograniczający nogi nośne. Gdy nogi wsporcze są rozłożone, płaszczyzna pomiędzy sąsiednimi nogam i wsporczymi tworzy korpus o kształcie stożka. Noga podporowa może być drążkiem teleskopowym, pokrytym wieloma prętami, a dolny koniec nogi wsporczej jest zaopatrzony w blok przesuwny. Noga podpierająca może być trwale połączona z elastycznym obiektem pokrywającym, a taśma odblaskowa jest umieszczona na przedmiocie pokrywającym.

Z opisu zgłoszenia patentowego nr FR2740483 (A1) znane jest składane podparcie dla tabliczki drogowej w celu jej utrzymania w pozycji pionowej. Posiada ono dwie przednie nogi oraz tylną nogę, które tworzą stojak. Płyta jest przymocowana do tylnej części panelu, a przednie nogi są przymocowane do ogranicznika dystansowego. Płytka ma cztery boczne żebra z otworami. Kolumna ma dwa boczne żebra, z otworami. Tylna noga ma otwór na górnym końcu. Płyta, rozpórka i górny koniec tylnej nogi stanowią zawias, który umożliwia składanie i rozkładanie wszystkich nóżek i utrzymuje panel w pozycji pionowej.

Z dokumentu patentowego GB1395169 (A) znany jest statyw, który składa się z trzech nóg połączonych na jednym końcu płytą z materiału elastomerowego. W płycie znajdują się otwory, w których znajdują się końce nóg. Nogi połączone są przez jeden lub więcej paneli z elastycznego materiału, na których można umieszczać znak, taki jak znak drogowy.

Z dokumentu patentowego nr GB825401 (A) znany jest statyw na trójnogu na znak drogowy, który zawiera nogę mającą zakręcane środki blokujące i dwie krótkie wygięte nogi mające rozcięte końce do przyjmowania środków blokujących. Znak drogowy jest zaopatrzony w kołnierze lub sprężynowe zaciski do sprzęgania nogi.

Ze zgłoszenia wzoru użytkowego nr PL103097 (U1) znany jest stojak, zwłaszcza znaku drogowego, w którym pionowy słupek składa się z elementów prostych i zaślepiony jest od góry za pomocą wyjmowanego korka umieszczonego w gnieździe części górnej słupka. Podstawa składa się z części środkowej mającej co najmniej dwa położone poziomo wyprowadzenia i z elementów prostych zaślepionych na swobodnych końcach za pomocą wyjmowanych korków umieszczonych w gniazdach połączonych z wyprowadzeniami poprzez łączniki, korzystnie kątowe. Wszystkie elementy słupka i podstawy połączone są ze sobą rozłącznie poprzez wcisk w pierścienie podatne umieszczone w gniazdach. Rozstawienie elementów prostych w podstawie jest uzależnione od kąta wygięcia łączników.

Ze zgłoszenia patentowego nr PL308850 (A1) znana jest podstawa konstrukcji, która zawiera cokół, złożony z szeregu płyt o dużym ciężarze, zespolonych ze sobą kolejnymi belkami, ewentualnie nałożonych na siebie, oraz element montażowy, korzystnie maszt, przymocowany do co najmniej jednej z płyt, przy czym element montażowy jest zdolny do niesienia konstrukcji.

Z opisu wzoru użytkowego nr PL67285 (Y1) znana jest kotwa do zagłębiania w gruncie, która charakteryzuje się tym, że buławę kotwy stanowi poprzeczka ze skrzydełkiem, która jest u dołu sztywnego cięgna jednym końcem zamocowana w nim obrotowo na sworzniu, a cięgno u góry posiada głowicę kotwiącą z oczkiem kotwiącym i ze śrubami do zaciskania głowicy kotwiącej na cięgnie. Głowica kotwiąca jest w postaci dwóch krótkich płaskowników z otworami na śruby w jednym końcu i oczkiem kotwiącym na drugim końcu.

Problemami, występującymi przy ustawianiu oznakowania podczas prac drogowych są czasochłonność i opór stawiany przez podłoże przy montażu znaków. Tradycyjne konstrukcje podstaw znaków są niestabilne i podatne na podmuchy wiatru, a także bardzo trudne do ustawienia przy zamarzniętym gruncie.

Przedmiotem wynalazku jest podstawa znaku drogowego, posiadająca pierwszą rurę z przytwierdzoną do jej górnej części tablicą znaku i połączoną w dolnej części z nogą zaopatrzoną w przymocowane do niej rozłącznie końce podpór, których drugie końce przeznczone są do mocowania do podłoża za pomocą szpilek, i która na swoim końcu posiada element wbijany - grot.

Istota wynalazku polega na tym, że na dolnym końcu pierwszej rury do jej wewnętrznej ścianki zamocowana jest nierozłącznie pierwsza rura łącząca, której część wystaje poza dolny koniec pierwszej rury, a do tej części pierwszej rury łączącej i do jej zewnętrznej powierzchni zamocowana j est

PL 234 928 B1 nierozłącznie druga rura łącząca o linii zewnętrznej przekroju poprzecznego w kształcie wieloboku, korzystnie kwadratu, przy czym w tej drugiej rurze łączącej, w jej osi, osadzony jest rozłącznie i w sposób uniemożliwiający obrót jeden koniec trzeciej rury łączącej o linii zewnętrznej przekroju poprzecznego w kształcie wieloboku, korzystnie kwadratu, na której drugim końcu nierozłącznie zamocowana jest noga.

Korzystnie pomiędzy pierwszą rurą łączącą a drugą rurą łączącą znajduje się wieloczęściowy, wieloboczny element wydłużający o linii zewnętrznej przekrojów poprzecznych w kształcie wieloboku, korzystnie kwadratu, składający się z wielobocznych odcinków rurowych.

Właściwym jest, gdy noga posiada otwory, w których osadzone są haki podpór.

Równie celowym jest, gdy element wbijany - grot, ma kształt trójkąta wyciętego z blachy.

Przedmiotem kolejnego wynalazku jest podstawa znaku drogowego, posiadająca pierwszą rurę z przytwierdzoną do jej górnej części tablicą znaku i połączoną w dolnej części z nogą zaopatrzoną w przymocowane do niej rozłącznie końce podpór, których drugie końce przeznczone są do mocowania do podłoża za pomocą szpilek, i która na swoim końcu posiada element wbijany - grot.

Istota wynalazku polega tym, że na dolnym końcu pierwszej rury do jej wewnętrznej ścianki zamocowana jest nierozłącznie rura łącząca, posiadająca wewnątrz, w swoim dolnym końcu pierwszy sworzeń umieszczony w jej wnętrzu poprzecznie, zaś w górn ym końcu nogi znajdują się wycięcia rozmieszczone krzyżowo, w których blokuje się sworzeń.

Korzystnie pomiędzy dolnym końcem rury łączącej, korzystnie o okrągłym przekroju poprzecznym, a górnym końcem nogi znajduje się wieloczęściowy element wydłużający, w postaci rury, korzystnie o okrągłym przekroju poprzecznym, złożony z pierwszej części elementu wydłużającego z wycięciami umieszczonymi krzyżowo na jego górnym końcu oraz z drugiej części elementu wydłużającego z wewnętrznym sworzniem umieszczonym w jego wnętrzu poprzecznie, przy czym pierwsza i druga część elementu wydłużającego są ze sobą połączone nierozłącznie.

Właściwym jest, gdy noga posiada otwory, w których osadzone są haki podpór.

Celowym jest także, gdy element wbijany - grot, ma kształt trójkąta wyciętego z blachy.

Wynalazek w postaci podstawy znaku drogowego pozwala na efektywniejszą pracę. Podzielenie podpory na kolejne elementy składane ze sobą pozwala na jej łatwy transport i montaż. Natomiast element wbijany na końcu podstawy umożliwia wbicie w ubitą lub zamarzniętą ziemię. Ustawianie znaku następuje w sposób szybki, a podpory boczne mocowane do gruntu za pomocą szpilek gwarantują stabilność ustawionego znaku nawet przy silnym wietrze i podmuchach z przejeżdżających samochodów.

Dodatkowo, w pierwszym wynalazku, łączenie pierwszej rury z nogą pozwala na obrócenie znaku równolegle do jezdni podczas jego nieobowiązywania, na przykład podczas niewykonywania robót drogowych w nocy.

Dalsze korzyści osiąga się również z drugim wynalazkiem, przy pomocy którego można osiągnąć budowę podstawy znaku drogowego o mniejszej ilości elementów składanych, niż w pierwszym wynalazku. Wynalazki w przykładach wykonania zostały uwidocznione na rysunku, na którym:

fig. 1 - widok perspektywiczny z góry podstawy znaku drogowego według pierwszego wynalazku w przykładzie wykonania, fig. 2 - podstawa znaku drogowego według pierwszego wynalazku w widoku z góry w przykładzie wykonania, fig. 3 - podstawa znaku drogowego według pierwszego wynalazku w przekroju wzdłuż linii A-A w przykładzie wykonania, fig. 3a - szczegół B podstawy znaku drogowego według pierwszego wynalazku, fig. 3b - szczegół C podstawy znaku drogowego według pierwszego wynalazku, fig. 4 - widok perspektywiczny z góry podstawy znaku drogowego według drugiego wynalazku w przykładzie wykonania, fig. 5 - podstawa znaku drogowego według drugiego wynalazku w widoku z góry w drugim przykładzie wykonania, fig. 6 - podstawa znaku drogowego według drugiego wynalazku w przekroju wzdłuż linii D-D w przykładzie wykonania, fig. 6a - szczegół E podstawy znaku drogowego według drugiego wynalazku, fig. 6b - szczegół F podstawy znaku drogowego według drugiego wynalazku.

Pierwszy wynalazek w postaci podstawy znaku drogowego w przykładzie wykonania przedstawionym na fig. 1, 2, 3, 3a, 3b rysunku składa się z pierwszej rury 1 okrągłej o zewnętrznej średnicy

PL 234 928 B1 mm i grubości ścianki 3 mm wykonanej ze stopu aluminium, do której, w jej górnej części przytwierdzona jest tablica znaku 2. Na dolnym końcu pierwszej rury 1, do jej wewnętrznej ścianki, zamocowana jest za pomocą połączenia nitowego pierwsza rura łącząca 7 stalowa o zewnętrznej średnicy 54 mm i grubości ścianki 3 mm, której część wystaje poza pierwszą rurę 1. Następnie do tej części pierwszej rury łączącej 7, wystającej poza pierwszą rurę 1, za pomocą połączenia spawanego zamocowana jest druga rura łącząca 8 stalowa o przekroju kwadratowym o zewnętrznej długości boku 60 mm i grubości ścianki 3 mm.

Od dołu, do wnętrza drugiej rury łączącej 8 włożony jest górny koniec wieloczęściowego wielobocznego elementu wydłużającego 10 stalowego. Ma on postać dwóch połączonych ze sobą nierozłącznie wielobocznych odcinków rurowych 10a, 10b. Pierwszy z nich, a więc wieloboczny odcinek rurowy 10a posiada przekrój kwadratowy o zewnętrznej długości boku 50 mm i grubości ścianki 2 mm i jest połączony spawem z drugim wieloboczny odcinkiem rurowym 10b posiadającym przekrój kwadratowy o zewnętrznej długości boku 60 mm i grubości ścianki 3 mm. Wieloczęściowy wieloboczny element wydłużający 10 swoim wielobocznym odcinkiem rurowym 10a współpracuje z drugą rurą łączącą 8, a z drugiej strony, swoim wielobocznym odcinkiem rurowym 10b współpracuje z kolejnymi częściami podstawy znaku drogowego.

Drugi odcinek rurowy 10b wielobocznego elementu wydłużającego 10 nałożony jest od góry na trzecią rurę łączącą 9 o przekroju kwadratowym o zewnętrznej długości boków 50 mm i grubości 3 mm. Górna część rury łączącej 9 współpracuje więc z dolną częścią wielobocznego elementu wydłużającego 10, bądź też może współpracować z rurą łączącą 8, jeżeli wieloboczny element wydłużający nie jest stosowany. Natomiast na drugim końcu trzeciej rury łączącej 9, do jej wewnętrznej powierzchni zamocowana jest za pomocą spawu noga 3 w postaci rury o średnicy zewnętrznej 46 mm i grubości ścianki 3 mm. Trzecia rura łącząca 9 stanowi ostatni pośredni element, łączący pierwszą rurę 1 z tablicą znaku 2 z nogą 3. Na końcu nogi 3 znajduje się element wbijany - grot 4. Element wbijany grot 4 ma postać trójkąta wyciętego z blachy stalowej. Został on nasadzony i połączony z dolnym końcem nogi z wykorzystaniem wyciętych od góry rowków, w które wpasowane zostały ścianki nogi 3. Dodatkowo na obwodzie nogi 3 znajdują się otwory 3a, w których za pomocą haków 15 zamocowane są końce podpór 5. Pojedyncza podpora 5 składa się z rury podpory 5a, do której jednego końca zamocowane są haki 15, natomiast do drugiego końca przyspawane są wygięte płaskowniki 5b, na końcach których znajdują się otwory, w których podczas mocowania podstawy znaku drogowego do podłoża umieszczane są szpilki 6.

Drugi wynalazek w postaci podstawy znaku drogowego przedstawiony jest w przykładzie wykonania na fig. 4, 5, 6, 6a, 6b rysunku i składa się z pierwszej rury 1 okrągłej o zewnętrznej średnicy 60 mm i grubości ścianki 3 mm wykonanej ze stopu aluminium, w której górnej części przytwierdzona jest tablica znaku 2. Na dolnym końcu pierwszej rury 1, w jej wnętrzu, zamocowana jest za pomocą połączenia nitowego rura łącząca 11 stalowa o zewnętrznej średnicy 56 mm i grubości ścianki 3 mm. Wewnątrz tej rury łączącej 11 znajduje się stalowy pierwszy sworzeń 12. Tym samym rura łącząca 11 stanowi rodzaj łącznika, całkowicie umieszczonego we wnętrzu pierwszej rury 1, pozwalającego z wykorzystaniem wewnętrznego pierwszego sworznia 12, na zamocowanie rury łączącej na górnym końcu nogi 3.

Dolna część pierwszej rury 1, z umieszczoną w jej wnętrzu rurą łącząca 11 zaopatrzoną w pierwszy sworzeń 12 nałożona jest od góry na wieloczęściowy element wydłużający 13.

Sam wieloczęściowy element wydłużający 13 ma postać dwóch połączonych ze sobą nierozłącznie odcinków rurowych 13a, 13b o okrągłych średnicach. Pierwszy z nich, odcinek rurowy 13a ma średnicę zewnętrzną 46 mm i grubość ścianki 3 mm, a w jego górnej części znajdują się dwie pary wycięć, rozmieszczonych krzyżowo, w których blokowany jest pierwszy sworzeń 12. Natomiast do dolnego końca odcinka rurowego 13a zamocowany jest za pomocą połączenia nitowego drugi odcinek rurowy 13b o średnicy zewnętrznej 54 mm i grubości ścianki 3 mm, w którego wnętrzu osadzony jest drugi sworzeń 14. Wieloczęściowy element wydłużający 13 swoim odcin kiem rurowym 13a współpracuje z pierwszą rurą 1 zawierającą rurę łączącą 11, a z drugiej strony, swoim odcinkiem rurowym 13b współpracuje z kolejnymi częściami podstawy znaku drogowego. Konsekwentnie pierwszy sworzeń 12 osadzony jest w wycięciach odcinka rurowego 13a. Natomiast drugi sworzeń 14, zlokalizowany w odcinku rurowym 13b, zablokowany jest w wycięciach kolejnego elementu podstawy znaku drogowego w postaci nogi 3. Noga 3 w postaci rury stalowej o średnicy zewnętrznej 46 mm i grubości ścianki 3 mm w górnej części posiada dwie pary wycięć, rozmieszczonych krzyżowo i przeznaczonych do współpracy z drugim sworzniem 14, ewentualnie z pierwszym sworzniem 12, w przypadkach gdy wieloczęściowy element wydłużający 13 nie jest stosowany. Na dolnym końcu nogi 3 znajduje się element

PL 234 928 B1 wbijany - grot 4 w postaci trójkąta wyciętego z blachy stalowej. Został on nasadzony i połączony z dolnym końcem nogi z wykorzystaniem wyciętych od góry rowków, w które wpasowane zostały ścianki nogi 3. Dodatkowo na obwodzie nogi 3 znajdują się otwory 3a, w których za pomocą haków 15 zamocowane są końce podpór 5. Pojedyncza podpora 5 składa się z rury podpory 5a, do której jednego końca zamocowane są haki 15, natomiast do drugiego końca przyspawane są wygięte płaskowniki 5b, na końcach których znajdują się otwory, w których podczas mocowania podstawy znaku drogowego do podłoża umieszczane są szpilki 6.

Wykaz oznaczeń:

1. pierwsza rura,

2. tablica znaku,

3. noga,

3a. otwór,

4. element wbijany,

5. podpora,

5a. rura podpory,

5b. płaskownik,

6. szpilka,

7. pierwsza rura łącząca,

8. druga rura łącząca,

9. trzecia rura łącząca,

10. wieloboczny element wydłużający,

10a. odcinek rurowy wielobocznego elementu wydłużającego 10,

10b. odcinek rurowy wielobocznego elementu wydłużającego 10,

11. rura łącząca,

12. pierwszy sworzeń,

13. element wydłużający,

13a. odcinek rurowy elementu wydłużającego 13,

13b. odcinek rurowy elementu wydłużającego 13,

14. drugi sworzeń,

15. hak.

Claims (8)

1. Podstawa znaku drogowego, posiadająca pierwszą rurę (1) z przytwierdzoną do jej górnej części tablicą znaku (2) i połączoną w dolnej części z nogą (3) zaopatrzoną w przymocowane do niej rozłącznie końce podpór (5), których drugie końce przeznczone są do mocowania do podłoża za pomocą szpilek (6), i która na swoim końcu posiada element wbijany - grot (4), znamienna tym, że na dolnym końcu pierwszej rury (1) do jej wewnętrznej ścianki zamocowana jest nierozłącznie pierwsza rura łącząca (7), której część wystaje poza dolny koniec pierwszej rury (1), a do tej części pierwszej rury łączącej (7) i do jej zewnętrznej powierzchni zamocowana jest nierozłącznie druga rura łącząca (8) o linii zewnętrznej przekroju poprzecznego w kształcie wieloboku, korzystnie kwadratu, przy czym w tej drugiej rurze łączącej (8), w jej osi, osadzony jest rozłącznie i w sposób uniemożliwiający obrót jeden koniec trzeciej rury łączącej (9) o linii zewnętrznej przekroju poprzecznego w kształcie wieloboku, korzystnie kwadratu, na której drugim końcu nierozłącznie zamocowana jest noga (3).

2. Podstawa według zastrz. 1, znamienna tym, że pomiędzy pierwszą rurą łączącą (7) a drugą rurą łączącą (8) znajduje się wieloczęściowy wieloboczny element wydłużający (10) o linii zewnętrznej przekrojów poprzecznych w kształcie wieloboku, korzystnie kwadratu, składający się z wielobocznych odcinków rurowych (10a, 10b).

3. Podstawa według zastrz. 1 albo 2, znamienna tym, że noga (3) posiada otwory (3a), w których osadzone są haki (15) podpór (5).

4. Podstawa według jednego z zastrz. od 1 do 3, znamienna tym, że element wbijany - grot (4), ma kształt trójkąta wyciętego z blachy.

PL 234 928 B1

5. Podstawa znaku drogowego, posiadająca pierwszą rurę (1) z przytwierdzoną do jej górnej części tablicą znaku (2) i połączoną w dolnej części z nogą (3) zaopatrzoną w przymocowane do niej rozłącznie końce podpór (5), których drugie końce przeznczone są do mocowania do podłoża za pomocą szpilek (6), i która na swoim końcu posiada element wbijany - grot (4), znamienna tym, że na dolnym końcu pierwszej rury (1) do jej wewnętrznej ścianki zamocowana jest nierozłącznie rura łącząca (11), posiadająca wewnątrz, w swoim dolnym końcu pierwszy sworzeń (12) umieszczony w jej wnętrzu poprzecznie, zaś w górnym końcu nogi (3) znajdują się wycięcia rozmieszczone krzyżowo, w których blokuje się sworzeń (12).

6. Podstawa według zastrz. 5, znamienna tym, że pomiędzy dolnym końcem rury łączącej (11), korzystnie o okrągłym przekroju poprzecznym, a górnym końcem nogi (3) znajduje się wieloczęściowy element wydłużający (13), w postaci rury, korzystnie o okrągłym przekroju poprzecznym, złożony z pierwszej części elementu wydłużającego (13a) z wycięciami umieszczonymi krzyżowo na jego górnym końcu oraz z drugiej części elementu wydłużającego (13b) z wewnętrznym sworzniem (14) umieszczonym w jego wnętrzu poprzecznie, przy czym pierwsza i druga część elementu wydłużającego (13) są ze sobą połączone nierozłącznie.

7. Podstawa według zastrz. 5 albo 6, znamienna tym, że noga (3) posiada otwory (3a), w których osadzone są haki (15) podpór (5).

8. Podstawa według jednego z zastrz. od 5 do 7, znamienna tym, że element wbijany - grot (4) ma kształt trójkąta wyciętego z blachy.