PL241961B1 - Sposób sortowania odpadów przemysłowych metalicznych - Google Patents

Abstract

Sposób sortowania odpadów przemysłowych metalicznych o różnej wielkości granulometrycznej i morfologii polega na tym, że materiał wejściowy (1) kierowany jest do stacji nadawczej (2) skąd jest przekazywany do separatora nadtaśmowego (3), w którym materiał wejściowy (1) przemieszcza się na taśmie zgodnie z kierunkiem przenoszenia. Nad taśmą separatora (3) znajduje się układ czujników, których sygnał wysyłany jest do układu dysz w przypadku, gdy badany materiał wykazuje właściwości magnetyczne o gdy materiał o różnej morfologii i wielkości granulometrycznej przechodzi nad układem dysz strumień powietrza wydmuchuje materiał ferromagnetyczny do kontenera metali żelaznych (4) z pierwszej separacji, natomiast materiał nieferromagnetyczny jest podawany na przesiewacz kratowniczy dwupokładowy (5). Rozmiar oczek sita pierwszego pokładu przesiewacza kratowniczego (5) wynosi 110 mm a rozmiar oczek drugiego pokładu wynosi 40 mm. Frakcja nadgabarytowa pozostająca na sicie przekazywana jest do stacji selekcji nadgabarytowej (6) podczas gdy frakcja gabarytowa gruba jest przekazywana do separatora wiroprądowego (7) frakcji gabarytowej grubej. W efekcie analizy zidentyfikowane w badaniu metale żelazne zostają wystrzelone na końcówce ECS separatora wiroprądowego (7) w polu wiroprądowym i przekazywane do separatora wiroprądowego (9) z bębnem magnetycznym a metale nieżelazne przekazywane są do kontenera metali nieżelaznych (16) frakcji gabarytowej grubej. Metale żelazne, które znajdą się w obszarze niepodlegającym działaniu pola magnetycznego "odklejają się" od powierzchni walca i spadają grawitacyjnie do kontenera metali żelaznych (10) z drugiej separacji, natomiast frakcja o maksymalnym wymiarze geometrycznym mniejszym niż 40 mm, wyodrębniona na przesiewaczu kratowniczym (5) na drugim pokładzie, jest przekazywana do przesiewacza przerzutowego elastycznego (12), gdzie jest oddzielana frakcja materiału podgabarytowa a oddzielona frakcja gabarytowa drobna jest następnie kierowana do separatora wiroprądowego (9) z bębnem magnetycznym. Frakcja podgabarytowa jest kierowana do separatora wiroprądowego (13) sekcji podgabarytowej, gdzie w wyniku analizy ECS metale nieżelazne kierowane są do kontenera metali nieżelaznych (14) frakcji podgabarytowej, a reszta materiału jest przekazywana do kontenera zanieczyszczeń (15) frakcji podgabarytowej. Materiał z kontenera metali nieżelaznych (16) frakcji gabarytowej grubej i kontenera metali nieżelaznych (11) frakcji gabarytowej drobnej trafia do stacji nadawczej (17) sortowania kampanijnego, skąd jest kierowany do separatora rentgenowskiego (18) gdzie wyodrębniany jest wybrany rodzaj metali nieżelaznych. Następnie materiał jest przekazywany do kabiny sortowniczej (19) gdzie dzielony jest zgodnie z wynikami analizy rentgenowskiej na metale nieżelazne selekcjonowane w danym cyklu do kontenera produktów (20) sortowania kampanijnego oraz na pozostałe metale nieżelazne, które umieszcza się w kontenerze (21) zmieszanych metali ciężkich, przy czym przyjęto następujące określenia dla poszczególnych frakcji granulometrycznych materiału wejściowego: - mniej niż 10 mm - frakcja podgabarytowa, - 10-40 mm - frakcja gabarytowa drobna, - 40-110 mm - frakcja gabarytowa gruba, >110 mm - frakcja nadgabarytowa.

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest sposób sortowania odpadów przemysłowych metalicznych o różnej wielkości granulometrycznej i morfologii z podziałem na 4 frakcje.

Obecnie na polskim rynku są wykorzystywane tradycyjne linie do sortowania odpadów, w przypadku których przy pomocy ładowarki surowce/odpady są podawane na przenośnik kanałowy - zasobninę, a następnie przenośnikiem na przesiewacz i dalej na taśmę sortowniczą. W taśmie znajdują się otwory na określone frakcje surowców. Takie linie mogą być wzbogacane w młyn wolnoobrotowy do kruszenia materiału odpadowego na mniejsze frakcje oraz separatory metali nieżelaznych (wykorzystujące zjawisko prądów wirowych, w celu otrzymania strumienia odpadów nieżelaznych), separatory magnetyczne (przeznaczone do automatycznego oddzielania metali ferromagnetycznych od rozdrobnionego surowca), separatory powietrzne (służące do odsiewania mechanicznych odpadów ciężkich) i separatory optyczne. Jednakże czystość odzyskiwanych metali i niemetali wciąż jest na poziomie 12% 20%. Dalsza separacja jest prowadzona na osobnych urządzeniach w krajach UE (Francja, Włochy), co wiąże się z ponoszeniem kosztów podwójnego transportu nim surowiec trafi do polskich odlewni. Przyczyną tej sytuacji jest fakt, że stosowane metody nie pozwalają oddzielić skutecznie w jednym procesie technologicznych frakcji odpadów o różnej charakterystyce granulometrycznej i składzie.

Z literatury patentowej znanych jest szereg rozwiązań dotyczących postępowania z odpadami przemysłowymi i komunalnymi. Zwyczajowo odpady są sortowane i poddawane obróbce mechanicznej.

W opisie PL191440 B1 opisano urządzenie do neutralizacji odpadów zaopatrzone w dozownik odpadów, dozownik spoiwa, mieszarkę i pompę końcowego mieszania, jednak opis ten nie obejmuje procesu sortowania odpadów.

W opisie PL 196075 B1 zaprezentowano sposób zagospodarowania odpadów przemysłowych zawierających substancje ropopochodne przez ich mechaniczną obróbkę i unieszkodliwienie w piecu cementowym.

Z opisu patentowego EP 2335837 B1 znane jest urządzenie i metoda separacji frakcji ciężkich z niepożądanych mieszanek materiałowych o różnych rozmiarach i kształtach wyposażone w detektor na taśmie transportowej. Urządzenie separujące umieszczone jest poniżej taśmy. Jego zadaniem jest kierowanie grudek na różne ścieżki transportu. Układ jest wyposażony w lampę rentgenowską umieszczoną nad detektorami. Grudki są prześwietlane promieniami gamma w obszarze wykrywania. Urządzenie wykrywające posiada wiele rentgenowskich detektorów fluorescencyjnych umieszczonych poprzecznie do kierunku transportu przenośnika, powyżej taśmy transportera, w odległości większej niż potencjalny największy wymiar grudek. Każdy z detektorów ma wąskie sektory detekcji, nienachodzące na obszar taśmy przenośnika. Przy czym czas detekcji niezbędny do wykonania pomiarów każdej grudki jest nie większy niż 1 sekunda. Proces decyzyjny selekcji materiału jest wspomagana komputerowo. Selekcja materiałów dokonywana jest na podstawie analizy wyników pomiarów geometrii i ilości fluorescencji na ścieżce transportowej każdej bryły.

W opisie patentowym EP 2698214 B1 ujawniono metodę i urządzenie do analizy obiektów metalowych z uwzględnieniem zmian właściwości taśmy. W urządzeniach do sortowania metali sortowane przedmioty są przenoszone na taśmie przenośnika i sortowane zgodnie z ich właściwościami elektromagnetycznymi. W celu określenia ich właściwości elektromagnetycznych przedmioty przenoszone na taśmie przenośnika są skanowane za pomocą czujnika elektromagnetycznego. Czujnik elektromagnetyczny rozpoznaje metalowe przedmioty, a procesor aktywuje jedną lub więcej dysz powietrznych umieszczonych poniżej w kierunku przenoszenia, aby przedmuchać metalowe przedmioty do pojemnika, który je zbiera. W przypadku przedmiotów niemetalowych odpowiednie dysze powietrzne nie są aktywowane, a przedmiot spada do pojemnika na niemetalowe przedmioty, gdy przedmioty docierają do końca taśmy przenośnika. Z czasem taśma przenośnika ulega uszkodzeniu w wyniku długotrwałego użytkowania z powodu pyłu metalicznego, gwoździ lub skrawków, które utknęły w taśmie. Uszkodzenie to może wpłynąć na jakość sortowania. Na przykład fałszywe wykrycie może spowodować dmuchanie dysz powietrznych na przedmioty niemetalowe, ponieważ luźny przedmiot niemetalowy leży na metalicznym zabrudzeniu, które utknęło w taśmie, co może prowadzić do zanieczyszczenia w wyniku sortowania.

Sposób według wynalazku polega na tym, że materiał wejściowy o różnej morfologii oraz wielkości granulometrycznej z zawartością metali ciężkich, kierowany jest do stacji nadawczej skąd jest przekazywany do separatora nadtaśmowego, w którym materiał wejściowy przemieszcza się na taśmie se paratora w pętli zgodnie z kierunkiem przenoszenia pod kontrolą układu czujników, których sygnał wysyłany jest do układu dysz a badany materiał o różnej morfologii i wielkości granulometrycznej przechodzi nad układem dysz. Materiał wykazujący właściwości ferromagnetyczne wydmuchiwany jest strumieniem powietrza do kontenera metali żelaznych ulegając pierwszej separacji, natomiast materiał nieferromagnetyczny jest podawany na przesiewacz kratowniczy dwupokładowy, przy czym rozmiar oczek sita pierwszego pokładu przesiewacza kratowniczego wynosi 110 mm a rozmiar oczek drugiego pokładu wynosi 40 mm. Frakcja nadgabarytowa pozostająca na sicie pierwszego pokładu przesiewacza przekazywana jest do stacji selekcji nadgabarytowej podczas gdy frakcja gabarytowa gruba jest przekazywana do separatora wiroprądowego frakcji gabarytowej grubej, gdzie poddawana jest analizie metodą spektrometrii wychwytu elektronów ECS (Electron Capture Spectroscopy) i zidentyfikowane metale żelazne są wyrzucane na końcówce ECS separatora wiroprądowego w polu wiroprądowym i przekazywane są do separatora wiroprądowego z bębnem magnetycznym, zanieczyszczenia z procesu na separatorze wiroprądowym przekazywane są do kontenera zanieczyszczeń a metale nieżelazne przekazywane są do kontenera metali nieżelaznych frakcji gabarytowej grubej. Metale żelazne przywierające do powierzchni bębna separatora wiroprądowego wraz z jego ruchem obrotowym są przenoszone do kontenera metali żelaznych, gdzie w obszarze niepodlegającym działaniu pola magnetycznego spadają grawitacyjnie do kontenera metali żelaznych z drugiej separacji. Frakcja o maksymalnym wymiarze geometrycznym mniejszym niż 40 mm, wyodrębniona na przesiewaczu kratowniczym dwupokładowym na drugim pokładzie, jest przekazywana do przesiewacza przerzutowego elastycznego, gdzie oddzielana jest frakcja materiału podgabarytowa od frakcji gabarytowej drobnej kierowanej do separatora wiroprądowego z bębnem magnetycznym a następnie do kontenera metali nieżelaznych frakcji gabarytowej drobnej. Frakcja podgabarytowa jest kierowana do separatora wiroprądowego sekcji podgabarytowej, gdzie w wyniku analizy ECS metale nieżelazne kierowane są do kontenera metali nieżelaznych frakcji podgabarytowej, a reszta materiału jest przekazywana do kontenera zanieczyszczeń frakcji podgabarytowej. Materiał z kontenera metali nieżelaznych frakcji gabarytowej grubej i kontenera metali nieżelaznych frakcji gabarytowej drobnej trafia do stacji nadawczej sortowania kampanijnego, skąd jest kierowany do separatora rentgenowskiego gdzie poddawany jest analizie wykonanej z wykorzystaniem promieniowania rentgenowskiego i wyodrębniany jest wybrany rodzaj metali nieżelaznych. W jednym obiegu wyodrębnia się tylko jeden rodzaj metali nieżelaznych i w celu oddzielenia każdego z rodzajów metali nieżelaznych proces powtarza się tyle razy ile rodzajów metali nieżelaznych wymaga wyodrębnienia. Następnie materiał jest przekazywany do kabiny sortowniczej gdzie dzielony jest zgodnie z wynikami analizy rentgenowskiej na metale nieżelazne selekcjonowane w danym cyklu do kontenera produktów sortowania kampanijnego oraz na pozostałe metale nieżelazne, które umieszcza się w kontenerze zmieszanych metali ciężkich, przy czym frakcja podgabarytowa posiada uziarnienie mniej niż 10 mm, frakcja gabarytowa drobna posiada uziarnienie 10-40 mm, frakcja gabarytowa gruba posiada uziarnienie 40-110 mm a frakcja nadgabarytowa posiada uziarnienie >110 mm.

Analiza poprzez spektrometrię wychwytu elektronów ECS (Electron Capture Spectroscopy) polega na wychwycie spolaryzowanego elektronu w czasie odbicia dodatniego jonu deuteru od powierzchni namagnesowanego magnetyka (kąt odbicia 0,2 stopnie). Energia stosowanych jonów deuteru wynosi około 150 keV, a zbliżenie do próbki 0.2 nm. Metoda ta występuje w dwóch wariantach: wychwyt jednoelektronowy (OEC) i wychwyt dwuelektronowy (TEC). Pierwszy wariant jest metodą badania namagnesowania samej powierzchni. W OEC w wyniku oddziaływania nadwymiany z pochwyconym, spolaryzowanym elektronem następuje polaryzacja jądra deuteru. Deuter pada następnie na nasyconą trytem tarczę, gdzie zachodzi reakcja T(d, n)a.

Wobec polaryzacji jądra deuteru uprzywilejowana jest emisja cząstki a w określonym kierunku. W przypadku wariantu drugiego TEC wykorzystuje się duże prawdopodobieństwo oddziaływania z kolejnymi elektronami odległymi o około 102 odległości międzyatomowych należącymi do jednej domeny. Metoda TEC znajduje zastosowanie w badaniach lokalnego stanu polaryzacji elektronów w domenie magnetycznej. W efekcie analizy zidentyfikowane w badaniu metale żelazne zostają wyrzucone na końcówce ECS separatora w polu wiroprądowym i przekazywane do separatora wiroprądowego z bębnem magnetycznym, a metale nieżelazne przekazywane są do kontenera metali nieżelaznych frakcji gabarytowej grubej. Bęben magnetyczny separatora wiroprądowego z bębnem magnetycznym ma postać walca i znajduje się na końcu taśmy. Na powierzchni walca znajdują się magnesy, przy czym rozmieszczone są na części powierzchni, korzystnie na 270 stopniach powierzchni bocznej walca. Pole magnetyczne wytwarzane przez magnesy sprawia, że metale żelazne przywierają do powierzchni walca i wraz z jego ruchem obrotowym są przenoszone. Gdy metale żelazne znajdą się w obszarze niepodlegającym działaniu pola magnetycznego „odklejają się” od powierzchni walca i spadają grawitacyjnie do kontenera metali żelaznych z drugiej separacji.

Frakcja o maksymalnym wymiarze geometrycznym mniejszym niż 40 mm, wyodrębniona w wyniku przejścia przez otwory sita drugiego, dolnego pokładu przesiewacza kratowniczego dwupokładowego, jest przekazywana do przesiewacza przerzutowego elastycznego, gdzie jest oddzielana frakcja materiału podgabarytowa od frakcji gabarytowej drobnej. Oddzielona frakcja gabarytowa drobna jest następnie kierowana do separatora wiroprądowego z bębnem magnetycznym a następnie do kontenera metali nieżelaznych frakcji gabarytowej drobnej. Natomiast frakcja podgabarytowa jest kierowana do separatora wiroprądowego sekcji podgabarytowej, gdzie w wyniku analizy ECS, metale nieżelazne kierowane są do kontenera metali nieżelaznych frakcji podgabarytowej, a reszta materiału jest przekazywana do kontenera zanieczyszczeń frakcji podgabarytowej.

Materiał z kontenera metali nieżelaznych frakcji gabarytowej grubej i kontenera metali nieżelaznych frakcji gabarytowej drobnej trafia do stacji nadawczej sortowania kampanijnego, skąd jest kierowany do separatora rentgenowskiego. Dzięki analizie wykonanej z wykorzystaniem promieniowania rentgenowskiego możliwe jest wyodrębnienie wybranego rodzaju metali nieżelaznych, np. miedzi, mosiądzu, cynku, ołowiu, aluminium kategorii 8 i 9, przy czym w jednym obiegu można wyodrębnić tylko jeden rodzaj metali nieżelaznych. Aby oddzielić każdy z rodzajów metali nieżelaznych należy proces powtórzyć odpowiednią liczbę razy. Dalej materiał jest przekazywany do kabiny sortowniczej przeznaczonej do podziału materiałów zgodnie z wynikami analizy rentgenowskiej. W wyniku sortowania w kabinie sortowniczej materiał jest dzielony na przeznaczony do kontenera produktów sortowania kampanijnego, gdzie trafiają metale nieżelazne selekcjonowane w danym cyklu oraz na pozostałe metale nieżelazne, które umieszcza się w kontenerze zmieszanych metali ciężkich.

Tak szczegółowy podział w jednym procesie nie był dotychczas możliwy. W obecnie stosowanych procesach sortowania odpadów podobną ilość odpadu można rozdzielić w procesie ręcznym w czasie 8 h, w procesie mechanicznym w ciągu 3-4 h, jednakże część odpadu - w opisanym przykładzie 800 kg aluminium nie zostałaby rozdzielona na klasy, podobnie jak 15 kg frakcji o wielkości granulometrycznej poniżej 40 mm.

Metoda ta pozwala uzyskać w jednym procesie technologicznym efekt czystości końcowych produktów na poziomie 97-98%. Produkty te mogą być wykorzystywane przez odlewnie, przez co eliminuje się konieczność ich międzynarodowego transportu w celu uzyskania odpowiedniej czystości z wykorzystaniem instalacji w innych krajach.

Przedmiot wynalazku został zilustrowany na rysunku, na którym Fig. 1 przedstawia schemat blokowy instalacji, a Fig. 2 przedstawia w sposób schematyczny separator nadtaśmowy w przekroju podłużnym.

Przykład

Materiał wejściowy 1 o różnej morfologii oraz wielkości granulometrycznej z zawartością metali ciężkich, kierowany jest do stacji nadawczej 2 skąd jest przekazywany do separatora nadtaśmowego 3. Poszczególne frakcje granulometryczne materiału wejściowego posiadają następujące uziarnienia:

- mniej niż 10 mm - frakcja podgabarytowa,

- 10-40 mm - frakcja gabarytowa drobna,

- 40-110 mm - frakcja gabarytowa gruba, > 110 mm - frakcja nadgabarytowa.

W separatorze nadtaśmowym 3 materiał wejściowy 1 przemieszcza się na taśmie 3a między rolkami 3b zgodnie z kierunkiem przenoszenia. Taśma 3a separatora 3 w postaci pętli, wykonana jest z elastomeru. Nad taśmą 3a separatora 3 znajduje się układ czujników 3c, z których sygnał wysyłany jest do układu dysz 3d w przypadku, gdy badany materiał wykazuje właściwości magnetyczne. Gdy materiał o różnej morfologii i wielkości granulometrycznej przechodzi nad układem dysz 3d, strumień powietrza wydmuchuje materiał ferromagnetyczny do kontenera metali żelaznych 4 z pierwszej separacji, natomiast materiał nieferromagnetyczny jest podawany na przesiewacz kratowniczy dwupokładowy 5. Rozmiar oczek sita pierwszego pokładu przesiewacza kratowniczego 5 wynosi 110 mm a rozmiar oczek sita drugiego pokładu - 40 mm. Frakcja nadgabarytowa pozostająca na sicie pierwszego pokładu przesiewacza 5 przekazywana jest do stacji selekcji nadgabarytowej 6. Frakcja gabarytowa gruba jest przekazywana do separatora wiroprądowego 7 frakcji gabarytowej grubej w celu wykonania analizy poprzez spektrometrię wychwytu elektronów ECS (Electron Capture Spectroscopy). Metoda ta polega na wychwycie spolaryzowanego elektronu w czasie odbicia dodatniego jonu deuteru od powierzchni namagnesowanego magnetyka (kąt odbicia 0,2 stopnie). Energia stosowanych jonów deuteru wynosi około 150 keV, a zbliżenie do próbki 0.2 nm. Metoda ta występuje w dwóch wariantach: wychwyt jednoelektronowy (OEC) i wychwyt dwuelektronowy (TEC). Pierwszy wariant jest metodą badania namagnesowania samej powierzchni. W OEC w wyniku oddziaływania nadwymiany z pochwyconym, spolaryzowanym elektronem następuje polaryzacja jądra deuteru. Deuter pada następnie na nasyconą trytem tarczę, gdzie zachodzi reakcja T(d, n)a. Wobec polaryzacji jądra deuteru uprzywilejowana jest emisja cząstki a w określonym kierunku. W przypadku wariantu drugiego TEC wykorzystuje się duże prawdopodobieństwo oddziaływania z kolejnymi elektronami odległymi o około 102 odległości międzyatomowych należącymi do jednej domeny. Metoda TEC znajduje zastosowanie w badaniach lokalnego stanu polaryzacji elektronów w domenie magnetycznej. W efekcie analizy zidentyfikowane w badaniu metale żelazne zostają wyrzucone na końcówce ECS separatora wiroprądowego 7 w polu wiroprądowym i przekazywane do separatora wiroprądowego 9 z bębnem magnetycznym, zanieczyszczenia z procesu na separatorze wiroprądowym 7 przekazywane są do kontenera zanieczyszczeń 8 a metale nieżelazne przekazywane są do kontenera metali nieżelaznych 16 frakcji gabarytowej grubej. Bęben magnetyczny separatora wiroprądowego 9 z bębnem magnetycznym ma postać walca i znajduje się na końcu taśmy separatora. Na powierzchni walca znajdują się magnesy, przy czym rozmieszczone są na 270 stopniach powierzchni bocznej walca. Pole magnetyczne wytwarzane przez magnesy sprawia, że metale żelazne przywierają do powierzchni walca i wraz z jego ruchem obrotowym są przenoszone. Gdy metale żelazne znajdą się w obszarze niepodlegającym działaniu pola magnetycznego „odklejają się” od powierzchni walca i spadają grawitacyjnie do kontenera metali żelaznych 10 z drugiej separacji. Frakcja o maksymalnym wymiarze geometrycznym mniejszym niż 40 mm, wyodrębniona na przesiewaczu kratowniczym 5 na drugim pokładzie, jest przekazywana do przesiewacza przerzutowego elastycznego 12, gdzie jest oddzielana frakcja materiału podgabarytowa. Oddzielona frakcja gabarytowa drobna jest następnie kierowana do separatora wiroprądowego 9 z bębnem magnetycznym a następnie do kontenera metali nieżelaznych 11 frakcji gabarytowej drobnej. Frakcja podgabarytowa jest kierowana do separatora wiroprądowego 13 sekcji podgabarytowej, gdzie w wyniku analizy ECS, metale nieżelazne kierowane są do kontenera metali nieżelaznych 14 frakcji podgabarytowej, a reszta materiału jest przekazywana do kontenera zanieczyszczeń 15 frakcji podgabarytowej. Materiał z kontenera metali nieżelaznych 16 frakcji gabarytowej grubej i kontenera metali nieżelaznych 11 frakcji gabarytowej drobnej trafia do stacji nadawczej 17 sortowania kampanijnego, skąd jest kierowany do separatora rentgenowskiego 18. Dzięki analizie, wykonanej z wykorzystaniem promieniowania rentgenowskiego możliwe jest wyodrębnienie wybranego rodzaju metali nieżelaznych, np. miedzi, mosiądzu, cynku, ołowiu, aluminium kategorii 8 i 9. Przy czym w jednym obiegu można wyodrębnić tylko jeden rodzaj metali nieżelaznych. Aby oddzielić każdy z rodzajów metali nieżelaznych należy proces powtórzyć odpowiednią liczbę razy. Dalej materiał jest przekazywany do kabiny sortowniczej 19 przeznaczonej do podziału materiałów zgodnie z wynikami analizy rentgenowskiej. W wyniku sortowania w kabinie sortowniczej 19 materiał jest dzielony na przeznaczony do kontenera produktów 20 sortowania kampanijnego, gdzie trafiają metale nieżelazne selekcjonowane w danym cyklu oraz na pozostałe metale nieżelazne, które umieszcza się w kontenerze 21 zmieszanych metali ciężkich. W przykładowej realizacji procesu według wynalazku z 1 tony odpadu typu ZORBA w czasie 0,5 h, przy przepustowości układu 4-5 t/h uzyskano: 800 kg aluminium i jego stopów (w tym 480 kg klasy VIII i 320 kg klasy IX), 15 kg - żelaza, 15 kg - miedzi, mosiądzu, 150 kg - metali ciężkich (cynk, ołów, stal nierdzewna) i 20 kg zanieczyszczeń (w tym tworzywa sztuczne, guma). W układzie zastosowano przesiewasz kratowniczy o wydajności przesiewania 30-90 m³/h, przesiewacz przerzutowy elastyczny o szerokości 800 mm, z silnikiem 4 kW i dopuszczalnym ciężarze podczas wibracji 2200 kg, oraz separator rentgenowski o konfiguracji czujników dostosowanej do odpadów typu ZORBA.

Claims (1)

1. Zastrzeżenie patentowe

   1. Sposób sortowania odpadów przemysłowych metalicznych o różnej wielkości granulometrycznej i morfologii z wykorzystaniem mieszanych procesów sortowania, znamienny tym, że materiał wejściowy (1) o różnej morfologii oraz wielkości granulometrycznej z zawartością metali ciężkich, kierowany jest do stacji nadawczej (2) skąd jest przekazywany do separatora nadtaśmowego 3, w którym materiał wejściowy (1) przemieszcza się na taśmie (3a) separatora (3) w pętli zgodnie z kierunkiem przenoszenia pod kontrolą układu czujników (3c), których sygnał wysyłany jest do układu dysz (3d) a badany materiał o różnej morfologii i wielkości granulometrycznej przechodzi nad układem dysz (3d) i materiał wykazujący właściwości ferromagnetyczne wydmuchiwany jest strumieniem powietrza do kontenera metali żelaznych (4) ulegając pierwszej separacji, natomiast materiał nieferromagnetyczny jest podawany na przesiewacz kratowniczy dwupokładowy (5), przy czym rozmiar oczek sita pierwszego pokładu przesiewacza kratowniczego (5) wynosi 110 mm a rozmiar oczek drugiego pokładu wynosi 40 mm i frakcja nadgabarytowa pozostająca na sicie pierwszego pokładu przesiewacza przekazywana jest do stacji selekcji nadgabarytowej (6) podczas gdy frakcja gabarytowa gruba jest przekazywana do separatora wiroprądowego (7) frakcji gabarytowej grubej, gdzie poddawana jest analizie metodą spektrometrii wychwytu elektronów ECS i zidentyfikowane metale żelazne są wyrzucane na końcówce ECS separatora wiroprądowego (7) w polu wiroprądowym i przekazywane są do separatora wiroprądowego (9) z bębnem magnetycznym, zanieczyszczenia z procesu na separatorze wiroprądowym (7) przekazywane są do kontenera zanieczyszczeń (8) a metale nieżelazne przekazywane są do kontenera metali nieżelaznych (16) frakcji gabarytowej grubej, natomiast metale żelazne przywierające do powierzchni bębna separatora wiroprądowego (9) wraz z jego ruchem obrotowym są przenoszone do kontenera metali żelaznych (10) gdzie w obszarze niepodlegającym działaniu pola magnetycznego spadają grawitacyjnie do kontenera, metali żelaznych (10) z drugiej separacji, natomiast frakcja o maksymalnym wymiarze geometrycznym mniejszym niż 40 mm, wyodrębniona na przesiewaczu kratowniczym dwupokładowym (5) na drugim pokładzie, jest przekazywana do przesiewacza przerzutowego elastycznego (12), gdzie oddzielana jest frakcja materiału podgabarytowa od frakcji gabarytowej drobnej kierowanej do separatora wiroprądowego (9) z bębnem magnetycznym a następnie do kontenera metali nieżelaznych (11) frakcji gabarytowej drobnej podczas gdy frakcja, podgabarytowa jest kierowana do separatora wiroprądowego (13) sekcji podgabarytowej, gdzie w wyniku analizy ECS metale nieżelazne kierowane są do kontenera metali nieżelaznych (14) frakcji podgabarytowej, a reszta materiału jest przekazywana do kontenera zanieczyszczeń (15) frakcji podgabarytowej, natomiast materiał z kontenera metali nieżelaznych (16) frakcji gabarytowej grubej i kontenera metali nieżelaznych (11) frakcji gabarytowej drobnej trafia do stacji nadawczej (17) sortowania kampanijnego, skąd jest kierowany do separatora rentgenowskiego (18) gdzie poddawany jest analizie z wykorzystaniem promieniowania rentgenowskiego i wyodrębniany jest pożądany rodzaj metali nieżelaznych, przy czym w jednym obiegu wyodrębnia się tylko jeden rodzaj metali nieżelaznych i dla oddzielenia każdego z rodzajów metali nieżelaznych proces powtarza się tyle razy ile rodzajów metali nieżelaznych wymaga wyodrębnienia, następnie materiał jest przekazywany do kabiny sortowniczej (19) gdzie dzielony jest zgodnie z wynikami analizy rentgenowskiej na metale nieżelazne selekcjonowane w danym cyklu do kontenera produktów (20) sortowania kampanijnego oraz na pozostałe metale nieżelazne, które umieszcza się w kontenerze (21) zmieszanych metali ciężkich, przy czym frakcja podgabarytowa posiada uziarnienie mniej niż 10 mm, frakcja gabarytowa drobna posiada uziarnienie 10-40 mm, frakcja gabarytowa gruba posiada uziarnienie 40-110 mm a frakcja nadgabarytowa posiada uziarnienie >110 mm.