PL248363B1 - Mobilna nasada z głowicą rozpylającą oraz sposób produkcji mobilnej nasady - Google Patents

Abstract

Konfiguracja z elementu drabiny nasadkowej i mobilnej nasady na drabinę z głowicą rozpylającą, posiadająca komorę rozdzielczą (14), na której zamontowane są lub można zamontować poprzez połączenie zamknięte siłowo i/lub kształtowe liczne dysze wylotowe (5), skonstruowana tak, aby komorę rozdzielczą można było przymocować do pasującego złącza, znajdującego się na wężu ze środkiem gaśniczym i zapewnić przy tym odporność na panujące w nim ciśnienie charakteryzuje się tym, że jej połączenie z elementem drabiny nasadkowej jest kształtowe i/lub zamknięte siłowo poprzez połączenie śrubami i/lub zaciskowe i na nasadzie na drabinę i/lub na elemencie drabiny nasadkowej przymocowane są rolki (15, 16).

Description

Opis wynalazku

Wynalazek dotyczy mobilnej nasady z głowicą rozpylającą oraz sposób produkcji mobilnej nasady, jest on przeznaczony przede wszystkim dla straży pożarnych oraz innych instytucji, wykonujących niebezpieczne czynności.

Przedmiotem wynalazku mobilna nasada z głowicą rozpylającą oraz sposób produkcji mobilnej nasady jest przede wszystkim sprzęt gaśniczy ze zwiększoną ochroną i zwiększoną efektywnością dla straży pożarnych oraz innych instytucji, wykonujących niebezpieczne czynności. Mobilna nasada z głowicą rozpylającą jest łączona do drabin nasadkowych a następnie tą stroną drabiny, na której znajduje się nasada, wprowadzana do strefy zagrożenia, np. pożaru. W międzyczasie drabina może być dowolnie przedłużana. Przesuwanie drabiny do przodu lub do tyłu umożliwia zmianę pozycji głowicy, bez potrzeby bezpośredniego przebywania w sferze niebezpieczeństwa.

Jest już znane korzystanie w walce z ogniem z głowic rozpylających, a więc ze stacjonarnych kopulastych korpusów z dyszami wylotowymi do nieukierunkowanego rozprowadzania wody. Stosowane są one do zwalczania pożarów w halach magazynowych i garażach oraz do wytrącania trujących oparów (DE 10 2014 102 438 A1). Zarzuty co do powyższego patentu, a więc dalszych już istniejących środków przeciwpożarowych (DE000000533649A), które korzystają z drobnego rozpylania wody lub do urządzeń rozprowadzających wodę (WO002012015351A1, GB000191413724A, FR000002342086A1) są również znane. Jest to w gruncie rzeczy ta sama zasada funkcjonowania, jak w przypadku zraszaczy, np. do gaszenia pożaru lub nawilżania roślin, jak i w słuchawkach prysznicowych. Nawet w zwalczaniu pożarów nie jest nowością zasada nieukierunkowanego rozprowadzania wody opisana w patencie DE 10 2014 102 438 A1. Zasada statycznego nieukierunkowanego rozprowadzania wody jest stosowana od dłuższego czasu w ramach tzw. kurtyny wodnej (Niemieckie czasopismo fachowe: Die Roten Hefte, Zeszyt 16 - Feuerloscharmaturen, Kohlhammer, Stuttgart 2000, str. 102-103, DE 20100 248 U1). Znane są również inne formy stacjonarnego rozprowadzania wody, jednak wszystkie z nich zawierają ryzyko konieczności udawania się zbyt blisko źródeł niebezpieczeństwa (DE000000878307B). Zasada nieukierunkowanego rozprowadzania wody z zachowaniem odległości od źródła niebezpieczeństwa jest również znana, takie istniejące już urządzenie wrzuca się do płonącego pomieszczenia. Ze względu na ciężar nie da się go jednak rzucić daleko, a ponadto nie jest możliwa późniejsza zmiana położenia (DE 10 2010 045 704 A1). Wytrącanie trujących gazów i aerozoli również nie jest samo w sobie nowością (DE1996016C2; EP0908215A2), ale możliwość przemieszczania urządzenia na odległość za pomocą prostych środków.

Korzystanie przy tym z dysz wylotowych, które można w prosty sposób wymienić, jest również znane (DE102014102438A1, DE202017002212U1). Taki rodzaj konstrukcji jest nawet tak popularny, że dysponuje nim każdy znaczący producent dysz, tym samym trudniej jest znaleźć dyszę bez wielokąta zewnętrznego niż z nim. Preferuje się jednak korzystanie z gotowych dysz wylotowych, przez co kształt dyszy jest zależny od producenta, proponuje się jedynie rodzaj wykorzystywanego elementu.

Drabiny nasadkowe (np. P 36 16 487.9) należą również do stanu techniki. W odniesieniu do drabin nasadkowych, stosowanych w pożarnictwie, obowiązuje w szczególności norma DIN EN 1147.

Jest również już znane, że można taką głowicę rozpylającą zamontować na mobilnej, jeżdżącej podstawie, w celu jej obsługi spoza terenu zagrożenia (https://www.iconos-system.com/feuerbock-21/ dostęp do danych - 01.02.2020, 18:35, DE 10 2016 212 645 B4). Takie urządzenie jest jednak bardzo nieporęczne, tak że nie ma dla niego miejsca na standardowo wyposażonym pojeździe, a ponadto istnieje konieczność czasochłonnego szkolenia personelu w jego obsłudze.

Znane jest również montowanie na drabinach za pomocą lin armatur gaszących, jednak w tym przypadku połączenie nie jest stabilne. Armatura gasząca i drabina są łączone jedynie za pomocą zaplecionego ręcznie węzła (wyblinka), takie przymocowanie jest jednak bardzo niestabilne. (Redakcja czasopisma fachowego BrandSchutz, Niemiecka Gazeta Pożarnictwa Deutsche Feuerwehr-Zeitung, Podręcznik pożarnictwa Das Feuerwehr-Lehrbuch, W. Kohlhammer, Wydanie czwarte, 2015, str. 406-407).

Ponieważ wyżej wymieniona głowica (DE 10 2014 102 438 A1), zgodnie z zastrzeżeniami patentowymi, skonstruowana jest wyraźnie w celu umiejscowienia nieruchomego i poprzez swój kształt nie nadaje się do stabilnego umocowania na drabinie, to tym samym nie nadaje się ona do wykonywania ruchów na lub z drabiną.

Znane jest również umocowanie tak zwanego działka wodnego na koszu ratunkowym drabiny mechanicznej. Poprzez działko wodne środek gaśniczy może być również aplikowany z powiększonej odległości, poza tym można również później zmieniać pozycję. Wadą tego systemu jest jednak to, że płonący obiekt może być nadal gaszony jedynie z zewnątrz, ponieważ drabina mechaniczna z koszem ratunkowym i działkiem wodnym są zbyt duże i nieporęczne, żeby można je wprowadzić do budynku. Gaszenie z zewnątrz wykazuje jednak o wiele mniejszą skuteczność niż gaszenie od wewnątrz. Proces gaszenia trwa przez to dłużej, zużywa się więcej wody i z reguły powstają przy tym większe szkody. Działka wodne mogą być umieszczane jedynie na koszach ratunkowych drabin mechanicznych, które poza tym, że ze względu na rozmiary nie nadają się do wprowadzenia wewnątrz budynku, są również bardzo drogie, a tym samym nie znajdują się do dyspozycji każdej jednostki straży pożarnej. Przy takim rozwiązaniu jest się zmuszonym korzystać z pojazdu z drabiną mechaniczną, czyli można ustawić się jedynie tam, gdzie znajduje się droga dojazdowa dla pojazdów z drabiną mechaniczną. Użycie drabin nasadkowych, najlepiej zgodnie z normą DIN EN 1147, umożliwia z jednej strony wprowadzenie środka gaszącego do wewnątrz płonącego budynku i poruszania tam głowicą rozpylającą, z drugiej strony wynalazek nadaje się tym samym do częstszego wykorzystania w różnych sytuacjach przez większą ilość jednostek straży pożarnej. (Unger, J. & Beneke, N.: Richtiger Wenderohreinsatz uber eine Drehleiter Prawidłowe użycie działka wodnego z pomocą drabiny mechanicznej, Feuerwehr Magazin, 10/2015, wydanie 2, str. 1-6, P1708029.4-22).

Podstawą wynalazku mobilna nasada z głowicą rozpylającą, wymienionego w zastrzeżeniu 1, jest problem, że trzeba się bardzo blisko zbliżyć do źródła niebezpieczeństwa, żeby ustawić urządzenie gaśnicze w odległości efektywnej, tzn. takiej odległości, z której zwalczany jest pożar, a następnie tym urządzeniem sterować. Dotychczasowe możliwości przemieszczania urządzeń gaśniczych lub mobilne urządzenia gaśnicze są bardzo nieporęczne, niestabilne lub skomplikowane w obsłudze.

Taki problem zostanie rozwiązany poprzez cechy wynalazku mobilna nasada z głowicą rozpylającą wymienione w zastrzeżeniu 1.

Korzyści wynikające z wynalazku mobilna nasada z głowicą rozpylającą polegają przede wszystkim na tym, że nie trzeba się udawać w bezpośrednie otoczenie strefy niebezpieczeństwa, lecz można dokonać gaszenia pożaru z powiększonej bezpieczniejszej odległości. Do tego celu nie będą już potrzebne dodatkowe nieporęczne urządzenia, lecz tylko kompaktowy, mobilny wynalazek, jak również drabiny nasadkowe (DIN EN 1147), należące do standardowego wyposażenia każdej jednostki straży pożarnej, których obsługa jest przedmiotem podstawowych szkoleń. Obsługa urządzenia jest intuicyjna, w związku z czym nie są potrzebne regularne ćwiczenia. Jest to istotne szczególnie w odniesieniu do licznych Ochotniczych Straży Pożarnych, których członkowie musieliby być obciążeni takimi szkoleniami dodatkowo poza ich normalną działalnością charytatywną. Efekt rozpylania przez dysze powoduje zarówno większy efekt chłodzenia środkiem gaśniczym, jak i szeroki zasięg. Urządzenie może być stosowane nie tylko do zwalczania pożarów, lecz również do tłumienia trujących oparów albo do chłodzenia zbiorników. Wynalazek mógłby być również zastosowany do wytrącania pyłów, powstałych w wyniku wysadzania w powietrze budynków oraz przy pracach rozbiórkowych lub górniczych. Można by go wprowadzać do sztolni w pobliże źródła aerozoli, żeby je wiązać. Wynalazek może być również przemieszczany niezależnie od drabiny, jeżeli droga została uprzednio zabezpieczona.

Przykład realizacji

Wynalazek mobilna nasada z głowicą rozpylającą dotyczy konfiguracji możliwie niewysokiej komory rozdzielczej, posiadającej przeważnie kształt cylindryczny, najlepiej zbieżnej ku dziobowi, obsadzonej dyszami rozpylającymi, jak również jej połączenia lub możliwości połączenia z drabiną nasadkową, najlepiej odpowiadającej normie DIN EN 1147, przy czym najkorzystniejszym połączeniem jest połączenie rozłączne. Zaopatrzenie w środek gaśniczy następuje poprzez przewód doprowadzający, którego połączenie składa się ze złącza bagnetowego, w szczególności ze złącza Storz. Główny kierunek rozpylania, przynajmniej jednej z dysz wylotowych lub złączy do ich przymocowania powinien być skierowany ku dziobowi, im bliżej tym mocniej, a więc wraz z rosnącą odległością od dopływu cieczy odchylony od przewodu doprowadzającego, tak aby środek gaszący został rozprowadzony głęboko w pomieszczeniu. Taka komora rozdzielcza będzie osadzona odpowiednio na elemencie drabiny nasadkowej, najlepiej odpowiadającej normie DIN EN 1147, tworząc nasadę na drabinę albo posiada konstrukcję łączącą, tak aby można ją było połączyć z elementem drabiny nasadkowej, najlepiej odpowiadającej normie DIN EN 1147, żeby utworzyła nasadę na drabinę. Połączenie może być nierozłączne np. poprzez zespawanie lub rozłączne np. poprzez połączenie śrubami, w szczególności jednak poprzez zaciski z pomocą odpowiedniego mechanizmu zaciskowego. Połączenie powinno być skonstruowane tak, aby mobilna nasada z głowicą rozpylającą w wyniku oddziałujących na nią sił, np. spowodowanych przez dysze rozpylające była w wystarczającym stopniu zabezpieczona przed zmianą położenia na drabinie nasadkowej. Użycie elementu drabiny nasadkowej lub specjalnie do tego przeznaczonej konstrukcji łączącej, umożliwi przemieszczanie na odległość komory rozdzielczej w połączeniu z dalszymi elementami drabiny nasadkowej. Aby ułatwić mobilność, na elemencie drabiny nasadkowej są umieszczone rolki, najlepiej żaroodporne, jak również pałąk ochronny przedni (19). Rolki umożliwiają łatwiejsze przemieszczanie konfiguracji z nasady na drabinę i elementu drabiny nasadkowej, a na dodatek redukują siłę tarcia i tym samym zużycie materiału. Przez to polepsza się obsługa i trwałość konfiguracji.

Preferowany wariant posiada możliwość zamontowania kamery termowizyjnej lub innych czujników, umożliwiających dokonywania bieżącego przeglądu sytuacji w trakcie akcji ratowniczej.

Najważniejszym krokiem podczas akcji ratowniczej jest ochrona własna, zależy ona w dużym stopniu od odległości od źródła niebezpieczeństwa. Przy gaszeniu pożaru jest jednak często ważne przeprowadzenie akcji ratowniczej wewnątrz płonącego budynku, co powoduje bezpośrednie narażanie się na niebezpieczeństwo wynikające z wysokich temperatur, trujących gazów, stresu, niebezpiecznych materiałów lub z zagrożenia zawalenia się płonącego budynku.

Drabina nasadkowa umożliwia świadome oddziaływanie na źródło niebezpieczeństwa z większej, a więc tym samym bezpieczniejszej odległości.

Korzystny aspekt konstrukcyjny wynalazku jest podany w zastrzeżeniu 2. Dalszy rozwój wynalazku zgodnie z zastrzeżeniem 2 umożliwia odłączenie nasady na drabinę od elementu drabiny nasadkowej, co oferuje lepsze możliwości składowania i konserwacji, a dodatkowo ułatwia bardziej elastyczne reagowanie w trakcie poszczególnych akcji np. poprzez zamontowanie nasady na drabinę np. na innym elemencie drabiny nasadkowej.

Korzystny aspekt konstrukcyjny wynalazku jest podany w zastrzeżeniu 3. Dalszy rozwój wynalazku zgodnie z zastrzeżeniem 3 umożliwia korzystne rozmieszczenie cieczy, ponadto połączenie jest łatwo dostępne. Ustawienie zapobiega łamaniu i zaginaniu węża, co mogłoby doprowadzić do jego uszkodzenia lub tamowania przepływu wody, i nie ogranicza mobilności wynalazku.

Korzystny aspekt konstrukcyjny wynalazku jest podany w zastrzeżeniu 4. Dalszy rozwój wynalazku zgodnie z zastrzeżeniem 4 umożliwia rozprowadzanie wody głęboko we wnętrzu pomieszczenia na możliwie dużej powierzchni oraz zachowanie dodatkowej odległości.

Korzystny aspekt wynalazku jest podany w zastrzeżeniu 5. Dalszy rozwój wynalazku zgodnie z zastrzeżeniem 5 umożliwia prześlizgiwanie się na przeszkodach, ponieważ szpiczasty kształt lub pałąk ochronny przedni powodują, że nasada na drabinę wymyka się przeszkodzie, a nie jest przez nią przygniatana.

Korzystny aspekt konstrukcyjny wynalazku jest podany w zastrzeżeniu 6. Dalszy rozwój wynalazku zgodnie z zastrzeżeniem 6 umożliwia łatwą wymianę dysz wylotowych. Jest to z jednej strony ważne, aby w razie potrzeby szybko wymienić zatkaną dyszę oraz żeby dopasować sposób rozpraszania wody.

Korzystny aspekt konstrukcyjny wynalazku jest podany w zastrzeżeniu 7. Dalszy rozwój wynalazku zgodnie z zastrzeżeniem 7 umożliwia zbieranie dokładnych informacji o źródle ognia, jak również o jego otoczeniu oraz zwalczanie ukrytych zarzewi ognia i innych źródeł niebezpieczeństwa. W ten sposób można lepiej analizować przebieg akcji.

Korzystny aspekt wynalazku jest podany w zastrzeżeniu 8. Dalszy rozwój wynalazku zgodnie z zastrzeżeniem 8 umożliwia jeszcze dokładniejsze oddziaływanie na pożar, przez to, że głowica rozpylająca, najlepiej zautomatyzowana oraz sterowana za pomocą czujników i/lub zdalnie, może być skierowana na źródło ognia. Zwiększa to skuteczność, przyspiesza proces gaszenia, co tym samym redukuje powstające szkody oraz zużycie środków gaszących.

Korzystny aspekt konstrukcyjny wynalazku jest podany w zastrzeżeniu 9. Dalszy rozwój wynalazku zgodnie z zastrzeżeniem patentowym nr 9 umożliwia poszerzenie wynalazku o kolejne armatury gaszące, co jeszcze bardziej umożliwia indywidualną reakcję na dany pożar. Gdyby nie było takiej potrzeby, to wówczas zawór może zostać zablokowany. W przypadku złącza bagnetowego następuje to za pomocą zaślepki.

Wynalazek dotyczy również procesu produkcyjnego nasady na drabinę zgodnie z zastrzeżeniami 1 do 9 według co najmniej jednego z następujących kroków:

• skonstruowanie głowicy rozpylającej do rozprowadzania cieczy za pośrednictwem komory rozdzielczej (14), na której powierzchni (11) znajdują się lub mogą się znajdować liczne dysze wylotowe (5), która jest zbudowana tak, aby można ją było podłączyć do odpowiednika złącza, przeważnie w formie złącza bagnetowego, znajdującego się na wężu ze środkiem gaśniczym i zapewnić przy tym odporność na panujące w nim ciśnienie, • połączenie głowicy rozpylającej z łącznikiem, łączącym głowicę, z korzystnie normowanym elementem drabiny nasadkowej, przy czym połączenie jest kształtowe, i/lub zamknięte siłowo albo połączenie głowicy bezpośrednio z normowanym elementem drabiny nasadkowej.

Wymienione warianty mogą być ze sobą łączone lub zmienione poprzez cechy wymienione w tym opisie lub zastrzeżeniach patentowych.

Przedmiot wynalazku w przykładzie wykonania jest uwidoczniony na rysunku, w którym fig. 1 przedstawia możliwe wykonanie z połączeniem spawanym pomiędzy nasadą na drabinę i drabiną.

Przedmiot wynalazku w przykładzie wykonania jest uwidoczniony na rysunku, w którym fig. 2 przedstawia możliwe wykonanie z połączeniem zaciskowym pomiędzy nasadą na drabinę i drabiną, jak również możliwość umocowania kamery termowizyjnej lub innych czujników.

Przedmiot wynalazku w przykładzie wykonania jest uwidoczniony na rysunku, w którym fig. 3 przedstawia widok boczny możliwego wariantu wykonania z wykorzystaniem cylindrycznej komory rozdzielczej, jak również elementu do umieszczenia czujników, lin lub innych środków pomocniczych.

Przedmiot wynalazku w przykładzie wykonania jest uwidoczniony na rysunku, w którym fig. 4 przedstawia widok możliwego wariantu wykonania z wykorzystaniem cylindrycznej komory rozdzielczej, pałąka ochronnego przedniego, jak również elementu do umieszczenia czujników, lin lub innych środków pomocniczych.

Przedmiot wynalazku w przykładzie wykonania jest uwidoczniony na rysunku, w którym fig. 5 przedstawia widok możliwego wariantu wykonania z wykorzystaniem cylindrycznej komory rozdzielczej oraz dodatkowego złącza bagnetowego, pałąka ochronnego przedniego jak również elementu do umieszczenia czujników, lin lub innych środków pomocniczych.

Poniżej zostaje przedstawione możliwe zastosowanie przykładowego wykonania mobilnej nasady z głowicą rozpylającą. Część wpuszczana, czyli element uzupełniający do drabin nasadkowych, z umieszczoną na niej nasadą jest umocowana w odpowiednio ukształtowanym elemencie drabiny nasadkowej np. do szczebli (2), a następnie tą stroną drabiny, na której znajduje się nakładka, wprowadzana do strefy zagrożenia. W międzyczasie drabina może być dowolnie przedłużana.

Korzystanie z drabiny nasadkowej jako środka transportu nie umożliwia co prawda pokonania dużych odległości, przy czterech częściach drabiny byłoby to jedynie 8,39 m. Jednak drabiny nasadkowe znajdują się do dyspozycji każdej jednostki straży pożarnej, są łatwe w obsłudze, poza tym taka odległość jest wystarczająca w odniesieniu do większości korytarzy i garaży. Żeby wyliczyć odległość od źródła niebezpieczeństwa, którą należy zachować, należy dodać zasięg natrysku poprzez zamontowane dysze wylotowe do długości drabiny.

Zaopatrzenie głowicy w środek gaśniczy powinno się odbywać najlepiej poprzez złącze bagnetowe, w szczególności złącze Storz, stanowiące popularną metodę łączenia węży strażackich. Gdyby w przyszłości inne połączenie okazało się w praktyce technicznie sensowne, to wówczas można by w odniesieniu do wynalazku zastąpić złącze bagnetowe tym innym złączem. Najlepiej, aby łącznik np. w kształcie złącza bagnetowego (4) do zaopatrzenia w środki gaśnicze był umocowany równolegle do bocznic drabiny (1), wąż powinien najlepiej iść od głowicy w kierunku drabiny (a więc w kierunku strażaków). W ten sposób można zapobiec wyginaniu lub złamaniu się węża, co mogłoby spowodować jego uszkodzenie. Ponadto wąż nie ogranicza w ten sposób mobilności wynalazku.

Rozprowadzenie cieczy gaśniczej na dużej powierzchni ma nie tylko zaletę lepszego efektu chłodzenia, dodatkowo można w ten sposób wytrącać trujące gazy i opary oraz pyły. Szczególnie podczas walki z pożarami w halach, garażach lub chłodzeniu zbiorników silne rozprowadzanie środka gaśniczego w przestrzeni jest bardzo istotne.

Wynalazek skierowany jest przede wszystkim do wszystkich jednostek straży pożarnej oraz innych instytucji, wykonujących niebezpieczne czynności.

Nadaje się on szczególnie do wykorzystania przez zakładowe jednostki straży pożarnej oraz jednostki straży pożarnej w otoczeniu o wysokim zagęszczeniu obiektów przemysłowych. Ponadto wynalazek mógłby być stosowany np. w górnictwie lub po wysadzeniu w powietrze obiektów przeznaczonych do rozbiórki, w celu usunięcia na mokro cząsteczek znajdujących się w powietrzu. Zakres zastosowania nie ogranicza się więc tym samym tylko do straży pożarnej.

Umieszczenie dysz wylotowych w taki sposób, aby dały się łatwo odkręcać, najlepiej z gwintem zewnętrznym i z zewnętrznym wielokątem, zapewniłoby łatwą wymienialność dysz. Wówczas sposób rozpylania mógłby być łatwo dopasowany do rodzaju akcji i w ten sposób można by zapewnić maksymalną efektywność czasową. Ponadto również podczas akcji, można by bez większego nakładu siły i czasu wymieniać ewentualnie zatkane dysze, żeby zapewnić ich zdatność do użycia. Alternatywnie można by zastosować złącze wtykowe, stosowane powszechnie przy instalacjach gazowych i wężach ogrodowych. Taki system ma tą zaletę, że wymiana dysz może zostać dokonana jeszcze prościej i szybciej, trzeba jednak przy tym zwracać uwagę na wystarczającą szczelność i odporność na zużycie. Najlepiej możliwie niewysoka, zbieżna ku dziobowi komora rozdzielcza mogłaby być podzielona wewnątrz na liczne połączone ze sobą komórki, tak aby zapewnić większą stabilność.

Komora rozdzielcza jest lub może być umocowana na elemencie drabiny nasadkowej, najlepiej odpowiadającej normie DIN EN 1147. Element wykonany zgodnie z tą normą składa się z dwóch bocznic, ustawionych nie równolegle, lecz zbieżnych w jednym kierunku. Pomiędzy bocznicami znajdują się dwa szczeble. Połączenie może być nierozłączne np. poprzez zespawanie lub rozłączne np. poprzez połączenie śrubami, w szczególności jednak poprzez zaciski za pomocą odpowiedniego mechanizmu zaciskowego. Połączenie powinno być skonstruowane tak, aby nasada na drabinę w wyniku oddziałujących na nią sił, np. spowodowanych przez dysze wylotowe, była w wystarczającym stopniu zabezpieczona przed zmianą położenia na drabinie nasadkowej.

Komora rozdzielcza składa się najlepiej z cylindrycznej wanny, w razie potrzeby zamontowanej na podstawie, która może być umocowana na szczeblach drabiny. Na podstawie cylindra, najlepiej okrągłej, znajdującej się po tej stronie, po której bocznice się zbiegają, jest umocowany, w miarę możliwości centralnie, łącznik węża, najlepiej w formie złącza bagnetowego, ustawiony w połączonym stanie konfiguracji zgodnie z kierunkiem rozłożenia drabiny. Przeciwstawny otwór można korzystnie zamknąć zwężającym się ku dziobowi zaworem lub dodatkowym złączem bagnetowym (20). Można by go było skonstruować poprzez odpowiednią obróbkę dna koszykowego. Kierunek rozłożenia drabiny jest przy tym definiowany jako kierunek, w którym ustawione są bocznice i w którym się one zbiegają, przebiega on równolegle do osi symetrii elementu drabiny nasadkowej. Ponieważ bocznice ku jednej stronie się zbiegają, skraca to długość szczebli, zamontowanych periodycznie w szczególności prostopadle do osi symetrii.

Na całej powierzchni komory rozdzielczej, najlepiej z wyjątkiem podstawy z łącznikiem węża doprowadzającego środek gaśniczy, korzystnie w formie złącza bagnetowego, są rozmieszczone liczne dysze wylotowe. Te są częściowo nachylone ku dziobowi, w celu zapewnienia lepszego rozprowadzania cieczy.

Na podstawie (3) komory rozdzielczej najlepiej by było zamontować jedynie pojedyncze dysze wylotowe, ponieważ służą one przede wszystkim ochronie własnej. Chłodzą one sprzęt i rolki, a ponadto spłukują na bok zanieczyszczenia.

Dysze wylotowe powinny posiadać gwint zewnętrzny oraz wielokąt zewnętrzny, tak żeby można przykręcać dysze na otworach gwintowych, znajdujących się na komorze rozdzielczej. Alternatywne połączenie dysz wylotowych mogłoby najlepiej nastąpić przez złącze wtykowe, dysze wylotowe mogłyby być wówczas wsadzone do odpowiednich otworów i w ten sposób połączone rozłącznie z komorą rozdzielczą.

Aby zapewnić lepszą mobilność najlepiej byłoby umieścić na osi przymocowanej do jednej z bocznic żaroodporne i/lub skrętne rolki. Taką oś najlepiej przymocować na stronie bocznic, znajdującej się naprzeciwko komory rozdzielczej. Oś powinna znajdować się pod drabiną, podczas gdy komora rozdzielcza powinna być umieszczona na drabinie. Żeby zagwarantować niezależność od drabiny, rolki mogą być również umocowane lub nadawać się do umocowania na komorze rozdzielczej, w ten sposób element drabiny i nasada na drabinę mogą być składowane osobno. To zajmuje mniej miejsca i umożliwia bardziej elastyczne reagowanie w trakcie akcji.

Przedmiot wynalazku w przykładzie wykonania jest uwidoczniony na rysunku, w którym fig. 2 przedstawia mobilną nasadę z głowicą rozpylającą posiadającą łącznik, w tym konkretnym przypadku z urządzeniem blokującym (17). W optymalnym przypadku głowicę można odłączyć za pośrednictwem łącznika lub może też być nierozłącznie połączona z częścią drabiny nasadkowej, będąc zasadniczo umocowana nieruchomo na elemencie drabiny nasadkowej. Łącznik może jak również głowica i jej części są sporządzone całkowicie lub częściowo z żaroodpornych materiałów, takich jak metal albo kompozyt.

Przedmiot wynalazku w przykładzie wykonania jest uwidoczniony na rysunku, w którym fig. 3 przedstawia wariant wykonania nasady z umocowaniem (18) dla czujników, lin lub innych środków pomocniczych.

Przedmiot wynalazku w przykładzie wykonania jest uwidoczniony na rysunku, w którym fig. 4 przedstawia wariant wykonania nasady z pałąkiem ochronnym przednim (19), umożliwiającym prześlizgiwanie się między przeszkodami.

Przedmiot wynalazku w przykładzie wykonania jest uwidoczniony na rysunku, w którym fig. 5 przedstawia wariant wykonania nasady, posiadającej dodatkowe złącze bagnetowe (20), umożliwiające umocowanie dalszych armatur gaszących. Złącze umieszczone jest naprzeciwko już istniejącego złącza bagnetowego (4), służącego do doprowadzania środków gaśniczych

Lista oznaczników:

bocznica drabiny szczeble drabiny podstawa złącze bagnetowe dysza(e) wylotowa(e) wanna kąt nachylenia obudowy α kąt nachylenia obudowy φ dziób ściana tylna strona zewnętrzna/powierzchnia malejący kąt nachylenia dysz γ malejący kąt nachylenia dysz β < γ komora rozdzielcza przymocowanie rolki rolka żaroodporna alternatywne urządzenie blokujące możliwe umocowanie dla czujników, lin lub innych środków pomocniczych pałąk przedni ochronny dodatkowe złącze bagnetowe, umożliwiające umocowanie dalszych armatur gaszących

Claims (10)

1. Mobilna nasada z głowicą rozpylającą, posiadająca komorę rozdzielczą (14), na której zamontowane są lub można zamontować poprzez połączenie zamknięte siłowo i/lub kształtowe liczne dysze wylotowe (5), skonstruowana tak, aby komorę rozdzielczą można było przymocować do pasującego złącza, znajdującego się na wężu ze środkiem gaśniczym i zapewnić przy tym odporność na panujące w nim ciśnienie jest znamienna tym, że jej połączenie z elementem drabiny nasadkowej jest kształtowe i/lub zamknięte siłowo poprzez połączenie śrubami i/lub zaciskowe i na nasadzie na drabinę i/lub na elemencie drabiny nasadkowej przymocowane są rolki (15, 16).

2. Mobilna nasada z głowicą rozpylającą według zastrz. 1, znamienna tym, że połączenie z elementem drabiny nasadkowej jest skonstruowane tak że uzyskane połączenie jest tworzone i usuwalne tymczasowo i bez narzędzi przez kształt dopasowany to kontury drabiny nasadkowej i/lub mechanizm wytwarzający połączenie siłowe.

3. Mobilna nasada z głowicą rozpylającą według co najmniej jednego z poprzednich zastrzeżeń 1 lub 2, znamienna tym, że głowica jest ustawiona zgodnie z kierunkiem rozłożenia drabiny, a dopływ cieczy następuję poprzez możliwie ortogonalne ułożone połączenie węża, znajdujące się na ścianie tylnej (10) komory rozdzielczej, najlepiej w formie złącza bagnetowego, w szczególności złącza Storz.

4. Mobilna nasada z głowicą rozpylającą według co najmniej jednego z poprzednich zastrzeżeń 1, 2 lub 3, znamienna tym, że przynajmniej jeden z głównych kierunków rozprowadzania środka gaśniczego przez dysze wylotowe (5) jest skierowany ku dziobowi (12, 13) i wraz z rosnącą odległością od dopływu środka gaśniczego odchylony od przewodu doprowadzającego i w stanie złożonym z kierunkiem rozprowadzania pod kątem ostrym w stosunku do kierunku rozłożenia drabiny.

5. Mobilna nasada z głowicą rozpylającą według co najmniej jednego z poprzednich zastrzeżeń 1, 2, 3, lub 4, znamienna tym, że komora rozdzielcza składa się z częściowo- lub cylindrycznej wanny (6), umieszczonej na podstawie (3) lub posiada całkowicie kształt rury, najlepiej ze zbiegającym się dziobem (7, 8, 9) i/lub posiada pałąk ochronny przedni (19).

6. Mobilna nasada z głowicą rozpylającą według co najmniej jednego z poprzednich zastrzeżeń 1, 2, 3, 4 lub 5, znamienna tym, że dysze wylotowe (5) posiadają gwint zewnętrzny, odpowiedni do otworów gwintowych, znajdujących się na komorze rozdzielczej.

7. Mobilna nasada z głowicą rozpylającą według jednego z poprzednich zastrzeżeń 1,2, 3, 4, 5 lub 6, znamienna tym, że nasada posiada łącznik (18).

8. Mobilna nasada z głowicą rozpylającą według co najmniej jednego z poprzednich zastrzeżeń, znamienna tym, że nasada na drabinę lub głowica posiadają mechanizm, do zmieniania ustawienia głowicy na drabinie nasadkowej.

9. Mobilna nasada z głowicą rozpylającą według co najmniej jednego z poprzednich zastrzeżeń 1, 2, 3, 4, 5, 6 ,7 lub 8, znamienna tym, że posiada ona jedno lub więcej dodatkowych połączeń z wężem w celu umocowania dalszych armatur gaszących.

10. Sposób produkcyjny mobilnej nasady z głowicą rozpylającą znamienny tym, że składa się z co najmniej jednego z następujących kroków:

• skonstruowanie głowicy rozpylającej do rozprowadzania cieczy za pośrednictwem komory rozdzielczej (14), na której powierzchni (11) znajdują się lub mogą się znajdować liczne dysze wylotowe (5), która jest zbudowana tak, aby można ją było podłączyć do odpowiednika złącza, przeważnie w formie złącza bagnetowego, znajdującego się na wężu ze środkiem gaśniczym i zapewnić przy tym odporność na panujące w nim ciśnienie, • połączenie głowicy rozpylającej z łącznikiem, łączącym głowicę, z normowanym elementem drabiny nasadkowej, przy czym połączenie jest kształtowe i/lub zamknięte siłowo albo połączenie głowicy bezpośrednio z normowanym elementem drabiny nasadkowej.