PL249017B1 - Hybrydowa metoda łączenia grochowo-ziemniaczanych struktur białkowych - Google Patents

Abstract

Przedmiotem zgłoszenia jest hybrydowa metoda łączenia grochowo-ziemniaczanych struktur białkowych z wykorzystaniem dwóch surowców roślinnych: obłuszczone nasiona grochu i obrane bulwy ziemniaka według wynalazku charakteryzuje się tym, że tworzy się półpłynną pulpę ziemniaczaną poprzez rozdrabnianie obranych bulw do wielkości drobin w zakresie 0,03 - 3,5 mm. Następnie, łagodnie miesza się pulpę bez napowietrzenia i bez spienienia z całymi lub połówkami obłuszczonych nasion w proporcji masowej 3:1 — 1:1, prowadząc operację w czasie 1 - 10 godzin, dla wyrównania wilgoci frakcji ziemniaka i frakcji grochu, a następnie rozdziela się je na sitach o takiej gęstości, że podziarnem na sitach są drobiny ziemniaka i skrobia, a nadziarnem - nasiona grochu nasączone sokiem komórkowym ziemniaka, przy czym frakcja ziemniaka wykazuje się mniejszą wilgotnością w stosunku do ziemniaka wyjściowego, a frakcja grochu - większą wilgotnością w stosunku do grochu wyjściowego, co ewidentnie ogranicza użycie czystej wody i poprawia bilans technologiczny białka. W dalszej kolejności, frakcja grochowa (nadziarno) nasączona sokiem komórkowym ziemniaka, poddawana jest rozdrobnieniu do wielkości 0,5 - 4,5 mm i ekstrahowaniu się za pomocą wody z jej nadmiarem masowym 1:1 - 4:1 w stosunku do ilości wyjściowej grochu. Czas ekstrakcji wynosi od 0,1 do 4,0 godzin. Następnie, poprzez sączenie na tkaninie o porowatości 0,01 – 0,5 mm, otrzymuje się ekstrakty grochowo-ziemniaczane o zawartości 87% - 97% wody oraz 2% - 8% białka, poddaje się w układach membranowych ultrafiltracji frakcjonowania składników białkowych, cukrów i soli mineralnych. Na kolumnach membranowych, o odcięciu 30 – 100 kDa, w temperaturach poniżej 40°C, uzyskuje się skoncentrowane retentaty natywnych zmieszanych białek grochowo-ziemniaczanych w formie półpłynnej, o stężeniu 10% - 25% s.s., gdzie przy tym samym odcięciu, tj. 30 – 100 kDa realizuje się diafiltrację z użyciem wody i dalszą koncentrację zmieszanych białek w taki sposób, aby uzyskać przynajmniej 18% suchej substancji, a białek przynajmniej 15%, a dla utrwalenia - zamraża się, albo, w celu uzyskania struktury spoistej i twardszej, poddaje się bezpośrednio lub po procesie-koagulacji kwasowo-termicznej białek grochowych i ziemniaczanych, realizuje się wspólnie z udziałem enzymu transglutaminazy, sieciowanie, tworząc nową, funkcjonalną strukturę białek grochowo-ziemniaczanych, a produkt można wykorzystać bezpośrednio na świeżo, zamrozić lub wysuszyć, a uzyskane permeaty w procesie membranowej ultrafiltracji stanowią produkt uboczny. Ponadto, frakcja ziemniaka (podziarno), o mniejszej wilgotności w stosunku do ziemniaka wyjściowego, zostaje poddawana bezpośrednio suszeniu lub po uprzednim ugotowaniu i uzyskuje się trwały produkt suchy, preferowany jako komponent spożywczy, zaś po oddzieleniu płynnych ekstraktów grochowo-ziemniaczanych, uzyskuje się wilgotne wyekstrahowane cząstki o wilgotności 60% - 75% oraz 10% - 20% białka, nadają się jako komponent spożywczy, który dla utrwalenia podda je się bezpośrednio suszeniu lub uprzednio ugotowanych cząstek. Koagulację realizuje się przy pH 4 - 5 pH, w temperaturze 65°C - 100°C, przy termostatowaniu minimum 0,01 godziny, natomiast enzym transglutaminaza o aktywności 110 - 120 U/g (Hydrxamat-Test) stosuje przy dawce 0,001 – 0,04 g na kg białka, w temperaturach sieciowania 10°C - 50°C w czasie 1 - 24 godzin.

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest metoda łączenia białek z grochu i z ziemniaków, wspólna ekstrakcja białek, frakcjonowanie, koncentrowanie i oczyszczanie ich w technikach membranowych ultrafiltracji oraz utwardzenie struktury tych białek poprzez sieciowanie z udziałem enzymu transglutaminazy.

Surowcem w procesie wg metody są obłuszczone nasiona grochu w formie całych lub połówek oraz obranych, tj. pozbawionych skórki bulw ziemniaka. Przyjęto przy tym, że średni udział wody, skrobi i białka w tych zmagazynowanych tkankach roślinnych przedstawiono poniżej:

Tab. 1 Założona średnia zawartość wody, białka i skrobi.

Ozn.	woda	białko	skrobia
%	%	%
Obłuszczony groch	10	20	45
Obłuszczony groch bezwodny	0	22	50
Obrany ziemniak	78	2,2	16,5
Obrany ziemniak bezwodny	0	10,0	75,0

Groch, pochodzący ze starożytnego Bliskiego Wschodu i ziemniak, pochodzący z Południowej Ameryki, przez wiele pokoleń stanowiły cenny surowiec odżywczy i ważny składnik w dietach roślinnych. Obecnie szczególnie popularna jest uprawa strączkowego grochu jak i okopowego ziemniaka w krajach o klimacie umiarkowanym i o niewielkich wymaganiach glebowych. Stąd też w tych krajach na dużą skalę przetwarza się te rośliny. Groch magazynuje składniki odżywcze w nasionach a dojrzałe, suche nasiona są trwałe i można je przechowywać przez kilka lat. W przypadku ziemniaka, magazynem składników odżywczych są bulwy, które zawierają znaczną ilość wody (blisko 80%) a ich pełna trwałość jest kilkumiesięczna.

Poszukiwanym tradycyjnym źródłem odżywczym grochu jest białko a ziemniaka - skrobia. Analizując wyniki wg tabeli 1, nasiona grochu zawierają także znaczną ilość skrobi a bulwy ziemniaka istotną ilość białka (przeliczając wyniki na surowiec bezwodny). Choć w różnej proporcji, zarówno groch, jak i ziemniak, charakteryzują się istotną zawartością zarówno skrobi, jako odżywczego i energetycznej wyróżnika, jak i białka - odżywczego i budulcowego - dla organizmów.

Składniki odżywcze są magazynowane: w przypadku grochu - suche nasiona a w przypadku ziemniaka - bulwa, w odróżnieniu od suchego nasiona, zawiera płynny sok komórkowy. W soku tym zawarte są zarówno ziarenka skrobiowe, jak ciałka białkowe, ale także lipidy, związki mineralne, witaminy, ale także związki zapachowe czy smakowe. W wyniku rozdrobnienia ziemniaka i rozerwania ścianek komórkowych, z komórek uwalnia się sok komórkowy ziemniaczany jako nośnik smaku, zapachu i składników odżywczych. Rozdrobnienie: cięcie, tarcie, miażdżenie tworzy pupę, miazgę, z której można wydzielić czysty sok. W niniejszej metodzie zaproponowano mieszanie mokrej pulpy z suchymi nasionami, co dzięki różnic stężeń, następuje wyrównanie wilgoci a frakcja grochowa zwiększa ilość wody a frakcja ziemniaczana zmniejsza a migracja wody nie wymaga dodatkowej czystej wody ani energii podsuszenia.

Znane są metody technologiczne przerobu zarówno grochu, jak i ziemniaków na skrobie. Według pat. nr PL 211403 z 18.09.2003 zaproponowano wykorzystanie urządzeń przetwarzających ziemniaki w krochmalni wytwarzającej skrobię ziemniaczaną do ekstrakcji i rafinacji składników mąki grocho

PL 249017 Β1 wej. Istotą pomysłu przedstawionego w tym opisie jest wydłużenie krótkiej kampanii ziemniaczanej poprzez wykorzystanie alternatywnego surowca - mąki grochowej, po zakończeniu kampanii ziemniaczanej, co pozwoli na lepsze wykorzystanie istniejącej instalacji technologicznej. Istotą procesów krochmalniczych jest rozerwanie komórek roślinnych a następnie, za pomocą wody, wymywanie skrobi oraz innych składników - białek, włókien wewnętrznych i substancji rozpuszczalnych, a po oczyszczeniu uzyskuje się czystą skrobię. W technologii krochmalniczej zarówno grochowej, jak i ziemniaczanej, cenne białko uważane jest jako produkt uboczny.

W pierwszym etapie rozwoju krochmalnictwa, sok komórkowy był uciążliwym składnikiem, mocno się pieni a technologia wymaga dużej ilości wody, sok łatwo się psuje, wpływa na ciemnienie skrobi i jest głównych źródłem uciążliwych ścieków. Ostatnio odzyskuje się część białka z soku ziemniaczanego, co poprawia efekty ekonomiczne przetwórców.

Białko ziemniaczane, najczęściej wytwarzane jest w krochmalniach w trakcie wytwarzania skrobi. Ziemniaki po umyciu rozdrabnia się na wysokoobrotowych tarkach, gdzie otrzymuje się tzw. miazgę, a następnie za pomocą dekantacyjnych wirówek oddziela się płynny sok komórkowy, który następnie po zakwaszeniu w temperaturze powyżej 100°C następuje koagulacja białek, dzięki temu, wydziela się około 50% białka z soku. Skoagulowane białko suszy się i, najczęściej takie suszone białko wykorzystuje się jako paszowy komponent (https://zetpezet-pila.com. pl>białko-ziemniaczane). W innym opisie patentowym PL 228136 (28.02.2018 „Sposób wytwarzania preparatu białka ziemniaczanego metodą termiczną” przy pH 5,0-6,9 i w temperaturze poniżej 80°C wytrąca się białko, przepłukuje się wodą, koryguje pH wodorotlenkiem wapnia i suszy się jako białko spożywcze. W przypadku metody według wynalazku opisanej poniżej - połączenie składników soku komórkowego z suchymi składnikami grochu pozwala z jednej strony na ograniczenie wody technologicznej ale także wpływa na poprawę profilu aminokwasowego zmieszanych białek i lepsze wykorzystanie suchej substancji obydwu roślin. Doprowadzenie do usieciowania zmieszanych białek pozwala na stworzenia nowej funkcjonalnej tekstury. Dla oceny jakości białek pochodzących z roślin jest profil aminokwasowy a szczególnie profil aminokwasów egzogennych. Wzorcowy profil aminokwasów egzogennych wg FAO/WHO/91 pokazuje, iż profil dla białek grochowych, jak i ziemniaczanych nie jest pełny ale bardzo bliski temu modelowi - patrz rys. 2.

Rys. 2 Profil aminokwasowy egzogenny

W celu lepszego wykorzystania białek pochodzących z grochu jak i ziemniaków, skojarzenia równoczesnego przetworzenia mokrego surowca (ziemniaka) i suchego (grochu), gdzie sok komórkowy ziemniaczany, (zawarty w bulwach), jako nośnik białka i wody pozwala ograniczyć zużycie wody, lepiej odzyskać białka i stworzyć wspólną skomplementowaną kompozycję białkową grochowo-ziemniaczaną. Odpowiednio prowadzony proces technologiczny poprzez skojarzenie dwóch surowców i hybrydowo realizując produkcję, można uzyskać nową jakość biologiczną produktu zmieszanych białek grochowo-ziemniaczanych.

Hybrydowa metoda według wynalazku polega na łączeniu grochowo-ziemniaczanych struktur białkowych z wykorzystaniem dwóch surowców roślinnych: obłuszczonych nasion grochu i obranych bulw ziemniaka. W pierwszym etapie tworzy się półpłynną pulpę ziemniaczaną poprzez rozdrabnianie obranych bulw do wielkości drobin w zakresie 0,03-3,5 mm, łagodnie miesza się pulpę bez napowietrzenia i bez spienienia z całymi lub połówkami obłuszczonych nasion w proporcji masowej 3:1-1:1, prowadząc operację w czasie 1-10 godzin, dla wyrównania wilgoci frakcji ziemniaka i frakcji grochu. Następnie rozdziela się je na sitach o takiej gęstości, że podziarnem na sitach są drobiny ziemniaka i skrobia a nadziarnem - nasiona grochu nasączone sokiem komórkowym ziemniaka, przy czym frakcja ziemniaka wykazuje się mniejszą wilgotnością w stosunku do ziemniaka wyjściowego a frakcja grochu - większą wilgotnością w stosunku do grochu wyjściowego, co ewidentnie ogranicza użycie czystej wody i poprawia bilans technologiczny białka. Frakcja grochowa (nadziarno) nasączona sokiem komórkowym ziemniaka, poddawana jest, w dalszym etapie, rozdrobnieniu do wielkości 0,5-4,5 mm, po czym ekstrahuje się składniki za pomocą wody z jej nadmiarem masowym 1:1- 4:1 w stosunku do ilości wyjściowej grochu a czas ekstrakcji wynosi od 0,1-4,0 godzin. Następnie, poprzez sączenie na tkaninie o porowatości 0,01-0,5 mm, otrzymuje się ekstrakty grochowo-ziemniaczane o zawartości 87-97% wody oraz 2-8% białka, które poddaje się w układach membranowych ultrafiltracji frakcjonowania składników białkowych, cukrów i soli mineralnych, gdzie na kolumnach membranowych, o odcięciu 30-100 kDa, w temperaturach poniżej 40°C, uzyskuje się skoncentrowane retentaty natywnych zmieszanych białek grochowo-ziemniaczanych w formie półpłynnej, o stężeniu 10-25% s.s., gdzie przy tym samym odcięciu, tj. 30-100 kDa realizuje się diafiltrację z użyciem wody i dalszą koncentrację zmieszanych białek w taki sposób, aby uzyskać przynajmniej 18% suchej substancji a białek przynajmniej 15%. Następnie, dla utrwalenia - zamraża się te półprodukty albo, w celu uzyskania struktury spoistej i twardszej, poddaje się je bezpośrednio lub po procesie koagulacji kwasowo-termicznej białek grochowych i ziemniaczanych, realizuje się wspólnie z udziałem enzymu transglutaminazy, sieciowanie, tworząc nową, funkcjonalną strukturę białek grochowo-ziemniaczanych. Otrzymany sposobem według wynalazku produkt można wykorzystać bezpośrednio na świeżo, zamrozić lub wysuszyć, a uzyskane permeaty w procesie membranowej ultrafiltracji stanowią produkt uboczny.

Stwierdzono, że korzystne jest, by frakcja ziemniaka (podziarno), o mniejszej wilgotności w stosunku do ziemniaka wyjściowego, została poddana bezpośrednio suszeniu lub po uprzednim ugotowaniu. Umożliwia to uzyskanie trwałego suchego produktu, preferowanego jako komponent spożywczy.

Korzystne jest też, gdy po oddzieleniu płynnych ekstraktów grochowo-ziemniaczanych, uzyskuje się wilgotne wyekstrahowane cząstki o wilgotności 60-75% oraz 10-20% białka, które nadają się jako komponent spożywczy, i, który, dla utrwalenia, poddaje się bezpośrednio suszeniu lub uprzednio ugotowanych cząstek.

Koagulację realizuje się przy pH 4- 5 pH, w temperaturze 65-100°C, przy termostatowaniu minimum 0,01 godziny. Ponadto, enzym transglutaminaza o aktywności 110-20 U/g (Hydrxamat-Test) stosuje się przy dawce 0,001-0,04 g na kg białka, w temperaturach sieciowania 10-50°C w czasie 1-24 godzin, przy czym usieciowane za pomocą enzymu transglutaminazy łączone białka grochowo-ziemniaczane tworzą nową funkcjonalną strukturę, która w oznaczeniach instrumentalnych tekstury wykazuje przynajmniej dwukrotnie większą wartość parametru twardości, rozumianej jako wielkość siły(N)nacisku przy podobnej deformacji próbki.

Ponadto podkreślić należy, że produkt uboczny - permeaty z ultrafiltracji, zawierający drobne ilości białek niskocząsteczkowych, cukry i sole mineralne, można wykorzystać bezpośrednio w procesach biotechnologicznych lub wysuszyć rozpyłowo albo dalej frakcjonować składniki grochowe i ziemniaczane na membranach.

Przykład:

Przygotowano 2 surowce: obłuszczone nasiona grochu w formie połówek oraz obrane ziemniaki. Analiza wykazała następujące wartości:

- groch: 10% wody, 20% białka.

- ziemniak: 78% wody, 2,2% białka.

Ziemniaki rozdrobniono na maszynce do mięsa o otworach tarczy 3,0 mm i odważono 1000 g półpłynnej pulpy (zawieszone cząstki ziemniaka w soku ziemniaczanym komórkowym). Masę umieszczono w niskoobrotowym bębnie o pojemności 2,5 litra i dodano 500 g połówek grochu. Całość poddawano wolnemu mieszaniu tak, aby nie nastąpiło napowietrzenie i spienienie. Cała masa stanowiła 1500 g a średnia wilgotność wyniosła 55,3% (44,7% s.s.) i 8,1% białka. Po 4 godzinach mieszania nastąpiło nasączenie grochu sokiem komórkowym (wydzielonym z ziemniaków) i wyrównanie wilgotności i innych składników a w wyniku ich migracji masa nabiera charakteru półsypkiej wilgotnej mieszaniny różnej wielkości cząstek, łatwej do rozdzielenia frakcji cząstek ziemniaka i wilgotnych połówek grochu.

Cząstki mieszaniny rozdzielono na sicie o kwadratowym oczku 4,0 mm i uzyskano pod sitem 460 g cząstek, tzw. podziarna, o wilgotności 64% (36% s.s.) oraz 1040 g nawilżonych połówek grochu tzw. nadziarna, o wilgotności 51,5% (48,5% s.s.).

Cząstki ziemniaka o wilg. 64% wysuszono do wilg. 8% uzyskując 180 g suszu, który można potraktować jako znany, występujący w handlu grysik ziemniaczany.

Natomiast nawilżone połówki grochu (1040 g), o wilg. 51,5% (48,5% s.s.) rozdrobniono na maszynce do mięsa o otworach tarczy 3,0 mm a następnie dodano 1000 g czystej wody i mieszano, uzyskując zawiesinę o zawartości 75,3% wody (24,7% s.s.) oraz 5,6% białka. Całość zawiesiny, tj. 2040 g, mieszano i ekstrahowano w temperaturze pokojowej przez 2 godziny a następnie rozdzielano zawiesinę na składniki stałe i płynne, z wykorzystaniem tkaniny serowarskiej o porowatości 0,2 mm. W wyniku filtracji i odwadniania uzyskano 690 g (41% s.s.) wyekstrahowanych cząstek grochu oraz 1350 g (16,4% s.s.) ekstraktu białkowego, przy czym cząstki grochu zawierają 6,5% białka a ekstrakty 5,2% białka. Po wysuszeniu cząstek grochu do zawartości wody 8% otrzymano 307,5 g suszu o zawartości 14,8% białka. Natomiast uzyskany ekstrakt w ilości 1350 g (16,4% s.s., 6,5% białka) stanowi substrat do frakcjonowania, koncentrowania i oczyszczania białek grochowo-ziemniaczanych w technice membranowej. Proces realizowania ultrafiltracji prowadzono na okresowym, cyrkulacyjnym aparacie uzbrojonym w membranową kolumnę ceramiczną na poziomie odcięcia 60 kDa. W zbiorniku retentatu skoncentrowano białka, usuwając z permeatami sole mineralne i cukry. Na koniec przeprowadzono diafiltrację z udziałem wody. Na koniec skoncentrowano masę do wartości 17% s.s. zakwaszono kwasem cytrynowym do pH 4,7, podgrzano masę do 80°C, przetrzymano przez 5 minut, neutralizowano do 7 pH, schłodzono i odwirowano koagulaty, wprowadzono enzym transglutaminazy przy dawce 0,05 g na kg substratu i przeprowadzono sieciowanie przez 4 godziny w jednorazowym plastikowym naczyniu. Otrzymano gotowy produkt usieciowanych białek grochowo-ziemniaczanych o twardości większej niż bez stosowania enzymu transglutaminazy.

Claims (7)

1. Hybrydowa metoda łączenia grochowo-ziemniaczanych struktur białkowych z wykorzystaniem dwóch surowców roślinnych: obłuszczone nasiona grochu i obrane bulwy ziemniaka znamienna tym, że tworzy się półpłynną pulpę ziemniaczaną poprzez rozdrabnianie obranych bulw do wielkości drobin w zakresie 0,03-3,5mm, łagodnie miesza się pulpę bez napowietrzenia i bez spienienia z całymi lub połówkami obłuszczonych nasion w proporcji masowej 3:1-1:1, prowadząc operację w czasie 1-10 godzin, dla wyrównania wilgoci frakcji ziemniaka i frakcji grochu a następnie rozdziela się je na sitach o takiej gęstości, że podziarnem na sitach są drobiny ziemniaka i skrobia a nadziarnem - nasiona grochu nasączone sokiem komórkowym ziemniaka, przy czym frakcja ziemniaka wykazuje się mniejszą wilgotnością w stosunku do ziemniaka wyjściowego a frakcja grochu - większą wilgotnością w stosunku do grochu wyjściowego, w dalszej kolejności, frakcja grochowa (nadziarno) poddawana jest rozdrobnieniu do wielkości 0,5-4,5 mm, po czym ekstrahuje się składniki za pomocą wody z jej nadmiarem masowym 1:1-4:1 w stosunku do ilości wyjściowej grochu a czas ekstrakcji wynosi od 0,1-4,0 godzin, następnie, poprzez sączenie na tkaninie o porowatości 0,01-0,5 mm, otrzymuje się ekstrakty grochowo-ziemniaczane o zawartości 87-97% wody oraz 2-8% białka i poddaje się je w układach membranowych ultrafiltracji frakcjonowania składników białkowych, cukrów i soli mineralnych, gdzie na kolumnach membranowych, o odcięciu 30-100 kDa, w temperaturach poniżej 40°C, uzyskuje się skoncentrowane retentaty natywnych zmieszanych białek grochowo-ziemniaczanych w formie półpłynnej, o stężeniu 10-25% s.s., gdzie przy tym samym odcięciu, tj. 30-100 kDa realizuje się diafiltrację z użyciem wody i dalszą koncentrację zmieszanych białek w taki sposób, aby uzyskać przynajmniej 18% suchej substancji a białek przynajmniej 15%, a dla utrwalenia - zamraża się, albo, w celu uzyskania struktury spoistej i twardszej, poddaje się bezpośrednio lub po procesie koagulacji kwasowo-termicznej białek grochowych i ziemniaczanych, realizuje się wspólnie z udziałem enzymu transglutaminazy, sieciowanie, tworząc nową, funkcjonalną strukturę białek a produkt można wykorzystać bezpośrednio na świeżo, zamrozić lub wysuszyć, natomiast permeaty ultrafiltracji stanowią produkt uboczny.

2. Metoda wg zastrz. 1, znamienna tym, że frakcja ziemniaka (podziarno), o mniejszej wilgotności w stosunku do ziemniaka wyjściowego, zostaje poddawana bezpośrednio suszeniu lub po uprzednim ugotowaniu i uzyskuje się trwały produkt suchy, preferowany jako komponent spożywczy.

3. Metoda wg zastrz. 1, znamienna tym, że po oddzieleniu płynnych ekstraktów grochowo-ziemniaczanych, uzyskuje się wilgotne wyekstrahowane cząstki o wilgotności 60-75% oraz 10-20% białka, nadają się jako komponent spożywczy, który, dla utrwalenia poddaje się bezpośrednio suszeniu lub uprzednio ugotowanych cząstek.

4. Metoda wg zastrz. 1, znamienna tym, że koagulację realizuje się przy pH 4-5 pH, w temperaturze 65-100°C, przy termostatowaniu minimum 0,01 godziny.

5. Metoda wg zastrz. 1, znamienna tym, że enzym transglutaminaza o aktywności 110-120 U/g (Hydrxamat-Test) stosuje przy dawce 0,001-0,04 g na kg białka, w temperaturach sieciowania 10-50°C w czasie 1-24 godzin.

6. Metoda wg zastrz. 1, znamienna tym, że usieciowane za pomocą enzymu transglutaminazy łączone białka grochowo-ziemniaczane tworzą nową funkcjonalną strukturę, która w oznaczeniach instrumentalnych tekstury wykazuje przynajmniej dwukrotnie większą wartość parametru twardości, rozumianej jako wielkość siły(N)nacisku przy podobnej deformacji próbki.

7. Metoda wg zastrz. 1, znamienna tym, że produkt uboczny - permeaty z ultrafiltracji, zawierający drobne ilości białek niskocząsteczkowych, cukry i sole mineralne, można wykorzystać bezpośrednio w procesach biotechnologicznych lub wysuszyć rozpyłowo albo dalej frakcjonować składniki grochowe i ziemniaczane na membranach.