PL63704Y1 - Stabilizator zewn etrzny do zespolen ko sci ma lych PL - Google Patents

Description

2 PL 63 704 Υ1

Opis wzoru

Przedmiotem wzoru użytkowego jest stabilizator zewnętrzny do zespoleń kości małych, przeznaczony do stosowania w ortopedii, zwłaszcza do leczenia złamań kości śródstopia i dłoni.

Znany stabilizator zewnętrzny do zespoleń kości małych, np. z opisu patentowego USA nr 6171369, zawiera co najmniej dwie pary drutów służących do osadzenia swoimi jednymi końcami w złamanych kościach, a drugie ich końce łączą się z częścią stabilizatora, zawierającą dwa węzły regulacyjne w postaci znanych podzespołów rozciągających wyposażonych w teleskopowe połączenie gwintowe z nakrętkami.

Znany jest też z opisu patentowego DE nr 3000432 stabilizator zewnętrzny, przeznaczony do kości długich, który zawiera też, co najmniej dwie pary drutów, służących do osadzenia na przelot w złamanej kości, których oba końce połączone są węzłami regulującymi, przy czym końce par drutów są osadzone z obu stron w zespołach dociskających, które następnie łączą się z podzespołami regulującymi.

Nieoczekiwanie okazało się, że do zespolenia kości małych najbardziej korzystne jest rozwiązanie stabilizatora zewnętrznego według istotnych cech niniejszego wzoru użytkowego, który polega na tym, że stabilizator, oprócz znanych dwóch par drutów, służących do osadzenia na przelot w złamanych kościach, zawiera, co najmniej cztery jednakowe węzły dociskowo-regulacyjne, z których każdy, korzystnie parami osadzony jest przesuwnie na gwintowanych sworzniach, przy czym każdy węzeł dociskowo-regulacyjny ma postać obejmy, składającej się z podstawy, osadzonej przesuwnie na sworzniu, zawierającej z jednej strony uformowany, skierowany ku górze występ prowadzący z gwintowanym otworem, w którym osadzony jest element dociskający dopasowany do dociskania par drutów, zaś każdy sworzeń zawiera osadzone nakrętki, które parami umożliwiają ustalenie pozycji obejmy w węźle dociskowo-regulacyjnym.

Dalej stabilizator zewnętrzny charakteryzuje się tym, że element dociskowy ma postać płytki połączonej sztywno z gwintowanym prętem, osadzonym w gwintowanym otworze, zakończonym od góry nakrętką regulacyjną.

Istotne korzyści jakie uzyskuje się dzięki wzorowi użytkowemu, to możliwość zastosowania stabilizatora w różnorodnych przypadkach np. niestabilnych złamaniach, zaburzeniach zrostu kostnego, stanach patologicznych (nowotwory, ubytki kostne), resekcjach, atrodezach i osteotomiach.

Stabilizator według istotnych cech wzoru użytkowego umożliwia jego wykorzystanie przy zespoleniu kompresyjnym i przy wydłużeniu kości. Cechuje się poza tym łatwością montażu oraz możliwością korekcji ustawiania odłamów kości podczas leczenia.

Przedmiot wzoru użytkowego przedstawiony jest na rysunku, na którym fig. 1 pokazuje szkic stabilizatora zewnętrznego w rzucie perspektywicznym, a fig. 2 - szkicowo widok od czoła jednego z węzłów dociskowo-regulacyjnych.

Przedstawiony na fig. 1, stabilizator zewnętrzny zawiera, cztery jednakowe węzły dociskowo-regulacyjne 1, z których każdy, korzystnie parami, osadzony jest przesuwnie na gwintowanych sworzniach 2, przy czym każdy węzeł dociskowo-regulacyjny 1 ma postać obejmy 3, składającej się z podstawy 4, osadzonej przesuwnie na sworzniu 2, zawierającej z jednej strony uformowany, skierowany ku górze występ prowadzący 5 z gwintowanym otworem 6, w którym osadzony jest element dociskający 7 dopasowany do dociskania par drutów 8, zaś każdy sworzeń 2 zawiera osadzone nakrętki 9, które parami umożliwiają ustalenie pozycji obejmy 3 w węźle dociskowo-regulacyjnym 1.

Każdy element dociskający 7 ma postać płytki 10 połączonej sztywno z gwintowanym prętem 11, osadzonym w gwintowanym otworze 6, zakończonym od góry nakrętką regulacyjną 12, która, przy obrocie umożliwia dociskanie płytki 10 do pary drutów 8, które usytuowane są na powierzchni górnej 13 podstawy 4 w żłobkach 14, usytuowanych prostopadle do osi sworznia 2, co szczegółowo pokazano na fig. 2.

Stabilizator zewnętrzny według przedstawionego rozwiązania jest szczególnie pomocny przy leczeniu np. złamań kości małych, gdyż pozwala na stabilne unieruchomienie złamania bez stosowania gipsu. Wykorzystanie stabilizatora w procesie leczenia polega na tym, że przez złamaną kość 15 przetyka się w znany sposób, stosowany w ortopedii, dwie pary drutów 8, a na ich wystające końce 16 mocuje się węzły dociskowo-regulacyjne 1. Mocowanie polega na usytuowaniu drutów 8 w żłobkach 14, a następnie dociśnięcie ich płytką 10 po przez pokręcanie nakrętką regulacyjną 12. Dokładne ustawienie złamanej kości 15 następuje przez ustalenie pozycji węzłów dociskowo-regulacyjnych 1, a tym samym obejm 3, na gwintowanych sworzniach 2, co umożliwiają nakrętki 9. Po ich dociśnięciu do

Claims (2)

1. 3 PL 63 704 Υ1 podstawy 4, uzyskuje się sztywność całego układu i uniemożliwienie przemieszczenia się zespolonych fragmentów kości 15 względem przyjętej przez operatora płaszczyzny stabilizatora. Regulowany przesuw obejm 3 względem gwintowanych sworzni 2 zapewnia kompresję lub dystrakcję w procesie leczenia. Zastrzeżenia ochronne 1. Stabilizator zewnętrzny do zespoleń kości małych, składający się z dwóch par drutów, służących do osadzenia na przelot w złamanych kościach oraz części regulujące - stabilizujących, połączonych z parami drutów, znamienny tym, że zawiera, co najmniej cztery jednakowe węzły dociskowo-regulacyjne (1), z których każdy, korzystnie parami, osadzony jest przesuwnie na gwintowanych sworzniach (2), przy czym każdy węzeł dociskowo-regulacyjny (1) ma postać obejmy (3), składającej się z podstawy (4), osadzonej przesuwnie na sworzniu (2), zawierającej z jednej strony uformowany, skierowany ku górze występ prowadzący (5) z gwintowanym otworem (6), w którym osadzony jest element dociskający (7) dopasowany do dociskania par drutów (8), zaś każdy sworzeń (2) zawiera osadzone nakrętki (9), które parami umożliwiają ustalenie pozycji obejmy (3) w węźle dociskowe regulacyjnym (1).
2. 2. Stabilizator zewnętrzny według zastrz. 1, znamienny tym, że element dociskający (7) ma postać płytki (10) połączonej sztywno z gwintowanym prętem Qt), osadzonym w gwintowanym otworze (6), zakończonym od góry nakrętką regulacyjną (12), zaś górna powierzchnia (13) podstawy (4) uformowane ma żłobki (14), usytuowane prostopadle do osi sworznia (2).