Pierwszenstwo: 02.1V.1966 Niemiecka Republika Federalna Opublikowano: 10.XII.1971' 64193 KI. 39 b5, 20/32 MKP C 08 g, 20/32 UK Wspóltwórcy wynalazku: Gustav Pieper, Wulf von Bonin Wlasciciel patentu: Farbenfabriken Bayer Aktiengesellschaft, Leverkusen (Niemiecka Republika Federalna) Sposób wytwarzania poli-N-tlenków Przedmiotem wynalazku jest sposób wytwarza¬ nia poli-N-tlenków.Znane jest otrzymywanie poli-N-tlenków o ogól¬ nym wzorze 2 (opis patentowy PRL nr 61408) przez utlenianie imidoamin o ogólnym wzorze 1, w których R1? R2, R3 i R4 oznaczaja atomy wo¬ doru, rodniki weglowodorowe, atomy chlorowca, grupy —COOH, —CN, —CONH2, —COOR, —OR albo —OCOR, przy czym R oznacza rodnik alkilo¬ wy, A oznacza dwuwartosciowy rodnik organicz¬ ny, który równiez moze zawierac heteroatomy, R5 i R6 oznaczaja takie same lub rózne rodniki alki¬ lowe albo arylowe, które równiez moga zawierac heteroatomy albo moga byc czescia karbocyklicz- nego lub heterocyklicznego pierscienia, natomiast n i m oznaczaja jednakowe albo rózne liczby na¬ turalne, przy czym (m + n) jest wieksze od 50.W ten sposób wytworzone zwiazki naleza do srod¬ ków biologicznie czynnych zwalczajacych krzemi- ce.Imidoaminy o ogólnym wzorze 1 otrzymuje sie w drodze reakcji homopolimerów albo kopolime¬ rów bezwodnika kwasu maleinowego z I-rzed.- do III-rzed. dwuamidami. Cyklizacja do pierscienia imidowego przebiega przy tym niezupelnie. Pod wplywem utleniania przeprowadzanego przy uzy¬ ciu zawierajacych wode roztworów nadtlenku wo¬ doru moze nastapic otwarcie pierscienia imidowe¬ go z utworzeniem sie grup: karboksylowej i urei- dowej. Te niekorzystne reakcje hydrolizy prowa- 10 15 25 30 2 dza do powstawania nie nadajacych sie jako lek produktów ubocznych.Stwierdzono, ze otrzymuje sie te same, dzialajace przeciwko krzemicy, poli-N-tlenki o ogólnym wzo¬ rze 2, jezeli polimeryczne tlenki amidoamin o ogól¬ nym wzorze 3 ogrzewa sie w temperaturze 30— —120°C w postaci stalej albo w postaci roztworu.We wzorze 2 oraz wzorze 3 Ri, R2, R3, R4, A, R5, R6, A, n i m maja wyzej podane znaczenia.Powstajaca przy tym wode reakcyjna usuwa sie znanym sposobem. Mozna w tym celu uzyc, np. alkoholu izopropylowego jako obojetnego rozpusz¬ czalnika. Wode reakcyjna oddestylowuje sie w po¬ staci azeotropu z alkoholem izopropylowym. W celu otrzymania poli-N-tlenków mozna równiez ogrze¬ wac substancje stala, a mianowicie drobnosprosz- kowany polimeryczny tlenek amidoaminy w stru¬ mieniu gazu obojetnego. Stosowane jako produkty wyjsciowe polimeryczne tlenki amidoaminy wy¬ twarza sie z odpowiednich amidoamin (patrz opis patentowy USA nr, nr 3157595, 2077398, 2615845) przez ich utlenianie w rozpuszczalnikach za po¬ moca nadtlenku wodoru./ Sposób wedlug wynalazku nie powoduje znacz¬ nego powiekszenia czasteczki ani usieciowania przez reakcje pomiedzy grupami ureidowymi lub gru¬ pami karboksylowymi róznych spolimeryzowanych czasteczek, prowadzaca do powstawania imidu.Równiez grupy N-tlenków pozostaja nierozlozone 6419364193 3 tak, ze powstajace polimeryzacyjne tlenki imiclo- amin moga byc stosowane do leczenia krzemicy.Przyklad I. 30,4 g polimerycznego tlenku amidoaminy rozpuszcza sie lub tworzy zawiesine w 500 ml alkoholu izopropylowego. W trakcie mieszania oddestylowuje sie rozpuszczalnik lacz¬ nie z woda reakcyjna w temperaturze 80—90°C.Po oddestylowaniu okolo 200 ml rozpuszczalnika roztwór reakcyjny ochladza sie i odsacza sie wy¬ tracany poli-N-tlenek.Wydajnosc: 26,5 g produkt rozpuszcza sie kla¬ rownie w wodzie przy pH 1—10.Przyklad II. 27,5 g drobnosproszkowanego polimerycznego tlenku amidoaminy o wzorze 5 poddaje sie dzialaniu suchego azotu o temperaturze 70°C. Po uplywie 5 godzin przeprowadzona anali¬ za widmowa w podczerwieni wykazuje tylko nie¬ wielkie ilosci grup karboksylowych. 15 PL PL PL PL PL PL PL PL PL