Znane jest juz przy syntezie amonjaku stosowanie jako katalizatorów, zlozonych polaczen zelazocyj anowych, jak blekit pruski i blekit Turnbulla, w których zgod¬ nie z teorja Wernera zelazo jest zwiazane pozarodnikowo (extraradikal). Pod zwiaz¬ kami zlozonemi metali rozumie sie zwykle takie zwiazki metali, które nie wykazuja zwyklych reakcyj dla dodatniego jonu me¬ talowego. Jednakze, jak wykazaly do¬ swiadczenia, zwiazki te przy katalizie a- monjaku daja bardzo mala wydajnosc, po¬ niewaz zawieraja mocno zwiazana z niemi wode, która mozna usunac dopiero w tem¬ peraturze, przy której nastapilby rozklad czasteczki jeszcze przed calkowitem od¬ wodnieniem. Skutkiem tego oczywiscie znacznie sie oslabia dzialanie katalizato¬ ra, poniewaz, jak wiadomo, woda i para wodna wywieraja bardzo szkodliwy wplyw na katalityczne wlasnosci cial kontakto¬ wych.Dlugotrwale badania doprowadzily do nieoczekiwanych wyników, a mianowicie do wytwarzania zlozonych zwiazków zela- zocyj anowych, które w przeciwienstwie do uzywanych dotychczas mozna latwo i cal¬ kowicie odwodnic. A mianowicie przy ich otrzymywaniu w wodnych roztworach mozna wode usunac przez proste suszenie ponizej temperatury rozkladu tak, ze osta¬ tecznie otrzymuje sie zwiazki calkowicie bezwodne. W ten sposób usuwa sie szko¬ dliwe dzialanie wody przy katalizie.Osiaga sie to zgodnie z wynalazkiem przez zastapienie pozarodnikowego (extra-radikal) zelaza innym metalem, zdatnym do wyrobu bezwodnej substancji kontak¬ towej. Jako namiastka takiego zelaza szczególnie nadaje sie glin. Namiastke te otrzymuje sie korzystnie, stosujac glin w postaci polaczenia metalowego.Osiaga sie to latwiej stosujac jako ma- terjal wyjsciowy latwo hydrolizujace sie sole metalowe, to jest takie sole, które w roztworze wodnym rozszczepiaja sie na kwas i tlenek metalu. Najlepiej jest zmie¬ szac wodny roztwór zelazocyjanku pota¬ sowego z goracym rozcienczonym roztwo¬ rem chlorku glinowego i mieszanine ogrze¬ wac. Wolny kwas zamienia zelazocyjanek potasowy na inny zlozony zelazocyjaao- wy zwiazek w rodzaju blekitu pruskiego, a wiec zawierajacy pozarodnikowe (extra- radikal) zelazo. Ten zwiazek reaguje z wytworzonym podczas hydrolizy zawie¬ szonym w roztworze tlenkiem glinu i two¬ rzy zlozony zwiazek zelazocyjanowy, w którym pozarodnikowe (extraradikal) ze¬ lazo zostaje zastapione przez glin. Po odparowaniu roztworu przy ciaglem mie¬ szaniu otrzymany produkt mozna uzyc ja¬ ko katalizator. Korzystnie jest stosowac równowazne ilosci obu soli, ewentualnie mozna uzyc do 50% nadmiaru zelazocy- janfcu potasowego. Metal zastepczy musi miec wlasnosci wytwarzania zlozonych polaczen zelazocyjanowych, dajacych sie otrzymywac w stanie bezwodnym. PL PLIt is already known in the synthesis of ammonia to use as catalysts, complex iron-cyanide compounds, such as Prussian Blue and Turnbull Blue, in which, according to Werner's theory, iron is bound extraradical. By complex metal compounds are usually meant those metal compounds which do not show the usual reactions with a positive metal ion. However, as experiments have shown, these compounds give a very low efficiency in mono-catalysis, because they contain water strongly associated with them, which can only be removed at a temperature at which the decomposition of the molecule would occur before complete dehydration. . As a result, of course, the performance of the catalyst is greatly impaired, since, as is known, water and water vapor have a very detrimental effect on the catalytic properties of contact bodies. Long-term research has led to unexpected results, namely the production of complex gelatinous compounds, which, in contrast to those used hitherto, can be easily and completely drained. Namely, when prepared in aqueous solutions, the water can be removed by simple drying below the decomposition temperature, so that ultimately completely anhydrous compounds are obtained. In this way, the harmful effects of water are removed during catalysis. This is accomplished according to the invention by replacing extra-radical iron with another metal suitable for making an anhydrous contact substance. Clay is particularly suitable as a substitute for such iron. This substitute is preferably obtained by using aluminum in the form of a metal bond. This is more readily accomplished by using easily hydrolysable metal salts as starting material, ie those salts which split into acid and metal oxide in aqueous solution. It is best to mix the aqueous solution of potassium ferrocyanide with a dilute hot solution of aluminum chloride and heat the mixture. Free acid converts potassium ferrocyanide into another complex iron-like compound, such as Prussian blue, and therefore containing extra-radical iron. This compound reacts with the aluminum oxide formed during the hydrolysis, and forms a complex ferricyanic compound in which the extraradical iron is replaced by aluminum. After evaporating the solution with continuous stirring, the product obtained can be used as a catalyst. It is advantageous to use equal amounts of both salts, or up to 50% excess of potassium ferrous acid may be used. The substitute metal must have the property of producing complex anhydrous ferric bonds. PL PL