PL68043Y1 - Uchwyt magnetyczny - Google Patents

Description

Opis wzoru

Przedmiotem wzoru użytkowego jest uchwyt magnetyczny a zwłaszcza uchwyt magnetyczny z polaryzacją radialną i stopniowym zwiększaniem siły mocowania, przeznaczony zwłaszcza do mocowania elementów ferromagnetycznych.

Znany dotychczas system aktywacji płaszczyzny mocowania dla kołowego trwałego mocującego uchwytu magnetycznego z polaryzacją radialną przebiega za pośrednictwem systemu walca, na końcu którego jest otwór do klucza imbusowego, na drugim końcu wewnątrz magnesu znajduje się odśrodkowo umieszczony kołek. Dany kołek przy obracaniu kluczem o około 180° opisuje okrąg i tworzy tor ruchu. Naprzeciw kołka znajduje się tzw. kostka z wyfrezowanym wgłębieniem do poruszania się kołka. Cały ruch obrotowy jest więc przenoszony do kostki, która porusza się z lewej strony na stronę prawą zawsze o odległość daną obwodem walca i na nim umieszczonego kołka. Wynikiem jest przesunięcie siatki z magnesami i aktywowanie/deaktywowanie systemu stałych magnesów.

System ten jednak nie ma możliwości blokowania pozycji pośredniej na wypadek potrzeby tylko częściowej aktywacji systemu magnetycznego. Zwykle więc magnesy, pod wpływem własnych sił oporu przy aktywowaniu płyty mocującej magnesu, mają tendencję do przesuwania całego systemu do pozycji wyłączone, kiedy bieguny magnesów znajdują się naprzeciw siebie tak, że wzajemnie się przyciągają i nie magnesują na powierzchni uchwytu mocującego. Zaletą tego systemu jest zabezpieczenie pozycji włączone. Na końcu toru ruchu kołka w pozycji włączone w kostce kołek jest zablokowany i nie może dojść do samowolnego wyłączenia pod wpływem sił przyciągania magnesów. Wyłączenie jest możliwe tylko poprzez ruch inicjowany powrotnym obróceniem klucza, a więc odblokowaniem pozycji kołka i przesunięciem pozycji kostki oraz całego systemu do pozycji wyłączone.

Częściowe włączenie mocującego uchwytu magnetycznego jest jednak często konieczne do wstępnego wycentrowania części, które potrzebne jest przy zamocowaniu - np. do prac tokarskich, ale stale z możliwością ruchu po płaszczyźnie mocowania. Dopiero po osiągnięciu potrzebnej wycen-trowanej pozycji należy magnes do czynności obrabiania włączyć na maksymom. A więc pozycjonować system magnesów w ten sposób, że maksimum linii magnetycznych mocuje część na powierzchni magnesu. Dla tego częściowego włączenia mocującego uchwytu magnetycznego używana jest zasada koła zębatego połączonego z mocującym uchwytem magnetycznym, przy czym w kole ułożony jest wał zębaty. Przez obracanie wału zębatego inicjowany jest ruch, gdy mocujący uchwyt magnetyczny obróci się o odległość daną stosunkiem zębów i prowadzenia. Tu już stopniowa aktywacja i mocowanie części żelaznej na mocującym uchwycie magnetycznym przynosi lepszy efekt, jednak ze względu na to, że wał zębaty skierowany jest do środka kołowego uchwytu mocującego, tzn. do osi obrotów kołowego uchwytu mocującego, stale brakuje sił wykluczających możliwość samowolnego przesunięcia się systemu, a poza tym końcowa pozycja systemu nie jest w żaden sposób blokowana, np. przed danym samowolnym wyłączeniem.

Niedogodności znanych rozwiązań mocujących uchwytów magnetycznych w znacznym stopniu usuwa trwały mocujący uchwyt magnetyczny z polaryzacją radialną i stopniowym zwiększaniem siły mocowania zgodnie z rozwiązaniem technicznym, gdzie uchwyt mocujący zawiera podstawę stalową połączoną z płytą biegunową. Podstawa rozwiązania technicznego polega na tym, że w podstawie stalowej jest poza osią obrotów mocującego uchwytu magnetycznego ułożony mechanizm, na którego wale ułożony jest ślimak. Ślimak ten jest połączony z ślimakowym segmentem ułożonym w kulistym rowku wytworzonym w podstawie stalowej. Ślimakowy segment jest na stało połączony z płytą zawierającą magnesy stałe, przy czym dana płyta jest położona obrotowo pomiędzy stalową podstawą i płytą biegunową.

Zaletą rozwiązania technicznego jest to, że mechanizm sterujący do zmiany biegunowości pola magnetycznego pomiędzy uchwytem mocującym i żelazną częścią jest prowadzony poza środkiem osi obrotów mocującego uchwytu magnetycznego, nie może więc po aktywowaniu mocującego uchwytu magnetycznego dojść do samowolnego deaktywowania uchwytu mocującego, a tym samym do zluzowania części żelaznej.

Przedmiot wzoru użytkowego jest bliżej objaśniony przy pomocy załączonego rysunku na którym:

Fig. 1 - przedstawia widok od góry na płytę biegunową mechanizmu sterowania

Fig. 2 - przedstawia boczny widok uchwytu mocującego od strony mechanizmu sterowania

Fig. 3 - przedstawia przekrój A-A przez mechanizm sterowania na Fig. 1

Fig. 4 - przedstawia widok od dołu na mechanizm sterowania uchwytu mocującego

Claims (6)

1. Fig. 5 - przedstawia segment ślimakowego mechanizmu sterowania w pozycji nieaktywnego uchwytu mocującego Fig. 6 - przedstawia segment ślimakowego mechanizmu sterowania w pozycji aktywnego uchwytu mocującego - zamocowanie obrabianego detalu Uchwyt magnetyczny 100 składa się z metalowej podstawy 10, do której jest zamocowana elementami łączącymi 9 płyta biegunowa 1. Między płytą biegunową 1 i stalową podstawą 10 obrotowo ułożona jest płyta
2. 2. W płycie 2 utworzone są okrągłe otwory 2.1, w których ułożone są magnesy stałe
3. 3. W stalowej podstawie 10 utworzony jest okrągły rowek 11, w którym ułożony jest okrągły segment ślimakowy 4 (Fig. 5 i 6). Okrągły segment ślimakowy 4 jest na stało połączony z płytą 2. W stalowej płycie 10 jest ułożony mechanizm sterowania 5 poza osią obrotów magnetycznego uchwytu mocującego 100, przy pomocy którego wykonywana jest aktywacja i dezaktywacja uchwytu magnetycznego 100. Mechanizm sterowania 5 zawiera wał 6 ze ślimakiem 7. Ślimak 7 jest połączony z okrągłym segmentem ślimakowym 4 (Fig.
4. 4). Wał 5 jest ułożony w łożyskach 8. Mechanizm sterowania 5 zawiera ponadto otwór 12 do klucza imbusowego, który umożliwia obrót wału 6 ze ślimakiem 7 i tym samym przesunięcie okrągłego segmentu ślimakowego 4, przez co następuje zmiana usytuowania magnesów stałych 3 wobec płyty biegunowej 1 (żelazne elementy ustawione na płycie biegunowej), co prowadzi do aktywacji, ewentualnie dezaktywacji uchwytu magnetycznego 100. Przez to, że w danym rozwiązaniu użyto systemu ślimakowego i cały system sterowania jest prowadzony poza środkiem osi obrotów mocującego uchwytu magnetycznego, nie może po aktywacji mocującego uchwytu magnetycznego 100 dojść do samowolnej dezaktywacji lub zluzowania uchwytu mocującego 100. Przed zamocowaniem części żelaznej - żelazny detal nie jest ustawiony na płycie biegunowej (Fig.
5. 5). Okrągły segment ślimakowy 4 ustawiony jest na jednej stronie okrągłego rowka 11, a magnesy stałe 3 są rozłożone naprzemiennie z odwrotną polaryzacją P - P (południe - północ) pomiędzy segmentami 13 płyty biegunowej 1, jak pokazano na rysunku Fig. 5. Magnetyczne pole siłowe przebiega pomiędzy stalową podstawą 10 i płytą biegunową 1 oraz magnesami 3. Mocowanie części żelaznej - stopniowa aktywacja systemu uchwytu mocującego (Fig.
6. 6). Po ustawieniu części żelaznej na płycie biegunowej 1 należy poprzez obracanie wału 6 ze ślimakiem 7 przy pomocy klucza imbusowego umieszczonego w otworze 12 przesunąć okrągły segment ślimakowy 4 po okrągłym rowku 11 do drugiej pozycji, przez co następuje obracanie płyty 2 ze stałymi magnesami 3, i w ten sposób dochodzi do stopniowej zmiany biegunowości stałych magnesów 3 pomiędzy dwoma sąsiadującymi segmentami 13 płyty biegunowej 1, jak pokazano na rysunku Fig. 6. Przez stopniową zmianę biegunowości magnesów 3 pomiędzy sąsiadującymi segmentami 13 płyty biegunowej 1 dochodzi do tego, że magnetyczne pole siłowe zaczyna przechodzić przez żelazną część ustawioną na płycie biegunowej 1. Jak tylko dojdzie do przesunięcia okrągłego segmentu ślimakowego 4 na drugą stronę okrągłego rowka 11, magnetyczne pole siłowe przechodzi przez żelazną część pełną mocą i dana żelazna część zostaje solidnie zamocowana na płycie biegunowej. Stopniowy rozruch działania magnetycznego pola siłowego na część żelazną umożliwia to, że dana żelazna część może być najpierw lekko zamocowana i dopiero kiedy dojdzie do jej wycentrowania do wymaganej pozycji, dokończone jest jej ostateczne zamocowanie przez przesunięcie segmentu ślimakowego 4 na drugą stronę okrągłego rowka 11. Zastrzeżenie ochronne Uchwyt magnetyczny z polaryzacją radialną i stopniowym zwiększaniem siły mocowania zawierający stalową podstawę połączoną z płytą biegunową, znamienny tym, że w stalowej podstawie (10) ułożony jest poza osią obrotów magnetycznego uchwytu mocującego (100) mechanizm sterujący (5), na wale którego (6) ułożony jest ślimak (7), który jest połączony z segmentem ślimakowym (4) ułożonym w okrągłym rowku (11) utworzonym w stalowej postawie (10), przy czym segment ślimakowy (4) jest na stało połączony z płytą (2) zawierającą stałe magnesy (3), przy czym płyta (2) jest obrotowo ułożona pomiędzy stalową podstawą (10) i płytą biegunową (1).