PL69273Y1 - Kotwa - Google Patents

Description

Opis wzoru

Przedmiotem wzoru użytkowego jest kotwa, która przeznaczona jest do mocowania płyty zewnętrznej do płyty nośnej i znajduje zastosowanie w budownictwie wielkopłytowym. W budynkach wielkopłytowych wykonanych z elementów prefabrykowanych ściany zewnętrzne budynku wykonane są z trzech wzajemnie połączonych warstw: warstwy nośnej, warstwy ocieplającej i warstwy fakturowej. Warstwę nośną stanowi znajdująca się od strony wewnętrznej płyta nośna wykonana z betonu zbrojonego. Płyta nośna ma grubość 80-150 mm. Nie podlega ona bezpośrednio oddziaływaniu czynników atmosferycznych. Płyta nośna osłonięta jest warstwą ocieplającą zapewniającą wymaganą izolacyjność cieplną ściany w okresie eksploatacji budynku. Warstwa ocieplająca znajduje się po zewnętrznej stronie płyty nośnej. Warstwa ocieplająca wykonana jest z wełny mineralnej lub styropianu, które są materiałami wymagającymi osłonięcia przed uszkodzeniami mechanicznymi i zawilgoceniem. W Polsce do 1982 roku stosowano warstwę ocieplającą o grubości 60 mm. Z powodu stosowania materiałów izolacyjnych nieodpowiedniej jakości grubość warstwy ocieplającej praktycznie się zmniejszyła i w efekcie nastąpiło obniżenie izolacyjności ścian. Obecnie dla spełnienia aktualnych wymagań cieplnych warstwa ocieplająca powinna mieć grubość przekraczającą 100 mm. Warstwę ocieplającą osłania stanowiąca warstwę fakturową płyta zewnętrzna. Jest to betonowa płyta zbrojona o grubości 50-60 mm wykonana z betonu zbrojonego. Wszystkie warstwy płyt połączone są metalowymi łącznikami, które muszą umożliwić swobodne odkształcanie pod wpływem temperatury i przenosić obciążenie od płyty zewnętrznej. Łączniki warstw są elementami, które decydują o trwałości ścian. Są to elementy praktycznie niewymienialne i powinny być wykonane starannie z trwałych materiałów. Budynki wielopłytowe realizowane w Polsce głównie w latach 70-tych ubiegłego wieku ze względu na braki odpowiednich materiałów i niedostateczny nadzór stanowią zagrożenie dla użytkowników, głównie z uwagi na możliwość odpadnięcia płyty zewnętrznej, której masa wynosi 1-1,5 tony. Dla przedłużenia trwałości budynków i zmniejszenia zagrożenia odpadnięcia ścian zewnętrznych stosuje się kotwy wzmacniające połączenie płyty zewnętrznej z płytą nośną. Z polskiego zgłoszenia wynalazku nr 110747 znany jest łącznik rozporowy składający się z trzpienia rozporowego umieszczonego w cylindrycznej tulei rozprężnej, mającej z jednej strony na obwodzie wzdłużne wycięcia. Trzpień rozporowy od strony wycięć jest zakończony łbem w kształcie odwróconego stożka ściętego, większym do otworu tulei rozprężnej. Drugi koniec trzpienia rozporowego jest gwintowany i wyposażony w nakrętkę oraz podkładkę. Na łbie trzpienia rozporowego znajdują się wzdłużne wypusty odpowiadające wycięciom tulei rozprężnej, która w pobliżu końca z wycięciami na zewnątrz ma obwodowe rowki, zaś jej obwodowa krawędź wewnętrzna ma ukośne ścięcia. Z polskiego opisu patentowego nr 182120 znana jest kotwa nośna do mocowania płyty zewnętrznej na płycie nośnej z wypełnionymi utwardzalną masą obszarami kotwienia, oddzielonymi przez pierścienie uszczelniające, umieszczone na nasuniętym na kotwę korpusie z tworzywa sztucznego i zamocowane w odstępie względem siebie za pomocą elementów ustalających w postaci żeber i/lub łączników. Korpus z tworzywa sztucznego z rozmieszczonymi na nim w odstępach pierścieniami uszczelniającymi jest zaopatrzony w spoczywającą na czołowej powierzchni kotwy nośnej płytkę zamykającą z otworem wtryskowym, który pokrywa się z otworem zalewowym kotwy nośnej, uchodzącym do przedniego obszaru kotwienia. Płytka zamykająca ma w obszarze krawędziowym otwory, z których jeden otwór jest połączony z tylnym obszarem kotwienia, natomiast drugi otwór jest połączony z przednim obszarem kotwienia. Odstęp pomiędzy pierścieniami uszczelniającymi jest regulowany za pomocą elementów ustalających w postaci zatrzaskowych elementów teleskopowych. Z tylnego obszaru kotwienia wychodzi kanał łączący, który biegnie do czołowej powierzchni kotwy nośnej. Kanał łączący ma kształt wzdłużnego rowka, biegnącego po wewnętrznej stronie elementu ustalającego. Płytka zamykająca jest zaopatrzona w wystający wzdłuż osi uchwyt skrzydełkowy. Z opisu ochronnego polskiego wzoru użytkowego nr 62372 znany jest kołek rozporowy przełykowy, zwłaszcza do dużych obciążeń wykonany w kształcie tulejki z tworzywa sztucznego i posiadający w części czołowo-prowadzącej kształt stożka ściętego. Kołek w części rozpierająco-kotwiącej posiada symetrycznie rozmieszczone na obwodzie dwie pary wzdłużnych, równoległych wgłębień. Między każdą parą tych wgłębień wykonana jest sinusoidalna szczelina. Zewnętrzne, obwodowe powierzchnie boczne między wgłębieniami i szczelinami ukształtowane są z członów powtarzających się segmentów w postaci pierścieni, z których każdy w rzucie bocznym posiada kształt walca, na którym wspiera się mniejszy walec połączony górną podstawą ze stożkiem ściętym. Z górnej podstawy walców parzystych wyprowadzone są odchylone na zewnątrz skrzydełka rozporowe, a na nieparzys- tych walcach wykonane są odpowiadające im zagłębienia. Z górnej podstawy skrajnych, najwyżej położonych walców wyprowadzone są symetrycznie dwa klinowe, długie nadlewy przechodzące na gładką górną powierzchnię kołka. Także dwa klinowe nadlewy - lecz znacznie krótsze - umiejscowione są w pobliżu kołnierza stanowiącego zakończenie kołka. Z polskiego opisu patentowego nr 166966 znany jest drąg kotwiący do zakotwiania za pomocą żywicy sztucznej. Drąg ten ma głowicę na przednim końcu i gwint do przymocowania przedmiotu na tylnym końcu. Drąg kotwiący ma stożkowy odcinek zwężający się w kierunku głowicy, a na powierzchni osadczej głowicy od strony odcinka jest umieszczona elastyczna, pierścieniowa tarcza. Tarcza jest wykonana jako otwarty pierścień z tworzywa sztucznego i jest zaciśnięta na stożkowym odcinku. Nad tarczą jest uformowanych kilka żeber przylegających do stożkowego odcinka i przebiegających równolegle do osi. Powierzchnia osadcza głowicy jest powierzchnią skośną, a tarcza ma kształt dopasowany do powierzchni skośnej. Głowica ma powierzchnię boczną zwężającą się w kierunku przedniego końca, zaś na stronie czołowej ma wierzchołek klinowy. Z polskiego opisu patentowego nr 184855 znany jest kołek rozporowy do kotwienia w elemencie budowlanym zawierający tuleję rozporową i trzpień gwintowany. Tuleja rozporowa zawiera kilka szczelin wychodzących z jej przedniego, wprowadzanego końca, rozciągających się na części jej długości i tworzących ramiona rozporowe oraz łączącą się ze szczelinami utworzoną z otworów strefę zgniotu. Przez tuleję przechodzi trzpień gwintowany, na którego przednim końcu umieszczony jest stożek rozporowy do wciągania w naciętą część tulei rozporowej. Strefa zgniotu jest utworzona przez kilka, rozmieszczonych we wzajemnych odstępach w kierunku obwodowym i osiowym, sierpowatych otworów. Końce otworów są zwrócone ku sobie w kierunku osiowym, a w kierunku obwodowym zachodzą na siebie tworząc żebra. Liczba otworów tworzących strefę zgniotu odpowiada podwójnej liczbie wzdłużnych szczelin tulei rozporowej, a punkt wierzchołkowy sierpowatych otworów lezących najbliżej przedniego końca tulei rozporowej pokrywa się z daną szczeliną. Wzdłużne szczeliny sięgają aż do przedniego końca otworów leżących najbliżej tulei rozporowej. Wzdłużne szczeliny kończą się w odstępie od przedniego końca wybrań leżących najbliżej przedniego końca tulei rozporowej. Szerokość żebra między zachodzącymi na siebie końcami rozmieszczonych wzdłuż osi otworów odpowiada w przybliżeniu szerokości otworów. Szerokość żebra pozostającego między końcami otworów rozmieszczonych na obwodzie odpowiada w przybliżeniu podwójnej szerokości otworów, w obszarze punktu wierzchołkowego.

Istotą kotwy zawierającej rozporową tuleję, wewnątrz rozporowej tulei gwintowany trzpień z częściowo wystającą poza rozporową tuleję główką oraz zawierającej nakrętkę, przy czym rozporowa tuleja ma wzdłużne nacięcia na końcu, o które opiera się główka oraz ma na powierzchni zewnętrznej obwodowe rowki według wzoru użytkowego jest to, że główkę stanowi długa nakrętka połączona spawem z gwintowanym prętem, główka wraz z gwintowanym prętem stanowi gwintowany trzpień. Na gwintowanym pręcie znajduje się druga długa nakrętka częściowo wystająca poza drugi koniec rozporowej tulei. Gwintowany pręt na końcu przeciwnym do końca, na którym sytuuje się nakrętkę stanowiącą główkę ma kształtowe zakończenie. Rozporowa tuleja ma obwodowe rowki i nacięcia na swoich obu końcach.

Korzystnie na końcach rozporowej tulei pomiędzy dłuższymi nacięciami znajdują się krótsze nacięcia.

Korzystnie również kształtowe zakończenie gwintowanego pręta jest kwadratowe.

Zaletą rozwiązania według wzoru użytkowego jest to, że podczas kotwienia wykonuje się tylko jedną operację. Kotwę blokuje się równocześnie na jej dwóch końcach. Pozwala to na łatwe zespolenie dwóch elementów. Połączenie kotwą dwóch elementów jest wystarczająco wytrzymałe. Kotwa według wzoru użytkowego nie wymaga użycia kleju. Kotwa może być sytuowana prostopadle do łączonych elementów, jak również może byś sytuowana skośnie do łączonych elementów.

Przedmiot wzoru użytkowego pokazany jest na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia kotwę w widoku z przodu, fig. 2 przedstawia rozporową tuleję w widoku z przodu, fig. 3 przedstawia rozporową tuleję w przekroju podłużnym, fig. 4 pokazuje gwintowany trzpień, fig. 5 pokazuje rozporową tuleję w widoku od strony czołowej, fig. 6 pokazuje nakrętkę w widoku z góry, fig. 7 pokazuje nakrętkę od strony ściętego końca, fig. 8 pokazuje trzpień od strony kształtowego zakończenia.

Kotwa zawiera rozporową tuleję 1 i umieszczony w niej gwintowany trzpień 2. Gwintowany trzpień 2 zawiera główkę, którą jest długa nakrętka 3 połączona spawem 4 z końcem gwintowanego pręta 5. Gwintowany pręt 5 wraz z połączoną z nim spawem 4 nakrętką 3 stanowiącą główkę stanowią z kolei gwintowany trzpień 2. Połączona spawem 4 z gwintowanym prętem 5 nakrętka 3 styka się

z końcem rozprężnej tulei 1. Taka sama długa nakrętka 3 nakręcona na gwintowanym pręcie 5 styka się z drugim końcem rozprężnej tulei 1. Gwintowany pręt 5 na końcu przeciwnym do końca, na którym sytuuje się nakrętkę 3 stanowiącą główkę ma kwadratowe kształtowe zakończenie 6. Rozprężna tuleja 1 wewnątrz przy obu jej końcach zawiera skośne ścięcia 7 umożliwiające nakrętce 3 stanowiącej główkę i drugiej nakrętce 3 znajdującej się na gwintowanym pręcie 5 na częściowe usytuowanie w rozprężnej tulei 1. Obie długie nakrętki 3 mają wykonane ścięcia 7 ułatwiające sytuowanie częściowe obu nakrętek 3 w końcowych fragmentach rozprężnej tulei 1. Nieścięty koniec 8 nakrętki 3 umożliwia dokręcenie płaskim kluczem nakrętki 3 na gwintowanym pręcie 5 do czoła rozprężnej tulei 1. Na powierzchni zewnętrznej obu końców rozprężnej tulei 1 wykonanych jest po osiem obwodowych rowków 10 zapobiegających obracaniu się rozprężnej tulei 1 przy mocowaniu kotwy w ścianie. Na obu końcach rozprężna tuleja 1 ma wykonane dłuższe nacięcia 11 i usytuowane pomiędzy nimi krótsze nacięcia 12. Dla zamocowania płyty zewnętrznej do płyty nośnej lub dla wzmocnienia istniejącego zamocowania płyty zewnętrznej do płyty nośnej wierci się w ścianie od strony płyty zewnętrznej otwór o średnicy odpowiadającej średnicy rozprężnej tulei 1. Otwór ten w ścianie nośnej jest otworem nieprzelotowym. W otworze umieszcza się kotwę tak, by kształtowe zakończenie 6 gwintowanego pręta 5 wystawało poza ścianę zewnętrzną. Do montażu kotwy w ścianie stosuje się dwa klucze. Jednym kluczem przykręca się do czoła rozprężnej tulei 1 nakrętkę 3 na gwintowanym pręcie 5 jednocześnie zapobiegając obracaniu się gwintowanego pręta 5 przez użycie drugiego klucza przyłożonego do kwadratowego kształtowego zakończenia 6. Przy nakręcaniu nieprzyspawanej nakrętki 3 na gwintowany pręt 5 odległość pomiędzy przyspawaną nakrętką 3 stanowiącą główkę i nieprzyspawaną nakrętką 3 maleje. Jeden koniec rozprężnej tulei 1 jest mocowany w płycie nośnej a drugi w płycie zewnętrznej. Po zamocowaniu kotwy w ścianie obcina się tarczą obrotową wystający ze, stanowiącej warstwę fakturową, ściany zewnętrznej, fragment gwintowanego pręta 5.

Claims (3)

1. Zastrzeżenia ochronne

   1. Kotwa zawierająca rozporową tuleję, wewnątrz rozporowej tulei gwintowany trzpień z częściowo wystającą poza rozporową tuleję główką oraz zawierająca nakrętkę, przy czym rozporowa tuleja ma wzdłużne nacięcia na końcu, o które opiera się główka oraz na powierzchni zewnętrznej obwodowe rowki, znamienna tym, że długa nakrętka (3) połączona spawem (4) z gwintowanym prętem (5) stanowi główkę, która razem z gwintowanym prętem (5) stanowi gwintowany trzpień, na gwintowanym pręcie (5) znajduje się druga długa nakrętka (3) częściowo wystająca poza drugi koniec rozporowej tulei (1), gwintowany pręt (5) na końcu przeciwnym końca, na którym sytuuje się nakrętkę (3) stanowiącą główkę ma kształtowe zakończenie (6), a rozporowa tuleja (1) ma obwodowe rowki (10) i nacięcia (11, 12) na swoich obu końcach.
2. 2. Kotwa według zastrz. 1, znamienna tym, że na obu końcach rozporowej tulei (1) pomiędzy dłuższymi nacięciami (11) znajdują się krótsze nacięcia (12).
3. 3. Kotwa według zastrz. 1, znamienna tym, że kształtowe zakończenie (6) gwintowanego pręta (5) jest kwadratowe.