Opis wzoru
Przedmiotem wzoru użytkowego jest łącznik prefabrykowanych słupów mających końce prętów gwintowane.
Znane jest łączenie słupów za pomocą wytyków i karbowanych rur osadzonych w słupie. Połączenie stopy fundamentowej ze słupem, lub słupów ze sobą, polega na wyprowadzeniu z fundamentu lub dolnego słupa pionowo usytuowanych prętów zbrojeniowych. Na pręty te podczas montażu nakłada się słup z otworami wewnątrz słupa. Otwory są wykonane w prefabrykacie za pomocą osadzonych w nim karbowanych rur. Otwory wypełnia się po wypoziomowaniu elementu specjalnie nisko-skurczową zaprawą. Słup musi być podpierany za pomocą zastrzałów do momentu związania zaprawy i uzyskania odpowiedniej wytrzymałości. Nie jest znany element umożliwiający połączenie prętów żebrowanych łączących ze sobą prefabrykowane słupy. Łącznik prefabrykowanych słupów według wzoru użytkowego charakteryzuje się tym, że zawiera tuleję z gwintem wewnętrznym usytuowaną pionowo i zamocowaną nierozłącznie do poziomej podstawy. Tuleja podparta jest dwoma żebrami w kształcie płaskowników ze ściętymi narożnikami, które usytuowane są względem siebie pod kątem prostym. Żebra przyspawane są do tulei i do podstawy. W podstawie między żebrami jest przelotowy otwór o średnicy nieco większej od średnicy pręta żebrowanego.
Pręty żebrowane znajdujące się w słupach mają przegięcia w końcowej dolnej części słupa lecz ich gwintowane końce wystające ze słupa są równoległe do osi symetrii słupa. Uzyskuje się równoległe przesunięcie gwintowanych końców prętów słupa górnego w stosunku do gwintowanych końców prętów słupa dolnego. Na końce prętów słupa górnego nakręca się tuleje łączników, a na końce prętów słupa dolnego nakręca się nakrętki i umieszcza na nich podkładki. Po opuszczeniu słupa osadza się końce prętów słupa dolnego w otworach łączników i dokonuje się wypoziomowania za pomocą nakrętek z podkładkami, na których leżą podstawy łączników. Następnie umieszcza się podkładki i nakrętki, które dokręca się do oporu unieruchamiając łączniki. Uzyskuje się pewne połączenie słupów mogące przenosić siły zarówno w tym stanie jak i po zalaniu całości zaprawą.
Stosowanie łączników według wzoru użytkowego eliminuje używanie zastrzałów i zalewanie stalowych rur karbowanych, co w znacznym stopniu zmniejsza pracochłonność oraz ułatwia montaż. Zapewniona jest ciągłość zbrojenia. Jest brak widocznych miejsc zacieranych na słupie po zalewanych rurach karbowanych. Występuje znaczny spadek zużycia stali w porównaniu do tradycyjnego łączenia słupów.
Przedmiot wzoru użytkowego uwidoczniony jest na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia łącznik w widoku perspektywicznym, fig. 2 przedstawia schematycznie połączenie prefabrykowanych słupów ze sobą znajdujących się na różnych kondygnacjach, na których opierają się prefabrykowane belki. Łącznik stalowy składa się z gwintowanej tulei 1 przyspawanej do płaskiej podstawy 2 oraz dwóch żeber 3 połączonych również za pomocą spawania z tuleją i podstawą. W podstawie między żebrami jest przelotowy otwór 4. Żebra są usytuowane prostopadle względem siebie. Łączenie prefabrykowanych słupów ze sobą i przykładowo z prefabrykowanymi belkami odbywa się w następujący sposób. Osadza się na słupie kondygnacji niższej 5 prefabrykowane belki 6 tak, że pręty żebrowane 7, stanowiące zbrojenie główne słupa, przechodzą przez otwory w belkach, a ich gwintowane końce znajdują się powyżej płaszczyzny belek. Następnie osadza się na nich nakrętki z podkładkami 8. Pręty żebrowane 7 słupa kondygnacji wyższej 9 mają przegięcia w końcowej dolnej części słupa, lecz ich gwintowane końce są równoległe do osi symetrii słupa. Uzyskuje się równoległe przesunięcie gwintowanych końców prętów kondygnacji wyższej w stosunku do prętów słupa kondygnacji niższej. Na końce prętów słupa kondygnacji wyższej nakręca się tuleje 1 łączników. Następnie, po nieznacznym opuszczeniu słupa, umieszcza się końce prętów słupa kondygnacji niższej w otworach 4 łączników. Dokonuje się wypoziomowania za pomocą nakrętek z podkładkami 8, na których opierają się podstawy 2 łączników. Z kolei umieszcza się nakrętki z podkładkami 8 na końcach prętów słupa kondygnacji niższej. Podkładki mają kształt kwadratu ze ściętym narożnikiem. Dokręca się nakrętki do oporu unieruchamiając łączniki. Uzyskuje się stabilne połączenie słupów mogące przenosić odpowiednie siły. Następnie zalewa się wszystko zaprawą.