Opis wzoru Przedmiotem wzoru użytkowego jest łącznik zbrojenia prefabrykowanych słupów mających końce prętów gwintowane. Znane jest łączenie słupów za pomocą wytyków i karbowanych rur osadzonych w słupie. Połączenie stopy fundamentowej ze słupem, lub słupów ze sobą, polega na wyprowadzeniu z fundamentu lub dolnego słupa pionowo usytuowanych prętów zbrojeniowych. Na pręty te podczas montażu nakłada się słup z otworami wewnątrz słupa. Otwory są wykonane w prefabrykacie za pomocą osadzonych w nim karbowanych rur. Otwory wypełnia się, po wypoziomowaniu elementu, specjalnie niskoskurczową zaprawą. Słup musi być podpierany za pomocą zastrzałów do momentu związania zaprawy i uzyskania odpowiedniej wytrzymałości. Nie jest znany element umożliwiający połączenie prętów żebrowanych łączących ze sobą prefabrykowane słupy. Łącznik zbrojenia prefabrykowanych słupów według wzoru użytkowego charakteryzuje się tym, że zawiera kątownik, do którego zamocowane są nierozłącznie dwie blachy o kształcie zbliżonym do kwadratu. Blachy usytuowane są równolegle względem siebie. W dolnej blasze jest przelotowy otwór, a górna blacha posiada gwintowany otwór. Przelotowy otwór ma większą średnicę od gwintowanego otworu. Pręty żebrowane znajdujące się w słupach mają gwintowane końce wystające ze słupa, które są równoległe do osi symetrii słupa. Uzyskuje się równoległe przesunięcie gwintowanych końców prętów słupa górnego w stosunku do gwintowanych końców prętów słupa dolnego. Na końce prętów słupa górnego nakręca się górne blachy łączników oraz dociska się do nich nakrętki. Po opuszczeniu słupa osadza się końce prętów słupa dolnego w otworach łączników. Większe otwory w dolnych blachach łączników ułatwiają osadzenie w nich prętów dolnego słupa i wypoziomowanie. Na końce prętów dolnego słupa nakłada się podkładki i nakrętki, które dokręca się do oporu unieruchamiając łączniki. Uzyskuje się pewne połączenie słupów mogące przenosić siły zarówno w tym stanie jak i po zalaniu całości zaprawą. Stosowanie łączników według wzoru użytkowego eliminuje używanie zastrzałów i zalewanie stalowych rur karbowanych, co w znacznym stopniu zmniejsza pracochłonność oraz ułatwia montaż. Zapewniona jest ciągłość zbrojenia. Jest brak widocznych miejsc zacieranych na słupie po zalewanych rurach karbowanych. Większe otwory w dolnych blachach umożliwiają w czasie montażu odsunięcie elementów w celu zmieszczenia ich w przekroju słupa. Występuje znaczny spadek zużycia stali w porównaniu do tradycyjnego łączenia słupów. Przedmiot wzoru użytkowego uwidoczniony jest na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia łącznik w widoku perspektywicznym, fig. 2 przedstawia połączenie końców dwóch prętów za pomocą łącznika. Łącznik stalowy składa się z kątownika 1, do którego przyspawana jest dolna blacha 2 i górna blacha 3. W dolnej blasze jest otwór 8, a górna blacha ma gwintowany otwór 9. Przelotowy otwór 8 ma większą średnicę od gwintowanego otworu. W celu połączenia prętów słupa górnego z prętami słupa dolnego na gwintowane końce prętów 4 słupa górnego nakręca się górne blachy 3 łączników oraz dociska się do nich nakrętki 7. Po opuszczeniu słupa osadza się wystające ze słupa dolnego gwintowane końce prętów 5 w otworach 8 znajdujących się w dolnych blachach 2. Na końce tych prętów nakłada się podkładki 6 mające kształt kwadratu i nakrętki 7 oraz po wypoziomowaniu dokręca się do oporu nakrętki unieruchamiając łączniki. Następnie zalewa się całość zaprawą.