PL 70 424 Y1 2 Opis wzoru Wzór uzytkowy dotyczy ogólnie klucza wyposazonego w plaski trzonek z nacieciami do osadza- nia i ustawiania sworzni wkladki bebenkowej. Klucz do standardowej wkladki bebenkowej obejmuje plaska glówke chwytana palcami jednej dloni, z obwodu której wystaje zasadniczo plasko zakonczony trzonek z koncówka, która moze miec rózne ksztalty przekroju, np. ksztalt malej litery „s". Trzonek obejmuje dodatkowo grzbiet, a na stronie przeciwnej wzgledem grzbietu ma naciecia do osadzenia i ustawienia sworzni wkladki bebenkowej. Wkladki bebenkowe obejmuja nieruchoma stala obudowe z otworem cylindrycznym, w której umieszczony jest w sposób obrotowy rdzen, który polaczony jest z zebem. W obudowie, sworznie o róz- nej dlugosci zamocowane sa w elastycznej i przesuwnej prowadnicy, która wychodzi poza linie sciecia pomiedzy obudowa a rdzeniem, wystaja do powierzchni rdzenia i zapobiegaja obrotowi rdzenia. Jezeli klucz zostanie prawidlowo wprowadzony do wkladki, naciecia z dolnej strony trzonka klucza popychaja sworznie do linii sciecia i mozna obrócic rdzen. Obrót rdzenia przemieszcza zab wkladki bebenkowej. By zapewnic, ze klucz wprowadzony jest do rdzenia dokladnie tak, aby naciecia na trzonku mogly w sposób prawidlowy przemiescic sworznie, klucz wyposazony jest w powierzchnie zatrzymujaca (ramie), a wkladka wyposazona jest w ogranicznik. Najczesciej spotykane przyklady wykonania obej- muja wkladki bebenkowe, które maja ogranicznik w przedniej czesci obudowy. Ogranicznik sluzy do zatrzymania klucza wprowadzanego w kierunku jego osi podluznej do obrotowego rdzenia wkladki bebenkowej do powierzchni zatrzymujacej. W takim przypadku, powierzchnia zatrzymujaca umieszczona jest na granicy pomiedzy trzonkiem a plaska glówka klucza. Wadami takich realizacji jest to, ze klucz z powierzchnia zatrzymujaca przy glówce mozna w latwy sposób zduplikowac poza autoryzowanymi w tym celu miejscami pracy, co przeklada sie na duza latwosc uzyskania nieoryginalnej kopii klucza. Jednoczesnie, odpowiednie wkladki beben- kowe sa latwiejsze do odblokowania przy uzyciu wytrychów lub innych przyrzadów, poniewaz na pod- stawie wiedzy o ograniczniku klucza, latwo mozna znalezc odblokowane polozenia sworzni. By wyeliminowac powyzsze wady, znany jest projekt wykonania klucza i wkladki bebenkowej, opisany na podstawie wzoru uzytkowego CZ 23209. Projekt ten przenosi elementy zatrzymujace do wnetrza bebenkowej wkladki. Wewnatrz obudowy, w specjalnych rowkach, znajduje sie korpus zatrzymujacy, przymocowany w sposób ruchomy z luzem, by umozliwic grzbietowi wlozonego klucza, by sie pod nim przeslizgnal. Klucz nie ma powierzchni zatrzymujacej na granicy glówki i trzonka, ale na grzbiecie utworzona jest nowa powierzchnia zatrzymujaca, zasadniczo prostopadla do osi podluz- nej trzonka. Podczas wkladania klucza, ruch klucza przez rdzen zostaje zatrzymany przez powierzch- nie zatrzymujaca klucza uderzajaca o wewnetrzny korpus zatrzymujacy. Takie wykonanie utrudnia oszacowanie polozen sworzni i komplikuje odblokowanie wkladki bebenkowej podrobionymi kluczami i innymi narzedziami. Powierzchnia zatrzymujaca po stronie grzbietu utworzona jest w postaci ogól- nego zaglebienia na grzbiecie materialu klucza od strony koncówki trzonka do wymaganego polozenia z pionowa scianka wzgledem podluznej osi trzonka lub jako czesciowe wglebienie tworzace karb z tylnej strony klucza, przy czym przy koncówce klucza jest dostosowany przedni ukos utworzony w postaci krawedzi prowadzacej, by podniesc korpus zatrzymujacy, pod którym grzbiet klucza wsuwa sie do momentu, az korpus zatrzymujacy dopasuje sie do karbu. Karb ma zasadniczo prostopadla powierzchnie zatrzymujaca w kierunku glówki klucza i przeciwlegla powierzchnie zukosowana w kie- runku koncówki klucza, by ulatwic ponowne podniesienie korpusu ograniczajacego podczas wyjmowa- nia klucza z wkladki bebenkowej. Wady takiego wykonania polegaja na tym, ze pomimo tego, iz warunki dla nieautoryzowanego odblokowania wkladki bebenkowej klucza przy pomocy klucza innego niz klucz oryginalny zostaly utrudnione, to nadal istnieje mozliwosc odblokowania wkladki bebenkowej przy pomocy wytrychów lub innych narzedzi. Kolejny przyklad wykonania klucza i wkladki bebenkowej znany jest z opisu wzoru uzytkowego CZ 26951. W tym przypadku korpus zatrzymujacy zaprojektowany zostal jednoczesnie jako element blokujacy. Podobnie jak we wczesniejszym przykladzie wykonania, element blokujacy zapewniony jest w rowku wkladki bebenkowej, ale jego ruch pionowy wykorzystywany jest, gdy element blokujacy wyposazony jest w co najmniej jeden kolek wychodzacy poza linie sciecia w stanie spoczynkowym. Jezeli wykorzystywane sa wytrychy lub innego rodzaju narzedzia do ustawienia sworzni w polozeniu odblokowanym, to nieuniesiony element blokujacy w dalszym ciagu zapobiega obrotowi rdzenia PL 70 424 Y1 3 wkladki. Opcje ksztaltów klucza pozostaly praktycznie niezmienne w porównaniu do wczesniejszego przykladu wykonania, ale z ta róznica, ze przez brak krawedzi prowadzacej nie mozna zastosowac ogólnego rowka wychodzacego z koncówki trzonka klucza do powierzchni zatrzymujacej. Brak krawedzi prowadzacej umozliwia wykorzystanie elementu blokujacego jako korpusu zatrzymujacego, ale bez podniesienia elementu blokujacego, linia sciecia nie zostaje odblokowana dla umozliwienia obrotu rdze- nia i odblokowania wkladki bebenkowej. Wady wyzej opisanego przykladu polegaja na tym, ze nawet pomimo iz ogólne zabezpieczenie wkladki bebenkowej przed uniwersalnymi wytrychami i narzedziami uleglo poprawie, to nadal istnieje mozliwosc wyprodukowania bez wiekszego problemu kluczy falszywych, które skutecznie pozwola odblokowac wkladke bebenkowa. Niektóre pólprodukty kluczy maja krawedz prowadzaca na koncówce trzonka wychodzaca w strone grzbietu, co umozliwia elementowi blokujacemu wejscie na grzbiet klucza w taki sposób, ze jezeli wiadome jest dokladne polozenie elementu blokujacego we wkladce bebenko- wej, to na falszywym kluczu nacinany jest karb z powierzchnia zatrzymujaca w miejscu odpowiadajacym polozeniu elementu blokujacego. By wyeliminowac wady opisanego powyzej rozwiazania, utworzono projekt wykonania klucza i bebenkowej wkladki opisany we wzorze uzytkowym CZ 28435. W tym projekcie element blokujacy ma ksztalt, który nie powinien pozwolic na wprowadzenie nieoryginalnego klucza. Ksztalt elementu bloku- jacego czesciowo wystaje do przestrzeni wprowadzania klucza. Klucz oryginalny wyposazony jest w co najmniej jeden rowek po stronie bocznej trzonka pomiedzy grzbietem a nacieciami dla ustawienia sworzni. Rowek umozliwia wprowadzenie klucza do rdzenia, lacznie z wsunieciem klucza pod elemen- tem blokujacym, dla jego uniesienia. Rowek moze zostac zastapiony pólrowkiem, utworzonym przez zwezenie czesci trzonka w kierunku od koncówki do powierzchni zatrzymujacej. Po wprowadzeniu innego klucza, koliduje on z elementem blokujacym i nie moze przemiescic sie pod elementem bloku- jacym, a tym samym jest niemozliwe wprowadzenie do rdzenia. Wady takich projektów polegaja na tym, ze pomimo tego, iz wykonanie dowiodlo swojej skutecz- nosci wzgledem niedozwolonego odblokowania, to jest ono zlozone, a przez to kosztowne. Glównym problemem jest zlozonosc produkcji elementu blokujacego wspólpracujacego z profilem klucza. Wyso- kie koszty zakupu uniemozliwiaja masowe rozpowszechnienie posród klientów. Jednoczesnie taka konstrukcja jest wrazliwa na niedelikatna obsluge kluczem i ewentualne zabrudzenia, co uniemozliwia prawidlowa prace. Celem wzoru uzytkowego jest opracowanie nowego klucza, który bedzie cechowac sie wysokim poziomem bezpieczenstwa, i który bedzie bardziej odporny na odblokowanie wkladki bebenkowej za pomoca nieautoryzowanych kluczy, wytrychów, kluczy podrobionych itp. Jednoczesnie, korzystnym jest, by nowy klucz, poza jego kompatybilnoscia z nowa, bardziej bezpieczna wkladka bebenkowa, byl równiez kompatybilny z co najmniej czescia istniejacych wkladek bebenkowych, wedlug wyzej opisa- nych projektów wykonania. Klucz wyposazony w plaski trzonek z koncówka, dwiema stronami bocznymi, grzbietem i krawe- dzia przeciwlegla do grzbietu z nacieciami do osadzenia i ustawienia sworzni wkladki bebenkowej, przy czym w czesci przedniej na grzbiecie trzonek ma pierwszy ksztaltowy karb z powierzchnia zatrzy- mujaca dla ruchomego elementu zatrzymujacego wkladki bebenkowej, wedlug wzoru charakteryzuje sie tym, ze trzonek posiada na grzbiecie co najmniej jeden dodatkowy ksztaltowy karb usytuowany w odstepie od pierwszego ksztaltowego karbu w kierunku od koncówki trzonka i na co najmniej jednej z jego stron bocznych posiada srodki podnoszace do podnoszenia ruchomego elementu zatrzymuja- cego wkladki bebenkowej. Pierwszy karb ma przynajmniej czesc grzbietu trzonka pomiedzy koncówka trzonka a powierzch- nia zatrzymujaca obnizona wzgledem plaszczyzny grzbietu wglebienia. Trzonek ma kilka dodatkowych ksztaltowych karbów na grzbiecie, przy czym kazdy kolejny dodatkowy ksztaltowy karb jest zawsze umieszczony w okreslonym odstepie wzgledem poprzedniego dodatkowego ksztaltowego karbu w kierunku od koncówki trzonka. Trzonek ma tylko jeden dodatkowy ksztaltowy karb na grzbiecie. Odstep pomiedzy karbami odpowiada co najmniej odleglosci pomiedzy dwoma sasiednimi nacieciami. Kazdy dodatkowy karb ma utworzona powierzchnie zatrzymujaca. Srodki podnoszace skladaja sie z przedniego nachylenia rozpoczynajacego sie w strefie kon- cówki trzonka i prowadzacego do tylnej pólplaszczyzny trzonka i/lub z powierzchni prowadzacej kon- czacej sie w obszarze pod jednym z dodatkowych ksztaltowych karbów z zaglebieniem majacym dno. PL 70 424 Y1 4 Odleglosc pomiedzy dnem zaglebienia a plaszczyzna powierzchni prowadzacej jest korzystnie równa lub wieksza od glebokosci dodatkowego ksztaltowego karbu wzgledem plaszczyzny grzbietu. Trzonek ma na koncówce przedni ukos. Termin „karb” dotyczy obnizenia grzbietu trzonka, przy czym grzbiet klucza z obydwu strona karbu znajduje sie w zasadniczo tej samej plaszczyznie. Karb moze zasadniczo miec dowolny ksztalt, jed- nakze musi umozliwiac takie dopasowanie do elementu zatrzymujacego, by element zatrzymujacy nie wystawal powyzej plaszczyzny grzbietu klucza. Pierwszy karb zapewnia mozliwosc interakcji z elementem zatrzymujacym wkladki bebenkowej, przy czym w trakcie wprowadzania klucza w kierunku jego osi podluznej do wkladki bebenkowej, element zatrzymujacy uderza o powierzchnie zatrzymujaca, co zapewnia kontrolowane wprowadze- nie odpowiedniej dlugosci trzonka do obrotowego rdzenia wkladki bebenkowej. Pierwszy karb umozliwia kompatybilne wykorzystanie klucza w istniejacych przykladach wyko- nania wyposazonych w wewnetrzny korpus ograniczajacy. Powierzchnia zatrzymujaca ruchomego elementu zatrzymujacego wkladki bebenkowej jest odpowiednio umieszczona na powierzchni wewnetrznej pierwszego karbu utworzonego na trzonku klu- cza w jego czesci przedniej, która zasadniczo znajduje sie w poblizu koncówki trzonka klucza, co gwa- rantuje pewne uderzenie powierzchni zatrzymujacej o element zatrzymujacy podczas wprowadzania klucza do wkladki bebenkowej. Czesc przednia trzonka klucza oznacza czesc trzonka klucza, która wprowadzana jest jako pierwsza do wkladki bebenkowej, tj. czesc blizej koncówki trzonka klucza. W zaleznosci od przykladu wykonania, moze byc to np. czesc dlugosci trzonka zajmujaca okolo 3/4, 1/2, 1/4, 1/10 lub mniej dlugosci trzonka, patrzac od koncówki trzonka klucza. Powierzchnia zatrzymu- jaca dla ruchomego elementu zatrzymujacego moze zostac odpowiednio uformowana dla pewnego uderzenia o element zatrzymujacy, np. zasadniczo prostopadla do osi podluznej trzonka klucza. Dodatkowe karby zapewniaja interakcje z elementem zatrzymujacym. Srodki podnoszace do podnoszenia ruchomego elementu zatrzymujacego podnosza element zatrzymujacy w taki sposób, ze grzbiet trzonka z pierwszym karbem moze przejsc pod elementem zatrzymujacym, a nastepnie ele- ment zatrzymujacy dopasowuje sie do odpowiedniego kolejnego karbu, który sluzy jako ogranicznik. Dodatkowy karb i srodki podnoszace elementu ograniczajacego zapewniaja kompatybilnosc wykorzy- stania z wczesniejszymi rozwiazaniami. Jednoczesnie utworzony w ten sposób klucz jest gotowy do uzycia z nowa wkladka bebenkowa. Tym samym oryginalne klucze wedlug wzoru uzytkowego sa kompatybilne z trzema róznymi rozwiazaniami jednoczesnie. W korzystnej postaci klucza wedlug wzoru uzytkowego, jego trzonek ma kilka dodatkowych ufor- mowanych karbów na grzbiecie, przy czym kazdy kolejny dodatkowy karb jest zawsze ustawiony w odpowiedniej odleglosci wzgledem poprzedniego dodatkowego karbu w kierunku od koncówki trzonka. By zapewnic wyzszy stopien zabezpieczenia róznych zestawów wkladek bebenkowych i kluczy wedlug wzoru uzytkowego, a jednoczesnie, by zapewnic wieksza elastycznosc produkcji kluczy, mozna zapewnic wieksza niz jeden ilosc dodatkowych karbów na powierzchni grzbietu trzonka klucza. W kolejnym korzystnym przykladzie wykonania klucza wedlug wzoru uzytkowego trzonek ma tylko jeden dodatkowy karb na grzbiecie. Ten przyklad wykonania jest korzystny przede wszystkim z powodu prostego i pewnego projektu. Biorac pod uwage ten przyklad wykonania, jego stopien zabez- pieczenia i odpornosci na nieautoryzowane kopiowanie mozna uznac za wystarczajacy przy zachowa- niu odpowiednio niskich kosztów produkcji. Odleglosc dodatkowego karbu od poprzedniego karbu dobierana jest wzgledem wzoru klucza i wkladki i nie jest ograniczona do okreslonej wartosci. Korzystnie, odleglosc dodatkowego karbu wzgle- dem poprzedniego karbu lub pierwszego karbu odpowiada co najmniej odleglosci pomiedzy dwoma kolejnymi nacieciami. Tego typu przyklady wykonania sa konstrukcyjnie bardziej wytrzymale i nieza- wodne podczas dlugotrwalego uzytkowania. Kazdy dodatkowy karb jest korzystnie tworzony wraz z powierzchnia zatrzymujaca. Powierzchnia zatrzymujaca wyznacza poziom wprowadzenia trzonka do rdzenia dla prawidlowego funkcjonowania lub wspólpracy klucza i wkladki bebenkowej. Powierzchnia zatrzymujaca moze zostac odpowiednio uformowana dla pewnego uderzania o element zatrzymujacy, np. zasadniczo prostopadle do osi podluznej trzonka klucza. W jednym z przykladów wykonania klucza, srodki podnoszace skladaja sie z pierwszego nachy- lenia prowadzacego do tylnej pólplaszczyzny trzonka i/lub powierzchni prowadzacej, konczacej sie w obszarze pod jednym z dodatkowych karbów z zaglebieniem majacym dno. W korzystnym przykla- dzie wykonania, nachylenie zaczyna sie w strefie koncówki trzonka. Nachylenie srodków podnoszacych PL 70 424 Y1 5 wykorzystane jest do poprowadzenia i podniesienia ruchomego elementu zatrzymujacego, a powierzch- nia prowadzaca sluzy do prowadzenia elementu zatrzymujacego, az do momentu pojawienia sie karbu, umozliwiajac przemieszczenie sie grzbietu trzonka pod elementem zatrzymujacego dzieki uniesieniu. W tym przypadku, ruchomy element zatrzymujacy moze zostac podniesiony i poprowadzony bezpo- srednio przez czesc, która jest do niego przymocowana w sposób integralny lub z nim zintegrowana, co pozwala na przemieszczenie, w razie potrzeby, calego elementu zatrzymujacego. Zaglebienie czesci dolnej na koncu powierzchni prowadzacej umozliwia nastepnie dopasowanie ruchomego elementu zatrzymujacego do odpowiedniego karbu. Odleglosc pomiedzy czesc dolna zaglebienia a plaszczyzna powierzchni prowadzacej jest korzystnie równa lub wieksza od glebokosci dodatkowego karbu wzgledem plaszczyzny grzbietu. Ten przyklad wykonania zapewnia bezproblemowa wspólprace klucza wedlug wzoru uzytkowego z rucho- mym elementem zatrzymujacym wkladki bebenkowej. W kolejnym przykladzie wykonania klucza wedlug wzoru, trzonek moze miec przedni ukos na koncówce, tj. ukos grzbietowej krawedzi trzonka prowadzacy od koncówki do grzbietowej pólplasz- czyzny trzonka. Wykonanie takie gwarantuje bezproblemowa kompatybilnosc z wkladka bebenkowa wedlug znanych przykladów. Przedmiot wynalazku jest uwidoczniony na podstawie zalaczonych figur, na których: Fig. 1 przedstawia widok aksonometryczny jednego przykladu wykonania klucza wedlug wzoru uzytkowego, Fig. 2 przedstawia szczególowy widok aksonometryczny przedniego konca trzonka klucza, Fig. 3 przedstawia widok aksonometryczny przekroju przez czesc wkladki bebenkowej, Fig. 4 przedstawia widok aksonometryczny trzonka klucza przed elementem zatrzymujacym, Fig. 5 przedstawia widok aksonometryczny trzonka klucza, gdy element zatrzymujacy znajduje sie pomiedzy karbami, Fig. 6 przedstawia widok aksonometryczny trzonka klucza, gdy element zatrzymujacy znajduje sie w dodatkowym karbie, Fig. 7 przedstawia szczególowy widok aksonometryczny kolka podnoszacego i elementu zatrzy- mujacego, Fig. 8 przedstawia szczególowy widok aksonometryczny prostopadlego sworznia kolka podno- szacego i powierzchnie prowadzaca, Fig. 9 przedstawia widok z przodu przekroju przez czesc wkladki bebenkowej, Fig. 10 przedstawia czesciowo przezroczysty widok klucza i wkladki bebenkowej, Fig. 11a–l przedstawia widok przykladu wykonania wariantów kluczy. Ponizsze przyklady wykonania klucza wedlug wzoru uzytkowego zapewniono wylacznie dla zobrazowania okreslonych praktycznych przykladów wykonania i nie powinny stanowic zadnych ogra- niczen zakresu zastrzezonej ochrony. Fig. 1 przedstawia jeden przyklad wykonania klucza 1 wedlug wzoru uzytkowego. Przede wszyst- kim, zawiera on plaski trzonek 2, grzbiet 3 trzonka, naciecia 4 do osadzania i ustawiania sworzni 5, jak pokazano na fig. 10. Klucz 1 wykonany jest z metalu lub stopu metalowego. Fig. 2 przedstawia szczególowo czesc przednia plaskiego trzonka 2 klucza 1. Trzonek 2 ma dwie strony boczne, grzbiet 3 i przeciwlegla krawedz do utworzenia naciec 4 dla osadzenia i ustawienia sworzni 5 wkladki bebenkowej 6. Na grzbiecie 3 znajduje sie pierwsze wglebienie 9 usytuowane blizej konca trzonka 2 i dodatkowy ksztaltowy karb 8 w odstepie za pierwszym wglebieniem 9. Pomiedzy wglebieniem 9 a karbem 8 uformowany jest odcinek 11 grzbietu 3. Wielkosc odcinka 11 zalezy od ulo- zenia wglebienia 9 i karbu 8 (lub karbów 7 i 8 wedlug fig. 11i–l) wzgledem naciec dla indywidualnych sworzni 5. Ulozenie jest opcjonalne i zalezy od danego przykladu wykonania. Z jednej bocznej strony trzonka 2 utworzona jest powierzchnia prowadzaca 13, która uzywana jest podczas wprowadzania klu- cza 1 do wkladki bebenkowej 6. W przykladzie wykonania pokazanym na fig. 2, trzonek 2 ma przedni ukos 12 na koncówce. Celem przedniego ukosu 12 jest ulatwienie wspólpracy klucza 1 z elementem zatrzymujacym lub blokujacym niektórych wkladek bebenkowych znanych ze stanu techniki. Fig. 3 przedstawia przekrój przez czesc wkladki bebenkowej 6. Pokazuje stala obudowe 19, obrotowy rdzen 17 z otworem do wprowadzenia trzonka 2 klucza 1, element zatrzymujacy 10 zapew- niony powyzej otworu rdzenia 17, specjalny rowek mimosrodowy 20 do utrzymywania elementu zatrzy- mujacego 10, gdy ten zostaje odchylony przez klucz 1 z polozenia spoczynkowego, gdy zasadniczo zadna czesc elementu zatrzymujacego 10 nie wystaje poza obwód rdzenia 17, kolek podnoszacy 16 i wystajacy z niego prostopadly sworzen 15. PL 70 424 Y1 6 Fig. 4, fig. 5 i fig. 6 przedstawiaja proces wsuwania trzonka 2 pod element zatrzymujacy 10 dzieki uniesieniu przez kolki podnoszace 16, a nastepnie dopasowanie elementu zatrzymujacego 10 do dodat- kowego karbu 8 grzbietu trzonka. Kolek podnoszacy 16 przenosi element zatrzymujacy 10 powyzej pierwszego wglebienia 9. Na koncu krawedzi prowadzacej 13 pod dodatkowym karbem 8 umieszczone jest zaglebienie 23 z dnem 24, które sluzy do przestawienia elementu zatrzymujacego 10 do nizszej, ale nadal odblokowanej pozycji. Fig. 7 przedstawia szczególowo podnoszenie elementu zatrzymujacego 10 za pomoca kolka pod- noszacego 16 wyposazonego w prostopadly sworzen 15, natomiast fig. 8 przedstawia szczególowo prostopadly sworzen 15 znajdujacy sie na poczatku powierzchni prowadzacej 13. Sworzen podno- szacy 16 ma rowek dla stabilnego mocowania elementu zatrzymujacego 10. Fig. 9 przedstawia obudowe stala 19, obejmujaca rdzen 17. Trzonek 2 klucza 1 wprowadzany jest do rdzenia 17, podczas gdy ponad grzbietem 3 trzonka 2 umieszczany jest element zatrzymu- jacy 10. Element zatrzymujacy 10 znajduje sie w specjalnym rowku 20 uformowanym przez mimosro- dowosc otworu pod rdzen 17. Brak jest wglebienia 9 lub karbu 7 lub karbu 8 przeznaczonego na element zatrzymujacy 10, co sprawia, ze obrót rdzenia 17 jest niemozliwy. Fig. 10 przedstawia trzon 2 klucza 1 wprowadzony do wkladki bebenkowej 6. Element zatrzymu- jacy 10 znajduje sie w dodatkowym karbie 8. Fig. 11a–l przedstawiaja kilka mozliwych przykladów wykonania klucza 1, obejmujacych rózne wykonania pierwszych karbów 7 na fig. 11i–l, pierwszych wglebien 9 na fig. 11a–h, dodatkowych kar- bów 8 w róznych kombinacjach i odpowiednie rózne wykonania powierzchni prowadzacych 13 i przed- nich nachylen 14. Dodatkowo, zapewnione zostaly rózne przyklady wykonania zaglebien 23 na koncu powierzchni prowadzacych 13 i odpowiednie dna 24 zaglebien. Fig. 11i przedstawia trzonek 2 pólproduktu klucza, który na przeciwleglej krawedzi do grzbietu 2 trzonka klucza (tj. dolnej krawedzi trzonka 2) nie ma jeszcze wykonanych zadnych naciec 4; w tym przy- kladzie wykonania, krawedz przeciwlegla do grzbietu 3 trzonka 2 pólproduktu klucza jest równolegla do grzbietu 3 trzonka 2 pólproduktu. W tym przypadku, pólprodukt klucza ma wszystkie cechy przedsta- wionego klucza wedlug wzoru uzytkowego (pierwszy karb 7, dodatkowy karb 8, przednie nachylenie 14, zaglebienie 23 na koncu powierzchni prowadzacej 13 i odpowiednie dno 24 zaglebienia) identyczne jak cechy klucza 1 wedlug wzoru uzytkowego. Naciecia 4 na krawedzi przeciwleglej do grzbietu 3 trzonka klucza 1 (patrz np. fig. 1), sa jedynie dokladnie wycinane w materiale krawedzi trzonka 2 przeciwleglej do grzbietu 3 trzonka pólproduktu klucza podczas produkcji i kopiowania klucza 1. Klucz wedlug wzoru uzytkowego znajduje zastosowanie w srodkach zabezpieczajacych, w sek- torze budowlanym i w dziedzinie ochrony mienia i zdrowia ludzi. PL PL