Przedmiotem wynalazku jest sposób wytwarza¬ nia nowej pochodnej fenylopirydyloaminy o wzo¬ rze 1 w postaci izomeru Z jak i jego farmakolo¬ gicznie dozwolonych soli, charakteryzujacego sie cennymi wlasciwosciami farmakologicznymi, zwla¬ szcza w leczeniu depresji.Dotychczas, zaburzenia depresyjne leczono za pomoca róznych srodków, dajacych mniej lub bar¬ dziej korzystne efekty. Jako antydepresyjne srod¬ ki o najbardziej rozpowszechnionym klinicznym zastosowaniu wymienia sie trójcykliczne, trzecio¬ rzedowe aminy tj. imipramine o wzorze struktu¬ ralnym 2 i amitrójptyline o wzorze struktural¬ nym 3.Drugorzedowe aminy takie jak dezipramina p wzorze strukturalnym 4 i nortrójptylina o wzo¬ rze strukturalnym 5 stosowane sa w nieco mniej¬ szym * zakresie. Wszystkie te substancje wykazuja jednak niepozadane w lecznictwie dzialanie ubo¬ czne takie jak: ortostatyzm, efekty parasympatoli- tyczne, niemiarowosc i przede wszystkim przy po¬ dawaniu starym pacjentom w duzych dawkach wzmagaja arytmie serca. Ponadto wszystkie wy¬ mienione substancje maje te ujemna ceche, ze ich dzialanie antydepresyjne ujawnia sie dopiero po kilku tygodniach leczenia.Wiadomo jest równiez, z literatury, ze pewne l,l^dwufenylo-3-aiminopropyleny-l, takie jak zwia¬ zek o wzorze 6 wywoluja efekty antydepresyjne J. Med. Chem. 14, 161-4. (1971). u W opisie patentowym St. Zjedn. Ameryki nr 3423510 jako substancje o dzialaniu antydepresyj¬ nym omówione sa zwiazki o wzorze 7, w którym X oznacza chlor lub brom i R jest wodorem lub grupa metylowa.Zwiazki te maja jednak te wade, ze wykazuja takze znaczne efekty antyhistaminowe. Wiadomo jest takze z literatury (belgijski opis patentowy nr 781105), ze zwiazki o wzorze 8 wykazuja w pró¬ bach ze zwierzetami dzialanie antydepresyjne, jed¬ nak zwiazki te charakteryzuja sie równiez wyzej wymienionymi wadami.W praktyce klinicznej spotkano sie z róznymi rodzajami zaburzen depresyjnych. Pacjenci do¬ tknieci depresja reagiuja w rózny sposób na sto¬ sowane klinicznie rózne srodki antydepresyjne.Wiekszosc z tych substancji jest inhibitorami wzro¬ stu zawartosci noradrenaliny w komórce nerwo¬ wej, a niektóre z nich dodatkowo hamuja wzrost zawartosci 5^hydroksytryptaminy. Panuje przeko¬ nanie, ze hamowanie procesu wzrastania zawarto¬ sci 5-hydroksytryptaminy nie wplywa na popra¬ we nastroju pacjenta, co jest przypisywane nie¬ którym z tych srodków antydepresyjnych. Poza absolutna wartoscia inhibitowania narastania za¬ wartosci albo 5-hydroksytrypaminy albo noradre¬ naliny, na szczególna uwage zasluguje selektyw¬ nosc wzrastania zawartosci kazdej z tych dwóch amin.Zwiazek wytworzony sposobem wedlug wynalaz- 103 999103 999 3 4 ku stanowiacy izomer Z przedstawiony wzorem 9 wykazuje (korzystne dzialanie antydepresyjne przy równoczesnym niewielkim oddzialywaniu ubocz¬ nym, szczególnie dotyczy to efektów niemiarowo- sci tetna.Stwierdzono, ze mozna wytworzyc nowa pochod¬ na fenylopirydyloaminy o wzorze 1, w postaci geo¬ metrycznego izomeru Z, jaik i jego farmakologicz¬ nie doizwolone sole jesli poddaje sie dehydratacji zwiazek o wzorze 10 lufo hydrolizuje sie w warun¬ kach dehydraitacji w znany sposób zwiazek o wzo¬ rze 11, w ktprym Z oznacza grupe acylowa lub sul- forjylowa albo hydrolizuje sie w znany sposób zwiazek o wzoTze 12, w (którym Z oznacza zwlasz¬ cza gruipe acetylowa, benzoilowa, metanosulfony- lowa, benzoilometanosulfonylowa lub toluenosulfo- nylowa i otrzymany zwiazek o wzorze 1 ewentual¬ nie przeksztalca sie w izomer Z lufo w jego far¬ makologicznie dozwolona sól.Hydrolize zwiazku o wzorze 11 przeprowadzana w warunkach dehydratacji prowadzi sie w znany sposób w warunkach kwasowych przez poddanie tego zwiazku dzialaniu mocnego kwasu, takiego jak kwas siarkowy w podwyzszonej temperaturze, korzystnie w temperaturze wrzenia mieszaniny re¬ akcyjnej pod chlodnica zwrotna. W podobny spo¬ sób prowadzi sie hydrolize zwiazku o wzorze 12 stosujac mocne kwasy, jak kwas^ siarkowy lub kwas solny.Dehydraitacje zwiazku o wzorze 10 mozna prze¬ prowadzic równiez wedlug wyzej opisanego spo¬ sobu (schemat 1), jak i za pomoca kwasowej kata¬ lizy innego typu, takiej jak dzialanie kwasem chlorowodorowym (HC1), kwasem fosforowym (H3LPO4), kwasnym siarczanem potasowym (KHSO4), lufo 'kwasem szczawiowym (COOH)2. Inne metody dehydratacji substancji wyjsciowej prowadzacej do ^trzjrflilania zwiazku o wzorze lf to dehydratacja |*rzy: uzyciu tlenochlorfeu fosforu (POCl3) w piry¬ dynie i ifeiydiratacja przy uzyciu chlorku tionylu -r^ SOOI2 w pirydynie. Mozna takze stosowac ka¬ talityczna dehydratacje substancji wyjsciowej. W tym przypadku dehydratacje przeprowadza sie w zakresie temperatur od okolo 300 do 500°C przy uzyciu^jakich katalizatorów jak zwlaszcza kaolin i tlenek glinu.Zwiazki wyjsciowe stosowane do wytwarzania fenylopirydyloaminy o wzorze 1 sa zwiazkami no¬ wymi dotychczas nieopisanymi.Zwiazek wyjsciowy o wzorze 10 mozna wytwo¬ rzyc wedlug przedstawionego na rysunku schema¬ tu 2, gdzie w podanym wzorze Y oznacza zwlasz¬ cza atom chlorowca, a R1 nizsza grupe alkilowa o 1—5 atomach wegla, korzystnie grupe etylowa, przy czym poszczególne etapy tego sposobu sa przedstawione w konlkreitnym przykladzie, jak i schematem 2. Zwiazek o wzorze 10 mozna rów¬ niez wytworzyc wedlug przedstawionego na rysun¬ ku schematu 3, zgodnie z którym najpierw wytwa¬ rza sie 3-/4Hbromofenylo/-3-hydroksy-3-/3-pirydy- lo/-ipropiononitiryl przez poddanie reakcji miesza¬ niny 0,16 m acetoniltrylu w suchym tetrahydrofu- ranie z 1,5 m n-foultylolitu w mieszaninie heksanu z suchym tetrahydrofuranem. Reakcje te prowa¬ dzi sie w atmosferze azotu w temperaturze —50°C, po czym w tej samej temperaturze do przereago- wanej mieszaniny dodaje sie 0,14 m 4^bromofeny- lo-3^pirydyloiketonu w suchym tetrahydrofuranie.Mieszanine poreakcyjna wlewa sie do lodowej wo¬ dy i produkt ekstrahuje chlorkiem metylenu. Otrzy¬ many 3-/4^bromofenylo/-3-hydroksy-3-/3-pirydylo/ /-propiononiitryl po oddestylowaniu rozpuszczalnika rozpuszcza sie w teforahydrofuranie, roztwór rozcien¬ cza eterem dwuetylowym, oziebia do temperatury okolo —35°C i redukuje nitryl wodorkiem litowo- -glinowym stosujac 0^112 m LiAlH4 na 0,056 m nitrylu. Dodawanie wodorku litowo^glinowego do roztworu utrzymywanego w temperaturze —35°C prowadzi sie w atmosferze azotu. Wytworzona 3- -/4-foromofenylo/-3-hydroksy-3-/^pirydylo/-propy- loamine poddaje sie reakcji ze zwiazkiem o wzo¬ rze alkil^O-CO-Cl prowadzonej w, odpowiednim rozpuszczalniku organicznym w otiecnosci zasady przy chlodzeniu i nastepnej redukcji, zwlaszcza wodorkiem litowo-glinowym w podwyzszonej tem¬ peraturze do otrzymania zwiazku o wzorze 10.Wynalazek obejmuje równiez wytwarzanie zwiaz¬ ków terapeutycznych przeciwdzialajacych stanom niepokoju, j-ak i preparatów farmaceutycznych za¬ wierajacych farmakologicznie dopuszczalne sole te¬ go zwiazku. W wyniku braku wolnego obrotu na . skutek podwójnego wiazania, zwiazek wedlug wy¬ nalazku moze istniec tylko w róznych postaciach stereoizomerycznych, to znaczy, jako izomery cis- -trans lub zgodnie z nomenklatura LUPAC (J. Org.Ohem. 35, 2849—2867. September 1970) w postaci E — lufo Z. Zwiazek mozna stosowac w leczni¬ ctwie w postaci mieszaniny geometrycznycli izo¬ merów lub w czystej postaci E albo Z. Czyste ge¬ ometrycznie izomery mozna otrzymac z materialów wyjsciowych zawierajacych mieszanine izomerów, lufo czyste izomery lub tez bezposrednio przez ste- reoseleiktywina synteze.Zwiazek wedlug wynalazku mozna podawac w postaci wolnej zaisady lufo jej soli z nietoksyczny¬ mi kwasami. Typowymi przykladami ,tych soli sa: bromowodorki, chlorowodorki, fosforany, siarczany, aminosiarczany, mleczany, octany, cytryniany, wi¬ niany, jafolczany i malniany.W praktyce klinicznej, zwiazki wedlug wyna¬ lazku podaje sie zwykle doustnie, odbytniczo {lub wstrzykuje) w postaci preparatu farmaceutycznego zawierajacego skladnik aktywny albo w postaci wolnej zasady albo w postaci soli addycyjnej z far¬ maceutycznie dopuszczalnym nietoksycznym kwa¬ sem, na przyklad jako preparat skladajacy sie z jednego z wyzej sugerowanych zwiazków w pola¬ czeniu z farmaceutycznie dopuszczalnym nosni¬ kiem.Zgodnie z powyzszym, okreslenia dotyczace no¬ wego zwiazku wedlug wynalazku winny dazyc do tego, by obejmowac tak wolna zasade jak i sole addycyjne tej wolnej zasady z kwasem, ,i to tak dalece, by konkteks, w jakim te okreslenia sa uzy¬ te np. w przykladach specjalnych, nie byl sprze¬ czny z szeroko pojeta koncepcja wynalazku. Nosni¬ kiem moze byc rozcienczalnik staly, pólstaly lub plynny lub kapsulki. Zwykle w preparacie zawar¬ tosc substancji aktywnej wynosi od 0,1 do 95% wagowych, korzystnie 0,5 do 20% wagowych w 1Q 40 45 50 55 60103 999 6 preparatach przeznaczonych do wstrzykiwania i 2—50% wagowych w preparatach nadajacych sie do podawania doustnego.W celu wytworzenia farmaceutycznych prepara¬ tów zawierajacych zwiazek wedlug wynalazku do¬ zowany ilosciowo dla zastosowania doustnego, na¬ lezy wybrany zwiazek zmieszac ze stalym sprosz¬ kowanym nosnikiem, np. laktoza, sacharoza, sor¬ bitem, mannitem, skrobia taka jak skrobia ziem¬ niaczana, skrobia kukurydziana lub amylopekty- na, z pochodnymi celulozy, lufo zelatyna i sub¬ stancjami poslizgowymi' takimi jak stearynian magnezu, stearynian wapnia lub woski glikolu po¬ lietylenowego, a nastepnie prasowac w celu otrzy¬ mania tabletek. Jezeli wymagane sa tabletki po¬ wlekane, to rdzen przygotowany jak podano wy¬ zej, mozna powlekac stezonym roztworem cukru, który moze zawierac nip. gume arabska, zelatyne, talk lub dwutlenek tytanu. Wzglednie tabletke mozna powlekac lakierem rozpuszczonym w latwo lotnym rozpuszczalniku organicznym lub mieszani¬ nie rozpuszczalników organicznych.Do tabletek powlekanych mozna dodawac bar¬ wników w celulatwego odrózniania tabletek za¬ wierajacych rózne substancje aktywne od tabletek zawierajacych rózne ilosci aktywnego skladnika.W celu przygotowania kapsulek z miekkiej ze¬ latyny (kapsulki zamkniete w ksztalcie perelek) skladajacych sie z zelatyny i na przyklad glicery¬ ny, lub w celu otrzymania podobnych zamknietych kapsulek, nalezy k zmieszac substancje aktywna z olejem roslinnym. Twarde kapsulki zelatynowe moga zawierac granulki aktywnej substancji w kombinacji ze stalym sproszkowanym nosnikiem takim jaki laktoza, sacharoza, sorbit, mannit, skro^ bia (na przyklad skrobia ziemniaczana, kukury¬ dziana lub amylopektyna), pochodne celulozy lub zelatyne.Jednostki dozowania dla zastosowania doodbyt- niczego mozna przygotowac w postaci czopków za¬ wierajacych substancje aktywna domieszana do neutralnej zasady tluszczowej, lub doodbytniczo zelatynowe kagisulki, w których substancja aktyw¬ na zmieszana jest z olejem roslinnym lub parafi¬ nowym* Preparaty plynne do zastosowania doustnego mo¬ ga byc w postaci syropu lub zawiesiny, np. roz¬ twory zawierajace od okolo 0,2—'20% wagowych substancji aktywnej tu opisanej, reszte stanowi cu¬ kier i mieszanina etanolu, wody, gliceryny i gliko¬ lu propyjenowego. Taki ciekly preparat moze ewentualnie zawierac srodki barwiace, substancje zapachowe oraz sacharyne i karboksymetylocelulo- ze jako srodki zageszczajace.Roztwory o zastosowaniu pozajelitowym (wstrzy¬ kiwane) mozna przygotowac jako wodny roztwór farmaceutycznie dopuszczalnej, rozpuszczalnej w wodzie isoli substancji aktywnej, korzystnie o ste¬ zeniu od okolo 0,5% do okolo 10% wagowych. Roz¬ twór ten takze moze zawierac w swoim skladzie srodki stabilizujace i/lub substancje buforowe i dla wygody moze byc dostarczany w ampulkach za¬ wierajacych rózne dawki jednostkowe.Stepowana w lecznictwie dzienna dawka zwiaz¬ ku wedlug wynalazku wynosi 25—250 mg przy po¬ lo dawaniu doustnym^ korzystnie 50—150 mg i 5—50 mg przy podawaniu pozajelitowym, korzystnie —30 mg. Preparaty dozowane w jednostkach, przygotowane do podawania doustnego, moga za¬ wierac 10—50, korzystnie 10—25 mg substancji czynnej na jednostke dozowania.Sposób wedlug wynalazku objasniaja nizej poda¬ ne przyklady, z których przyklad I ilustruje wy¬ twarzanie zwiazku o wzorze 1 przez dehydrata- cje, przyklad II sposób wytwarzania nowego zwiazku wyjsciowego, przyklad III wytwarzanie zwiazku o wzorze 1 przez hydrolize zwiazku o wzorze 12 oraz przez dehydratacje i hydrolize zwiazku o wzorze 11. Przyklad IV wytwarzanie zwiazku wyjsciowego o wzorze 12, a przyklad V dotyczy badan biologicznych.Przyklad I. Wytwarzanie 3-/4-bromofenyIo/- -N-metylo-3-/3Hpirydylo/-alliioaminy. Schemat 1.Surowa 3-/4-(bromofenylo/-3-hydrokisy-NHmetylo-3- -/3^pirydylo/Hpropyloamine [wytworzona wedlug schematu 2 z 0,5 g 3-/4Hbromofenylo/-3-hydroksy- -NHmetylo-3-5iirydylo/^propionamidu] wprowadza sie mieszajac do 50 ml 50%-go kwasu siarkowego i mieszanine utrzymuje w temperaturze 110°C w ciagu 10 aninuL Nastepnie mieszanine oziebia sie, wlewa na skruszony lód, aflkalizuje 30% NaOH i ekstrahuje eterem. Po odparowaniu roztworu otrzymuje sie 4,9 g pólkrystalioznego osadu. Osad zadaje sie 150 ml acetonu i roztwór klaruje sie przez przesaczenie, po czym do przesaczu wkrap- la sie roztwór 0,9 g (0,01 mola) kwasu szczawio¬ wego w 15 ml acetonu. Otrzymany -bialy osad wy¬ odrebnia sie i przekrystalizowuje z 350 ml alkoho¬ lu izopropylowego otrzymujac 1,7 g bialego, kry¬ stalicznego szczawianu 3-/4-brbmofenylo/-N-mety- lo-3-/3ipirydylo/-alH!loaminy o temperaturze top* nienia 180—208°C. Widmo WAR wykazuje proton grupy winylowej jako ipodwójriy triplet przy 6,1— 6,4 ppm, wskazujac, ze otrzymany produkt stanowi mieszanine izomerów E i Z.Wyodrebnienie izomeru Z. Po trzykrotnej kry¬ stalizacji z etanolu otrzymuje sie 0,5 g produktu o temperaturze topnienia 202—205°C, o widmie NMR ukazujacym proton grupy winylowej w po¬ staci pojedynczego triipletu przy J = 3,4 Hz swiad¬ czacym, ze zwiazek jest czystym izomerem Z.Otrzymany szczawian aminy przeksztalca sie w chlorowodorek poprzez wolna zasade. Po rekry¬ stalizacji z acentonitrylu zawierajacego kilka pro¬ cent wody otrzymuje isie produkt o temperaturze topnienia 161^-165°C. Analiza elementarna wyka¬ zuje, ze jest to dwuchlorowódorek o wzorze suma¬ rycznym Ci5H1BBrNa . 2HC1.H«0. - < Wyodrebnienie izomeru E. Do wyodrebnienia izomeru E stosuje sie lugi macierzyste z wydzie¬ lenia izomeru Z, zawierajace oba izomery w pro¬ porcji okolo 60:40 izomeru E dó izomeru Z. Szcza¬ wian mieszaniny tych amin rekrystalizuje sie trzy razy z acetonitrylu zawierajacego 15% wody g0 i otrzymuje produkt o temperaturze topnienia 198—201°C i widmie NMR odpowiadajacym izome¬ rowi E.Przyklad II. Wytwarzanie zwiazku wyjscio¬ wego o wzorze 10 ilustruje schemat 2, wedlug któ- 65 rego mieszanine 4-bromofenylo-3-pirydyloketonu 40 45 507 103 999 * (CA 66, 37125**, 1967), 50 g, 0,19 moli) i 20 g akty¬ wowanego cynku w 100 ml benzenu ognzewa sie pod chlodnica zwrotna. Nastepnie w ciagu 30 mi¬ nut dodaje sie ostroznie 56 g (0,35 mola) bromo- octanu etylowego, rozpuszczonego w 50 ml benze¬ nu, po czym dodaje sie druga porcje 50 g cynku i mieszanine ogrzewa pod chlodnica zwrotna w ciagu 14 godzin. Po oziebieniu i filtracji dodaje sie do przesaczu 300 ml benzenu. Przesacz przemywa sie trzy razy 10%-owym wodnym roztworem kwa¬ su octowego. Podaje sie 200 ml eteru etylowego i roztwór zakwasza 10%-owym kwasem solnym.Osad odsacza sie, przemywa eterem i suszy.Wydajnosc: 75%, temperatura topnienia — 168—175°C, Z chlorowodoffiku esteru etylowego kwasu 3-/4- -Jbroimo£enylo/-3-hydrokBy-3/3-pirydylo/-propiono- wego przygotowuje sie zasade* (9,5 g 0,027 mola) zasady rozpuszcza sie w 50 ml eteru etylowego i otrzymany roztwór wlewa sie do oziebionej lo¬ dem mieszaniny 1,0 g (0,027 mola) wodorku lito- wo-ygliinowego z 150 ml eteru etylowego.Wytwarzanie amidu -kwasu 3-/4^bromofenylo/-3- -hjrd)TOiksy-NHnietyk-3-/3-pirydylo/-iH"opionowego, 19,4 g (0,05 mola) estru etylowego kwasu 3-/4^bro- mofenylo/^3-hydroikBy-3-/-3Hpirydylo/-propionowe- go, 200 ml 46%-go roztworu metyloaminy w wo¬ dzie i 30 ml absolutnego etanolu miesza sie przez 24 godziny w temperaturze pokojowej. Osad od¬ sacza i przekrystalaizowuje z alkoholu izopropylo¬ wego uzyskujac 13,2 g (79%) amidu o temperatu¬ rze topnienia 188—191qC.Wzór CnH1BBrN^Oj zostal sprawdzony na drodte elementarnej analizy, (analizy elementarne dla wszystkich demenitów wytwarzanych zwiazków i odchylenia wynosily ± 0,4% teoretycznej war^ tosci, o ile nie stwierdzono inaczej).Wytwarzanie 3y^Hbromofenylo/-3-hydroksy-N- Hmetylo^-ZipirydyloHpropyaoaminy. Do 1,0 g (3,1 mola) 3-/4HbTomofenylo/-3-hydroiksy-NHnietylo-3-/3- Hpirydyilo/-jproipionamidu i 0,8 g (0,02 mola) oro- mowodorku sodowego w 60 ml osuszonego tetra- hydrofuranu w temperaturze 0°C w atmosferze azotu, dodawano po kropli wciagu ponad 20 minut 4fi g (0,3 mola) fluorku borowego zeteryfskowa¬ nego etylem w 20 ml osuszonego tetrahydrofu- ranu. Mieszanine mieszano przez noc w tempera¬ turze pokojowej i potem ostroznie hydrolizowano woda. Alkalizacja za pomoca 2 molowego roztwo¬ ru NaOH i ekstrakcja eterem dala po odparowa¬ niu 0,9 g pólterystalicznej pozostalosci.Rekrystalizacja z mieszaniny eter-eter naftowy dala 0,2 g (23% wydajnosci teoretycznej) aminy o temperaturze topnienia 81—88°C.Przyklad III. Wyitwarzanie l-/4-bromofeny- lo/-3-metyloammo-l-/3npirydylo/--propenu-l wed¬ lug schematu 4. Do roztworu 0,4 g (0,001 M) trój- fluoroacetamklu o wzorze 12, w którym Z oznacza grupe COGFs, otrzymanego wedlug sposobu opi¬ sanego w nizej podanym przykladzie IV, w 10 ml etanolu dodaje sie 0,2 ml (0,002 M) 10 M NaOH i mieszanine miesza w ciagu 1,5 godziny w tem¬ peraturze pokojowej. Nastepnie dodaje sie 0,38 g (0,003 M) dwuwodizianu kwasu szczawiowego w ml alkoholu izopropylowego i otrzymany szcza¬ wian przekryistalizowuje z 5 ml 95% metanolu uzyskujac 0,3 g (76% wydajnosci teoretycznej) 3-/44)romofenylo/-3-/3-pirydyIo/-NHmetyloalliloa- miny o temperaturze topnienia 165—175°C.Po przekrystalizowaniu z etanolu otrzymuje sie 0,2 g szczawianu Z-3-/4-bromofenylo/-3-/-pirydylo/ -N^metyloalliloaminy o temperaturze topnienia 204^-206°C.Jesli zamiast trójfluoroacetamidu o podanym wzorze 12, w którym Z oznacza grupe — COCFt zastosuje sie zwiazek o wzorze 11, w którym Z oznacza grupe COCF3 to w wyzej podanych wa* runkach równoczesnie z hydroliza nastapi dehy- dratacja i otrzyma sie zwiazek o wzorze 1, jak okreslony z pierwszej czesci tego przykladu.Przyklad IV. Schemat 5. Wytwarzanie zwia¬ zku wyjsciowego Z-N^metylo-lN-trójfluoroacetylc- -3-/4-bromofenylo/-3-/3ipirydylo/^propenyloaminy.Sól sodowa metylotrójfluoroaceitamidu wytwarza 2Q sie przez mieszanie w ciagu 1 godziny w tempera¬ turze pokojowej mieszaniny 0,06 g (0,002 moli) 80%-ego wodorortflerlku sodu i 0,25 g (0,002 moli) CF|CONHCH3 w 10 ml mieszaniny 1:1 dwumetylo- formamidu z eterem, w atmosferze N2. Nastepnie do mieszaniny dodaje sie 0,61 g (0,002 mola) chlor¬ ku Z-3-/4Hbromofenylo/-3-/3Hpirydylo/-allilu w 5 ml rozpuszczalnika, takiego samego jak wyzej uzyty i miesza w ciagu 2 godzin w temperaturze pokojowej, po czym powoli dodaje wode, a na- stepnie ekstrahuje mieszanine poreakcyjna eterem.Polaczone warsdwy eterowe wytrzasa z 0,5 M roz¬ tworem kwasu chlorowodorowego i warstwe wod¬ na lekko alkalizuje i ekstrahuje chlorkiem mety¬ lenu. Po wysuszeniu i odparowaniu rozpuszczalni- ka otrzymuje sie 0,5 g Z^N-metylo-NHtrójfluoro- acetyló-3-/4^romofenylo/^-/ipirydylo/-ipropenylo^ aminy w postaci oleju.Otrzymany olej okreslano za pomoca chroma¬ tografii cienkowarstwowej w dwóch róznych ^ ukladach uzyskujac Rif 0,23 przy uzyciu eteru izopropylowego zawierajacego 5% metanolu oraz Rf 0,47 przy uzyciu octanu. W obu przypadkach chromatogramy wykonano na dostepnych w han¬ dlu plytkach F-my Merck, z zelem krzemionko- wym F254. Widmo NMR w deutero-chloroformie wykazuje charakiteryistyczny pik przy 3,0 ppm.Widmo w podczerwieni wykazuje grupe karbo- nylowa przy 1680 cm-1.Przyklad V. Badania farmakologicznie. 50 Niemozliwe jest wywolanie depresji u zwierzat w warunkach laboratoryjnych. W celu dokonania oceny mozliwych efektów antydepresyjnych wy¬ wolanych przez nowe substancje nalezy stosowac metody oparte na próbach biochemiczno-farma- 55 kologicznych. Jedna z tych metod która wydaje sie dawac dobre wskazania potencjalnych efek¬ tów antydepresyjnych badanej substancji opisano Europ. J. Pharmacol. 17, 107, 1972. Metoda ta wymaga pomiaru spadku pobierania 14C-5-hy- 60 droksytryptaminy (14C-5-HT) i 'H-noradrenaliny (*H-NA) przez platy mózgowe myszy i po zaapli¬ kowaniu jej badanej substancji in vivo jak i oznaczenia przeprowadzonego równiez in vitTO.Zahamowanie poboru uC-5-HT, i •H-Na in 05 wtro i in vivo. Badana substancje podawanort 103 9M to zwierzeciu do otrzewnej na pól godziny przed jego usmierceniem. Wybierano srodkowy plat mózgu, krojono ;na kawalki i poddawano inku¬ bacji w mieisznainde skladajacej sie. z 0,2 mola 14C-5-HT, 0,2 mmola «N-Na i 11 mola glukozy w 2 ml roztworu buforowego Krebsa Henseledifa, przy pH 7,4 na 100 mg platków mózgowych Czas inkubacji wyiniósl 5 minut, a dalsze 5 mi¬ nut trwal okres poinkubacyjny, zanim dodano amin oznakowanych. Próbki mózgu rozpuszczo¬ no w „Soluene", a wybrane ilosci radioaktyw¬ nych amin oznaczono metoda cieklej sointylacji (rozblysku). Dawki wywolujace 50% spadku ak¬ tywnego pobierania (EDm) 14C-5-HT i «H-Na oznaczono graficznie z krzywych odpowiednich dawek.Aktywny pobór okreslono jako te czesc radio¬ aktywnego pobierania, która jest inhibitowana wysokim stezeniem kokainy. Srodkowe platy mózgu myszy w metodzie in vitro poddawano preitnikubacji w ciagu 5 minut z roztworem bada¬ nego zwiazku a nastepnie takubowano jak opi¬ sano wyzej.Uzyskane wyniki ilustruje tablica, w której symbol R oznacza podstawnik we wzorze 13.Zwiazki wedlug wynalazku moga byc równiez przydatne jako srodki przeciw stanom lekowym. PL PL PL PL PL PL PL PL