Przedmiotem wynalazku jest sposób wytwarza¬ nia nowych pochodnych guanidyny oraz ich od¬ mian tautomerycznych i soli, wykazujacych cenne wlasciwosci farmakologiczne.Nowe zwiazki sa objete ogólnym wzorem 1, w którym Ph oznacza ewentualnie podstawiony niz¬ sza grupa alkilowa, alkoksylowa lub alkoksykar- bonylowa o co najwyzej 4 atomach wegla w niz¬ szej czesci alkilowej, chlorowcem, grupa trójfluo- rometylowa, grupa aminowa, nizsza grupa alkilo- aaninowa lub dwuaJkiloaminowa o co najwyzej 4 atomach wegla w nizszej czesci alkilowej rodnik fenylowy, Ri i R2 niezaleznie od siebie oznaczaja nizczy rodnik alkilowy o co najwyzej 4 atomach wegla albo razem wziete stanowia ewentualnie podstawiony nizsza grupa alkilowa o co najwyzej 4 atomach wegla lub grupa fenyIowa dwuwarto- sóowy rodnik weglowodorowy o charakterze ali- faty-csnym i o *—6 atomach wegla w lancuchu, w którym atomy wegla tego lancucha moga byc prze¬ dzielone atomem tlenu, atomem siarki lub ewen¬ tualnie podstawionym nizsza grupa alkilowa, gru¬ pa fenylowa, benzylowa, fenyloetylowa lufo tez al- koksyfcartoRylowa atomem azotu, a Rf oznacza atom wodoru luto nizszy rodnik alkilowy o co naj¬ wyzej 4 atomach wegla.Rodniki \ zwiazki okreslone przymiotnikiem „nizszy" zawieraja korzystnie co najwyzej 4 ato-. my wegla. 10 ii 21 W poprzedniej i nastepnej czesci opisu okresle¬ nia ogólne moga miec podane nizej znaczenie.Przykladowo Ri, R2 i R* jako nizsze rodniki alkilowe oznaczaja prostolancuchowe lub rozgale¬ zione nizsze rodniki alkilowe i moga byc np. rod¬ nikiem metylowym, etylowym, n^propylowym, izo- propylowym, n-butylowyim, izobutylowym, Il-rz.- -butylowym, III-rz.-buitylowym, n-pentylowym, izo- pentylowym, neopentylowym, n-heksylowym, izo- heksylowym lub tez n-heptylowym^ Oba podstawniki Ri i R2 razem wziete moga stanowic dwuwartosciowy alifatyczny rodnik we¬ glowodorowy o 4—7 atomach wegla w lancuchu, ewentualnie podstawiony przez nizsza grupe alki¬ lowa lub przez ewentualnie podstawiona grupe fenylowa. Grupa —NRiR2 jest przykladowo nizsza grupa alkilenoaminowa, w której nizszy lancuch alkilenowy moze byc przedzielony np. heteroato¬ mem, takim jak atom tlenu, atom siarki lub ewen¬ tualnie przez nizsza grupe alkilowa, przez ewen¬ tualnie podstawiona grupe fenylowa, benzylowa, fenyloetylowa lub alkolksykarbotnylowa, np. rneto-v ksy- lub etoksykarbonyiowa, podstawiony atom azotu, i stanowi przykladowo nizsza grupe aikile- noamino^wa, taka jak grupa pirolidynowa, 2,5-dwu- metylópirolidynowa, piperydynowa, 2-metylo-, 4- -metylo lub 4-fenylopiperydynowa heksahydroaze- pinowa lub okitahydroazocynowa, nizsza grupe oksaalkilenoaminowa, taka jak grupa morfolinowa lub 2,6-dwumetylomorfolinowa, nizsza grupa tia- 124 028 /V 124 028 alkilenoaniinowa, taka jaik grupa tiomorfolinowa lub 2,6^dwumetylotiomorfolinowa, i nizsza grupe azaalkilenoaminowa, taka jak grupa piperazynowa, N-metylo-, N-fenylo-, N^benzylo-, N-metoksykar- bonylo lub N-etoksykarbonylopiperazynowa.Ph lub poprzednio wspomniany, ewentualnie podstawiony rodnik fenylowy moze byc podsta¬ wiony jednym, dwoma lub kilkoma, jednakowymi lub róznymi podstawnikami.Jako podstawniki wchodzace w rachube nizsze rodniki alkilowe sa zdefiniowane przy omawianiu Ri, R2 i Rs.Nizsza grupa alkoksylowa jest np. grupa meto- ksylo^^ eltoksyiowa, n-propoksylowa, izopropoksy- I Iowa, n-buloksylowa lub nnpentyloiksylowa, a niz¬ sza grupa alkenylóksyIowa jest np. grupa winylo- ! ksj^^^^lub alliloksylowa.|^*^Atom«iwit chiordwca sa przede wszystkim atomy fluoru," chloru lub bromu, a moga byc tez atomy jodu.Nizsza grupa alkilotio jest zwlaszcza grupa me- tylotio, nadto tez etylotio, izopropylotio, n-propy- lotio, lub tez prostolancuchowa lub rozgaleziona grupa butylotio.Nizsza grupa alkiloaminowa lub nizsza grupa dwualkiloaminowa jest np. grupa metyloaminowa, dwumetyloaminowa, etyloaminowa, dwuetyloami- nowa, n-propyloaminowa, dwu-nHpropyloaminowa, izopropyloaminowa, dwuizopropylaminwa, n-buty- loaminowa lub dwu-n-buftyloaminowa.Wytworzone sposobem wedlug wynalazku nowe zwiazki moga z powodu tautomerii, w przypadku gdy R8 oznacza atom wodoru, wystepowac w po¬ staci tautomerycznej. Tautomery te mozna przed¬ stawic za pomoca wzorów la lub Ib.Nowe zwiazki o ogólnym wzorze 1 i ich sole addycyjne z kwasami nieorganicznymi lub orga¬ nicznymi wykazuja cenne wlasciwosci farmakolo¬ giczne, zwlaszcza czynnosc hipoglikemiczna, która mozna stwierdzic na szczurach o normalnej prze¬ mianie materii po doustnym podaniu dawek od 10 mg/kg oraz4fcz na szczurach, które przez wstrzy¬ kniecie Stroprozotocin'y zostaly przeniesione w stan przemiany imaterii ipodobny do cukrzycy (porównaj A. Junod i wspólpracownicy, Proc. Soc. Exp. Biel.Med. 126, 201—205 (1967)]. Obnizeniu poziomu cu¬ kru we krwi nie towarzyszy hiperlaktatemia. Ana¬ logiczne dzialania imozna stwierdzic tez na swin¬ kach morskich, chomikach i malpkach rezus. Wy¬ niki badan farmakologicznych charakteryzuja nowe zwiazki o ogólnym wzorze 1 i farmakologicznie do¬ puszczalne, sole addycyjne z kwasami jako srodki przeciwcukrzycowe, które mozna stosowac do do¬ ustnego leczenia hiperglikamii u ssaków, zwlasz¬ cza Diabates mellitus.Szczególnie korzystnymi sa nastepujace zwiazki wytworzone sposobem wedlug wynalazku: jodowódorek N-heksahydro-2(lH)-azocynylidenoami- du kwasu N'-fenylopirolidynoimidokarboksylowe- go-1, jodowódorek N-heksahydro-2(lH)-azocynylidenoa[mi- du kwasu N'-fenylopiperydynoimidokarboksylowe- go-1, jodowódorek N-heksahydro-2(lH)-azocynylidenoami- du kwasu N^fenylomorfolinoimidokarboksylowe- go-4, jodowódorek N-heksahydro-2(lH)-azocynylidenoami- du kwasu N'-fenylo-2,6^dwumetylamorfolinokarbo- 1 ksylowego-4.Bardzo interesujacymi sa zwiazki o wzorze lr w którym Ph oznacza rodnik fenylowy, zas ugru¬ powanie —NRiR2 oznacza podstawiona nizszym rodnikiem alkilowym o co najwyzej 4 atomach wegla lub rodnikiem fenylowym nizsza grupe alki- lenoaminowa o 4—6 atomach wegla, w której niz¬ szy lancuch alkilenowy ewentualnie moze byc przedzielony atomem tlenu, atomem siarki lub ewentualnie podstawionym przez nizsza grupe -al¬ kilowa, grupe fenylowa lub gruipe alkoksykarbo- nylowa atomem azotu, korzystnie oznacza grupe pirolidynowa, 2,5-dwumetylopirolidynowa, piery- dymowa, 2-metylo-, 4-metylo- lub 4-fenylopipery- dynowa, heksahydroksyazepinowa, morfolinowa, 2,6-dwumetylomorfolinowa, tiomorfolinowa, 2,6- -dwumetylotiomorfolinowa, piperazynowa, tiomor¬ folinowa, N-metylo-, N-fenylo-, N-benzylo-, N-me- toksy- lub N-etoksykarbonylopiperazynowa, a Rs oznacza atom wodoru luib nizszy rodnik alkilowy o co najwyzej 4 atomach wegla oraz ich odmiany tautomeryczne i sole.Nowe guanidyny o wzorze 1 wytwarza sie spo¬ sobem wedlug wynalazku, analogicznie do znanych metod. I tak np. nowe zwiazki o wzorze 1 otrzy¬ muje sie sposobem polegajacym wedlug wynalazku na tym, ze zwiazek o wzorze 2, w którym Ph, Ri i R2 imaja znaczenie podane przy omawianiu wzo¬ ru 1, ze zwiazkiem o ogólnym wzorze 3, w którym R8 ima znaczenie podane przy omawianiu wzoru 1, Y oznacza nizsza grupe alkoksylowa,' nizsza grupe alkilotio, atom chlorowca albo Y oznacza dwie nizsze grupy alkoksylowe, zajmujace polozenie przy tym samym atomie wegla, a Z oznacza anion czterofluoroboranu, fluorosulfonianu, nizszego al- kilosiarczanu o co najwyzej 4 atomach wegla ta¬ kiego jak metylosiarczan, nizszego alkanosulfo- nianu o co najwyzej 4 atomach wegla w czesci alkilowej, takiego jak metanosulfonian, lub ozna¬ cza halogenek, taki jak chlorek lub bromek, przy czym, jezeli Y oznacza dwie nizsze grupy alkoksy¬ lowe przy tym samym atomie wegla, to wówczas symbol Z nie wystapi we wzorze 3, lub jezeli Rs oznacza atom wodoru, to odmiana tautomeryczna wystepuje w postaci wolnej zasady, poddaje sie reakcji w srodowisku bezwodnego rozpuszczalnika organicznego, (takiego jak nizsze alkanole, korzy¬ stnie metanol, etanol, izopropanol lub Ill-rz.-buta¬ nol, etery, korzystnie eter "etylowy, czterowodoro- furan lub dioksan, nizsze chlorowcowane weglo¬ wodory, korzystnie chloroform, chlorek metylenu lub 1,2-dwuchloroetan, i aromatyczne weglowodo¬ ry, korzystnie benzen, toluen lub ksylen, a zwlasz¬ cza acetonitryl, w temperaturze korzystnie od 0UC do temperatury pokojowej, i/lub otrzymany zwia¬ zek o wzorze 1 ewentualnie przeprowadza sie w sól, i/lub otrzymana sól zwiazku o wzorzer 1 ewen¬ tualnie przeksztalca sie w wolna zasade.Zwiazki o ogólnym wzorze 1 celowo wytwarza sie w ten sposób, ze sól laktamu o poprzednio 15 20 15 30 35 40 45 50 55 605 124 028 6 omówionym wzorze 3 wprowadza sie w reakcje w stechiometrycznych/ ilosciach z pochodna gua¬ nidyny o ' wyzej zdefiniowanym wzorze 2.W postaci soli otrzymany produkt reakcji o ogólnym wzorze 1 przeprowadza sie droga hydro¬ lizy zasadowej np. dodajac wodorotlenek lub we¬ glan wietalu alkalicznego lub metalu ziem alka¬ licznych, w wolna zasade.Stosowane w sposobie fluoroborany lub fluóro- sulfoniany laktamu o ogólnym wzorze 3, w którym Z" korzystnie stanowi grupe czterofluoroboranu o wzorze BF4_ lub grupe fluorosulfonianu o wzorze OSO2F", mozna wytwarzac w znany sposób, pole¬ gajacy na tym, ze laktam o wzorze 3a poddSje sie reakcji z odpowiednim fluoroboranem trójalkilo- oksoniowym lub z nizszym estrem alkilowym kwa¬ su fluorosulfonowego, otrzymujac odpowiednia sól laktamu d*%gólnym wzorze 3.Reakcje te przeprowadza sie np. w temperatu¬ rze od —20°C do +50°C, korzystnie w tempera¬ turze 0—25°C, w atmosferze gazu obojetnego, ta¬ kiego jak azot lub argon, i w obecnosci obojet¬ nego, bezwodnego rozpuszczalnika organicznego, np. nizszego -chlorowcoweglowodoru, takiego jak chloroform, 1,2-dwuchloroetan lub korzystnie chlo¬ rek metylenu. Przykladami innych, nadajacych sie do stosowania rozpuszczalników organicznych sa etery, takie jak eter etylowy, dioksan, czterowo- dorofuran lub 1,2-dwumetoksyetan, oraz aromatycz¬ ne weglowodory, takie jak benzen, toluen lub ksylen.Objete ogólnym wzorem 3 nizsze 2-alkilotiolak- timoetery mozna wytwarzac na drodze reakcji laktamu o ogólnym wzorze 3a z pieciosiarczkiem dwufosforu, analogicznie do .sposobu omówionego przez R. Gomper'a i wspólpracowników w Org.Syn. Coli. tom V, strony 780—785. W przypadku przeprowadzania tej reakcji otrzymuje sie naj¬ pierw tiolaktam, który na drodze reakcji ze srod¬ kiem alkilujacym daje 2-alkilotiolaktimoeter w po¬ staci odpowiedniej soli. Jako srodek alkilujacy mozna stosowac halogenek alkilu, np. jodek mety¬ lu, fluorosulfonian alkilowy, np. fluorosulfonian metylowy, metanosulfonian alkilowy, np. metano- sulfonian metylowy, toluenosulfonian alkilowy, np. toluenosulfonian metylowy, lub siarczan dwumety- lowy. Reakcja soli laktimoeteru z pochodna gua¬ nidyny o ogólnym wzorze 2 daje odpowiednia sól o ogólnym wzorze1. .W przypadku reakcji poprzednio omówionych fluorosulfonianów laktaniu o ogólnym wzorze 3 z guanidynami o ogólnym wzorze 2 moga w reakcji ubocznej powstawac tez czwartorzedowe sole amo¬ niowe zwiazków o ogólnym wzorze 1.( Metylosiarezanowe sole, objete ogólnym wzo¬ rem 3 otrzymuje sie z laktamów o ogólnym wzo¬ rze 3a na drodze reakcji z siarczanem dwumetylo- wym analogicznie jak podaje dla pirolidonów H.Bredereck i wspólpracownicy w Chem. Ber. tom 96 (1963), strona 1350. Reakcje te prowadzi sie ko¬ rzystnie w bezwodnym, obojetnym rozpuszczalniku organicznym, np. w aromatycznym weglowodorze, takim jak benzen, toluen lub ksylen, w eterze, takim jak eter etylowy, dioksan lub czterowodorb- furan, w chlorowcowanym weglowodorze alifatycz¬ nym, takim jak 1,2-dwuchloroetan lub chloroform.Tak otrzymany metosiarczan p ogólnym wzorze 3 przeprowadza sie nastepnie za pomoca odpowied¬ niej pochodnej guanidynowej o ogólnym wzorze 2 5 droga poprzednio omówiona w odpowiednia sól nizszego alkilosiarczanu, taka jak sól metylosiar- czanowa zwiazku o ogólnym wzorze 1.Z nizszej soli alkilosiarczanowej, takiej jak sól metylosiarczanowa o ogólnym wzorze 3 mozna np. *o na drodze reakcji z alkoholanem metalu, korzy¬ stnie z alkoholanem meta- lub alkalicznego, takim jak metanolan lub etanolan sodowy, w odpowied¬ nim bezwodnym nizszym alkanolu wytwarzac ace¬ tal laktamu o wzorze 3b. 15 z acetali laktamu mozna, jak poprzednio poda¬ no, za pomoca pochodnych guanidyny o ogólnym wzorze 2 wytwarzac wolne zasady o ogólnym wzo¬ rze 1.Stosowane w sposobie halogenki, zwlaszcza chlor- J0 ki, laktamów o ogólnym wzorze 3 mozna wytwa¬ rzac analogicznie jak dla pirolidonów podaje W.Jentsch i M. Seefelder w Chem. Ber., tom 98 (1965), strona 274, droga reakcji laktamu o ogól¬ nym wzorze 3a .z fosgenem lub chlorkiem tionylu.* Jak juz wspomniano, do wytwarzania zwiazków o ogólnym wzorze 1, w którym R« oznacza atom wodoru, mozna tez stosowac wolne zasady o ogól* nym wzorze 3. Reakcja soli o ogólnym wzorze 3 z zasada, taka jak wodorotlenek lub weglan me- 30 talu alkalicznego lub metali ziem alkalicznych, w srodowisku chlorowcowanego weglowodoru alifa- fatycznego jako rozpuszczalnika, np. w srodowisku chlorku metylenu lub chloroformu, daje wolne za¬ sady o ogólnym wzorze 3c.** Niektóre substraty o wzorze 3 isa znane, zas substraty o wzorze 2 sa nowe lecz moga byc wy¬ twarzane znanymi metodami. Tam gdzie to bylo potrzebne w przykladach omówiono wytwarzanie nowych substratów zaraz po przedstawieniu spo- 40 sobu wedlug wynalazku.Opisane sposoby moga- byc przeprowadzane w zwykly sposób w temperaturze pokojowej, wobec chlodzenia lub- ogrzewania, pod cisnieniem nor¬ malnym lub podwyzszonym, i w razie potrzeby 45 w obecnosci lub bez obecnosci rozcienczalnika, katalizatora czy srodka kondensacyjnego. Ewen¬ tualnie reakcje te moga takze nastepowac w atmo¬ sferze gazu obojetnego, takiego jak azot.W otrzymanych zwiazkach mozna podstawniki 50 wprowadzac, przeksztalcac lub odszczepiac w ra¬ mach definicji produktu koncowego.W zaleznosci od warunków postepowania i sub¬ stratów otrzymuje sie produkty koncowe w wolnej postaci lub tez w przynaleznej do wynalazku po- 5S staci ich soli, zwlaszcza soli addycyjnych z kwa¬ sami. Sole addycyjne z kwasami tych nowych zwiazków mozna w znany sposób przeprowadzic w wolny zwiazek, np. za pomoca srodków zasa¬ dowych, takich jak alkalia lub,jonity. Otrzymane 60 wolne aasady moga poza tym tworzyc sole z kwa¬ sami organicznymi lub nieorganicznymi. W celu wytworzenia soli addycyjnych z kwasami stosuje sie zwlaszcza takie kwasy, które sa odpowiednie do tworzenia soli nadajacych sie do stosowania 65 terapeutycznego. Do takich kwasów nalezaloby;t zaliczyc: kwasy e&loToWco wodorowe, kwas/ siar¬ kowe, kwasy fosforawe, Kwas azotowy, kwas nad- ^lorewy, alifatyczni, alicyJUicane* aromatyczne lub heler^rtryklicztte kwasy karboksylowe Iufc sulfono¬ we, lakle }ak kwas rfa<6w*owy, octowy, pro^ono- « wy, fe^ztynow?, gKkelowy, mlekowy, jaJWeiwy, winowy, cytrynowy, askorbinowy, malemowy, hy- drofctfymaleinowy lub fcirogronowy; kwas IBenyio- fcetowy, benzoesowy, frominobenzoesowy, aritrani- l&wy, p^hydrdksybe»zo*fsówy, salicylowy lub p~ami- *o nesaficjrkjwy, kwas eiittbttflowy, kwas metanosulfb- nowy, etaftosalfonówy,' hydrofcsyetanosulfonowy, e^ylenesulfterowy; kwas ctlloi-owco-benzenosulfono- wy, toluenosulfonowy, nafte^ftosulfoiiowy lufo sul- fafralbwy; oraz nsetiorfine, tryptofan, liiyne lub w afginitte.Te lufe inne sole Sowych zwiazków, takie jak pikryniany, moga tez sluzyc do oczyszczania ©trzy¬ manych wolnych zasad w tafci sposób, ze wolna zasada przeprowadz* sie w ról, ta oddziela sie, • a z soli ponownie uwalnia sie zasady. Wskutek scislych eatefcnosoi miedzy ftowymi zwiazkami w (postaci wolnej a w postaci ich soli nalezy zgodnie z sensem i celem w poprzedniej i.nastepnej czesci rtpisti roztfmlec *{*od okresleniem wolne zwiazki • ewentualnie tez odpowiednie sole.Nowe preparaty terapeutyczne zawieraja hipo- glikelmiczne czynne zwiazki o ogólnym wzorze 1, wytworzone sposobem wedlug wynalazku, albo ich sole addycyjne z kwasami, oraz farmakologicznie *° dopuszczalny toosnik staly lub rozcienczalnik ciekly.Te nowe preparaty farmaceutyczne zawieraja co najmniej jeden zwiazek o ogólnym wzorze 1 lub jego sól jako substancje czynna razem ze znanym nosnikiem farmaceutycznym. Rodzaj nos-, • nika dobiera sie zgodnie z przeznaczeniem leku.Kowe preparaty farmaceutyczne, zawierajace jako substancje czynna nowe zwiazki "o wzorze 1, moz¬ na aplikowac doustnie, pozajelitowo lub odbyt- niczo. '• W celu doustnego leczenia hipenglikemii wchodza W rachube zwlaszcza stale postacie dawek jedno¬ stkowych, ltakie jak tabletki, drazetki i kapsulki, które korzystnie zawieraja 10—90% substancji czynnej o ógólnytn wzorze 1 lub jej soli, by umoz- • liwic aplikowanie stalocieplnym dawki dziennej 1,5—100 mg/kg. l31a wytworzenia tabletek i rdzeni drazetek sporzadza sie mieszanine zwiazków o ogólnym wzorze 1 ze stalymi, sproszkowanymi no¬ snikami, takimi jak laktoza, sacharoza, sorbit, skro- • bia" kukurydziana, skrobia ziemniaczana, amylo- pektyna, pochodne celulozy lub zelatyna, korzyst¬ nie wobec dodatku srodków poslizgowych, takich jak (stearynian magnezu lub wapnia, albo glikolu ipoliestyienowych o odpowiednim -ciezarze czastecz- M kowym. Rdzenie drazetek powleka sie nastepnie np. stezonymi roztworami cukru, ewentualnie za¬ wierajacymi jeszcze np. gume arabska, talk i/lub 3wuttehek tytanu, albo lakierem rozpuszczonym w latwopalnych rozpuszczalnikach organicznych m ljlb rozpuszczalnikowych mieszaninach organicz-^ nyeh. Do powlok tych moga byc wprowadzone f*ftfóiM,''i$p.' substancji czynnej. Miekkie kapsulki zelatynowe i infte zamkniete kapsulki skladaja sie przykla- fi 1 dowo z mieszaniny zelatyny i gliceryny- i moga zawierac np. mieszanine zwiazku o wzorze 1 z glikolem polietylenowym. Kapsulki nasadkowe za¬ wieraja np. granulaty substancji czynraej ze sta¬ lymi, sproszkowanymi nosnikami, takimi jak lak¬ toza, sacharoza, mannit, skrobie, takie jak skrobia ziemniaczana, skrobia kukurydziana lub amylo- pektyna, pochodne celulozy oraz stearynian mag¬ nezu lub kwas stearynowy.Jako dawki jednostkowe do stosowania doodby- tniczego wchodza w rachube np. czopki, które skladaja sie z kompozycji substancji czynnej z pod¬ stawowa masa czopków* na osaewie aaturalnytrh lub. syntetycznych trójglieetydGw (np. maslo ka- kaowe), glikoli polietylenowych teb odpowiednich wyzszych aMcofeoH tluszczowych, oraz doodbytniczo fcapsfilki zelatynowe, zawierajace ken&ozycje sub¬ stancji czynnej z glikolami polietylenowymi.Ampulki z roztworami do jpozajelitowego, zwlasz- wieraja zwiazek o wzorze 1 lub jego sól w ste- -zeniu korzystnie 0,5—5f/a w postaci wodnej, za po¬ moca znanych wspólroapusaczalnsków i/lub emul¬ gatorów oraz ewentualnie stabilizatorów sporzadzo¬ nej zawiesiny lub korzystnie wodnego roztworu farmakologicznie dopuszczalnej, w wodzie rozpusz¬ czalnej soli addycyjnej zwiazku o ogólnym wzo¬ rze 1 z kwasem.Dla cieczy do podawania doustnego, takich jak syropy i eliksiry, dobiera sie stezenie substancji czynnej tak, aby latwo mozna bylo odmierzyc dawke pojedyncza, np. jako pojemnosc lyzeczki od herbaty lub lyzeczki miarowej np. 5 ml, lub tez jako wielokrotnosc tych objetosci.Podane nizej przyklady objasniaja blizej sposób wytwarzania nowych zwiazków o ogólnym wzo¬ rze 1, nie ograniczajac zakresu wynalazku. W przy¬ kladach temperature podano w stopniach Celsju¬ sza. ' Przyklad I. Zawiesine 8 g jodowodorku amidu kwasu N-fenylopirolidynoimidokarboksylo- wego-1 w 30 ml acetonitrylu zadaje sie 4 g 3,4,5,6,7^-heksahydro-2-metoksyazocyny. Mieszanine . energicznie mieszajac ogrzewa sie w ciagu 12 go¬ dzin na lazni wodnej. Acetonitryl odparowuje sie pod zmniejszonym cisnieniem, a pozostalosc prze- krystalizowuje sie z mieszaniny aceton-octan ety¬ lowy. Otrzymuje sie jodowodorek N-^heksahydro- -2(lH)-azocynylidenoamidu kwasu N'-fenylopiroli- dynoimidokarboksylowego-1 o wzorze 4, wykazuja¬ cy temperature topnienia 242°. ' Substrat dla powyzszej syntezy wytwarza sie w sposób omówiony nizej.Zawiesine 15 g jodowodorku N-fenylo-S-metyló- izotiomocznika w 50 ml acetonitrylu zadaje sie 7 g pirolidyny. Mieszanine te energicznie mieszajac ogrzewa sie w ciagu 15 godzin w temperaturze wrzenia pod chlodnica zwrotna. Aeetonitryl od¬ parowuje sie pod zmniejszonym cisnieniem, a po¬ zostalosc przekrystalizowuje sie z mieszaniny jzo- propanol—octan etylowy. Otrzymuje sie jodowo¬ dorek amidu kwasu N-fenylopirolidynoimidokarbo- ksylowego-1 o temperaturze topnienia 165°.Przyklad II. Zawiesine 6 g jodowodorku amidu kwasu N-fenylopiperydynoimidokarboksylo-IM OM % wego-I w 20 ml aeetpnitrylu zadaje sie 3 g 3,4,5,6,7,8-heksahydro-2-metoksyazocyny. Mieszanina te ogrzewa sie w temperaturze wrzenia pod chlod¬ nica na lazni wodnej i energicznie miesza. Aceto¬ nitryl odparowuje sie pod zmniejszonym cisnie¬ niem a pozostalosc przekrystalizowuje sie z mie¬ szaniny izopropanol—octan etylowy. Otrzymuje sie jodowodorek ^N-heksahydro-2(lH)-azocy£iylideno- amidu kwasu N'-fenylopiperydynolmi'kaTboksylo^ -wego-t o temperaturze topnienia 205°.Substrat wytwarza sie w sponób omówiony nizej.Zawiesine 15 g jodowodorku N-fenylo-S-metylo- Izotiomocznika w 56 ml acetonitrylu zadaje sie 3 g pirydyny. Mieszanine te mieszajac ogrzewa sie w tiagu 15 godzin, w temperaturze wrzenia pod chlodnica zwrotna. Acetonitryl odparowuje sie pod zmniejszonym cisnieniem, a pozostalosc prze- kryataliaowuje sie z mieszaniny izopropanol—octan etylowy. Otrzymuje sie jodowodorek amidu kwasu N-fenylopiperydynoimidokarboksylowego-1 o tem¬ peraturze topnienia 135°.Przyklad III. Zawiesine 10 g jodowodorku amidu kwasu N-£enylomorfolmoiimidokarboksylo- Tvego-4 w 15 ml acetonitrylu zadaje sie 5,6 g 3,4,5,6,7,8-heksahydro-2-metoksyazocyny. Mieszanina ie energicznie mieszajac ogrzewa sie na lazni wod¬ nej w ciagu 12 godzin. Acetonitryl odparowuje sie pod zmniejszonym cisnieniem, a pozostalosc prze¬ krystalizowuje sie z mieszaniny aceton—octan ety¬ lowy. Otrzymuje sie jodowodorek N-heksahydro- -2(IH)-azocynylidenoamidu kwasu N'-fenylomorfo^ linoimidokarboksylowego-4 o temperaturze topnie¬ nia 260°.Odpowiednia zasade i jej sole wytwarza sie w sposób omówiony nizej.Zawiesine 4 g jodowodorku N-Heksahydro-2(lH)- -azocynylidenoamidu kwasu N'-fenyloTnorfolinoimir ddkarboksylowego-4 w 50 ml chlorku metyTenu mieszajac zadaje sie 10 ml 10% wodnego roz¬ tworu wodorotlenku sodowego. Warstwe organicz¬ na oddziela sie i odparowuje pod zmniejszonym cisnieniem. Otrzymuje sie wolna zasade, która po przekrystalizowaniu z mieszaniny chlorek metyle¬ nu—heksan wykazuje' temperature topnienia 130u.Winian: roztwór 3,1 g tej wolnej zasady w 30 ml acetonu zadaje sie roztworem w acetonie 2 g uprzednio osuszonego i oczyszczonego kwasu d-wi- nowego. Wydzielony produkt przemywa sie kilka¬ krotnie eterem etylowym i acetonem. Pozostalosc przekrystalizowuje sie z acetonu. Otrzymuje sie winian N-heksahydro-2(lH)-azocynylidenoamidu kwasu N'-fenylomorfolinoimidokarboksylowego-4 o temperaturze topnienia 105°.Siarczan: Roztwór 3 g wolnej zasady w 30 ml mieszaniny .chlorek metylenu—aceton mieszajac zadaje sie 10 g kwasu siarkowego w chlorku me¬ tylenu. Produkt wytraca sie w postaci, bialych krysztalów. Po przekrystalizowaniu z mieszaniny izopropanol—aceton otrzymuje sie siarczan N-he- ksahydro-2(lH)-azocynylidenoamidu kwasu N'-fe- nylomorfolinoimidoikarboksylowego-4 o temperatu¬ rze topnienia 210°. p-Toluenosulfonian: roztwór 3,2 g wolnej zasady 'w 30 ml mieszaniny chlorek metylenu—aceton mie¬ szajac zadaje sie 1,8 g kwasu p-4oluenosulfonowe- 10 go. Produkt wytraca sie w postaci bezbarwnych krysztalów. Po przekrystalizowaniu z izopropanola otrzymuje sie p^toluenosulfonian N-heksahydro-2- -(lH)-azocynylidenoamidu kwasu N'-fenjlomorfoli- 5 noimidokarboksylowfigo-4 o temperaturze topnienia 198°. t Chlorowodorek: roztwór 4 g wolnej zasady w 40 ml izopropanolu zakwasza sie kwasem chloro¬ wodorowym w izopropanolu. Rozpuszczalnik od- 10 parowuje sie pod zmniejszonym cisnieniem, a po¬ zostalosc przekrystalizowuje sie z mieszaniny izo¬ propanol—aceton. Otrzymuje sie chlorowodorek N-heksabydro-2(lH-azo4cywli N^fe^ylomorfolinoimidokarboksylowego^ o tern- ^ peraiurze topnienia 210°.Metanosulfonian: roztwór 1,6 g wolnej zasady1 w chlorku metylenu zadaje sie 0,5 g kwasu me- tanosulfonowego w chlorku metylenu. Produkt wytraca sie w postaci bezbrawnych krysztalów. 20 Po przekrystalizowaniu z mieszaniny metanol—a¬ ceton otrzymuje sie metanosutfonian N-heksahy- dro-2(lH)-azocynylidenoamidu kwasu N'-feny]o- morfolinoimidokarboksylowego-4 o temperaturze topnienia 212°.W syntezie tej stosowany zwiazek wyjsciowy wy*warza sie w sposób omówiony nizej.Zawiesine 29 g jodowodorku N-fenylo-S-metylo- izotiomocznika w 90 ml acetonitrylu zadaje sie 11 g morfoliny. Mieszanine te miesza sie i ogrzewa w ciagu 15 godzki w temperaturze wrzenia pod chlodnica zwrotna. Acetonitryl odparowuje sie pod zmniejszonym cisnieniem, a pozostalosc przekry¬ stalizowuje sie z mieszaniny^ chlorek metylenu—oc- tan etylowy. Otrzymuje sie jodek amidu kwasu N-fenylomorfoiinoimidokarboksylowego-4 o tempe¬ raturze topnienia 182°.Przyklad IV. Zawiesine 4 g jodowodorku amidu kwasu 4-N-dwufenylopiperydynoimidokarbo- w ksylowego- w 15 ml acetonitrylu mieszajac za¬ daje sie 2 g 3,4,5,6,7,8-heksahydro-2-metolksyazocy- ny. Mieszanine te ogrzewa sie w ciagu 12 godzin na lazni wodnej i energicznie miesza. Acetonitryl odparowuje sie pod zmniejszonym cisnieniem, a pozostalosc przekrystalizowuje sie z mieszaniny 45 aceton—octan etylowy. Otrzymuje sie jodowodorek N-heksahydror2(lH)-azocynylidenóamidu kwasu 4-N'-dwufenylopiperydynoimidokarboksyR)wego o temperaturze topnienia 228—230°.Zwiazek wyjsciowy do tej syntezy wytwarza sie 50 w sposób omówiony nizej.Zawiesine 10 g jodowodorku N-fenylo-S-metylo- izotiomocznika w 30 ml acetonitrylu mieszajac za¬ daje sie 7 g 4-fenylopiperydyny. Mieszanine te ogrzewa sie w ciagu 15 godzin w temperaturze 55 wrzenia pod chlodnica zwrotna. Acetonitryl odpa¬ rowuje sie pod zmniejszonym cisnieniem, a pozo¬ stalosc przekrystalizowuje sie z mieszaniny izopro¬ panol—octan etylowy. Otrzymuje sie jodowodorek amidu kwasu 4-N^dwufenylopiperydynoimidokar- 60 boksylowego o temperaturze topnienia 151°. .Przyklad V. Zawiesine 3,5 g jodowodorku amidu kwasu N-fenylo-2,6-dwianetylomorfolinoimi- dofcarboksylowego-4 w 10 ml acetonitrylu miesza¬ jac zadaje sie 1,5 g 3,4,5,6,7,8-helj^ydro-2-meto- a ksyazyny. Mieszanine te ogrzewa sie na lazni wod-\ 1240 11 nej w ciagu 12 godzin i energicznie miesza. Ace¬ ton odparowuje sie pod zmniejszonym cisnieniem, a pozostalosc przekrystalizowuje sie z mieszaniny octan etylowy—aceton. Otrzymuje sie jodowodo¬ rek N-heksahydro-2(lH)-azocynylidenoamid'u kwa- » su N/-fenylo-2,6-dwumetylomorfolinoimidoikarbo- ksylowego-4, który po przekrystalizowaniu z mie¬ szaniny izopropanol—octan etylowy wykazuje tem¬ perature topnienia 235°. 10 Zwiazek wyjsciowy do tej syntezy wytwarza sie w sposób omówiony nizej.Zawiesine 15 g jo dowodorku N-fenylo-S-metylo- izotiomocznika. w 50 ml acetonitrylu zadaje sie 9 g 2,6-dwumetylomorfiny. Mieszanine te miesza- 15 jac ogrzewa sie w ciagu 15 godzin w temperaturze wrzenia pod chlodnica zwrotna. Acetonitryl odpa¬ rowuje sie pod zmniejszonym cisnieniem, a pozo¬ stalosc przekrystalizowuje sie z mieszaniny chlorek metylenu—octan etylowy. Otrzymuje sie jodowo- 2o dorek amidu kwasu N-fenylo-2,6-dwumetylomor- folinoimidokarboksylowego-4' o temperaturze top¬ nienia 208—210°.Przyklad VI. Zawiesine 3,5 g jodowodorku 2g amidu kwasu N-(p-fluorofenylo)-morfolinoimido- karboksylowego-4 w 10 ml acetonitrylu mieszajac zadaje sie 2,5 g 3,4,5,6,7,8-heksahydro-2-metoksy- azocyny i mieszanine te energicznie mieszajac ogrzewa sie w ciagu 12 godzin na lazni wodnej. 3(J Acetonitryl odparowuje sie pod zmniejszonym cisnieniem, a pozostalosc przekrystalizowuje sie z mieszaniny izopropanol—aceton. Otrzymuje sie jodowodoirek N-heksahydro-2(lH)-azocynylideno- amidu kwasu N'-(p-fluorofenylo)-morfolinoimido- 35 karboksylowego-4 o temperaturze topnienia 245 J.Zwiazek wyjsciowy do tej syntezy wytwarza sie w sposób omówiony nizej.Zawiesine 7,5 g chlorowodorku N-(p-fluorofeny- lo)-S-metyloizotiomocznika w 30 ml acetonitrylu 40 zadaje sie 3 g morfoliny. Mieszanine te mieszajac ogrzewa sie w ciagu 15 godzin w temperaturze wrzenia pod chlodnica zwrotna. Acetonitryl ^pd- parowuje sie pod zmniejszonym cisnieniem, a po¬ zostalosc przekrystalizowuje sie z mieszaniny ace- 45 tonu i octanu etylowego, otrzymujac jodowodorek amidu kwasu N-(p-fluorofenylo)-morfolinoimido- karboksylowego-4 o temperaturze topnienia 210°.Przyklad VII. Zawiesine 2,5 g jodowodorku 5° amidu kwasu N-(mHtrójfluorometylofenylo)-morfoii- noimidokarboksylowego-4 w 15 ml acetonitrylu mieszajac zadaje sie 1,5 g 3;4,5,6,7,8-heksahydro-2- -metoksyazocyny. Mieszanine te miesza sie na lazni wodnej i ogrzewa w ciagu 12 godzin w tempera- 55 turze wrzenia pod chlodnica zwrotna. Acetonitryl odparowuje sie pod zmniejszonym cisnieniem a po¬ zostalosc przekrystalizowuje si^ z mieszaniny eter etylowy—octan etylowy. Otrzymuje sie jodowodo¬ rek N-heksahydro-2(lH)-azocynylidenoamidu kwa- 60 su N'-(m-trójfluorometylofenylo)-morfoliinoiimidokar- boksylowego-4, który przeksztalca sie w wolna za¬ sade, a te przeksztalca sie w p-toluenosulfonian, który po przekrystalizowaniu z acetonu wykazuje temperature topnienia 202°. 65 12 Zwiazek wyjsciowy do tej syntezy wytwarza sie w sposób omówiony nizej.Roztwór 11 g N-(im-trójfluorometylofenylo)-tiomo- cznika w 30 ml dioksanu zadaje sie 8 g jodku metylu w 20 ml dioksanu. Mieszanine reakcyjna ogrzewa sie na lazni wodnej w ciagu 3 godzin.Dioksan 'odparowuje sie pod zmniejszonym cisnie¬ niem, a pozostalosc przekrystalizowuje sie z mie¬ szaniny izopropanol—octan etylowy. Otrzymuje sie jodowodorek N-(mHtrójfluorometylofenylo)-S-me- tylotiomocznika o temperaturze topnienia 220°.Zawiesine 9 g jodowodorku N-(m-trójfluorome- i;ylofenylo)-S-metyloizotiomocznika w 30 ml aceto¬ nitrylu zadaje sie 3 g morfoliny. Mieszanine te mieszajac ogrzewa sie w ciagu 15 godzin w tem¬ peraturze wrzenia pod chlodnica zwrotna. Aceto¬ nitryl odparowuje sie pod zmniejszonym .cisnieniem, a pozostalosc przekrystalizowuje sie z mieszaniny aceton—ootan etylowy. Otrzymuje sie jodowodo¬ rek amidu kwasu N-Om-trójfluorotmetylofenylo)- -morfolinoimidokarboksylowego-4 o temperaturze topnienia 220°.Przyklad VIII. Zawiesine 3,5 g jodowodor¬ ku amidu kwasu N-p-tolilo-morfolinoimidokarbo- ksylowego-4 w 15 ml acetonitrylu zadaje sie 2 g 3,4,5,6,7,8-heksahydro-2jmetoiksyazocyny. Mieszani¬ ne te energicznie mieszajac ogrzewa sie w ciagu 12 godzin na lazni wodnej. Acetonitryl odparowu¬ je sie pod zmniejszonym cisnieniem, a pozostalosc przekrystalizowuje sie z mieszaniny aceton—octan etylowy. Otrzymuje sie jodowodorek N-heksahy- dro-2(lH)-azocynylidenoamidu kwasu N'-p-tolilo- morfolinoimidokarboksylowego-4 o temperaturze* topnienia 240°.Zwiazek wyjsciowy do tej syntezy wytwarza sie w sposób omówiony nizej.Zawiesine 9 g jodowodorku N-p-tolilo-S-metylo- izotiomocznika w 30 ml acetonitrylu zadaje sie 3,5 g morfoliny. Mieszanine te mieszajac ogrzewa sie w ciagu 15 godzin w (temperaturze wrzenia pod chlodnica zwrotna. Acetonitryl odparowuje sie pod zmniejszonym cisnieniem, a pozostalosc prze¬ krystalizowuje sie z mieszaniny izopropanolu i octanu etylowego. Otrzymuje sie jodowodorek amidu kwasu N-p-tolilo-morfolinoimidokarboksylo- wego-4 o temperaturze topnienia 218—220°.Przyklad IX. Zawiesine 3 g chlorowodorku amidu kwasu N-fenylo-4-karboetoksypiperazyno- imidokarboksylowego-1 w 200 ml acetonitrylu za¬ daje sie 2,8 g l-aza-2-metoksycyklooktenu-l i mie¬ szanine ogrzewa sie w ciagu 12 godzin w tempe¬ raturze wrzenia pod chlodnica zwrotna. Rozpusz¬ czalnik odparowuje sie pod zmniejszonym cisnie¬ niem, a pozostalosc rozciera sie z octanem ety¬ lowym. Otrzymuje sie w postaci bezbarwnej stalej substancji chlorowodorek N-heksahydro-2(lH)-azo- cynylidenoamidu kwasu N'-fenylo-4^karboksypipe- razynoimidokarboksylowego-1, który po przekryc stalizowaniu z acetonitrylu wykazuje temperature topnienia 248—249°.Zwiazek wyjsciowy do tej syntezy wytwarza sie w sposób omówiony nizej.Roztwór 8,7 g jodowodorku S-metylofenyloizotio- mocznika w 30 ml izopropanolu zadaje sie 9,6 g N-karboetoksypiperazyny w 15 ml izopropanolu,124 028 13 14 a roztwór ten^ ogrzewa sie w ciagu 18 godzin w temperaturze wrzenia pod chlodnica zwrotna. Roz¬ puszczalnik odparowuje sie pod zmniejszonym cisnieniem, a pozostalosc przemywa sie eterem naftowym. Otrzymuje sie jodowodorek amidu kwasu N-fenylo-4-karboetoksypiperazynoimidokar- boksylowego-1, który po przekrystalizowaniu z mieszaniny izopropanol—octan etylowy wykazuje temperature topnienia 218—219°.Powyzszy produkt traktuje sie nasyconym wo¬ dnym roztworem weglanu potasowego, a miesza¬ nine ekstrahuje sie chlorkiem metylenu. Ekstrakt suszy sie nad bezwodnym siarczanem sodowym, a rozpuszczalnik odparowuje sie pod zmniejszonym cisnieniem. Otrzymana pozostalosc traktuje sie chlorowodorem w izopropanolu. Otrzymuje sie chlorowodorek amidu kwasu N-fenylo-4-karboeto-" iksypiperazynoimidokarboksylowego-4, który po przekrystalizowaniu z mieszaniny metanolu i octa¬ nu etylowego wykazuje temperature topnienia 251—252°.Przyklad X. Mieszanine 2,2 g jodowodorku amidu kwasu N-(p-metoksyfenylo)-4-karboetoksy- piperazynoimidokarboksylowego-1 i 1,4 g 3,4,5,6,7,3- -heksahydro-2-metOksyazocyny rozpuszcza sie w 7 ml acetonitrylu i roztwór ten ogrzewa sie w ciagu 10 godzin w temperaturze wrzenia pod chlod¬ nica zwrotna. Klarowny roztwór chlodzi sie, a otrzymany osad odsacza sie. Otrzymuje sie jodo¬ wodorek N-heksahydro-2{lH)-azocynylidenoamidu kwasu N'-(p-metoksyfenylo)-4-karboetoksypiperazy- noimidokarboksylowego-1, który po przekrystalizo¬ waniu z mieszaniny acetonitryl—octan etylowy wykazuje temperature topnienia 241—242°.Substrat otrzymuje sie w sposób omówiony nizej.Mieszanine 10 g Chlorowodorku p-anizydyny i 12,25 g tiocyjanianu potasu ogrzewa sie w 100 ml etanolu w ciagu 16 godzin. Mieszanine reakcyjna chlodzi sie i isaczy. Pozostalosc przemywa sie wo¬ da i przekrystalizowuje z metanolu. Otrzymuje sie stala substancje o temperaturze topnienia 226u, skladajaca sie z p-metoksyfenylotiomocznika. 5,3 g ostatnio wspomnianego zwiazku ogrzewa sie z 10 iml jodku metylu w 20 ml acetonu w ciagu 8 godzin w temperaturze 50°. Mieszanine reakcyjna chlodzi sie, osad odsacza sie i przemywa acetonem.Otrzymuje sie jodowodorek S-metylo-N-(p-meto- ksyfenylo)-izotiomocznika o temperaturze topnienia 165—166°.Mieszanine 6,4 g jodowodorku S-metylo-N-(p- -metoksyfenylo)-izotiomocznika i 6,2 g N-karbo- etoksypiperazyny w 50 tml acetonitrylu ogrzewa sie w ciagu 10 godzin w temperaturze wrzenia pod chlodnica zwrotna. Rozpuszczalnik odparowuje sie pod zmniejszonym cisnieniem, a pozostalosc roz¬ ciera sie z octanem etylowym. Otrzymuje sie jo¬ dowodorek amidu kwasu N-(p-metoksyfenylo)-4- -karboetoksypiperazynoimidokarboksylowego-1, któ¬ ry po przekrystalizowaniu z acetonitrylu wykazuje temperature topnienia 156—157°.Przyklad XI. Roztwór 2,4 g jodowodorku ~amidu kwasu N-fenylo-4-metylopiperazynoimido- karboksylowego-1 w 6 ml acetonitrylu (mieszajac zadaje sie 2,3 g 3,4,5,6,7,8-heksahydro-2-metoksy- azocyny i ogrzewa w ciagu 12 godzin w tempera¬ turze wrzenia pod chlodnica zwrotna. Mieszanine reakcyjna chlodzi sie i rozciencza za pomoca 10 ml octanu etylowego. Powstaje bezpostaciowa sub- • stancja stala, 'która po .rozcieraniu z acetonem staje sie krystaliczna. Otrzymuje sie jodowodorek N-he- ksahydro-2(lH)-azocynylidenoamidu kwasu N'-fe- nylo-4-metylopiperazynoimidokarboksylowego-1, któ¬ ry po przekrystalizowaniu z acetonitrylu wykazuje 10 temperature topnienia 222^223°.Zwiazek wyjsciowy do syntezy tego produktu otrzymuje sie w sposób omówiony nizej.Mieszanine 10 g jodowodorku S-metylo-fenyloizo- tiomocznika i 7,6 g Nnmetylopiperazyny rozpuszcza 15 sie w 50 ml izopropanolu i roztwór ten ogrzewa sie w ciagu 10 godzin w temperaturze wrzenia pod chlodnica zwrotna. Rozpuszczalnik odparowuje sie pod zmniejszonym cisnieniem. Pozostalosc trak¬ tuje sie eterem naftowym. Otrzymuje sie jodo- 20 wodorek amidu kwasu N-fenylo-4-metylopipera- zynoimidokarboksylowego-1, który po przekrystali¬ zowaniu z mieszaniny acetonitrylu i octanu etylo¬ wego wykazuje temperature topnienia 231—232u.Analogicznie jak w przykladzie XI wytwarza 25 sie jodowodorek N'-[l-metyloheksahydro-2(lH)- -azocynylideno]-amidu kwasu N-fenylomorfolino- imidokarboksylowego-4 o temperaturze topnienia 198°C. 30 Zastrzezenia p a t e n t o w, e 1. Sposób wytwarzania nowych pochodnych gua¬ nidyny o wzorze 1, w którym Ph oznacza ewen¬ tualnie podstawiony nizsza grupa alkilowa, alko- 35 ksylowa lub alkoksykarbonylowa o co najwyzej 4 atomach wegla w nizszej czesci aminowej, chlo¬ rowcem, grupa trójfluorometylowa, grupa aminowa, nizsza grupa alkiloaminowa lub dwualkiloamino- wa o co najwyzej 4 atomach wegla w nizszej 40 czesci alkilowej rodnik fenylowy, Ri i R2 nieza¬ leznie od siebie oznaczaja nizszy rodnik alkilowy o co najwyzej 4 atomach wegla albo razem wziete stanowia ewentualnie podstawiony nizsza grupa alkilowa o co najwyzej 4 atomach wegla lub 45' grupa fenylowa dwuwartosciowy rodnik weglowo¬ dorowy o charakterze alifatycznym i o 4—6 ato¬ mach wegla w lancuchu, w którym atomy wegla tego lancucha moga byc przedzielone atomem tle¬ nu, atomem siarki lub ewentualnie podstawionym 50 nizsza grupa alkilowa, grupa fenylowa, benzylowa, fenyloetylowa lub tez alkoksykarbonylowa atomem" azotu, a R8 oznacza atom wodoru lub nizszy rod¬ nik alkilowy o co najwyzej 4 atomach wegla, oraz ich odmian tautomerycznych, i soli, znamienny 55 tym, ze zwiazek o wzorze 2, w którym Ph, Ri i R2 imaja wyzej podane znaczenie, ze zwiazkiem o ogólnym wzorze 3, w którym R8 ma wyzej podane znaczenie, Y oznacza nizsza grupe alkoksiowa, nizsza grupe alkilotio, atom chlorowca albo Y 60 oznacza dwie nizsze grupy alkoksylowe, zajmujace polozenie przy tym samym atomie wegla, a Z ozna¬ cza / atom czterofluoroboranu, fluorosulfonianu, nizszego alkilosiarczariu lub alkanosulfonianu o co najwyzej 4 atomach wegla w czesci alkilowej lub 65 oznacza halogenek, przy czym, jezeli Y oznacza124 028 Ph-N=C-NK / As Q R, R; i R, Wzór! Ph-NH-C=N R, Rj Ph-N=C-NH Ri Ra Wzór fb Wzór la Ph-N=C-NH, A" R, Ra Ylzór Z Y R, Wzór 3 © 0 o-c R3 nizszy alkil Ox ( c nizszy alkil — 0^ \m.I R Wzór 3b N=C- N=0 * HJ i-Yz^r ^ PL PL PL PL PL PL PL PL PL