PL156038B1

PL156038B1 - Smel product with improved fuel element

Info

Publication number: PL156038B1
Application number: PL1987269332A
Authority: PL
Original assignee: Reynolds Tobacco Co R
Priority date: 1986-12-09
Filing date: 1987-12-09
Publication date: 1992-01-31
Also published as: ZA878843B; AU604799B2; KR960015643B1; NO875104L; DK171264B1; HU202389B; EP0271036B1; US4989619A; CN1015228B; FI875409L; CZ278126B6; IE873153L; TR23070A; YU46240B; NO875104D0; SK277830B6; ATE72947T1; ES2031112T3; CN87105964A; IL84483A

Description

RZECZPOSPOLITA

POLSKA

@ OPIS PATENTOWY © PL © Ϊ56038 © Bl

Zy Numer zgłoszenia: 269332

Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej

Zy Data zgłoszenia: 09.12.1987 © Intd^5:

A2W 1/00 A24D 1/18 ^etTltLB&

^SJ5lL

Wyrób do palenia zawierający palny element paliwowy oraz element paliwowy do wyrobu do palenia

Zgłoszenie ogłoszono:

2@09.1988 BUP 20/88

Uprawniony z patentu:

R.J. REYNOLDS TOBACCO COMPANY,

Winston-Salem, US

Pełnomocnik:

PIHZ, WARSZAWA, PL

O udzieleniu patentu ogłoszono: 31.01.1992 WUP 01/92

0©

P©

Θ

Ί©

ŁCO

1. Wyrób do palenia zawierający palny element paliwowy o długości mniejszej niż 30 mm, korzystnie typu papierosa posiadający liczne ciągnące się wzdłuż kanały oraz środek generujący aerozol, zawierający substancję tworzącą aerozol, znamienny tym, że ciągnące się wzdłuż kanały wybrane są z grupy obejmującej otwarte kanały na obwodzie elementu paliwowego i zamknięte kanały, umieszczone wystarczająco blisko obwodu elementu paliwowego, aby kanały te wypalały się podczas użytkowania do obwodu elementu paliwowego z utworzeniem otwartych kanałów.

O,

«3 33 31

30 3 2 26 3«

FIG.

Claims

Zastrzeżenia paten’ t o w e

1. Wyrób do palenia zawierający palny element paliwowy o długości mniejszej niż 30 mm, korzystnie typu papierosa posiadający liczne ciągnące się wzdłuż kanały oraz środek generujący aerozol, zawierający substancję tworzącą aerozol, znamienny tym, że ciągnące się wzdłuż kanały wybrane są z grupy obejmującej otwarte kanały na obwodzie elementu paliwowego i zamknięte kanały, umieszczone wystarczająco blisko obwodu elementu paliwowego, aby kanały te wypalały się podczas użytkowania do obwodu elementu paliwowego z utworzeniem otwartych kanałów.
2. Wyrób według zastrz. 1, znamienny tym, że zawiera węglowy element paliwowy.
3. Wyrób według zastrz. 1, znamienny tym, że element paliwowy zawiera co najmniej cztery kanały na obwodzie.
4. Wyrób według zastrz. 1 albo 2 albo 3, znamienny tym, że element paliwowy zawiera także co najmniej jeden centralnie położony, ciągnący się wzdłuż kanał.
5. Wyrób według zastrz. 4, znamienny tym, że element paliwowy zawiera liczne, centralnie położone, ciągnące się wzdłuż kanały.
6. Wyrób według zastrz. 5, znamienny tym, że co najmniej dwa spośród centralnie położonych, ciągnących się wzdłuż kanałów umieszczone są tak blisko siebie, że łączą się podczas palenia się elementu paliwowego.
7. Wyrób według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że co najmniej dwa spośród kanałów na obwodzie umieszczone są tak blisko siebie, że łączą się podczas palenia się elementu paliwowego.
8. Wyrób według zastrz. 1 albo 2 albo 3, znamienny tym, że zawiera także element przewodzący ciepło otaczający część tylnego obwodu elementu paliwowego.
9. Wyrób według zastrz. 1 albo 2 albo 3, znamienny tym, że zawiera także element izolacyjny otaczający część elementu paliwowego.
10. Wyrób według zastrz. 1 albo 2 albo 3, znamienny tym, że długość elementu paliwowego wynosi około 20mm lub mniej.
11. Wyrób według zastrz. 10, znamienny tym, że średnica elementu paliwowego wynosi mniej niż około 8 mm.
12. Wyrób według zastrz. 1 albo 2 albo 3, znamienny tym, że długość elementu paliwowego wynosi około 10 mm lub mniej.
13. Wyrób według zastrz. 12, znamienny tym, że średnica elementu paliwowego wynosi mniej niż około 6 mm.
14. Wyrób według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że długość elementu paliwowego wynosi mniej niż około 20 mm, a jego gęstość wynosi co najmniej około 0,7 g/cm³.
15. Wyrób według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że długość elementu paliwowego wynosi około 10 mm lub mniej, a jego gęstość wynosi co najmniej około 0,85 g/cm³.
16. Element paliwowy do wyrobu do palenia, stanowiący węglowy element paliwowy, posiadający liczne ciągnące się wzdłuż kanały, znamienny tym, że kanały wybrane są z grupy obejmującej otwarte kanały na obwodzie elementu paliwowego i zamknięte kanały umieszczone wystarczająco blisko obwodu elementu paliwowego, aby kanały te wypalały się podczas użytkowania do obwodu elementu paliwowego z utworzeniem otwartych kanałów.
17. Element paliwowy według zastrz. 16, znamienny tym, że zawiera co najmniej cztery kanały na obwodzie.
18. Element paliwowy według zastrz. 16, znamienny tym, że zawiera także co najmniej jeden centralnie położony, ciągnący się wzdłuż kanał.
19. Element paliwowy według zastrz. 18, znamienny tym, że zawiera liczne, centralnie położone, ciągnące się wzdłuż kanały.
20. Element paliwowy według zastrz. 19, znamienny tym, że co najmniej dwa spośród centralnie położonych, ciągnących się wzdłuż kanałów, umieszczone są tak blisko siebie, że łączą się podczas palenia się elementu paliwowego.

156 038 3
21. Element paliwowy według zastrz. 16, znamienny tym, że długość jego wynosi mniej niż około 30 mm.
22. Element paliwowy według zastrz. 17, znamienny tym, że długość jego wynosi około 20 mm lub mniej.
23. Element paliwowy według zastrz. 21, znamienny tym, że średnica jego wynosi mniej niż około 8 mm.
24. Element paliwowy według zastrz. 21, znamienny tym, że maksymalny wymiar jego przekroju poprzecznego wynosi od około 3 do 8 mm.

Przedmiotem wynalazku jest wyrób do palenia zawierający palny element paliwowy, a korzystnie wyrób typu papierosa oraz element paliwowy do wyrobu do palenia. Bardziej szczegółowo wynalazek dotyczy wyrobu do palenia, który wytwarza aerozol przypominający dym tytoniowy i który korzystnie zawiera nie większą niż minimalna ilość produktów niecałkowitego spalania lub pirolizy.

Dotychczas, zwłaszcza w ciągu ostatnich 20-30 lat, zaproponowano wiele wyrobów do palenia. W licznych wyrobach tego rodzaju stosuje się namiastki tytoniu. Namiastki tytoniu wyrabiane są z wielu rozmaitych materiałów roślinnych, poddanych lub nie poddanych obróbce, takich jak łodygi kukurydzy, liście eukaliptusa, liście sałaty, liście kukurydzy, wiecha kukurydzy, lucerna itp. Liczne opisy patentowe wskazują na proponowane namiastki tytoniu wytworzone za pomocą modyfikowania materiałów celulozowych, np. na drodze utleniania, metodą obróbki cieplnej lub przez dodanie materiałów modyfikujących właściwości celulozy. Jeden z najbardziej wyczerpujących wykazów tych namiastek znajduje się w Rainera i in. opisie patentowym St. Zjedn. nr 4 079 742. Pomimo wielu prób dotychczas żaden z tych produktów nie został przyjęty jako całkowicie zadawalająca namiastka tytoniu.

Wiele proponowanych wyrobów do palenia oparto na zjawisku wytwarzania aerozolu lub pary. Niektóre z tych produktów tworzą aerozol lub parę, jak się oczekuje, bez działania ciepła, np. Ray'a opis patentowy St. Zjedn. Am. nr 4 284 089. Tym niemniej jednak, aerozole lub pary z tych wyrobów nie symulują w wystarczającym stopniu dymu tytoniowego.

W niektórych proponowanych wyrobach do palenia tworzących aerozol zastosowano, w celu otrzymania aerozolu, źródło ciepła lub element paliwowy.

Jednym z najwcześniejszych tego rodzaju proponowanych wyrobów był produkt opisany przez Siegela w opisie patentowym St. Zjedn. Am. nr 2907 686. Siegel zaproponował namiastkę papierosa zawierającą absorpcyjne paliwo węglowe, korzystnie 63,5 mm pręt z węgla drzewnego, zdolne do palenia się z wytworzeniem gorących gazów, i czynnik aromatyzujący, którego paliwo było nośnikiem, przystosowany do oddestylowania w wyniku tworzenia gorących gazów. Siegel zaproponował również, żeby dla czynnika aromatyzującego można było użyć oddzielnego nośnika, takiego jak glinka, oraz aby do czynnika aromatyzującego można było domieszać czynnik tworzący dym, taki jak gliceryna. Według propozycji Siegla namiastka papierosa byłaby pokryta stężonym roztworem cukru w celu zapewnienia nieprzenikliwej otoczki i wzmocnienia przepływu gazów oraz czynników aromatyzujących do ust użytkownika. Uważa się, że obecność czynników aromatyzujących i/lub tworzących dym w paliwie wyrobu Siegela będzie powodować degradację termiczną tych czynników w stopniu zasadniczym i towarzyszący temu posmak. Co więcej, uważa się, że wyrób ten będzie wykazywał tendencję do znacznego tworzenia strumienia dymu z palącego się końca wyrobu zawierającego wyżej wspomniane nieprzyjemne produkty degradacji termicznej.

Inny taki wyrób opisali Ellis i in. w opisie patentowym St. Zjedn. Am. nr 3 258 015. Ellis i in. zaproponowali wyrób do palenia, z zewnętrznym cylindrem z paliwa o dobrej charakterystyce tlenia się, korzystnie cienko krajanego tytoniu lub rekonstytuowanego tytoniu, otaczającego metalową rurkę zawierającą tytoń, rekonstytuowany tytoń, lub inne źródło nikotyny lub pary wodnej. Przy paleniu, palące się paliwo ogrzewa materiał będący źródłem nikotyny z wywiązywaniem się oparów nikotynowych i potencjalny materiał tworzący aerozol, w tym parę wodną. Miesza się to z ogrzanym powietrzem, które wnika do otwartego końca rurki. Zasadniczą niedogodnością

156 Φ38 tego wyrobu było wystawanie z końca metalowej rurki w miarę zużywania paliwa tytoniowego. Inną oczywistą wadą proponowanego wyrobu do palenia była obecność istotnych ilości produktów pirolizy tytoniu, znaczny strumień dymu z palącego się końca wyrobu i popiół, oraz możliwość pirolizy materiału stanowiącego źródło nikotyny w metalowej rurce.

W opisie patentowym St. Zjedn. Am. nr 3 356 094 Ellis i in. zmodyfikowali swój pierwotny projekt w celu wyeliminowania wystającej rurki metalowej. W tym nowym projekcie zastosowano rurkę zrobioną z materiału takiego jak pewne sole nieorganiczne lub epoksydowo wiązany materiał ceramiczny, który staje się kruchy po ogrzaniu. Ta krucha rurka zostaje usunięta przy usuwaniu przez palacza popiołu z końca wyrobu. Chociaż nawet wygląd wyrobu był bardzo podobny do typowego papierosa, jednak produkt ten nie został zaaprobowany przez palaczy. Patrz także: firmy Synectics brytyjski opis patentowy nr 1 185 887, który ujawnia podobne wyroby.

W opisie patentowym St. Zjedn. Am. nr 3738 374 Bennett zaproponował zastosowanie węglowych lub grafitowych włókien, kłaczków lub tkaniny, połączonych z czynnikiem utleniającym, jako namiastki wypełnienia papierosa. Aromat został zapewniony przez włączenie czynnika aromatyzującego lub zapachu do doustnego końca ewentualnego zakończenia z filtrem.

W opisach patentowych St. Zjedn. Am. nr 3943941 i 4044777 Boyd'a i wsp., a także w Gallabera brytyjskim opisie patentowym nr 1431945, proponuje się użycie włóknistego paliwa węglowego zmieszanego z, lub zaimpregnowanego, lotnymi ciałami stałymi lub ciekłymi, zdolnymi do destylowania lub sublimowania do strumienia dymu z wytworzeniem „dymu“ wdychanego przy spalaniu się paliwa. Wśród wyliczonych środków tworzących dym były alkohole wielowodorotlenowe, takie jak glikol propylenowy, gliceryna, 1,3-butanodiol oraz estry gliceryny, takie jak trioctan glicerolu. Wbrew życzeniu Boyd'a i wsp., by te lotne materiały destylowały w stanie niezmienionym pod względem chemicznym, sądzi się, że w mieszaninie tych materiałów z paliwem mogą one ulec w istotnym stopniu rozkładowi termicznemu, co prowadzi do wystąpienia gorzkich posmaków. Podobne produkty zaproponowano w Ehretamanna i in. opisie patentowym St. Zjedn. Am. nr 4286604 oraz w Hardwicka i in. opisie patentowym St. Zjedn. Am. 4326544.

Bolt i in. w opisie patentowym St. Zjdn. Am. 4 340072 zaproponowali wyrób do palenia zawierający pręt paliwowy z centralnym kanałem powietrznym oraz doustną komorą mieszczącą w sobie czynnik tworzący aerozol. Korzystnie pręt paliwowy utworzony jest ze sprasowanego lub wytłoczonego rekonstytuowanego tytoniu i/lub namiastki tytoniu, aczkolwiek w opisie patentowym proponuje się także zastosowanie w tym celu tytoniu, mieszaniny materiału stanowiącego namiastkę tytoniu i węgla lub mieszaniny soli sodowej karboksymetylocelulozy (SCMC) i węgla. Proponuje się, aby czynnikiem tworzącym aerozol był materiał stanowiący źródło nikotyny lub granulki, względnie mikrokapsułki, środka aromatyzującego w trioctanie glicerolu lub benzoesanie benzylu. Podczas palenia powietrze wchodzi do kanału powietrznego, w którym zostaje zmieszane z gazami spalinowymi pochodzącymi ze spalającego się pręta. Zgodnie z opisem, przepływ tych gorących gazów rozrywa granulki lub mikrokapsułki, w wyniku czego dochodzi do uwolnienia się lotnego materiału. Dalej, według opisu, materiał ten tworzy aerozol i/lub jest przenoszony do głównego strumienia aerozolu. Sądzi się, że wyroby Bolta i in. częściowo na skutek długiego pręta paliwowego, wytwarzać będą niedostateczną ilość aerozolu ze środka tworzącego aerozol by być uznaną za możliwą do przyjęcia, zwłaszcza w początkowych pociągnięciach. Poza tym, zastosowanie granulek lub mikrokapsułek będzie wpływać na zmniejszenie ilości uwalnianego aerozolu, a to ze względu na ciepło potrzebne do rozerwania materiału ścianek. Co więcej, ogólna ilość dostarczanego aerozolu, jak się wydaje, zależeć będzie od użycia tytoniu lub materiałów stanowiących namiastki tytoniu, co prowadziłoby do wystąpienia w istotnych ilościach produktów pirolizy oraz bocznego strumienia dymu, co nie byłoby pożądane w przypadku wyrobów do palenia tego typu.

W Mosesa opisie patentowym St. Zjedn. Am. nr 3 516417 proponuje się wyrób do palenia z paliwem w postaci tytoniu, który w zasadzie jest taki sam jak wyrób Bolta i in., z tą różnicą, że Moses stosuje czop tytoniowy o podwójnej gęstości w miejsce przyjętego przez Bolta i in. środka aromatyzującego w postaci granulek lub mikrokapsułek. Patrz fig. 4 oraz kolumna 4, wiersze 17-35. Podobne wyroby z paliwem tytoniowym opisane są w Lanzillotti'ego i in. opisie patentowym St. Zjedn. Am. nr 4 347 855 oraz w Burnetta i in. opisie patentowym St. Zjedn. Am. nr 4 391285.

156 ©38

W europejskim opisie patentowym Hearn'a opisane są podobne wyroby do palenia posiadające poddane rozkładowi termicznemu iignocelulozowe źródło ciepła o osiowym kanale wewnątrz. Wyroby te nastręczałyby te same problemy co wyroby, które zaproponowali Bolt i in.

W opisie patentowym St. Zjedn. Am. nr 447419! Steiner opisuje wyroby posiadające kanał wlotowy powietrzny, który z wyjątkiem zapalania wyrobu, jest całkowicie odizolowany od komory spalania przez ognioodporną ściankę. Aby dopomóc zapaleniu wyrobu, Steiner zapewnia środek umożliwiający krótkotrwałe, chwilowe przejście powietrza pomiędzy komorą spalania a kanałem wlotu powietrza. Steinera ścianka przewodząca ciepło służy także jako miejsce odkładania się nikotyny i innych lotnych lub zdolnych do subłimowania substancji symulujących tytoń. Wjednym z wariantów (fig. 9 i 10) wyrób zaopatrzony jest w twardą osłonkę umożliwiającą przenikanie ciepła. Do materiałów, o których donosi się jako o użytecznych jeśli chodzi o otrzymanie tego rodzaju osłonek, należą produkty ceramiczne, metale itd. W innym wariancie, Steiner wyobraża sobie zastąpienie jego tytoniowego (lub z innego palnego materiału) elementu paliwowego pewnym oczyszczonym produktem na bazie celulozy, w układzie otwartej komory, zmieszanego z aktywnym węglem drzewnym. Podaje się, że materiał ten, po zaimpregnowaniu go substancją aromatyczną, wydziela, bez dymu, aromat podobny do tytoniowego. Podobne rozwiązanie, patrz także Steinera opis patentowy St. Zjedn. Am. nr 4 569 258.

Żaden z wyżej omówionych wyrobów do palenia lub namiastek tytoniu nie został zaaprobowany przez palaczy ani nigdy nie został szeroko wprowadzony na rynek. Sądzi się, że nieobecność na rynku tego rodzaju wyrobów do palenia wynika z rozmaitych przy czym, włączając w to niedostateczny poziom wytwarzania aerozolu, tak na początku jak i w czasie trwałości użytecznej produktu, zły smak, posmak wynikający z termicznego rozkładu środka tworzącego dym i/lub środków aromatyzujących, występowanie w znaczniejszych ilościach produktów pirolizy strumienia dymu z palącego się końca wyrobu oraz brzydki wygląd.

Toteż, pomimo wielu prób ciągle brak jest wyrobu do palenia, zapewniającego wrażenia związane z paleniem typowego papierosa, bez wydzielenia znacznych ilości produktów niecałkowitego spalania lub piroliz}'.

Pod koniec roku 1985 udzielono lub zarejestrowano szereg patentów ujawniających nowe wyroby do palenia zdolne do zapewnienia pożytków i korzyści związanych z paleniem zwyczajnych papierosów, ale bez dostarczania znaczniejszych ilości produktów niecałkowitego spalania lub piroliozy. Najwcześniejszym z nich był liberyjski opis patentowy nr 13985/3890, wydany 13 września 1985 r. Patent ten odpowiada późniejszemu europejskiemu opisowymi patentowymi nr 174645, opublikowanemu 19 marca 1986 r.

Wynalazek niniejszy dotyczy elementu paliwowego dla wyrobu do palenia oraz wyrobu do palenia wykorzystującego ten nowy element paliwowy, który jest zdolny do wytwarzania znacznych ilości aerozolu, tak na początku jak i w czasie trwałości użytecznej produktu, korzystnie bez wyraźnego termicznego rozkładu środka tworzącego aerozol i bez występowania istotnej ilości produktów pirolizy lub niecałkowitego spalania albo bocznego strumienia dymu. Korzystne wyroby według wynalazku zdolne są dostarczyć użytkownikowi wrażeń wynikających z palenia papierosa bez konieczności palenia tytoniu.

Wyrób do palenia według wynalazku zawiera palny element paliwowy o długości poniżej 30 mm, korzystnie jest typu papierosa. Posiada on liczne ciągnące się wzdłuż kanały oraz środek generujący areozol zawierający substancję tworzącą aerozol. Istotną nowością tego wyirobu jest to, że ciągnące się wzdłuż kanały wybrane są grupy obejmującej otwarte kanały na obwodzie elementu polimerowego i zamknięte kanały, umieszczone wystarczyjącego blisko obwodu elementu paliwowego, aby kanały te wypalały się podczas użytkowania do obwodu elementu paliwowego z utworzeniem otwartych kanałów.

Palny element paliwowy jest korzystnie węglowy. Element ten zawiera korzystnie co najmniej cztery kanały na obwodzie. Korzystnie element ten zawiera także co najmniej jeden, a zwłaszcza liczne, centralnie położone, ciągnące się wzdłuż kanały. Korzystnie, co najmniej dwa spośród centralnie położonych, ciągnących się wzdłuż kanałów, a także co najmniej dwa spośród kanałów na obwodzie, umieszcza się tak blisko siebie, że łączą się podczas palenia elementu paliwowego.

Wyrób według wynalazku korzystnie zawiera też element przewodzący ciepło, otaczający część tylnego obwodu elementu paliwowego oraz korzystnie zawiera także element izolacyjny otaczający część elementu paliwowego.

156 ¢38

Długość elementu paliwowego w wyrobie do palenia wynosi korzystnie około 20 mm lub mniej, a zwłaszcza około 10 mm lub mniej, a średnica korzystnie wynosi poniżej około 8 mm, a zwłaszcza poniżej około 6 mm. Szczególnie korzystny jest wyrób do palenia, w którym długość elementu paliwowego wynosi mniej niż około 20 mm, a jego gęstość co najmniej około 0,7 g/cm³, a zwłaszcza wyrób w którym długość elementu paliwowego wynosi około 10 mm lub mniej, a jego gęstość co najmniej około 0,85 g/cm3.

Element paliwowy wyrobu do palenia według wynalazku stanowi węglowy element paliwowy, posiadający liczne ciągnące się wzdłuż kanały. Istotną nowością tego elementu jest to, że kanały wybrane są z grupy obejmującej otwarte kanały na obwodzie elementu paliwowego i zamknięte kanały na obwodzie elementu paliwowego i zamknięte kanały umieszczone wystarczająco blisko obwodu elementu paliwowego, aby kanały te wypalały się podczas użytkowania do obwodu elementu paliwowego z utworzeniem otwartych kanałów.

Element paliwowy według wynalazku zawiera korzystnie co najmniej cztery kanały na obwodzie oraz korzystnie co najmniej jeden, a zwłaszcza liczne, centralnie położone, ciągnące się wzdłuż kanały. Korzystnie, co najmniej dwa spośród centralnie położonych, ciągnących się wzdłuż kanałów, umieszczone są tak blisko siebie, że łączą się podczas palenia się elementu paliwowego. Długość elementu paliwowego wynosi korzystnie mniej niż około 30 mm, a zwłaszcza około 20 mm lub mniej. Średnica jego korzystnie wynosi mniej niż około 8 mm.

W przypadku, jeżeli element paliwowy nie jest okrągły, maksymalny wymiar jego przekroju poprzecznego korzystnie wynosi od około 3 do 8 mm.

Element paliwowy według wynalazku, który stosuje się korzystnie, w wydłużonym, typu papierosa, wyrobie do palenia, stanowi krótki, to znaczy o długości poniżej około 30 mm, korzystnie poniżej około 20 mm, kawałek materiału, korzystnie węglowego, posiadającego liczne, ciągnące się wzdłuż kanały położone na obwodzie, lub w pobliżu obwodu elementu paliwowego, korzystnie rozciągającego się wzdłuż niego całkowicie podłużnie. Element paliwowy korzystnie stosuje się łącznie z fizycznie oddzielonym środkiem wytwarzającym aerozol, zawierającym jeden, lub więcej niż jeden materiał tworzący aerozol. Najkorzystniej, tego rodzaju środek generujący aerozol występuje z zachowaniem związku z elementem paliwowym zapewniającym wymianę ciepła na zasadzie przewodzenia.

W niniejszym opisie termin „kanały na obwodzie może odnosić się albo do jednej, albo do obu następujących form, a mianowicie: 1) otwarte typowe kanały ciągnące się podłużnie wzdłuż obwodu elementu paliwowego, korzystnie biegnące od końca do końca, albo 2) wzdłużne otwory znajdujące się blisko podłużnego obwodu elementu paliwowego, korzystnie rozciągające się od końca do końca, które korzystnie wypalają się ku co najmniej części obwodu elementu paliwowego, z utworzeniem otwartych kanałów, podczas spalania się elementu paliwowego.

Otwory i/lub kanały mogą mieć jakikolwiek dogodny kształt przekroju poprzecznego. Najdogodniej, otwory mają kształt okrągły, a kanały prostokątny, lub w zasadzie prostokątny, a to dla łatwości wytwarzania. Jednakże, można stosować także inne kształty przekroju poprzecznego.

W jednym z korzystnych wariantów wynalazku, element paliwowy posiada liczne otwarte kanały w układzie obejmującym dwa, lub więcej niż dwa zespoły sąsiadujących ze sobą kanałów (lub rowków) wciętych w obwód elementu paliwowego, korzystnie ciągnących się od jego palącego się końca do nie palącego się końca (patrz np. fig. fig. 2-5).

W innym korzystnym wariancie wynalazku, element paliwowy wyposażony jest w co najmniej dwa kanały na obwodzie w układzie obejmującym ciągnące się wzdłuż otwory położone w pobliżu obwodowego podłużnego końca elementu paliwowego, korzystnie rozciągające się od jego końca palącego się do końca nie palącego się. Korzystnie, te podłużne otwory znajdują się w pobliżu obwodu elementu paliwowego, tak, że w miarę zużywania się paliwa od strony jego obrzeża, otwory te otwierają się (to znaczy wypalają się) z utworzeniem otwartych kanałów (patrz np. fig. fig. 6-8). W wielu tego rodzaju korzystnych wariantach, szereg kanałów i/lub obwodowych otworów można umieszczać po kilka tuż przy sobie, tak aby mogły one łączyć się ze sobą z utworzeniem większego kanału podczas spalania się elementu paliwowego.

Najkorzystniej, element paliwowy zawiera kombinację kanałów na obwodzie i jednego, lub więcej niżjednego kanału centralnego. W niniejszym opisie, termin „kanał centralny odnosi się do ciągnących się wzdłuż otworów, które w rezultacie swego położenia w elemencie paliwowym nie

556 @§