PL161732B1 - Urzadzenie z nozem skrawajacym do usuwania zadziorów PL PL PL - Google Patents

Abstract

1. Urzadzenie z nozem skrawajacym do usuwania zadziorów z krawedzi otworów prze- lotowych za pomoca co najmniej jednego noza, skladajace sie z prostokatnego, krawedziowego korpusu z krawedziami tnacymi usuwajacymi material, zaszlifowanymi powierzchniami przylozenia oraz z czolowa powierzchnia na glowicy nozowej, przykladana do powierzchni wewnetrznej otworu, znamienne tym, ze ma od strony zewnetrznej wzgledem noza skrawa- jacego (8, 9 , 37, 38) nachylona pod katem do krawedzi tnacej (13) przejsciowa czesc slizgo- wa (14) która dalej przechodzi w zarys slizgowy (20) uksztaltowany po stronie czolowej noza skrawajacego (8,9,37,38) FIG 2 PL PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku Jest urządzenie z nożem skrawającym do usuwania zadziorów z krawędzi otworów przelotowych za pomocą co najmilej Jednego noża, składające się z prostokątnego, krawędziowego korpusu z krawędziami tnącymi usuwającymi materiał, z sasslliowanymi powierzchniami przyłożenia oraz z czołową powierzchnią na głowicy nożowej przykładną do powierzchni ^^ewniirz nej otworu. Urządzenie to służy do dwustronnego usuwania zadziorów.

Znane są tego rodzaju noże skrawające z opisu patentowego RFN 2 649 208, przy czym problem Dolega na kont^i^oow^i^i^y^m fazowania o dokładnie określonej wielkości po obu stronach

161 732 otworów przelotowych. Tego rodzaju noże do usuwania zadziorów z otworów lub do wyk^on7*^ania sfazowań wykorzystywane są przeważnie parami, przy czym w obrotowo napędzanym uchwycie narzędziowym w prostokątnej szczelinie uchwytowej umieszczone są przeciwległe noże skrawające stożkowymi krawędziami tnącyml skieoowanymi promieniowo na zewnątrz. Sprężyny umieszczone we wnętrzu uchwytu narzędzoowego dociskają za pośrednicCwem czopów walcowych noże skrawające na zewnątrz, przy czym każdy z czopów wchodzi w rowek korpusu tnącego. Dzięki temu noże skrawające mogą przesuwać się w tym samym kierunku promienoowym. W położeniu spoczyrkoowym noże skrawające pod·działaniem sprężyn są początkowo wsunięte promieniowo na zewątrz. uf położeniu roboczym przy fazowaniu otworu, pod -wlywem posuwu uchwytu narzędzoowego 1 z powodu stożkowego przebiegu krawędzi tnących, noże skrawające przesuwają się promieniowo coraz bardziej do W(ewątΓZ pokonując siłę sprężyn, aż wreszcie bez skrawania w strefie zarysu ól^^^u znajdującego się po stronie czołowej noża skrawającego osiągną obszar wewięęrzny otworu. Uchiyt narzędzoowy z nożami skrawającymi przemieszcza się następnie przez otwór, aby przy posuwie roboczjm wstecznym została obrobiona tylna krawędź otworu. Noże skrawające mają w tym celu na przeciwległej stronie następną krawędź tnącą, a więc po przejściu otworu Jego krawędź może być pozbawiona zadziorów i sfazowania również od strony tylnej w tym samym przebiegu, ale w innym kierunku posuwu.

Za pomocą znanych dotychczas narzędzi do usuwania zadziorów lub narzędzi skrawających nie można było Jednak wykonywać sfazowań z bardzo dużą dokładnością.

Celem w^nsd-azku Jest zatem przekształcenie narzędzia do usuwania zadziorów określonego W^ej rodzaju w taki sposób, zęby na otworach przelotowych, z przodu Jak 1 z tyłu, można było wykonywać sfazowanit o dokładnie określonej wielkości i z bardzo dużą dokładnością.

Dotychczas nie można było wkonywać fazek o dokładnie określonej wielkości, zwłaszcza w miękkim materiale. W przypadku miękkiego materiału, zwłaszcza miękkich -mtali, są przewidywane na przykład otwory przelotowe w blachach głębokotłocjnych lub w innych miękkich reeeUach, jak miedź, złoto i tym podobnych albo miękkich stopach, przy czym jest wtedy bardzo trudno wykonać sfaztoanla otworów przelotowycn o dokładnie określonej wielkości. Idy m3ltriał Jest bardzo miękki, wówczas noże skrawające znanych narzędzi skrawających pracują bardzo agresywnie i zbierają stosunkowo duże wióry z obrzeży otworu przelo^^wego, co jest zjawiskiem niepożądanym.

Za pomocą dokładniejszego sterowania posuwem narzędzia skrawającego w kierunku «dłuż otworu, oraz zimlejszając nacisk noży skrawających na obrzeża otworu można było dotychczas próbować kontrolować w węższych granicach zdejmowanie wióra, żeby w ten sposób uzyskać czyste i równe sfazowania. Rezultat był Jednak często niedostateczny. Szczególnie nie było pewności uzyskania jednakowego kształtu i jednakowej Jakości kolejnych sfazowań.

Dla rozwiązania tego problemu przewidziano więc zgodnie z w/^nal-azkiem, że noż skrawający w części zewnętrznej w kierunku os^wym będzie miał część ślizgową o nachyleniu innym niż kąt krawędzi tnącej, która to część w jej dalszym przebiegu przechodzi w zarys śizggowy ukształtowany po stronie czołowej noża skrawającego. Istota niniejszego w/^nal·likl polega więc na tym, że krawędź tnąca nie przechodzi bezpośrednio prosttlęntowt w znajdujący się po stronie czołowej zarys ślizgooy noża skrawającego, lecz że między tym zarysem i krawędzią tnącą przewidziano nachyloną pod innym kątem część ślizgooą, która zgodnie z jej określeniem nie tnle lecz tylko ślizga się.

Dięki umieszczeniu części ślzzgowej między krawędzią tnącą i ciołooym zarysem śi-zgowy^m uzyskuje się Jednocześnie kilka korzyści. Po pierwsze, szczególnie w miękkim materiale, można teraz uzyskiwać w sposób powO=t['zalęy dokładnie określone wielkości sfazowań z tolerancją do +/- 0,005 mm. Gębokość obróbki ubytkowej, kąt sfazowania 1 kształt s^gowenia ustala się Jednoznacznie poprzez odpowwednią kombinację krawędzi tnącej z częścią ślizgoot usytuowaną wt^jtug wnalizku promieniowo na zewątrz krawędzi tnącej. Podczas wchodzenia narzędzia skrawającego w otwór przelooowy stykają się najpierw krawędzie tnące z górnym obrzeżem otworu przelotowego i zdejmują materiał, przy czym w pierwszym przykładzie w/komHnit noża skrawającego wecdtug w^lazku Jest określony kąt krawędzi tnącej względem linii pitntW!J, kąt sfaztoania «gięciem osi «dłużnej otworu, a zdejmowanie wióra odbywa się równolegle do przewidzianego kąta. Natomiast w drugim przykładzie Okonanla noża skrawającego według wyalazku określony Jest kąt części ślizgowej «gięciem linii pionowej, który Jest mnejszy w stosunku do ustalonego

161 732 kąta 90° krawędzi tnącej. Jest też określony kąt sfazowania względem osi wzcdużnej otworu, e zdejmowanie wióra odbywa się pod kątem prostym dp kierunku rozwiercanlo.

Krawędzie tnące są teraz ograniczone promieniowo na zewrntrz przez strefę przejściową ί części ślizgowej, a po otareślonej wstępnie głębokości rozwl-ercanla następuje samoczynne odjuniącie od maaeriału. Narzędzie w dalszym swoim przebiegu w kierunku posuwu może teraz wejść w otwór przelooowy przylegając czołami noży do ścianki otworu.

Odstęp zakresu przejścia Jednego noża od zakresu przejścia drugiego noża Jest nastawiony dokładnie na wymg^arą średnicę rozwiercania, a więc krawędzie tnące obu noży skrawających umieszczonych przeciwległe w głowicy narzędziowej wykonują rozwlercanie dokładnie na w/^miaur, czyli sfazowanie Jest dokładnie określone. Narzędzie wchodzące teraz dalej w otwór przelotowy w kierunku posuwu nie zdejmuje Już maaeriału. Część ślizgowa i przywiązany do czoła danego noża zarys śizggowy, przylegając do ścianki otworu, utrzymują noże w uchwycie głowicy narzędziowej przeciw^zziatając sile sprężyny naciskającej noże promieniowo na zewrntrz. Delszy posuw narzędzia skrawającego powoduje wyjecie głowicy narzędziowej na przeciwle^ą stronę obrabianego maaeriału. Po^warza się wtedy uprzednio opisany proces, Jednak przeciwnie do kierunku posuwu, to znaczy po wyjęciu głowicy narzędziowej z otworu przelotowego sprężynującego noże skrawające przechodzą w wysuniętą pozycję w^^śct^ową. W odwotnej kolejności odbywa się rozwlercanie po stronie dolnej materiału za pomocą przewidzianego po stronie górnej noży, identycznego w odbiciu lustzannymi układu krawędzi tnącej i części ślizgowej przechodzącej po stronie czołowej w zarys śizggowy.

Tak więc istota w/nna-azku polega na komminacji krawędzi tnącej z powiązaną z nią częścią śizggową przechodzącą od czoła w zarys śizzgowy noża, przy czym część ślizgowa nie Jest ukształtowana dla zdejmowania wióra.

» piewzszym przykładzie wykonania wynalazku przewidziano nóż skrawający zespolony z głowicą narzędziową mający tzw. krawędzie ślzzgowe i krawędzie tnące ukierunkowane pod wymaganym kątem rozwiercania, przy czym krawędź tnąca noża jest korzystnie usytuowana pod kątem około 45° do linii pionowej, a Jego część śizzgowa jest umieszczona pod kątem około 4o° do pionu. Dzięki takiemu rozmieszczeniu obu krawędzi różnią się one o określoną wielkość kąta. Zaleca się żeby kąt ten wymoi! na przykład 5°, co ułatwia szlifowanie krawędzi tnącej bez narażenia części ślizgowej. Poza tym część ślizgowt ma wtedy kształt bardziej stożkowy, co ułatwia wejście noży skrawających w otwór przelotowy.

W innym ukształoowaniu przewidziano w odniesieniu do krawędzi tnącej krawędź zwijacza 1 łamacza wióra, przy czym między tymi krawędziami Jest taki kąt, że krawędź wiórowa oddala się od krawędzi tnącej rozszerzając się stożkowo. Dzięki takiemu ukształoowaniu nie osadzają się wióra na krawędziach tnących są łatwo odrzucane z krawędzi tnących 1 części ślizgowej, co zapewnia swobodną i ieztwεa·yjną pracę narzędzia, i szczególnie korzystnym przykładzie wykonania przewidziano, że kąt między kra^ckią tnącą i krawędzią zwijania i łamaniu wiórów wnosi od 5° do 1o°.

Dobre odprowadzanie wiórów Jest zapewnione wtedy, gdy krawędź zwijania i łamania wiórów Jest usytuowana pod kątem około 4o° względem linii pionowej. Wynalazek w tekim przykładzie um>fliwla wykonywanLe rozwierceń, gdy materiał Jest zdejmowany nie tylko pod określnnym kątem osi wzdłużnej otworu stosownie do ukierunkowania krawędzi tnącej noża wobec linii pionowej, a powierzchnia strażowania Jest w przekroju prostolnntowa, lecz też pozwać wykonać rozwiercenia z fazką o dowonie innym kształcie i dowoornie innym kącie względem osi wzdłużnej otworu, przy niezmiennie prostoliniowej kra^dzi tnącej.

V drugim przykładzie wykonania wynalazku przewidziano nóż skrawający również zespolony z głowicą narzędziową, który zdejmuje maaeriał pod kątem prostym do kierunku posuwu narzędzia, przy czym kąt wykonywanego sfazowania względem osi wzdłużnej otworu przelotowego 1 kształt samego s^i^^owa^t zależą od ukierunkowania części ślZzgowej względem linii pionowej względnie nadanego kształtu tej części. W efekcie sprężynujący nóż jest potem naciskany promieniowo do we^wną^ w kierunku posuwu głowicy narzędziowej.

Kształtując taki nóż przewidziano, że krawędź tnąca noża skrawającego pod kątem prostym do kierunku rozwiercania jest usytuowana pod kątem 90° do linii pionowej, a część ślZzgowa Jest pod dowoonie młejszym kątem wotec linii pionowej. Część ślZzgowa może mieć przy tym

161 732 ksztełt linii prostej, może być wlkęsła, wrywkła lub zakrzywiona nieregHarnie.

Przedmiot ^Miazku Jeat uwidoczniony w przykładzie ykonania na rysunku, na którym fig· ¹ przedstawia podwójny otwór przelotowy w przekroju, który to otwór ma być sfazowny i pozbawiony zadzirów za pomocą narzędzia do usuwania zadzirów według ^nalazku; fig. 2 - narzędzie do uauwunla zadziorów z oszlifowanymi nożami skrawającymi według ^mlazku, w pierwszym przykładzie lykorania, w roboczej; fig· 3 - nóż skrawający według fig. 2 widziany z boku; fig. 4 - przeloój według linii IV/]V na fig. 2 z dodatkowo przedstawioną śrubą dociskową punktom; fig. 5 - nóż skrawający w drugim przykładzie w i^koraniu, widziany z boku; fig. 6 - nóż skrawający z fig. 3 widziany w kierunku strzałki VI z fig. 3j fig. 7 - nóż skrawający z fig. 3 widziany z góry w kierunku strzałki VII z fig. 5 · fig. 8 - głowica narzędziowa z nożami skrawającymi w pierwszym przykładzie iy konania w położeniu yjśclowym, ze schematycznym pokazaniem sposobu obróbki przedmiotu; fig. 9 - głowica narzędziowa z nożami skrawającymi w drugim przykładzie ykonnla w połażeniu yjśclowym, ze schematycznym pokazaniem sposobu obróbki przedmiotu.

Na fig. 1 uwidoczniono narzędzie skrawające 1, które składa się z głowicy narzędzio^J, która w sw^ej dolnej czołowej części ma promieniowo ukierunkowany uchyt 11, w którym umieszczano przestawnie dwa ustawione naprzeciw siebie noże skrawające Θ, 9 w kierunku osiowym /w odniesieniu do każdego z noży skrawających albo w kierunku promieni owym / w odniesieniu do narzędzia skrawającego/. Noże skrawające 8, 9 przedstawione są w kierunkach strzałek 21 pod działaniem sprężynującego wtacza 23, który na swej dolnej stronie czołowej ma po jednym sworzniu 24, 23, z których każdy w rowek 27, 28 noża skrawającego 8, 9, 37, 33. Przekręcając wahacz 23 w kierunku strzałki 29 można nastawić przesunięcie noży skrawających 8, 9 w kierunku strzałek 21 wdług fig. 2 i w kierunku przeciwnym. Wahacz 23 Jest elementem sprężynującym» ta znaczy w kierunku promieno^ym na zewntrz przylega co najmniej Jeden sworzeń 24 do śruby dociskowej punktowej 26, która jest wkręcana w korpus narzędzia skrawającego 1.

W ten sposób ograniczona jest droga przesuwu noży skrawających 3, 9, 37, 38 w kierunku strzałki 21 na zewnirz, a więc nastawia się dokładnie średnicę rozwierania 30 według fig. 3.

Z obu współosiowo rozmieszczonych otworów przelotowych 2, 3 mją być usuwane zadziory po stronie przedniej i tylnej, przy czym mają być wykonane dokładnie określone slazownia 4, 3, 6, 7. Wykoorystuje się przy tym noże skrawające 8, 9, które przedstawiono bliżej na fig. 3. Noże skrawające są przy tym umieszczone przesuwie w usytuowanym w kierunku promiennym uchy cie 11 narzędzia skrawającego 1 pod działneem sprężyny wkracza 23 ułożyskowanego obrotowo w kierunkach strzałki 29. Dla uproszczenia opisano na podstawie fig. 3 tylko pojedynczy nóż skrawający, gdyż przeciwległy nóż Jest ukształtowany identycznie. Oczyyw.ście w jednym narzędziu skrawającym może być umieszczony także tylko pojedynczy nóż skrawający. Każdy z noży skrawających 8, 9 ma górną i dolną poziomą powwerzchnię prowadzącą 1o, za pomocą której nóż skrawający Jest ułożyakowlnk przesuwie w uchy cle 11 z nieznacznym luzem.

Do pfwierichri prowadzącej 10 przylega promieniowo na zewntrz krawędź tnąca 13, która w tym przykładzie ykonnla tworzy kąt 18, równy przykładowo z linią pionową 32. Oczy^ście kąt 18 można zmieniać w szerokich granicach, kąt ten określa później kąt afazowlń 4, 3, 6, 7.

Według lynga-azku krawędź tnąca 13 łączy się teraz pod kątem z częścią ślizgową 14, która nie jest elementem skrawającym. Część ślizgowa pochylona Jest pod kątem 33, przykładowo 40° do Unii pionowej 32.

W^żne Jest, żeby kąt 18 i 33 różniły się od siebie, i żeby kąt 33 był miejszy od kąta 18 krawędzi tnącej 13 ^ględem linii pionowej 32, gdyż tylko w tych okolicznościach można korzystnie oszIIoowić krawędź tnącą 13 bez uszkodzenia części ślizgowej 14. Poza tym część śl-z^^c^wa 14 ma wtedy większą stożkowatość, a więc noże skrawające 8, 9 pod naciskiem wysuwu mogą łatwo wejść w korpus narzędziowy, gdyż noże skrawające wchodzą w otwór przelotowy 2. Przejście między krawędzią tnącą 131 częścią ślizgową 14 Jest więc określone przez średnicę rozwierania 30 1 Jest podane w pozyeci 22. Część śiz^^wa 14 przechodzi ze swej strony w pionowo ukierunkowany zarys śizggoy 20, który również nie zdejmuje wióra. Gdy narzędzie skrawające 1 według fig. 1 ykonało afliowlnie 4, przy czym sfazowaiie 4 określa średnica rozwierania, wówczas narzędzie 1 przemieszcza się dO.ej w kierunku posuwu w otwór przelotowy 2. Noże skrawające 3, 9 pokonując siłę

161 732 sprężyny, cofają się w korpusie narzędziovym w kierunku przecivmym do strzałki 21, przy czym część ślizgowa 14 ślizga się po sfazowanlu 4 i wchodzi o otwór o średnicy 35· Część ślizgowa 14 nie może więc już zmienić skonanego z dużą dokładnością sfazowanla 4, a czynny teraz zarys śizzgowy 20 przylega do otworu o średnicy 35, która również nie ulega uszkodzeniu.

Przy przejściu w kierunku 34 przez otwór 2 ^konywwnn.Jest w analogiczny sposób sfazowanle 5. RóOileż w analogiczny sposób są wykonywane sfazowanla 6 i 7 w obrębie otworu przelotowego 35. Fig. 8 pokazuje jeszcze raz schemaaycznie sposób działania noży 8, 9 w pierwszym przykładzie w^onania, z głowicą narzędziową w położeniu wj^coowa. Kąt zbierania mteriału, a więc 1 sfazowanie 4, odpowiada kątowi 17 krawędzi tnącej 13 noży 3, 9 i«ględea osi pionowej.

W innym przykładzie w^m^ia ^nalazku w nożach 8, 9 przewidziano specjalny kształt elementu 12 zwijacza i łamacza wióra. Dzięki nadaniu specjalnego kształtu elementowi 12 zapewnia się korzystne odprowadzane wiórów wywarzanych przez krawędź tnącą 13 bez zaciskania lub klinowania na elemencie 12. Dotychczas znany był tylko przebieg krawędzi 17 dokładnie równoległy do krawędzi tnącej 13, to znaczy nie było kąta 16 między dwiema krawędziami 13, 17.

Zgodne z w^lazkiem przewidziano kąt 16 między krawędziami 13, 17 a więc krawędź 17 oddćaLa się od krawędzi 13 rozszerzając się stożkowo, a powstające wióry odprowadzane są na zewnątrz w kierunku priaieniowa bez zaklinowania między krawędziami 13 i 17. W korzystnym yorzykładzie w'ki^{n^}t1it kąt 1⁶ wⁿ⁰⁸l o^d 5° ^do ¹0°. Nóż skrawający 8, ⁹ Jest ^dokła^dnie syme^eryczny raględem osi ««dużnej, a więc na do lnej połowie Hg. 3 istnieją dokładnie takie same warunki. Krowdzie 17 zwijaczy i łamaczy wiórów spotykają się w pozycji 36 w pobliżu zarysu ślizgowego 20, jednak ze «ględów technicznych są odcsunąte od zarysu 20, gdyż taki ksztkłt Jest nadawany przy szlioowaniu zwijacza i łamacza wtórn.

Korzystne Jest przy tym, gdy krawędź 17 tworzy kąt 15, wnoszący około 40°, z lnią pionową, gdyż sprzyja to odprowadzaniu wiórów. PbdtuaoiwιJąJ opis pierwszego przykładu należy stwierdzić, że zgodnie z fig. 4 ogΓtiiJZtjąJ kąt obrotu wdltJZt ogranicza się ruch noży skrawających 5, 5 promieniowo na zewnątrz w kierunku strzałki 21, co umożliwia dokładnie określonego sitiiwtnit 4, 5, 6, 7 przykładowo o średnicy 12,4 mm przy ustalonym kącie na przykład wnoszącym 45° i średnicy otworu 35 w^issącej przyUddowo 12 mm. Działanie krawędzi tnących 13 jest dokładnie ograniczone, gdyż krawędzie te łączą się po stronie przedrnej z częścią śliggową 14, która ze swj strony przechodzi w nleskrawający zarys ślizgów 20.

Niżej opisano drugi przykład noża skrawającego. PoιwiująJ się na pokazany na fig. 5 do 7 i 9 drugi przykład wykonania noża skrawającego 37 , 33 według ^isa.tiku 1 porównując go z pokazanym na fig. 1 do 4 i 8 pierwszym przykładzie w^nianLa noży 8, 9 można zauważyć, że krawędź tnąca 13 noży skrawających 8, 9 ma identyczne położenie kątowe Jak kąt rizwlerJtIiLa' / kąt 18 względem linii pionot^we/, a więc pokrywa się z kątem skonanego ^azowenia 4, 5, 6 lub 7 wględea osi wzdużnej otworu przelo-totego 2 lub 3. Innego kąta wymaga nóż skrawający 8, 9 o innym położeniu kątowa względem linii pionowj. Ponadto wnUkta potrzeba w^onania nie tylko sfazowań prostych o dowolnym kącie wględem osi rnididmej otworu, lecz także tiazootń o innym przekroju, to znaczy mających przekrój wkLęsły, wi^^kły lub o dowoonie innej formie.

Nóż skrawający pokazany na fig. 1 do 4 1 8 nie byłby do tego przydatny. Dlatego zaproponowano nóż skrawający pokazany na fig. 5 do 7, przy czym mchaniza skrawanLa tym nożem przedstawia fig. 9. Można tam zauwdtyć, że nóż skrawający 37/37 i 38 na fig. 9/w drugim przykładzie ^konania według tego wyniO-azku aa poziomą krawędź tnącą 13, to znaczy leżącą pod kątem prostym 19 względem linii pionowej 32. Sfalowanie 4,5 może mieć teraz prawie dowolny ksztdt, w zależność) od ukształtowania części ślizgowej 14.

Jak już wcześnnej wspominano, część śliggowa aoże być wklęsła, wpUła lub o innej krzywiźnle /zależnie od potrzeby/, przy czym wchodzi się zawsze od prostej, poziomej krawędzi tnącej 13, a tylko część ślizgowa 14 /patrz fig. 5 17/ Jest ukształtowana stosownie do wymaganego kształtu fazki. ^t 33 i ukształtowanie części ślizgowej 14 w tej formie w^onanla noża skrawającego 37, 33 określają więc kąt rizwierJtnla i kształt sfalowania. Przykłady możliwego ukształtowania części ślizgowej 14 pokazuje fig. 5. Widać tam, że obok prostoliniowej części ślizgowej 14 można byłoby przewidzieć rówmeż wHęsłą część ślzgową 14'lub 14, a zamiast prostego sitziwanlt 4 i 5 wetdug fig. 9 powBljaloby w przedmiocie obrabinym tfazooaal.t 5'lub 5 o

161 732 kształcie odpowiadającym ich odbiciu lustrzanemu /linia kreskowa na fig. 5/. Ornacza to, że ukształtowanie części ślZzgoweJ 14 noża skrawającego 37, 38 określa w odbiciu lustrannym kształt sfarowanla 4, 5 w otworze przedmiotu obrabianego. Jest przy tym warunek, żeby krawędź tnąca 13 była ustawiona poziomo, Jak to pokazano na fig. 3 i 9.

Krawędź tnąca 14 Jest przeważnie usytuowana poziomo, ale nie Jest to warunek konieczny dla w/konwiia tego wnnlazku. K*awędź ta może znajdować się też pod dowoonie innym kątem względem linii poziom;), ale kąt ten nie może odbiegać zbyt daleko od poziomu, gdyż osiągnie się działanie noża skrawającego 8, 9 według fig. 8, podczas gdy z określonych powodów wymagany Jest nechanizm skrawania według fig. 9.

W przypadku noża skrawającego 37, 38 według fig. 5 i 7 istotne Jest więc, żeby wychodząc od poziomu krawędzi tnącej 13 dołączyć do niej nieskrawającą, odchyloną promieniowo na zewnątrz względem zarysu ślizoowego 20 część śizzgową 14, która w stosunkowo dużym zakresie może mieć dowlny- kształt, Jak to pokazano na przykładzie części ślizgowej 14*lub 14. Część ś^ggowa rozciąga się. Jak Już wspomniane, aż do zarysu ślZztowezo 20, który przebiega równolegle do linii pionowej 32.

Z fig. 5 widać, że przejście od krawędzi tnącej 13 do części ślizgowej 14 w postaci krzywej Jest usytuowana w pozycji 22. Krawędź tnąca 13 ma dodatni szlif, natomiast część ślzzgowa 14, 14'^ i 14 ma szlif ujemny, żeby uniknąć efektu skrawania.

Ponadto z rysunku noża skrawającego 37 pokazanego na fig. 6 widać, że krawędź 17 zwijacza i łamacza wióru nie Jest ukształtowana pod kątom, Jak to przewidziano w nożach skrawających 8, 9 według fig· 3, lecz że krawędź ta ma postać linii łukowej, której promień krzywizny może zmieniać się w szerokich granicach. im monejszy Jest promień krzywizny tego elementu 12, tym w/ratoiejsze 1 bardziej agresywne Jest skrawanie nożem. Z fig. 6 widać Jeszcze, że od elementu 12 odchodzi skośnie do przodu aż na stronę czołową noża skrawającego krawędź U2, która tworzy kąt 41 względem linii poziomej.

W przypadku noża skrawającego 37, 38 ważne Jest zdejmowanie wióra, Jak to pokazuje fig. 9. Ciodzi mianowiecie o to, żeby za pomocą krawędzi tnącej 13 można było uzyskać poziome zdejmowanie wióra w płaszczyźnie skrawania 4o, przy czym - Jak wspomniano wyżej - ukształtowanie stażowania w przekroju może być dowożę, co zależy z kolei od ukształtowania części śizzgowej 14.

161 732

» FIG.

161 732

161 732

FIG 1

FIG. k

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 90 egz. Cena 10 000 zł

Claims (8)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Urządzenie z nożem skrawającym dt usuwania zadziorów z krawędzi otworów przeltttwych za pomocą ct najmniej Jednego noża, składające się z prostokątnego, krawędziowego korousu z krawędziami tnącymi usuwającymi maaeriał, zaszlioowmnymi powierzchniami przyłożenia oraz z czołową powierzchnią na głowicy nożowj, przykładaną do powierzchni weemęęrznej otwoni, znamienne tym, że ma od strony zewięęrznej względem noża skrawającego /8, 95 37, 38/ nachyloną pod kątem do kra^dzi tnącej /13/ przejściową część ślizgową /14/ która dalej przechodzi w zarys ślizgooy /20/ ukształtowany po stronie czoło^j noża skrawającego /8, 9, 37, 38/.
2. 2. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne t ym, że krawędź tnąca /13/ noża /8,

   9/ skrawającego równlegle do przewidzianego kąta, Jest usytuowana pod kątem /18/, korzystnie około 45°, zaś część ślizgowa /14/ Jest usytuowana pod kątem /33/, korzystnie 40°, wględem linii pionowej /32/.
3. 3. Urządzenie według zastrz. 2, znamienne tym, że w odniesieniu do krawędzi tnącej /13/ noża skrawającego /8, 9/ przewidziano krawędź /17/ zwijacza i łamacza wiórów, przy czym między krawędziami /13, 17/ utworzony Jest kąt /16/ tego rodzaju, że krawędź /17/ oddala się od krawędzi tnącej /13/ rozszerzając się stożkowo.
4. 4. Urządzenie według zastrz. 3, znamienne tym, że kąt /16/ wynosi od 5° do 1j°.
5. 5. Urządzenie według zastrz. 3, znamienne tym, że krawędź /17/ zwijacza i łamacz? wiórów Jest usytuowana pod kątem około 4o³ względem linii pionowej /32/.
6. 6. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że krawędź tnąca /13/ noża sKraw^ącego /37, 33/ zdejmującego wiór pod kątem prostym do kierunku rozwiercania Jest usytuowana pod kątem /19/ wynoszącym 90°, zaś część śizzgowa /14/ jest usytuowana pod doi^onie aniejszym kątem /33/ względem linii pionowej /32/.
7. 7. Urządzenie według zastrz. 6, znamienne tym, że część ślSzgooa /14/ noża skrawającego /37, 33/ tworzy prostą wychodzącą od krawędzi tnącej /13/ i przechodzącą w zarys śLizgowy /20/ noża.

   S, 'UUządzenle według zastrz. 6, znamienne tym, że część ślSzgooa /14* 14/ noża skrawającego /37a, 38/ wychodząc do krawędzi tnącej /13/ 1 przechodząc w zarys ś^zzoowy /20/ noża /37, 33/ ma kształt wklęsły, wypukły lub nieregularny.
8. 9. Urządzenie według zastrz. 7 albo 8, znamienne tym, że w odniesieniu do krawędzi tnącej /13/ noża skrawającego /37, 3&f przewidziano krawędź /17/ zwijacza i łamacza wiórów przy czym między krawędziami /13, 17/ utworzony Jest kąt /41/, od którego wyznaczona Jest łukowa krawędź /17/, której promień krzywizny Jest zmienny w szerokim zakresie.

   1Q. Urządzenie weedług zastrz. 1, znamienne tym, że krawędź tnąca /13/ na przejściu do części śizzgowej /14/ w odniesieniu do wielkości nastawienia wykonywana Jest za pomocą śruby dociskowej punktowej /26/ w narzędziu skrawającym.