PL163124B1 - Tamping assembly of a tamping machine - Google Patents

Abstract

1 . Zespól podbijajacy maszyny do podbijania podkladów toru kolejowego, zwlaszcza do podbijania dwóch bezposrednio z soba sasiadujacych podkladów kolejowych, z co najmniej dwiema parami narzedzi podbijajacych które to pary sa w kierunku wzdluznym maszyny zalozyskowane bezposrednio jedna za druga na przestawianej wysokoscioiw o ramie nosnej narze­ dzi, i których narzedzia podbijajace kazdorazowo przedstawiane przeciwstawnie parami wzdluz maszy­ ny wzglednie wibrowane przez naped dostawczy i wibracyjny sa kazdorazowo laczone rozlacznie w uchwycie oskarda z uksztaltowanym zasadniczo pro­ sto trzonkiem oskarda podbijajacego, który w swoim dolnym obszarze koncowym posiada plytke oskarda, znamienny tym, ze co najmniej obydwa przeznaczo­ ne do zanurzenia w tym samym przedziale podklado­ wym (21) oskardy podbijajace (18, 19) obydwu par narzedzi podbijajacych (3, 4) sa umieszczone na ramie nosnej (9) narzedzi podbijajacych, przy czym ich osie symetrii (22) obejmujace równiez czesci mocujace (23) trzonków leza we wspólnej, prostopadlej do wzdluznego kierunku maszyny plaszczyznie poprze­ cznej (24). Fig 1 PL PL PL PL PL PL PL

Description

Przed^^om^m wynalazku jest zespół podbijający maszyny ao podbijania podkładów toru kolcowego, zwłaszcza do podbijania dwóch bezpośrednio z sobą sąsiadujących podkładów toru, z co najmniej dwiema parami narzędzi podbijających,które w kierunku wzdłużnym maszyny są załozysoowane bezpośrednio jedna za drugę na przestawianej wysokosciowo ramie nośnej narzędzi,i których narzędzia podbijające każdorazowo przestawiane przeciwstawnie parami wzdłuz maszyny względnie wibrowane przez napęd dostawczy i wibracyjny są każdorazowo łączone rozłącznie w uchwycie oskarda z uksztattowanym zasadniczo prosto trzonkeem oekarda podbi ja^cego, który w swoim, dolnym obszarze końcowym posiada płytkę oskarda.

□«^podkładowe zespoły podbijające maszyn do podbijania, poziomowania i prostowania toru, zwłaszcza do podbijania podkładów bezpośrednio sąsiadujących z sobą są znane z europejskiego opisu patenoowego nr EU-PS 0 208 826 oraz z austriackich opisów patentowych nr, nr: AT-PS 313 957, AT-PS 294 895 i AZ-PS 294 897. Te agregaty podbijające są wyposażone w tworzące jedną wspólną jednostkę konstrukcyjną dwie pary narzędzi podbijających i5:tozys^,'.ow^tιyti^ w kierunku wzdłużnym maszyny bezpośrednio jedna za drugą na przestawiane j wysokościowo ramm nośnej narzędzi, a których narzędzia podbijające każdorazowo przestawiane wzdłuz maszyny przeciwstawnie parami względnie olbί^^«atn przez napęd dostawczy i wibracyjny są każdorazowo łączone rozłącznie w uchwycie oskarda z trzonkem™ oskarda podbijającego,który w swoim dolnym obszarze końcowym posiada płytkę oskarda. Te agregaty podbijające sprawdzzłty się znakomicie w praktyce ponieważ tak zwane dwupokładowe maszyny do podbbjajnia toru nie tylko posiadają znacząco większą wydajność ale wskutek tego, ze do tej samej przestrzeni podkładowej są wprowadzane i jednocześnie przeciwstawnie przesuwane weKo^r^e oskardy podbijające, uzyskuje się wyjątkowe pewne i równomierne zagęszczanie. Tym niemonej, podbicie toru o względnie małym rozstawie podkładów lub toru o różnych odległościach pomiędzy podkładami lub z różnymi przestrzeniami podkła4

163 124 dowymi, me zawsze daje się przeprowadzić bezproblemowo ponieważ z jednej strony kształt oskarda podbijającego względnie jego umieszczenie w uchwycie oskarda, a z drugiej strony ograniczona przez wąski rozstaw podkładów droga dostawiania, przeciwstawajj się wystarczającemu dostawaniu a tye samym zagęszczaniu.

Zespół podbijający według opisu patentowego nr 0E-P3 1 2Θ7 100 posiada. Jak ^^mka szczególnie z głównego rzutu poziomego w tej pozycji bibliograficznej, łącznie cztery pary narzędzi podbijających, które składają się z przeciwstawnie przestawianych i każdorazowo wprowadzanych w złoże tłucznia po obu stronach wzdłużnych podkładu i po obu stronach szyny i wibracyjnych narzędzi podbijaJących szczególnie mających kształt oskardów podwójnych. Te narzędzia podbijające, należące do par narzędzi podbijających względnie grup takich par, załozyskowanych w bezpośrednim sąsiedztwie w kierunku głównym maszyny na przestawianej wysokościowo ramie nośnej narzędzi, sj poprzez napędy dostawcze przestawiam w kierunku wzdłużnym maszyny każdorazowo parami przeciwstawnie i sj połączone z napędem wibracyjnyn i z napędem przestawiania wysokościowego dla wspólnego wprowadzania w złoze tłucznia. Zespół podbijający posiada więc łącznie cztery pary narzędzi podbijających z zasadniczo prosto ukształtowanymi oskardami podbijającymi, przy czym łącznie osiem wewnntrznych oskardów podbijających przewidzianych do wprowadzania w tłuczeń po lewej i prawej stronie szyny, w położeniu wyjśćowwym. /położenie otwarcia par narzędzi podbijających/ posiada zwrócony ku sobu kształt klinowaty co powoduje; ze przy wąskim rozstawie podkładów nie zawsze κ^^^18 uzyskać wystarczającą drogę dostawiania. Ten zespół podbijający dla zmnleJszlnia powyższej niedogodności posiada nieco bardziej złożoną budowę, przy czym oskardy podbijajęce sj w kierunku poprzecznym nieznacznie poprzestawiane względem siebie aby urnooliwić rozmieszczenie obydwu narzędzi tak blisko siebie jak jest wzl^we dla ^atwmia pokonywania oporu wnikania w tłuczeń szczególnie w przypadku złóz tłucznia silnie porosłego narostam. Przy stosowaniu tego rodzaju maszyn, w przypadku bardzo różnorodnych odstępów pomiędzy podkłaoami , przy podkładach umeszczonycn ukośnie względnie przy podkładach poowojnych pod stykami szyn, mogą wystąpić trudności polegające na tym, ze nie zawsze udaje się szybko i ławwo prawidłowo upozycjonować agregat dla uniknięcia omówionych zakłóceń w pracy. Szczególnie rozszerzający się nieco klmowato ku kórze łączny kształt obydwu wewnntrznych oskardów podbijających jest niekorzystny w przypadku wyjątkowo wąskiego rozstawu podkładów, ponieważ podczas dostawiana górny obszar oskarda podbijaąącego uderza o górną krawędź podkładu i niedopuszcza do realizacji pełnego ruchu dostawczegc.

Z opisu patenot^wego nr AT-PS 294 897 znanym jest narzędzie podbijające dla tego rodzaju dwupodkłatooeJ maszyny do podbijania toru,która posiada nu płaską płytę podbijającą ale plafoofmę o falistmm przekroju poprzecznym,;! w której oθ1onltrzle oskardy podbi ja jące łącznie ośmiu narzędzi podbijających, w obszarze poniżej uchwytu trzonka. Dosiadają zagięcie ozięk.i czemu można uzyskać ulepszony i wystarczający dla średnich odstępów międzypodkłudowych przebieg dostawiania. Również i ten zespół podbijający z łącznie szesnasoorna oskardami podbijajcymi sprawdził się doskonale w praktyce. Wykonawstwo oskardów podoi |aję· cych z pojedynczym lub podwójnym zagiędem jest jednak w stoeunku oo wykonawstwa oskardów; z prosf^rn trzonkum bardziej skomplikowane. Ola bardzo małych przedziałów podkładowych, górne obszary tych wewnn ę mych oskardów podbi ja jcych nie pozwalają jednak na wystarczający ruch dostawczy.

Znane są wreszcie tak zwane rozprężne zespoły podbijające dla maszyn torowych np. według opisu patenuwego nr AT-PS 369 067. W tym tak zwanym bllźnlelymm zespole podbiJ^Jętmm dla maszyn do podblJaJnla toru, z załozyskowanymi na przestawianym wysokościowo dźwigarze narzędzi podbijajcych i polllnaczolymi do zanurzania po lewej i prawej stronie każdego pasma szyn w dwie bezpośrednio po sobie następujące przestrzenie podkładowe a tworzącymi łącznie cztery pary narzędzi podbijających, te narzędzia podbijające wraz z nim przyporządkowanymi napędami dostawczym i wspólnym napędzie ollracylnym są w grupach po dwie pary rozprężnych narzędzi podbijających wraz z ich napędami dostawczymi umieszczono lustrzanie względem, pionowej płaszczyzny wzdłużnej szyn na wspólnym wychylnym dźwigarze wibracynnym. Każda z par narzędzi podbijających jest założysuwana obrotowo wokół osi prostopadłej do pionowej płaszczyzny wzdłużnej szyn na dźwigarze narzędzi podbijających, a swoim górnym

163 124 końcem jest dołączona do napędu wibracyjnego. Również i te oskardy podbijające tych tak zwanych rozprężnych narzędzi podbijających, w położeniu wyjściowym tzn. przy wnikaniu obydwu oskardów poo bi ja jących w wspólną przestrzeń podkłal'oo.'ę , są tak rozmieszczone w.zględnie tak załozyskowane w uchwytach oskardów podbijających, ze tworzą kształt klinowaty wskutek czego nie zawsze jest możlwwym uzyskanie wystarczającego ruchu dostawczego.

Zadanie wynalazku polega więc na tym by uiworzyć zespół podbijający dla maszyn do pod bijania toru, omówionego na wstępie rodzaju służący podbijaniu dwóch bezpośrednio z sobą sąsiadujących podkładów jednego toru, o lepszych właściwościach eksploatacyjnych, szczegół nie pozwalający na bezproblemowe podbijanie torów/ również o węższych przedziałach podkładowych względnie o przedziałach podkładowych o różnej szerokości spowodowanych ukośnym u^c^teneani podkładów.

Według wynalazku, zadanie zostało rozwiązane przez :c, ze co najmniej obydwa oskardy podbijające obydwu par narzędzi podbijających przeznaczone do zanurzania w ten sam przedział podkładowy, z swymi osiami środkowymi i swym uchv/y'taei trzonków są umieszczone na ramie nośnej narzędzi w jednej wspólnej płaszczyznę poprzecznej przebiegającej prostopadle do kierunku wzdłużnego maszyny.

Przy takim zadziwiająco prostym wynalazczy- rozwiązaniu jednorzędowego ustawienia osraroow podbijającvch,które wnikają w jeden i ten sam przecział podkładowy, zespół podbijający wyposażony w tego rodzaju oskardy podbijające umozlimia w wyjątkowo korzystny sposób obrobkę również tn^i^w z wąskimi przedziałami podkładowym względnie z różnymi rozstawami podkładów, przy si-nnym i równomiernym podbljaniu, z jeszcze wystarczaJęcym ruchem dostawczym. Ponadto, dla takiego jednorzędowego ustawiena tych bezpośrednio z sobą sąsiadujących oskardów podbijających korzystnie llezbęnnmΓ. jest prosty kształt oskarda podb^ającego szczególnie w górnym obszarze chwytu trzonka co jest prostsze i tańsze w wykonamtwu.

Szczególne zalety wynalazku uzyskuje się przez to, ze oskardy podbijające przy ojlJtkowo małym zapotrzebowaniu przestrzeni są rolmleslcllne w sposób mooliwie skupiony i w jeor.ej i tej samej płaszcza^nie poprzecznej. .'.'skutek tego, ze to tak ciasne rllmllslcllne w wspólnej płaszczyźnie plprllClnlJ obejmuje także uchwyty trzonków to istnieje możliwość, ze w korzystny sposób po nleutuddnlonym ruchu zanurzającym można dokonać dostawienia oskardów podbijających zanurzonych w tym samym przedziale podkładowym dla trwałego zagęszczenia podłoża podkładów. Polega to na tym, że obecnie, unikające zagięć w górnym obszarze zasadniczo proste ukształlowenl oskardy podbijające umieszczone srn^^mi osiami środkowymi w płaszczyźnie poprzecznej, pozwalają na uzyskanie większej i pozbawionej przeszkód drogi dostawiania, również w górnym obszarze końców podkładów, i. ten sposób stworzono po raz pierwszy dwupodkładowy zespół podbijaąęcyj który przy nieogranczonnym wykorzystaniu wyjątkowo dużej wydajności podbijania może być bez przeszkód używany również dla torów o bardzo nieregularnych lub bardzo małych odstępach pmęlln podkładami. Ponadto, dzięki mozlloie najc rozmieszczeniu oskardów podbi ja ąęcych w dwupodkładowym zespole podbijającym, korzystnie mniejszym jest opór wprowadzania puczas zanurzania agregatu podb^ającego w tłuczeń szczególnie bardzo twardych względnie pokrytych nalotami złoz tłucznia.

Szczególnie korzystne rozwiązanie wynalazku polega na tym, ze newnntrznl oskardy poobij^ąące wraz z swoimi chwytami ti^^or^t^ców są ueuslcllnl osiami środkowymi w poprzecznej płaszczyźnie symetrri zespołu podbija^cego. Dzięki takiemu prostemu i celowemu środkowemu umieszczeniu oewnltΓlnnch oskardów podbijających, również duże siły występujące udarowo podczas zanurzania, są w korzystny sposób przejmowane symeerycznie i lepiej przez zespół podbijający względnie przez jego obydwa słupy prowadzące.

Bardzo korzystne i celowe rozwiązanie według wynalazku polega ponadto na tye, ze wszystkie osiem trzonków wnikających w jeden i ten sam przedział podkładowy trznych oskardów podbijających układów par narzędzi podbijających przewidzianych do zanurzania po dwa na raz w tłuczeń po lewej i prawej stronę szyny, a należących do zespołu podbijającego przewidzianego do jednoczesnego podbijana dwóch sąsiadujących z sobą podkładów, są umieszczone swio^mi osiami środkowymi obejmującymi również i chwyty trzonków w płaszczyźnie poprzecznej przebiegającej prostopadle do wzdłużnego kierunku maszyny względnie w poprzecznej płaszczyźnie syneni! zespołu podbijającego. '.V tego rodzaju zespole podbija163 124 jącym, wykazującym łącznie szesnaście oskardów podbijających, w^nalezcze rozmieszczenie tycn wielu wewnntrznych oskardów podbijających ma szczególne znaczenie, ponieważ wskutek zwiększonej ilości potrzebują one więcej przestrzeni i przez to utrudniaj? wnikanie w .'•zsze przedziały podkładowe, ft zwięzku z tym, odpowiednio wąskie rozmieszczenie wewnętrznych oskardów podbijających jest szczególnie korzystne dla nieutrudnionego ich wprowadzania z wystarczyęącyrn ruchem dostawczym również w wąskie przedziały podkładowe , ponieważ można wo..czas .. pełni wykorzys tac w sposóo mezawęzony szczególne zalety barazo dobrze sprawdzonego w praktyce dwupodkładowego agregatu podbijającego o łącznie szesnastu oskarcach podbijających również w przypadku torów c mniejszej podziałce podkładów.

Zgodnie z dalszym ^^υ51πυπι rozwięzaneer wynalazku, płytki oskardów połączone z dolnym końcem trzonka oskardów odpowiednio obu wewnętrznych oskardów podbijających gramczęcycn z lewę i prawę stronę szyny sę względem wzdłużnego kierunku trzonka oskardu ukształtowane asymetrycznie, a względem siebie ustawione lustrzanie, przy czym ta połówka płytki oskarda która znajduje się bezpośrednio na przeciwko szyny korzystnie jest mniejszę od drugiej. połówki płytki oskarda. To specjalne, odbiegające od zwykle spotykanego, asymetryczne rozneszczemie płytek oskardów graniczących z szynę umoóliwia lepsze przemieszczanie wzglęor . e ustawienie oar wewnn ę rznych oskardów podbi ja ę ących w kierunku szyny wzglęcT.e oodicza podiuładu. Przy pomocy tak ukształtowanego zespołu podbijającego można uzyskać korzystną koncentrację nacisku zagęszczajęcego w miejscu skrzyżowania szyny z podkładem.

Zgodnie z dalszym celowym i korzysmym rozwini^ęcemm wynalazku oskardy podbijające kazcej pary narzędzi podbijajęcych,które w kierunku wzdłużnym maszyny względnie toru sę ustawione naprzeciwko siebie, sę w kierunku poprzecznym względem siebie poprzestawiane.

To poprzestawiane ukształtowane oskardów podbijaęących należących do jednej pary narzęazi podoijaęęcych pozwala na proste o celowe, symetryczne rozmieszczenie trzonków wszystkich oskardów przyporządkowanych jednej stronie szyny, w stosunku do pionowej płaszczyzny symeerii przebiegajęcej prostopadle do wspólnej płaszczyzny poprzecznej wewnntrznych oskardów podbijających jednej strony maszyny. W ten sposób, pomimo tego, ze zewnętrzne oskardy podbijające sę węższe od wewnntoznych, można uzyskać równowerne zagęszczanie tłucznia.

Szczególnie korzystne rozwięzanie według wynalazku polega ponadto na tym, ze trzonki czterech, przewidzianych na każdej 6rrolle szyny, wewnntoznych oskardów podbijaęęcych obydwu par narzędzi podbijających umieszczonych w wspólnej płaszczyźnie poprzecznej względnie w poprzecznej płaszczyźnie βγη^τ^ι zespołu podbi ja jęcego sę rozmieszczone w jednakowych odstępach korzystnie odpowiadajęcych w przybliżeniu szerokości jednej płytki oskarda. Równo/merne rozmieszczenie trzonków oskardów w odstępach odpowiada jęcych w przybliżeniu szerokości jednej płytki oskarda pozwala, przy zachowaniu niezawodnego bezpieczeństwa przed wzatemnye llekorzyslnye^ oddziaływaniem, na molllwie najgęstsze rozmieszczenie oskardów podbija^^c^y^ch zarówno w kierunku wzdłużnym zespołu podbiJaęącego jak i w kierunku wzdłużnym płaszczyzny poprzecznej i to przy najprostszym konstrukcyjnie układzie łożyskowania na ramie narzędziowej zespołu podbijającego.

Zgodnie z dalszym klrsyslnym rozwiązaniem wynalazku, przewidziane na jednej stronie szyny i umieszczone w wspólnej płaszczyźnie poprzecznej, oewnltrsne oskardy podbijające obydwu par narzędzi podbijających sę zawsze przemiennie przyposzędlowane jeonej względnie drugiej parze narzędzi podbijających wykazujęcych widlasty uchwyt oskarda. Przez takie wzajemne zazębianie się₍^zmieszczenie wewnntrznych oskardów podbijających można srea^01^ wyjętkowo ciasne a przez to 1 wyjętkowo wąskie ukształtowanie wewnn ę rznych oskardów podbijaęących co pozwala na llzproblemowe ich zanurzanie w wąsku przedziały podkłanwe. .'.idlaste chwytanie oskardów narzędzi podbi jaęęcych zapewnia m^de 1 trwałe ustalanie trzcnków oskardów, zdolne do sprostania stonym lbcięsenlon, bez utrudnienia dokonywanego w pr^e^cownym kierunku ruchu dostawczego, przy czym również 1 ten konstrukcyjny kształt umzżiwia puste 1 celowe łożyskowanie narzędzi podbijajęcych na ramie narzędziowej zespołu pldbiJatęcego.

Zgodnie z dalszym kolzyslnym rozwiązanem wynalazku wszystkie wewnltrzne 1 zewnętrzne oskardy podbijające sę umilszcslnl w trzech płaszczyznach poprzecznych przebiegających

163 124 prostopadle do wzdłużnego kierunku maszyny, przy czym wzajemny odstęp pomiędzy tymi trzema płaszczyznami poprzecznymi względnie ich osiami środkowymi jest w kierunku wzdłużnym maszyny, równy w przybliżeniu przeciętemu rozstawowi podkładów, korzystnie około 520 mm. Umieszczenie wszystkich oskardów podbijających dwupodkładowego zespołu podbijającego w trzech jedynie płaszczyznach poprzecznych umozżiwia szybkie centrowanie oskardów podbijających względnie zespołu podbijaiącego nad przyporządkowanymi przedziałami podkładowymi szczególnie toru z podkładami drewnianymi o małym rozstawie podkładów, również w przypadku podkładów ułożonych ukośnie i wynikających z tego jeszcze węższych odcinków przedziałów podkładowych, nie istnieją trudności z wprowadzeniem znajdujących się w jednej tylko płaszczyźnie poprzecznej wewnnęrznych oskardów podbijających w tłuczeń takiego węższego odcinka przedziału podkładowego i dokonywaniem ich ruchu dostawczego.

Bardzo celowe i korzystne rozwiązania wynalazku polega na tym, ze w położeniu otwarcia, odległość pomiędzy płytkami wewnnęrznych oskardów podbijajęcych wprowadzanych w ten san przedział podkładowy, a należących do różnych par narzędzi podbijającym, mierzona w wzdłużnym kierunku toru, wynosi co najmniej 75 mm, a więc w przybliżeniu ćwiartkę przeciętnej szerokości przedziału podkładowego. Przy takm maksynulnie uzyskiwanym odstępie płytek wewnnęrznych oskardów podbijających, można nawet w przypadku terów o bardzo wąskich przedziałach podkładowych dokonań bez trudności jakościowo nieograniczonego podbicia.

drugiej strony, zostaje zachowana odległość pomiędzy płytkami oskardów która zapewnia, ze pomno wzdłuznycn drgań oskardów podbijających nie zzchodzl do niekorzystnych wzajemnych zetknięć płytek a płytki te mogę być w trwały sposób zamocowane na dolnym końcu trzonka wykazującym wystarczajęcę Stabilność.

.. deiszym celowym i Korzystnym rozwiązaniu wynalazku, rozstawienie wzdłużne obydwu nnnętrznych oskardów podbijajęcych merzona w obszarze płytek oskardów w położeniu dostawienia iub w położeniu mθksymalanegz zamknięcia obydwu par narzędzi podbijajęcych przy wystarczającym zagęszczeniu, wynosi do 40;_o przeciętnej szerokości przedziału podkładowego, korzystnie około 11 cm. Dzięki wynalazczmu rozmieszczeniu wewnnęrznych oskardów podbijających w jednej płaszczyźnie poprzecznej , nawet przy względnie niewielkm rozstawieniu wzdłużnym zamnięcia wynoszącym tylko około 40'/ szerokości przedziału podkładowego zapewniona jest oroga dostawienia wystarczająco rtuza dla uzyskania wystarczającego zagęszczenie tłucc nia. Uzyskuje się to wskutek tego, ze podczas osiągania przez wewnętrzne oskardy podbijające położenia zamkonęcia w jednej wspólnej płaszczyźnie, oskardy te w swoich górnych obszarach korcowych rozsuwają się tylko nieznacznie i w juz oslęgtl^yym położeniu zamknięcia tworzą kształt zwężajęcy się klnnc^wato ku tjórzs, wskutek czego zwrócone ku sobie górne krawędzie podkładów nie przeszkadzają ruchowi dostawianemu. Uzyskuje się wystarczającą dla podbicia względnie dużą orogę Dostawienia płytek oskardowych znajdujących eię w dolnym końcu .rzut··· kow oskardów.

Trzonek oskarda, który wraz z swoim chwytem trzonka jest zasadniczo ukształtwwany prostoltnzlwo, w swoim dolnym obszarze końcowym posiada względem wzdłużnego kierunku trzonka odgię:oe sk^ezw^^t,a zgodnie z kteΓunkaem dostawiania i z którym to zdg.^.i^aem jest połączony ko;vstr,ie przez spawanie koniec płytki oskarda, ukształtowanej zasadniczo płasko i przebiegającej zasadniczo równolegle do trzonka oskarda względnie jego osi środkowej przy czym płytka oskarda swoją powierzchnią podbijającą wystaje, korzystnie o około 35 mm przed środkową oś oskarda podbbjającego. Tak uksztaHowany oskard dzięki swojemu zasadniczo proseemu kształtowi może byc ławo wytwarzany i w szczególnie korzystny sposób może być używany jako oskard wewntirzπy jak i jako oskard zewnętrzny. Dzięki odgięciu znaJduJcalmu się w dolnym obszarze końcowym, płytka takiego oskarda podbiJaąącego wbudowanego w zespół do podbijania dla poprawienia zagęszczenia tłucznia nad dolną krawędzią podkładu, może być dostawiana nieco poniżej podkładu. Płytka oskarda wskutek wysunięcia jej do przodu może być uksztaHdwana odpowiednio szeroko bez stykania się z graniczącymi trzonkami sąsiednich oskardów podbijaJących.

ο

163 124

Wynalazek zostanie dokładniej wyjaśniony w przykładzie wykonania na rysunku,na którym fig. 1 przedstawia widziany z boku zespół podbijający dla maszyn do podbijania torów do podbijania dwóch bezpośrednio z sobą sąsiadujących podkładów jednego toru, przy czym wszystkie wewnętrzne oskardy podbijające są umieszczone w jednej, wspólnej płaszczyźnie poprzecznej przebiegającej prostopadle do kierunku wzdłużnego maszyny, fig. 2 - oskardy podbijające, w przekroju wzdłuz linii II na fig. 1 przechodzącej przez wszystkie oskardy poobijające, przy czym dla lepszego zrozumienia wrysowano dodatkowo tor położony ponad ołaszczyzną przekroju, fig. 3 - cztery wewnntrzne oskardy podbijające w przekroju wzdłuż linii III-III na fig. 2, przy czym oskardy są umieszczone po jednej stronie szyny we wspólnej płaszczyźnie poprzecznej, fig. 4 - fragment widoku z boku wewnntrznych oskardów podbijających, przy czym w porównaniu do toru z fig. 1 i 2, podkłady posiadają rozstaw zmniejszony o około 40.,, a fig. 5 - fragment widoku z boku oskarda podbijającego wraz z podkładem betonowym w powiększeniu.

Przedstawiony na fig. 1 zespół podbijający 1 Jest przystosowany do podbijania dwóch bezpośrednio z sobą sąsiadujących podkładów drewnianych 2 i w tym celu po każdej stronie wzdłużnej szyn posiada dwie pary narządzi podbijaJęcych 3,4 umieszczonych jedna za drugą w wzdłużnym kierunku maszyny wzglądnie toru i posiadających po cztery obrotowo załozyskowane narzędzia podbijające 5 do 8. Narzędzia te są założyskowane obrotowo na ramie nośnej narzędzi 9,która przy pomocy napędu 10 jest przestawiana wysokościowo wzdłuz pionowych słupów prowadzących 11. Narzędzia podbijające 5 do 8 są dostawiane ku sobie przez napędy dostawcze 12 i wiDrowane przez umieszczony w środku napęd wibracyjny 13. KeZde z narzędzi podbijaJących 5 oo 8 obydwu per narzędzi podbijających 3,4 jest poprzez znajdujący się w dolnym obszarze końcowym uchwyt 14 oskarda połączone z zasadniczo proste ukształtownnym trzonkiem 15 oskarda podbijaąącego 17, 18, 19 i 20 posiadającego w dolnym obszarze końcowym płytkę 16 oskarda. Przewidziane do zanurzania w tym samym przedziale podkładowym 21, wewnętrzne oskaroy podbijające 16,19 obydwu par narzędzi podbijających 34 są umieszczone na ranie nośnej narzędzi 9 przy czym osie symetrri 22 tych oskardów wraz z ich uchwytami 23 znajdują się w jednej wspólnej płaszczyźnie poprzecznej 24 prostopadłej do wzdłużnego kierunku maszyny względnie toru. Osie aymeerri 22 wewnnęrznych oskardów podbijaąijcy^ch 18, 19 wraz z ich uchwytami ti*^onl<ć^w 23 lezą w płaszczyźnie poprzecznej 24, która jednocześnie stanowi poprzeczną płaszczyznę syiweni 25 agregatu podbi ją-cego 1.

wszystkie wewnntrzne i zewnętrzne oskardy podbijające 18,19 względnie 17, 20 są umiesz czone w trzech płaszczyznach poprzecznych 24, 26, 27, prostopadłych względem wzdłużnego kierunku maszyny lub toru. Rozstawienie a trzech płaszczyzn poprzecznych 24, 26, 27 względnie osi symeem 22, merzone w wzdłużnym kierunku maszyny względnie toru, odpowiada przeclęieemu rsz$t^oool podkładów, to znaczy wynosi około 520 mm. Odstęp b pomiędzy płytkami 16 zanurzanych w tym samym przedziale podkłdSowye 21 weKo^^nych oskardów podbija,]ęcych 18,19 należących do różnych par narzędzi podbijających 3,4, mierzony w kierunku wzdłużnym toru wynosi w położeniu otwarcia co najmniej 75 mm. Odpowiada to w przybliżeniu r.wiartce przeciętnej szerokości przedziału podkładowego c co w przypadku podkładów drewnianych wynosi około 280 nm. Przez d oznaczono rozstawienie naprzeciwległych oskardów* podbijających 19,20 w^Ględnie 17,18 pary narzędzi podbijaąij^y^ch 3,4 w położeniu początow^rtym ^względnie otwartym, przed zanurzenier w tłuczeń. W przedstawsonyn przykładzie, rozstawienie to wynosi około 453 mm. Przez e oznaczono rozstawienie obydwu dostawianych do siebie oskardów podbijających 19, 20 względnie 17,18 w położeniu maksymalnego zamknnęcia. Rozstawienie e wynosi około 240 mr,. Rozstawienie drewnianych podkładów 2 połączonych z szynami 28 i tworzących tor 29 wynosi około 520 mim.

Jak to szczególnie pokazano na fig. 2, wszystkie osiem 15 zanurzonych w jeden i ten sam przedział podkładowy 21 wewnnęrznych oskardów podbijających 18,19 dwóch przewidzianych do zanurzenia w tłuczeń po lewej i prawej stronie szyny 28 układów* par narzędzi podlai jaąięc^ycth 30, 31 zespołu podbi ja ąącego 1 przygotowantgo do jednoczesnego podbijania dwóch sąsiednich podkładów, swoimi osiami syMfr^ 22 jest umieszczonych w płaszczyźnie poprzecznej 24 względnie poprzecznej płaszczyźnie symetΓri 25 agregatu podbiJ8Jęcegs 1, prostopadłej do wzdłużnego kierunku maszyny względnie toru. Obydwie płytki oskardowe 32 obydwu graniczących z lewą i prawą stroną szyny 28 wewnnęrznych oskardów podbijających 18 są

163 124 względem wzdłużnego kierunku trzonka oskarda lub osi symetrii 22 ukształtowane asymetrycznie, a względem siebie sę , w odniesieniu do wzdłużnej płaszczyzny syi^mn-r:L szyn, ustawione symeerycznie, przy czym połówka płytki oskardowej 32 leząca bezpośrednio naprzeciwko szyny 28 jest mniejsza od drugiej połówki tejże płytki. Lezęce naprzeciwko siebie w kierunku wzdłużnym maszyny lub toru, oskardy podbijające 17, 18 względnie 19, 20 każdej pary narzędzi podbijających 3,4 sę w kierunku poprzecznym względem siebie nieco przedstawione wskutek czego w kierunku wzdłużnym toru sę umieszczone naprzeciwko siebie z pewnym przestawieniem. Przewidziane na każdej stronie szyny cztery trzonki 15 umieszczonych w wspólnej płaszczyźnie poprzecznej 24 zespołu podbijającego 1 wewnntrznych oskardów podbijaJących 18,19 obydwu par narzędzi podbijających 3,4 sę rozmieszczone w jednakowych względem siebie odstępach. Korzystnie odstęp ten odpowiada w przybliżaniu szerokości jednej płytki oskardowej 16. Umieszczone na jednej stronie szyny wet^w-ętrzne oekardy podbijające 18,19 sę naprzemiennie przyporządkowane jednej względnie drugiej parze narzędzi podbijaJęcych 3 względnie 4. Przez f oznaczono zmnejszony wskutek ukośnie ułożonego podkładu drewnianego 2 rozstaw 21 przedziałów podkładowych w końcowym obszarze podkładu. Również i przy takim, dodatkowo zmniejszanym w stosunku do przecięnnego i tak juz bardzo małego, przedziale podkładowym, wynalazczo ukszta^owany zespół podbijający, szczególnie z licznymi wewnntrznymi oskardami podbijającymi 18,19 może być bez przeszkód i ograniczeń zanurzany w tłuczeń.

Zgodnie w fig. 3, narzędzia podbijające 6,7 wewnętrznych oskardów podbijających 18,19 posiadeję widełkowato ukształowwane uchwyty 14 trzonków, oziąki czemu narzędzia podbbjające 6-7 pomimo zaząbiającego się rozmieszczenia wewnntrznych oskardów podbijających 18,19 mogę być bez przeszkód dostawiane.

>. przykładzie pokazanym na fig. 4, rozstawienie g drewnianych podkładów 2 wzglęa.'.it αbyαwu wewnnjrznych oskardów podbijających 18,19 merzone w obszarze płytek oskardowych 16 w położeniu dostawiania względnie w położeniu maksymalnego zamknięcia obu par narzędzi podoi jajęcych 3,4 przy w/ystarczającyni zagęszczeniu, wynosi αkαłα 40% przeciętnej szerokości przedziału podkładowego c to znaczy około 11 cm. Oznacza to, ze nawet przy tak małych odstępach pomiędzy podkładami tzn. przy podkładach ułożonych wyjątkowo ukośnie lut poprzesuwanych w wzdłużnym kierunku toru przy użyciu wynalazczo ukształtowanyci^ wewnntrznych oskardów podbijajęcych 18, 19 można tor podbić bez przeszkód, z oyόrarcz^tęcyę zagęszczeniem.

Na plzedstawtonyn w powiększeniu na fig. 5, widoku oskarda podbijającego 19 widać, ze zasadniczo prosto uk8Ztałtowany trzonek oskarda 15, jedynie w swoim dolnym obszarze końcowym posiaαa względem wzdłużnego kierunku trzonka względnie osi syn^eni 22, niewielkie odgięcie 33, skleαύo(aęe w stronę dostawienia. Do odgięcia tego jest przymocowane zakończenie płasko ukształtowanej płytki oskardowej 16 względnie 32 ustawionej zasadniczo równolegle do trzonka oekarda 15 względnie do osi óynmtr.f.i. 22. Płytka oskardowa 16 wstaju przy tym, swoją powierzchnię podbijającą 34 o około 35 mm przed O6ię symeerri 22 oskarda podbijającego 19. Ozięki odgięciu dolnego końca trzc-nka oekarda 55 wyposażonego w płaszczyzną do spawania, płytka oskardowa 16 względnie 32 mcze być doprowadzona przez dostawianie az do położenie korzystnego dli zagęszczania, tui. nrzed dolny krawędzią betonowego podkładu 36 rc umoαl.^.old pcdbicie podłoże podkładu »; cprymalny sposób.

Za pomocą tego wynalazczo ukształtowanego zespołu podbijającego 1 i w tenże sposób rozmieszczonych i ukształtowanych wewnntrznych oskardów podbijajęcych 16, 19, można w szczególnie korzystny sposób podbijać całkiem bezprobemniowo również tory o względnie maaej podziałce podkładów i wynikającej z tego ^^aej szerokości przedziałów podkładowych. Dzięki bardzo ciasnemu rozmieszczeniu wewnntrznych oskardów podbijających 13, 19 nawet przy niedokładnym środkowym w/centrowaniu zespołu 1 nad podkładami 2 często wykazujęcymi nieregularne przedziały podkładowie można dokonać zanurzenia bez przeszkód w tłuczeń wszystkich szesnastu oskardów podbijajęcych 17 do 20,a nastąpnie dokonać nieograniczonego podbicie.

Można również jak to pokazano szczególnie na fig. 2 i 4, w przypadku wyjątkowo wąskich, zmniejszonych przez ukośnie ułożone podkłady 2 do 40% przeciętnej szerokości, przedziałów podkładowych dokonać bez przeszkód podbicia. Oest to możliwie przede wszystkim dzięki temu, ze w6wnętrzne oskardy podbijaJące które_;w górnym obszarze są zasadniczo ukształtowθne prostαlęnαowo mogę być bez przeszkód przesunięte z wspólnej płaszczyzny poprzecznej az do graniczącej z nią wzdłużnej strony podkładu.

Claims (10)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Zespół podbijający maszyny dt podbijania podkładów ttru kolejowego, zwłaszcza dt podbijania dwóch bezpośrednio z sobą sąsiadujących podkładów kolejowych, z co najmniej dwiema parami narządzi podbijających które to pary są w kierunku wzdłużnym maszyny załozyskowane bezpośrednio jedna za drugą na przestawianej wysokościowo ramie nośnej narządzi, i których narządzia podbijające każdorazowo przestawiane przeciwstawnie parami wzdłuz maszyny wzglądnie wibrowane przez napąd dostawczy i wibracyjny są każdorazowo łączone rozłącznie w uchwycie oskarda z ukształtowanym zasadniczo prosto trzonkiem oskarda podbijającego, który w swoim dolnym obszarze końcowym posiada płyTkę oskarda, znamienny t y m. że co najmniej obydwa przeznaczone do zanurzenia w tym samym przedziale podkładowym /21/ oskardy podbijające /18,19/ obydwu par narządzi podbijających /3,4/ są umieszczone na ramie nośnej /9/ narządzi podbijających, przy czym ich osie symeerii /22/ obejmujące również cząści mocujące /23/ trzonków lezą we wspólnej , prostopadłej do wzdłużnego kierunku maszyny płaszczyźnie poprzecznej /24/.
2. 2. Zespół podbijający według zastrz. 1,znamienny tym, ze wewnętrzne oskardy podbijające /18,19/, których osie symeerri /22/ obejmują również cząści mocujące /23/ trzonków, lezą w poprzecznej płaszczyźnie symeern /25/ zespołu podbijeąącego /1/.

   5. Zespół podbijający według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, ze łącznie osiem trzonków /15/ zanurzonych w jeden i ten sam przedział podkładowy /21/ nych oskardów podbijających /18,19/ dwóch przeznaczonych do zanurzania w tłuczeń po lewej i prawej stronie szyny /28/ układów par narządzi podbijatęcych /30,31/ zespołu poaDijającego /1/ przyszywanego do jednoczesnego podbijania dwóch sąsiednich podkładów, jest umieszczonych swc^imi osiami syn^em /22/ obejmującymi cząści mocujące /23/ trzonków w prostopadłej do wzdłużnego kierunku maszyny płaszczyźnie poprzecznej /24/ wzglądnie poprzecznej płaszczyźnie symen*n /25/ zespołu podbijaąącego /1/.
3. 4. Zespół podbijający według zastrz. 1 albo 3,znamienny t y a, ze połączone z odpowiednim dolnym końcem /35/ trzonka płytki oskardowe /32/ obydwu graniczących z Iową i prawą stroną szyny, wewnnąrznych oskardów podbijaąących /18,19/ są w odniesieniu do wzdłużnego kierunku trzonka oskarda ukształ^u^ne asymeerycznie i są względem siebie symeerycznie rozmieszczone, przy czym korzystnie połówka płytki oskardowej /32/ znajdująca sią bezpośrednio naprzeciwko szyny jest mniejsza od drugiej połówki płytki oskardowej.
4. 5. podbijający według zastrz. 3, znamienny t y ia, ze leżące naprzeciwko siebie w wzdłużnym kierunku maszyny wzglądnie toru oskardy podbijające /17,18 w^glądnie 19,20/ każdaj pary narządzi podbijających /3,4/ są w kierunku popizecznym poprzestawiane względem siebie.
5. 6. Zespół ptdllJatący według zastrz. 3, znamienny t y m, ze cztery umieszczone na każdej stronie szyny trzonki /15/ wewnnąrznych oskardów podbijających /18,19/ obydwu par narządzi podbijających /3,4/ lezących w wspólnej płaszczyźnie poprzecznej /24/ wzglądnie poprzecznej płaszczyźnie symmern /25/ zespołu podbijaąącego /1/ są rozmieszczone w jednakowych odstępach, które korzystnie są równe szerokości jednej płytki /15/ oskarda.
6. 7. Zespół podbijający według zastrz. 5, znamienny t y m, ze umieszczone na jednej stronie szyny i uιeliszcztni w wspólnej płaszczyźnie poprzecznej /24/ oewπętrzęe oskardy podbijające /18,19/ obydwu par narządzi podbijających /3,4/ są przyporządoowane naprzemiennie jednej wzglądnie drugiej parze narządzi podbijaąących /3,4/ korzystnie posiadających widełkowato ukształtowany uchwyt trzonka /14/.
7. 8. Zespół podbijający według zastrz. 5, z n a m i e η n y t y m, ze wszystkie wewnętrzne i zewnętrzne oskardy podbijające /17,18,19,20/są umieszczone w trzech prostopad163 124 łych do wzdłużnego kierunku maszyny płaszczyznach poprzecznych /24,26,27/ przy czym odstęp /a/ pomiędzy trzema płaszczyznami poprzecznymi /24,26,27/ względnie ich osiami środkowymi /22/ mierzony w wzdłużnym kierunku maszyny odpowiada w przybliżeniu przeciętnmmu oostępowi pomiędzy podkładani i korzystnie wynosi około 520 mm.
8. 9. Zespół podbijający według wastrz. 8,znamienny tym, że odstęp /b/ pomiędzy płytkami oskardowymi /16/ zanurzanych w ten sam przedział podkładowy /21/ wewnętrznych oskardów podbijających /18,19/ należących do różnych par narzędzi podbijających /3,4/, mierzony w wzdłużnym kierunku maszyny wynosi w położeniu otwarcia najwyżej około 75 mm względnie ćwiartkę przeciętnej szerokości przedziału podkładowego /c/.
9. 10. Zespół podbijający według zastrz. 9, znamienny tym, że pomiędzy oskardami podbijającymi /18,19/ podłużny rozstaw /g/ w obszarze płytek oskardowych /16/ merzony w położeniu dostawiania względnie w położeniu maksymalnego zamknięcia obydwu par narzędzi podbijających /3,4/, przy wystarczaąącym zagęszczeniu, wynosi jedynie do 40% przeciętnej szerokości przedziału podkładowego , korzystnie okołb 11 cm.
10. 11. Zespół podbijający według zastrz. 7, znamienny tym, ze ukształtowany zasadniczo prosto wraz z swoim uchwytem /14/ oskarda trzonek /15/ oekarda jedynie w swoim dolnym obszarze końcowym posiada odgięcie /33/ względem wzdłużnego kierunku trzonka skierowane w stronę Dostawienia, do którego jest przymocowane, korzystnie przyspawane, zakończenie płasko uksztamowanej płytki oskardowej /16/ ustawionej zasadnicze równolegle do trzonka /15/ oskarda względnie osi syrnetrn /22/, przy czym płytka oskardowa /16/ swoją powierzchnią podbijającą /34/ korzystnie wystaje o około 35 mm przed oś symefri oskarda podbijającego /17,18,19,20/.