PL165562B1 - Zespól do laczenia okladzin plytowych PL - Google Patents

Abstract

plytowych, z których kazda posiada dwa przeciwlegle boki podluzne, dwa przeciwlegle boki poprzeczne oraz powierzchnie tylna, znamienny tym, ze zawiera co naj- mniej jeden element ksztaltowy ( 2 0) wystajacy z tej tylnej powierzchni kazdej okladziny plytowej ( 10) wzdluz boków podluznych, przy czym elementy ksztaltowe ( 2 0) na jednej z okladzin plytowych ( 1 0) sa ustawione w jednej osi z elementami ksztaltowymi ( 2 0) przyleglej okladziny plytowej ( 10) i kazdy z elementów ksztaltowych ( 20) posiada powierzchnie robocza ( 2 1a) równolegle odsu- nieta od powierzchni tylnej okladziny plytowej ( 10) oraz dwie przeciwlegle powierzchnie boczne (22,23) wystepu- jace z dwu boków powierzchni roboczej ( 2 1a) polaczone z powierzchnia tylna okladziny plytowej ( 10), przy czym odleglosc miedzy powierzchniami bocznymi (22,23) jest wieksza niz odleglosc miedzy powierzchnia robocza ( 2 1a) a powierzchnia tylna okladziny plytowej ( 10), zas kazdy z elementów klinujacych (30,40) posiada odcinek wpu- stowy (31, 42) wsuwany w co najmniej dwa zosiowane elementy ksztaltowe (20) oraz odcinek uchwytowy (32, 41) tworzacy pewien kat z odcinkiem wpustowym (31, 42), który posiada dwie pierwsze przeciwlegle powierz- chnie podluzne (33, 34), przy czym odleglosc miedzy przeciwleglymi powierzchniami (33,43) jest mniejsza niz odleglosc miedzy powierzchnia robocza ( 2 1a) a powierz- chnia tylna okladziny plytowej ( 10),.... F I G . 4 PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest zespół do łączenia okładzin płytowych.

Obecnie powszechnie stosowane jest montowanie modularnych okładzin płytowych w wielkie płyty szalunkowe, które mogą być w całości zdejmowane z uformowanych konstrukcji betonowych i używane powtórnie do formowania podobnych konstrukcji betonowych bez konieczności montowania i demontowania płyty szalunkowej. Stosowane są rozmaite rodzaje łączników do łączenia zespołów płyt tworzących zestawy szalunkowe. W większości znanych sposób montażu szalunku zespoły płyt szalunkowych połączone są za pośrednictwem łączników umieszczonych raczej na elemencie podłoża niż na okładzinach płytowych zespołów szalunkowych. Na przykład, stalowa płyta warstwowa zawiera prostokątną okładziną ze sklejki przymocowaną do prostokątnej stalowej ramy wzmacniającej, zawierającej pionowe i poziome pręty wystające do tyłu z płyty szalunkowej. Boki płyty łączone są za pomocą dwóch równoległych prętów pionowych które są łączone z pionowymi elementami innych płyt szalunkowych. W takim rodzaju płyt szalunkowych pręty pionowe są oparte o siebie i połączone ze sobą ryglami klinowymi, z których każdy wpasowany jest ściśle w szczelinę części poprzecznej, która jest wkręcona w dwie zosiowane szczeliny opierających się o siebie prętów.

Celem wynalazku jest opracowanie zespołu do łączenia okładzin płytowych łączącego dwie stykające się krawędziami okładziny płytowe stykających się modularnych zespołów szalunkowych, a tym samym zminimalizowanie występowania prześwitów między sąsiadującymi zespołami płyt.

Obecny wynalazek dotyczy zespołu do łączenia okładzin płytowych, zwłaszcza co najmniej dwóch stykających się krawędziami okładzin płytowych, z których każda posiada dwa przeciwległe boki podłużne, dwa przeciwległe boki poprzeczne oraz powierzchnię tylną. Zespół, według wynalazku, zawiera co najmniej jeden element kształtowy wystający z tylnej powierzchni każdej okładzin płytowych wzdłuż jej boków podłużnych, przy czym elementy kształtowe jednej okładziny

165 562 płytowej są odpowiednio zosiowane z elementami kształtowymi sąsiadującej okładziny płytowej, a każdy element kształtowy posiada powierzchnię roboczą odsuniętą równolegle od powierzchni tylnej okładziny płytowej, oraz dwie przeciwległe powierzchnie boczne wystające z dwu boków powierzchni roboczej elementu kształtowego, połączone z powierzchnią tylną, przy czym odległość między powierzchniami bocznymi jest większa niż odległość między powierzchnią roboczą i powierzchnią tylną zaś każdy element klinujący, wsuwany w elementy kształtowe, posiada odcinek wpustowy wsuwany w co najmniej dwa zosiowane elementy kształtowe oraz odcinek uchwytowy, tworzący kąt z odcinkiem wpustowym, który posiada dwie pierwsze przeciwległe powierzchnie podłużne oraz dwie drugie przeciwległe powierzchnie podłużne, przy czym odległość między pierwszymi przeciwległymi powierzchniami jest mniejsza od odległości między powierzchnią roboczą a powierzchnią tylną okładziny płytowej tak, aby odcinek wpustowy mógł być wsuwany w zosiowane elementy kształtowe zaś odległość między drugimi przeciwległmi powierzchniami jest większa niż odległość między pierwszymi powierzchniami przeciwległymi, przy czym drugie powierzchnie przeciwległe współpracują odpowiednio z powierzchnią roboczą oraz powierzchnią tylną okładziny płytowej, gdy odcinek wpustowy, po wsunięciu, obrócony zostaje o pewien kąt.

Korzystnie, że odcinek wpustowy 31,42 posiada zasadniczo prostokątny przekrój poprzeczny, zaś drugie przeciwległe powierzchnie 34, 44 są lekko uwypuklone.

Przedmiot wynalazku jest pokazany na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia w widoku perspektywicznym dwie płyty szalunkowe posiadające łączniki według obecnego wynalazku; fig. 2 -element kształtowy łącznika według obecnego wynalazku; fig. 3 - element klinujący umieszczany w elemencie pierścieniowym; fig. 4 i 5 - sposób połączenia płyt szalunkowych przy pomocy elementu kształtowego i elementu klinującego; fig. 6 - przedstawia drugi przykład wykonania elementu klinującego.

Zgodnie z rysunkiem łączące według wynalazku służy do łączenia dwóch przylegających okładzin płytowych 10, z których każda połączona jest z tylną ramą, tworząc zespół płyt szalunkowych. Tylna rama jest rozłącznie połączona z okładzinami płytowymi. Typ zespołu płyt szalunkowych ujawniony jest w równoległym zgłoszeniu wynalazcy zgłoszenia.

Łącznik zawiera szereg elementów kształtowych 20 umieszczonych wzdłuż sąsiadujących podłużnych boków okładzin płytowych 10 oraz szereg elementów klinujących 30 wsuwanych w elementy kształtowe 20. Elementy kształtowe 20 na jednej z okładzin płytowych 10 są odpowiednio ustawione osiowo z elementami kształtowymi 20 na przylegającej okładzinie płytowej 10.

Jak pokazano na fig. 2 każy element kształtowy 20 posiada zasadniczo płaski element roboczy 21 z wewnętrzną roboczą powierzchnią 21a i dwiema powierzchniami bocznymi 22, 23, które są przyspawane do tylnej powierzchni każdej okładziny płytowej 10. Element roboczy 21 oraz powierzchnie boczne 22, 23 każdego elementu kształtowego 20 tworzy otwór z tylną powierzchnią okładziny płytowej 10.

Środki łączące do łączenia płyt szalunkowych zawierają również elementy klinujące 30, z których każdy posiada odcinek wpustowy 31, wsuwany w dwa, ustawione w linii, elementy kształtowe 20 oraz odcinek uchwytowy 32, tworzący kąt z odcinkiem wpustowym każdy posiada odcinek wpustowy 31, wsuwany w dwa, ustawione w linii, elementy kształtowe 20(31. Odcinek wpustowy 31 posiada zasadniczo prostokątny przekrój i posiada dwie pierwsze przeciwległe powierzchnie podłużne 33 oraz dwie drugie przeciwległe powierzchnie podłużne 34. Odległość między przeciwległymi powierzchniami 33 jest mniejsza niż odległość między powierzchnią roboczą 21a a tylną powierzchnią okładziny płytowej 10 tak, by do ustawionych osiowo elementów kształtowych 20 można było wsunąć wpustowy odcinek 31. Odległość między drugimi przeciwległymi powierzchniami 34 jest większa niż odległość między powierzchnią roboczą 21a oraz tylną powierzchnią okładziny płytowej 10 tak, by powierzchnie 34 współpracowały odpowiednio z powierzchniami roboczymi 21 a elementu kształtowego 20 i tylną powierzchnią okładziny patowej 10, gdy odcinek wpustowy 31 po wsunięciu zostaje obrócony o 90°. Korzystnie, przeciwległe powierzchnie 34 są lekko uwypuklone, aby element klinujący 30 mógł być łatwo obracany.

Przy łączeniu (fig. 4 i fig. 5) dwie okładziny płytowe 10 ustawione zostają stycznie krawędziami a elementy kształtowe 20 zostają odpowiednio ustawione osiowo. Elementy klinujące 30 zostaną

165 562 wsunięte do ustawionych osiowo elementów kształtowych 20, a następnie obrócono o 90°, aby ściśle wpasować odcinek wpustowy 31 w element kształtowy 20 to okładziny płytowe 10 zostaną połączone.

Korzystnie okładziny płytowe wykonane są z płyty stalowej o grubości 4 mm i wymiarach 3400 X 1260 mm kw. Odległość między dwoma sąsiadującymi elementami kształtowymi wynosi około 100 mm.

Jak pokazano na fig. 4 i 5 odcinek wpustowy 31 elementu klinującego 30 jest dłuższy od odcinka uchwytowego 32, zaś odcinek uchwytowy 32 styka się z okładziną płytową 10 gdy element klinujący 30 zostaje zaklinowany w elemencie kształtowym 20. Ten zespół łączący jest odpowiedni do łączenia pionowych okładzin płytowych.

Jak pokazano na fig. 5, alternatywny klin 40 posiada odcinek uchwytowy 41, który jest dłuższy od jego odcinka wpustowego 42. Klin 40 posiada również prostokątny przekrój poprzeczny, utworzony przez dwie przeciwległe powierzchnie robocze 44 i inne dwie przeciwległe powierzchnie 43. Powierzchnie robocze 44 współpracują z powierzchnią roboczą elementu kształtowego 20 i tylną powierzchnią okładziny płytowej 10, gdy element klinujący 40 zostanie zaklinowany w położeniu roboczym. Różnica między elementami klinującymi 30 i 40 jest taka, że w zaklinowanym położeniu roboczym odcinek uchwytowy 41 wystaje w dół poza okładziną płytową 10. Taka postać jest odpowiednia do łączenia okładzin płytowych przy wylewaniu stropów, tak aby obsługujący mógł wygodnie obsługiwać element klinujący 40 od dołu szalunku.

Po opisaniu wynalazku widać więc, że można dokonać różnych jego modyfikacji i wariantów bez wykraczania poza zakres wynalazku. Dlatego też zamierzeniem jest, aby wynalazek ograniczony był wyłącznie według wskazań zastrzeżeń zależnych.

fig. 3

16SS62

FIG. 5

fig. 1

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 90 egz.

Cena 10 000 zł

Claims (2)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Zespół do łączenia okładzin płytowych, zwłaszcza co najmniej dwóch stykających się krawędziami okładzin płytowych, z których każda posiada dwa przeciwległe boki podłużne, dwa przeciwległe boki poprzeczne oraz powierzchnię tylną, znamienny tym, że zawiera co najmniej jeden element kształtowy (20) wystający z tej tylnej powierzchni każdej okładziny płytowej (10) wzdłuż boków podłużnych, przy czym elementy kształtowe (20) na jednej z okładzin płytowych (10) są ustawione w jednej osi z elementami kształtowymi (20) przyległej okładziny płytowej (10) i każdy z elementów kształtowych (20) posiada powierzchnię roboczą (21a) równolegle odsuniętą od powierzchni tylnej okładziny płytowej (10) oraz dwie przeciwległe powierzchnie boczne (22, 23) występujące z dwu boków powierzchni roboczej (21a) połączone z powierzchnią tylną okładziny płytowej (10), przy czym odległość między powierzchniami bocznymi (22, 23) jest większa niż odległość między powierzchnią roboczą (21a) a powierzchnią tylną okładziny płytowej (10), zaś każdy z elementów klinujących (30,40) posiada odcinek wpustowy (31,42) wsuwany w co najmniej dwa zosiowane elementy kształtowe (20) oraz odcinek uchwytowy (32, 41) tworzący pewien kąt z odcinkiem wpustowym (31,42), który posiada dwie pierwsze przeciwległe powierzchnie podłużne (33,34) oraz dwie drugie przeciwległe powierzchnie podłużne (34,44), przy czym odległość między przeciwległymi powierzchniami (33,43) jest mniejsza niż odległość między powierzchnią roboczą (21 a) a powierzchnią tylną okładziny płytowej (10), zaś odległość między drugimi przeciwległymi powierzchniami (34,44) jest większa niż odległość między powierzchniami przeciwległymi (33,44), przy czym przeciwległe powierzchnie (34, 44) współpracują z powierzchnią roboczą (21a) i powierzchnią tylną okładziny płytowej (10).
2. 2. Zespół według zastrz. 1, znamienny tym, że odcinek wpustowy (31,42) posiada zasadniczo prostokątny przekrój poprzeczny, zaś przeciwległe powierzchnie (34, 44) są lekko uwypuklone.