PL169519B1 - Środek mikrobiocydowty zawierający3-izotiazolon - Google Patents

Abstract

1 Środek mikrobiocydowy zawierający 3-izotiazolon i ewentualnie rozpuszczalnik, znamienny tym, że zawiera 3-izotiazolon o wzorze przedstawionym na rysunku, w którym Y oznacza (Ci-Cie)alkil lub (C3- Ci2)cykloalkil, przy czym każda z tych grup może być ewentualnie podstawiona jedną lub więcej grupami hydroksylowymi, atomami chlorowców, grupami cyjanowymi, alkiloaminowymi, dialkiloaminowymi, aryloaminowymi, karboksylowymi, karboalkoksylowymi, alkoksylowymi, aryloksylowymi, alkilotio, arylotio, chlorowcoalkoksy- lowymi, cykloalkiloaminowymi, karbamoksylowymi lub izotiazolonylo-wymi, niepodstawiony lub podstawiony chlorowcem (C2-Cg)alkenyl lub alkinyl, (C7- Cio)aryloalkil ewentualnie podstawiony jednym lub więcej chlorowcem, (Ci-C4)alkilem lub (Ci-COalkoksylem, albo aryl ewentualnie podstawiony jednym lub więcej chlorowcem, grupami nitrowymi, (Ci-Cą)alkilowymi, (Ci-COalkiloacyloaminowymi, karbo(Ci-C4)^koksylowymi lub sulfamylowymi, a Rii R oznaczają niezależnie atomy wodoru, chlorowca, (Ci-Cą)alkil lub (C4-Ce)cykloalkil albo są połączone razem tworząc pierścień fenylowy, oraz stabilizator zawierający siarkę wybrany ze związków zdolnych do wytworzenia odwracalnego adduktu z izotiazolonem, które obejmują merkaptobenzotiazol, sól sodową N-tlenku )-merkaptopirydyny, )-merkaptopirydynę, 4-merkaptopirydynę, benzotiazol, 2-tiohydantoinę, L-cystynę, metylenobistiocyjanian, )-metylobenzotiazol, 4-metylo-4H-i,),4-tnazolo-3-tiol, kwas 4R-(tiazolidynotiono)-4-karbonowy lub 2-merkaptopirymidynę, przy czym stosunekmolowy związku tworzącegoodwracalny addukt z izotiazolonem do izotiazolonu wynosi co najmniej 0,i i, korzystnie co najmniej 0,5 i, pod warunkiem, ze w przypadku obecności soli sodowej N-tlenku )-merkaptopirydyny izotiazolon jest inny niż 5-chloro-2-metylo-izotiazolon.

Description

Przedmiotem wynalazku jest środek mikrobiocydowy zawierający 3-izotiazolon.

Izotiazolony znalazły zastosowaniejako mikrobiocydy zapobiegające niszczeniu pewnych produktów zawierających lub nie zawierających wody, przez drobnoustroje. Są one bardzo skutecznymi mikrobiocydami, przy czym pod pojęciem mikrobiocydy należy rozumieć środki o działaniu bakteriobójczym, grzybobójczym i glonobójczym, a działanie mikrobiocydowe obejmuje niszczenie albo hamowanie lub zapobieganie wzrostowi takich drobnoustrojów jak bakterie, grzyby i glony. Dobierając odpowiednie grupy funkcyjne w izotiazolonach osiągnąć można szeroki zakres ich działania.

Jednym z ważnych zastosowań izotiazolonów jako mikrobiocydów są płyny chłodzącosmarujące. Płyny chłodząco-smarujące stanowią mieszanki firmowe różnych chemikaliów i mogą zawierać między innymi składniki takie jak alkanoloaminy, środki powierzchniowo czynne typu sulfonowanych produktów naftowych, oleje naftenowe, parafinowe itp., chlorowane parafiny i estry tłuszczowe, siarkowane związki tłuszczowe, estry kwasu fosforowego, kwasy tłuszczowe i ich sole z aminami, glikole, poliglikole, estry kwasu borowego oraz amidy.

169 519

Stosowane są one podczas walcowania, obróbki mechanicznej, wiercenia oraz w innych procesach technologicznych obróbki metali i mają za zadanie smarowanie, chłodzenie, zapobieganie korozji powierzchni itp. W sprzedaży występują w postaci koncentratów płynów chłodząco-smarujących do metali (MWF), które przed użyciem rozcieńcza się wodą do uzyskania stężenia składnika czynnego 1-10%.

Z uwagi na to, że płyny chłodząco-smarujące do metali stosuje się w obiegach i magazynuje się, stanowią one korzystny ośrodek wzrostu mikroorganizmów. Stwierdzono, że izotiazolony skutecznie zapobiegają wzrostowi takich organizmów. Jednakże pewne składniki zawarte w płynach chłodząco-smarujących wykazują skłonność do rozkładania izotiazolonów, tak że niszczą ich ochronne działanie mikrobiocydowe. Stanowi to problem zwłaszcza wtedy, gdy MWF są w postaci koncentratów. Stwierdzono, że nawet pewne inne mikrobiocydy występujące w kombinacji z izotiazolonami mogą je atakować. Przykładem takiego związku jest sól sodowa N-tlenku pirydyny (sól sodowa omadyny), która, jak to stwierdzono, usuwa 5-chloro-2-metyloizotiazolon z każdego układu, w którym znajdą się te dwie substancje razem.

Od dawna zresztą stwierdzono, że w czasie magazynowania przed dodaniem na podłoże, które ma być poddane obróbce, lub po takim dodaniu, skuteczność izotiazolonów w wielu środowiskach może zmniejszyć się, gdyż nie są one trwałe w praktycznych warunkach długookresowego magazynowania. W związku z tym od pewnego czasu poszukuje się środków poprawiających trwałość izotiazolonów. ·

W opisach patentowych USA nr 3 870 795 i 4 067 878 ujawniono sposób stabilizacji izotiazolonów przed rozkładem chemicznym polegający na dodawaniu azotynu lub azotanu metalu, z tym, że stwierdzono równocześnie, że inne powszechnie znane sole, takie jak węglany, siarczany, chlorany, nadchlorany oraz chlorki nie działają jako stabilizatory izotiazolonów w roztworach, które zazwyczaj są roztworami wodnymi lub w rozpuszczalniku hydroksylowym. W opisach patentowych USA nr 4 150 026 i 4 261 214 ujawniono, że przydatne są kompleksy soli metali z izotiazolonami, gdyż wykazują one zwiększoną stabilność cieplną, przy zachowaniu aktywności biologicznej.

Znane jest zastosowanie pewnych organicznych stabilizatorów izotiazolonów, zazwyczaj wtedy, gdy sole metali mogą stwarzać pewne problemy, np. powodować korozję, koagulację lateksów, nierozpuszczalność w środowisku niewodnym, oddziaływanie ze stabilizowanym substratem itp. Jako znane stabilizatory stosuje się formaldehyd (patrz opisy patentowe USA nr 4 165 318 oraz 4 129 448), a także pewne związki organiczne, takie jak ortoestry (zgłoszenie patentowe europejskie nr 315 464), epoksydy (zgłoszenie patentowe europejskie nr 90 312 417. 0).

Stwierdzono obecnie, że pewne związki zapewniają nieoczekiwaną znaczną stabilność izotiazolonów zapobiegając ich rozkładowi, zwłaszcza w koncentratach MWF.

W środku mikrobiocydowym według wynalazku 3-izotiazolon jest zabezpieczony przed degradacją chemiczną. Środek według wynalazku zawiera 3-izotiazolon o wzorze przedstawionym na rysunku, w którym Y oznacza (C1-C1 s)alkil lub (C3-Ci2)cykloalkil, przy czym każda z tych grup może być ewentualnie podstawiona jedną lub więcej grupami hydroksylowymi, atomami chlorowców, grupami cyjanowymi, alkiloaminowymi, dialkiloaminowymi, aryloaminowymi, karboksylowymi, karboalkoksylowymi, alkoksylowymi, aryloksylowymi, alkilotio, arylotio, chlorowcoalkoksylowymi, cykloalkiloaminowymi, karbamoksylowymi lub izotiazolonylowymi; niepodstawiony lub podstawiony chlorowcem (C2-Cs)alkenyl lub alkinyl; (C7-Cio)aryloalkil ewentualnie podstawiony jednym lub więcej chlorowcem, (C1-Cą)alkilem lub (CrCą)alkoksylem; albo aryl ewentualnie podstawiony jednym lub więcej chlorowcem, grupami nitrowymi, (CrCąjalkilowymi, (C1-C4)alkiloacyloaminowymi, karbo(C1-C4)alkoksylowymi lub sulfamylowymi; a R1 i R oznaczają niezależnie atomy wodoru, chlorowca, (C1-C4)alkil lub (C4-Cg)cykloalkil albo są połączone razem tworząc pierścień fenylowy, oraz stalbilizator zawierający siarkę wybrany ze związków zdolnych do wytworzenia odwracalnego adduktu z izotiazolonem, które obejmują merkaptobenzotiazol, sól sodową N-tlenku 2-merkaptopirydyny, 2-merkaptopirydynę, 4-merkaptopirydynę, benzotiazol, 2-tiohydantoinę, L-cystynę, metylenobistiocyjanian, 2-metylobenzotiazol, 4-metylo-4H-1,2,4-triazolo-3-tiol, kwas 4R-(tiazolidynotiono)-4-karbonowy lub 2-merkaptopirymidynę, przy czym stosunek molowy związku

169 519 tworzącego odwracalny addukt z izotiazolonem do izotiazolonu wynosi co najmniej 0,1:1, korzystnie co najmniej 0,5 :1, pod warunkiem, że w przypadku obecności soli sodowej N-tlenku 2-merkaptopirydyny izotiazolon jest inny niż 5-chloro-2-metylo-izotiazolon. Środek według wynalazku ewentualnie zawiera rozpuszczalnik.

Aby ochrona izotiazolonu była skuteczna, stosunek molowy tiolu jako stabilizatora do izotiazolonu wynosi co najmniej 0,1:1, a korzystnie co najmniej 0,5:1. Minimalny stosunek zależy zazwyczaj od agresywności układu, w którym znajduje się izotiazolon. Typowy korzystny zakres wynosi od 0,5:1 do 1,5:1. Jednak pewne związki działające jako stabilizatory mogą znaleźć inne zastosowania w układach, do których dodano izotiazolony, np. także jako mikrobiocydy. W takich przypadkach stosunek molowy stabilizatora do izotiazolonu może przewyższać 10:1.

Stosowane w środku według wynalazku stabilizatory tworzą hydrolizujące addukty z izotiazolonem, przy czym reakcja odwrotna do reakcji tworzenia się adduktu przebiega z uwolnieniem izotiazolonu w wyniku hydrolizy, która zazwyczaj zachodzi przy rozcieńczaniu środka. Jest to szczególnie korzystna forma ochrony lub stabilizacji. Stabilizatory takie mogą być stosowane w celu zakotwiczenia izotiazolonu w postaci trwałego adduktu odpornego na degradację chemiczną, z którego w razie potrzeby może zostać uwolniony izotiazolon w wyniku reakcji odwrotnej do tworzenia adduktu, zazwyczaj w wyniku prostego rozcieńczenia produktu.

Działanie stabilizujące tych związków jest szczególnie zaskakujące w świetle znanej dotychczas niezgodności 5-chloro-2-metyloizotiazolonu oraz soli sodowej N-tlenku 2-merkaptopirydyny (soli sodowej omadyny), wspomnianej powyżej. W świetle rozwiązania według wynalazku należy sądzić, że powodem zaniku izotiazolonu w takim przypadku jest to, że zgodnie z wynalazkiem, sól sodowa omadyny tworzy addukt z izotiazolonem. Jednakże w tym przypadku addukt tworzy się w sposób nieodwracalny, tak że izotiazolon nie może zostać odzyskany. Wynalazek obejmuje tylko takie środki, w których stabilizatory są zdolne do tworzenia adduktu odwracalnego.

Wynalazek ma szczególne znaczenie w dziedzinie płynów chłodząco-smarujących, które powszechnie przechowuje się w postaci koncentratów. Pewne składniki MWF są wyjątkowo agresywne w stosunku do izotiazolonów w postaci koncentratów, ale znacznie mniej szkodliwe po rozcieńczeniu do stężenia roboczego. Środek według wynalazku może mieć postać koncentratu, przy czym uwalnianie izotiazolonu następuje automatycznie przy rozcieńczaniu, w wyniku hydrolizy adduktu izotiazolonu ze stabilizatorem.

Do izotiazolonów, które można stabilizować, należą związki ujawnione w opisach patentowych USA nr 3 523 121 oraz 3 761 488 o wzorze przedstawionym na rysunku, określonym powyżej.

Korzystnym podstawnikiem Y jest podstawiony lub niepodstawiony (C1-Cis)alkil albo (C3-Ci2)cykloalkil; R oznacza korzystnie atom wodoru lub metyl; a R1 oznacza korzystnie atom wodoru. Do przykładowych korzystnych grup Y należy metyl, etyl, propyl, izopropyl, butyl, heksyl, oktyl, cykloheksyl, benzyl, 3,4-dichlorobenzyl, 4-metoksybenzyl, 4-chlorobenzyl, 3,4dichlorofenyl, 4-metoksyfenyl, hydroksymetyl, chlorometyl, chloropropyl, atom wodoru itp.

Do szczególnie korzystnych izotiazolonów należy 2-metylo-3-izotiazolon oraz 2-n-oktylo-3-izotiazolon.

Kompozycje izotiazolonu ze stabilizatorem mogą dodatkowo zawierać rozpuszczalniki. Odpowiedni jest każdy rozpuszczalnik organiczny, w którym rozpuszcza się izotiazolon, który nadaje się dla przewidywanego ostatecznego zastosowania, nie destabilizuje izotiazolonu i nie reaguje ze stabilizatorem uniemożliwiając jego działanie ochronne.

Stosować można rozpuszczalniki hydroksylowe, np. poliole, takie jak glikole, alkohole itp. W pewnych przypadkach jako rozpuszczalniki zastosować można węglowodory alifatyczne lub aromatyczne.

Do korzystnych rozpuszczalników należą blokowane poliole, w których wolne grupy hydroksylowe zostały zastąpione grupami eterowymi lub estrowymi. Do szczególnie korzystnych należy 2,5,8,11-tetraoksadodekan, powszechnie znany jako eter dimetylowy glikolu trie169 519 tylenowego, oraz octan 4,7-dioksaundekanolu-1, powszechnie znany jako octan eteru butylowego glikolu dietylenowego.

Woda jest rozpuszczalnikiem pewnych korzystnych izotiazolonów i środki według wynalazku mogą być również preparatami wodnymi.

W pewnych przypadkach trwałe addukty mogą być w postaci wytrąconego osadu. Można tego zasadniczo uniknąć wykorzystując znane sposoby zwiększania rozpuszczalności produktu w układzie, takie jak dodawanie emulgatorów lub rozcieńczanie układu. Specjaliści nie będą mieli trudności w ustaleniu warunków zapobiegających tworzeniu się osadu, jeśli w jakimś konkretnym przypadku problem taki pojawi się.

Wiadomo, że działanie mikrobiocydów można zwiększyć stosując kombinacje z jednym lub kilkoma innymi mikrobiocydami. I tak inne znane mikrobiocydy można z powodzeniem stosować łącznie ze środkami według wynalazku.

Stabilizowane izotiazolony można stosować w dowolnym miejscu narażonym na zaatakowanie przez bakterie, grzyby, drożdże lub glony. Do typowych takich miejsc należą układy wodne, takie jak chłodzenie wodne, woda pralnicza, układy olejowe, takie jak chłodziwa, płyny wiertnicze itp., w których występuje konieczność niszczenia drobnoustrojów, lub w których należy zwalczać ich wzrost. Można je jednak wykorzystywać we wszystkich zastosowaniach, w których przydatne są znane środki.

Korzystnie środki według wynalazku stosuje się do ochrony farb do drewna, klejów syntetycznych i naturalnych, papieru, tkanin, skóry, tworzyw sztucznych, tektury, smarów, kosmetyków, żywności, szczeliw, paszy oraz przemysłowej wody chłodzącej, przed mikroorganizmami.

Poniżej zamieszczono przykłady ilustrujące wynalazek. Wszystkie procenty są wagowe, o ile nie zaznaczono tego inaczej. Metody ilościowego oznaczania izotiazolonów w płynach chłodząco-smarujących, stosowane w przykładach, zostały szczegółowo opisane w pracy Kathon^R 886 Microbiocide and Kathon^R 893 MW Fungicide: Analysis in Metalworking Fluids by High-Performance Luquid Chromatography, 1988, Rohm and Haas Company.

Przykład I. W przykładzie tym opisano ochronę izotiazolonów zapewnianą przez stabilizatory według wynalazku.

Wiadomo, że monoetanoloamina degraduje izotiazolony, jeśli kontaktuje się z nimi w koncentratach. Stanowi ona składnik płynów chłodząco-smarujących i w związku z tym stanowi poważny problem w przypadku, gdy wraz z izotiazolonem wchodzi w skład koncentratów MWF.

W przykładzie tym zastosowano w badaniach układ zawierający jako rozpuszczalnik mieszaninę 1: 1 woda/glikol propylenowy, 10% monoetanoloaminy, 900 ppm 2-n-oktylo-3-izotiazolonu oraz stabilizator według wynalazku. Układ przechowywano w 25°C i oznaczono stężenie pozostałego izotiazolonu po 1, 2,4, 8 i 12 tygodniach. Stężenie izotiazolonu oznaczono pobierając z układu próbkę w odpowiednim czasie, rozcieńczając ją 50-krotnie roztworem 1:1 woda/glikol propylenowy, a następnie analizując na izotiazolon metodą wysokosprawnej chromatografii cieczowej (HPLC).

Z tabeli 1 wynika, że wyjściowe stężenie izotiazolonu w każdym przypadku wynosiło 900 ppm. Kolejne wielkości stanowią procenty w stosunku do tej ilości i podane są z dokładnością +5%.

Tabela 1

Stabilizator	Stężenie stabilizatora (ppm)_	% izotiazolonu (+5%) pozostającego po upływie tygodni
1	2	4	8	12
1	2	3	4	5	6	7
brak (kontrolna)	0	72	0
Tiofenol (porównawcza)	1000	0

169 519

Tabela 1 (ciąg dalszy)

1	2	3	4	5	6	7
Kwas 2-merkaptosulfonowy(porównawcza)	1000	0
Merkaptobenzotiazol	1000	91	89	90	91	93
	500	98	91	0
Sól sodowa N-tlenku 2-merkaptopirydyny	2000	100	100	100	94	97
	800	96	98	89	81	NB
	400	78	0
2-merkaptopirydyna	1000	88	85	81	76	69
4-merkaptopirydyna	1000	91	91	92	84	81
Benzotiazol	1000	95	87	78	69	NB
2-tiohydantoina	1000	99	96	94	95	95
L-cystyna	1000	100	99	100	100	100
Metyleno-bistiocyjanian	1000	100	100	98	100	100
2-metylotiobenzotiazol	100	99	99	98	NB	93
4-metylo-4H-1,2,4-triazolo-3-tiol	1000	100	100	96	98	100
Kwas 4-R-tiazolidynotio-4-karbonowy	1000	100	99	94	98	54
2-merkaptopirymidyna	1000	96	97	88	64	44

NB - nie badano

Z tabeli 1 wynika, że bez żadnego stabilizatora izotiazolon ulega szybkiemu rozkładowi przez monoetanoloaminę całkowicie zanikając w ciągu 2 tygodni. W przypadku dwóch środków porównawczych sądzi się, że z dodanymi substancjami tworzenie adduktu przebiega w sposób nieodwracalny. W związku z tym przy 50-krotnym rozcieńczeniu nie następuje uwalnianie izotiazolonu w wyniku hydrolizy, tak że pozostaje on w postaci adduktu i z tego względu jest niewykrywalny i nie wykazuje działania mikrobiocydowego.

Jak widać z pozostałych wyników przedstawionych w tabeli 1, inne związki zapewniają doskonałą ochronę izotiazolonu. Z reguły uważa się, że uzyskuje się stabilizację, gdy około 80% izotiazolonu pozostanie po upływie 4 tygodni, choć jeśli weźmie się pod uwagę całkowitą utratę izotiazolonu bez zastosowania stabilizatora, to nawet zachowanie 60% izotiazolonu po upływie 4 tygodni można uważać za stabilizację skuteczną.

Przykład II. Przeprowadzono badania na próbkach dwóch syntetycznych koncentratów płynów chłodząco-smarujących, dwóch półsyntetycznych koncentratów MWF oraz jednego emulsyjnego koncentratu MWF. We wszystkich 5 przypadkach stabilność 2-n-oktylo-3-izotiazolonu w obecności soli sodowej omadyny (soli sodowej N-tlenku 2-merkaptopirydyny) porównywano z przypadkiem bez stabilizatora.

Koncentraty MWF, A i B, były koncentratami syntetycznymi, zawierającymi oprócz oleju i wody aminy, syntetyczne estry, środki zwiększające rozpuszczalność, środki sprzęgające, środki przeciwkorozyjne oraz środki hipoidalne. Koncentraty MWF, C i D, były półsyntetycznymi koncentratami podobnymi w składzie do syntetycznych olejów, ale nie zawierały syntetycznych estrów, a dodatkowo zawierały oleje smarowe i emulgatory. Koncentrat E był typu emulsyjnego.

Analizę zawartości izotiazolonu w każdym przypadku wykonywano jak w przykładzie I, z błędem +5%. We wszystkich przypadkach zawartość izotiazolonu wynosiła 1000 ppm. Ilości soli sodowej omadyny podano w tabeli.

169 519

Te b ela 2

Koncentrat MWF	Sól sodowa	omadyny (ppm)	% izotiazolonu (+5%) pozostającego po upływie tygodni
1	2	4	8	12
A		-	0
		1000	96	91	88	88	86
B		-	0
		1000	83	75	67	65	62
C		-	0
		1000	97	92	91	89	89
D		-	0
		1000	96	94	92	92	91
E		-	62	0
		1000	97	-	100	-	100
		500	97	-	99	100	97

Tabela ta wykazuje zdumiewające działanie stabilizatora na izotiazolon. W przypadku MWF typu E, jeśli składniki układu są mniej agresywne w stosunku do izotiazolonu, znacznie mniejsze ilości stabilizatora mogą zapewnić z powodzeniem doskonałą ochronę.

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 90 egz. Cena 2,00 zł

Claims (4)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Środek mikrobiocydowy zawierający 3-izotiazolon i ewentualnie rozpuszczalnik, znamienny tym, że zawiera 3-izotiazolon o wzorze przedstawionym na rysunku, w którym Y oznacza (CrCisjalkil lub (C3-Ci2)cykloalkil, przy czym każdaztych grup może być ewentualnie podstawiona jedną lub więcej grupami hydroksylowymi, atomami chlorowców, grupami cyjanowymi, alkiloaminowymi, dialkiloaminowymi, aryloaminowymi, karboksylowymi, karboalkoksylowymi, alkoksylowymi, aryloksylowymi, alkilotio, arylotio, chlorowcoalkoksylowymi, cykloalkiloaminowymi, karbamoksylowymi lub izotiazolonylowymi; niepodstawiony lub podstawiony chlorowcem (C2-Cs)alkenyl lub alkinyl; (C7-Ci0)aryloalkil ewentualnie podstawiony jednym lub więcej chlorowcem, (C1-C4)alkilem lub (C1-Cą)alkoksylem; albo aryl ewentualnie podstawiony jednym lub więcej chlorowcem, grupami nitrowymi, (C1-Cą)alkilowymi, (C1-C4)alkiloacyloaminowymi, karbo(C-C4)alkoksylowymi lub sulfamylowymi; a R1 i R oznaczają niezależnie atomy wodoru, chlorowca, (Cj-C4)alkil lub (C4-Cs)cykloalkil albo są połączone razem tworząc pierścień fenylowy, oraz stabilizator zawierający siarkę wybrany ze związków zdolnych do wytworzenia odwracalnego adduktu z izotiazolonem, które obejmują merkaptobenzotiazol, sól sodową N-tlenku 2-merkaptopirydyny, 2-merkaptopirydynę, 4-merkaptopirydynę, benzotiazol, 2-tiohydantoinę, L-cystynę, metylenobistiocyjanian, 2-metylobenzotiazol, 4-metylo-4H-1,2,4-triazolo-3-tiol, kwas 4R-(tiazolidynotiono)-4-karbonowy lub 2-merkaptopirymidynę, przy czym stosunek molowy związku tworzącego odwracalny addukt z izotiazolonem do izotiazolonu wynosi co najmniej 0,1:1, korzystnie co najmniej 0,5:1, pod warunkiem, że w przypadku obecności soli sodowej N-tlenku 2-merkaptopirydyny izotiazolon jest inny niż 5-chloro-2-metylo-izotiazolon.
2. 2. Środek według zastrz. 1, znamienny tym, że zawiera izotiazolon o wzorze przedstawionym na rysunku, w którym Y oznacza (CrCisjalkil lub (C3-Ci2)cykloalkil, R oznacza atom wodoru lub metyl, a R1 oznacza atom wodoru.
3. 3. Środek według zastrz. 2, znamienny tym, że jako 3-izotiazolon zawiera 2-metylo-3izotiazolon lub 2-n-oktylo-3-izotiazolon.
4. 4. Środek według zastrz. 1, znamienny tym, że zawiera izotiazolon o wzorze przedstawionym na rysunku, w którym Y ma wyżej określone znaczenie, a R i R1 niezależnie oznaczają atom wodoru, (C1-C4)alkil lub (C4-Cs)cykloalkil, albo R i R1 są połączone ze sobą tworząc pierścień fenylowy.