PL170297B1 - Rynna górniczego przenośnika zgrzebłowego - Google Patents

Abstract

1. Rynna górniczego przenośnikazgrzebłowego, zbudowana z połączonych trwale ślizgową płytą dwóch ścianek bocznych, zaopatrzonychw monolitycznie ukształtowane gniazda złączy oraz centrujące czopy, z których jedna ma także ładujący klin i wzmacniające żebra, a druga przyłącze przesuwnika obudowy zmechanizowanej, znamienna tym, ze ma boczne ścianki (11 2) zaopatrzone na całej wysokości (H) w jednakowe parami odsądzenia (5a i 6a) ich czołowych powierzchni (5 i 6), przy czym para odsadzeń (5a)jest przeciwległa względem drugiej pary odsadzeń (6a) zaś centrujący czop (10) każdej ze ścianek (1 i 2) ma łeb (10a) zakończonywysuniętą i stykającą się z uszczelniającą końcówką (3a) ślizgowej płyty (3) płetwą (10b) o zukosowanej krawędzi (10c), której dolnapowierzchnia (10d) stanowi przedłużenie dolnej powierzchniśrodnika (1a i 2a) na długości (k) uszczelniającej końcówki (3a), a w kierunku łba (10a) ma odcinek (10c) nachylony pod kątem (α) równym kątowi (β) nachylenia ukośnej powierzchni (1b i 2b) wnęk (11 i 12) bocznejścianki (112) rynny, za łeb (10a) czopa (10) ma zewnętrzne powierzchnie (P i P1) zukosowane w kierunku swego środka (0) i zaopatrzonyjest od dołu w rowek (13) o szerokości (W) odpowiadający co najmniej grubości (S2) bocznej ścianki (1 i 2) w obszarze jej dolnej wnęki (12), przy czym pionowa powierzchnia (P1) tego łba (10a) stanowi zukosowane wydłużenie dna gniazda złącza (8), a górna powierzchnia (P2) płetwy (10b) czopa (10) jest zbieżna w kierunku jego płaszczyzny czołowej.

Description

Przedmiotem wynalazku jest rynna górniczego przenośnika zgrzebłowego, współpracującego z maszyną urabiającą w podziemnej eksploatacji kruszywa.

Z polskiego opisu patentowego zgłoszenia nr P. 291 863 znana jest rynna górniczego przenośnika zgrzebłowego, zawierająca dwie boczne, wyprofilowane ścianki, połączone trwale ślizgową płytą na wysokości ich środników, wysuniętych w kierunku środka trasy, utworzonej z zestawionych w ciąg rynien. Dodatkowo, ścianki rynny połączone być mogą osadzoną na spągu denną płytą, zamocowaną do nich trwale lub rozłącznie. Jedna z bocznych ścianek, usytuowana w trakcie eksploatacji od strony ociosu stanowi monolit zaopatrzony w wysunięty w kierunku tego ociosu klin ładujący, który równocześnie tworzy bieżnię dla urabiającej maszyny, przemieszczającej się wzdłuż trasy przenośnika.

Druga ze ścianek, usytuowana w procesie eksploatacji od strony zawału wykonana jest łącznie z elementami służącymi do zamocowania mechanizmu bezcięgnowego posuwu maszyny urabiającej. Każda ze ścianek bocznych ma w swej monolitycznej postaci wybrania o kształcie gniazd, rozmieszczone w obszarze ich czołowych powierzchni i przeznaczone do

170 297 osadzania w nich kształtowego łącznika złącza, łączącego stykające się ze sobą rynny, zestawione w ciągu trasy przenośnika. Odociosowa ścianka ma na swej długości szereg wybrań, tworzących pomiędzy sobą żebra wzmacniające jej konstrukcję. Ścianki boczne mają długość równą długości ślizgowej płyty wraz z uszczelniającymi końcówkami, przy czym z jednej strony jedna końcówka wystaje nieco poza czołowe ich krawędzie. Czołowe powierzchnie obu bocznych ścianek zaopatrzone są z jednej strony w centrujące czopy, wydrążone wewnątrz i osadzone tak, że mieszczą się w wycięciach jakie mają gniazda złączy, rozmieszczone w obszarze przeciwległej, czołowej ich powierzchni. Wewnętrzne powierzchnie czopów stanowią uzupełnienia powierzchni dna gniazda, zaś ich zewnętrzne powierzchnie oddalone są od wzdłużnej krawędzi ślizgowej płyty na odległość równą grubości bocznych ścianek w obszarze ich wnęk i środnika. Z folderu firmy Gullick Dobson znane jest rozwiązanie rynny zaopatrzonej w monolityczne ścianki boczne, których czopy są wysunięte poza obszar gniazd złączy i stanowią pełne występy o zarysie trapezu. Czopy te nie stykają się z uszczelniającą końcówką rynny, a ich zewnętrzna powierzchnia odstaje od krawędzi wzdłużnej ślizgowej płyty także na odległość równą grubości bocznych ścianek w obszarze ich wnęk i środnika. Odociosowa ścianka rynny jest pogrubiona w obszarze złączy, a na całej długości ma pionowe i poziome użebrowanie wzmacniające. Ścianka odzawałowa ma poszerzoną w stronę zawału półkę górną, do której trwale przytwierdzona jest zastawka z elementami prowadzenia maszyny urabiającej. Ścianka ta ma również przyłącze przesuwnika obudowy zmechanizowanej, które tworzyć mogą dwa równoległe i pionowe ucha, z których każde ma jeden przelotowy i współosiowy otwór, oraz dwa mniejsze otwory o osiach względem siebie równoległych w płaszczyźnie pionowej, przeznaczonych do osadzania sworzni mocujących przesuwnik obudowy zmechanizowanej. Odsądzone na zewnątrz gniazda złączy zamykają pionowe, wzmacniające żebra. Ładujący klin odociosowej ścianki rynny ma krawędzie poprzeczne wyprofilowane tak, że zakładają się wzajemnie w trasie przenośnika.

Rozwiązania takie wykazują jednak pewne wady, albowiem dodatkowa funkcja czopa, wydrążonego wewnątrz dla pomieszczenia łącznika, ogranicza grubość jego ścianek, co ma istotny wpływ na cechy wytrzymałościowe tego elementu centrującego i wyraża się częstym jego wyłamywaniem w trakcie występujących w eksploatacji przenośnika przegięć trasy. Rozwiązanie zaopatrzone w czopy pełne, lecz wysunięte poza obszar gniazda i grubości ścianek bocznych w obszarze wnęk i środnika wymagają wykonywania specjalnie ukształtowanych wydrążeń w przeciwległych powierzchniach czołowych rynny, a przy tym ich grubość jest również ograniczona warunkami określonymi ich lokalizacją. Zakończone pionowymi żebrami gniazda złączy powodują zatrzymywanie urobku w ukształtowanych w ten sposób kieszeniach, skutkujące zwiększenie oporów ruchu dla płóz maszyny urabiającej. Rozwiązania takie cechuje także brak uszczelnień trasy w płaszczyźnie pionowej, oraz awaryjność czopów, stanowiących jedyny element przenoszący obciążenia poprzeczne, a przy tym duże zużycie ścianek bocznych w obszarze górnej wnęki i środnika.

Celem wynalazku było opracowanie rozwiązania pozbawionego powyższych wad, a zwłaszcza rynny o prostej i uniwersalnej konstrukcji i maksymalnych własnościach wytrzymałościowych, zwłaszcza w przypadkach przegięć trasy przenośnika występujących podczas jego eksploatacji.

Cel ten osiągnięto przez opracowanie i zastosowanie rozwiązania według wynalazku. Polega ono na tym, że rynna ma boczne ścianki zaopatrzone na całej wysokości wjednakowe parami odsadzenia ich czołowych powierzchni, przy czym para tych odsadzeń jest przeciwległa względem drugiej pary tych odsadzeń, zaś centrujący czop każdej ze ścianek ma łeb zakończony wysuniętą i stykającą się z uszczelniającą końcówką ślizgowej płyty płetwą, o zukosowanej krawędzi, której dolna powierzchnia stanowi przedłużenie dolnej powierzchni środnika na długości uszczelniającej końcówki, a w kierunku łba ma odcinek nachylony pod kątem równym kątowi nachylenia ukośnej powierzchni wnęk każdej z bocznych ścianek rynny. Łeb czopa ma zewnętrzne powierzchnie zukosowane w kierunku swego środka i zaopatrzony jest od dołu w rowek o szerokości odpowiadającej co najmniej grubości bocznej

170 297 ścianki w obszarze jej dolnej wnęki, przy czym pionowa powierzchnia tego łba stanowi zukosowane wydłużenie dna gniazda złącza. Górna powierzchnia płetwy czopa jest zbieżna w kierunku jego płaszczyzny czołowej. Korzystnym jest aby zewnętrzne powierzchnie łba czopa oraz górna powierzchnia jego płetwy zukosowane były pod kątem zawartym w granicach 3 - 5°, a boczna, odzawałowa ścianka rynny zaopatrzona była w co najmniej jeden inspekcyjny otwór. Boczne ścianki rynny w obszarze wnęk i środnika mają różne grubości, przy czym w górnym przedziale rynny grubość ich wynosi co najmniej 1,3 grubości tych ścianek w dolnej wnęce. Ponadto, odociosowa boczna ścianka rynny ma gniazda o wyoblonym zarysie powierzchni zewnętrznych, z których jedno ma w osi prostokątne wybranie.

Zaopatrzenie bocznych ścianek rynny w odsadzenia czołowych powierzchni na całej ich wysokości ma na celu możliwość zakładania się tych ścianek w ciągu zestawionych ze sobą w trasie rynien przenośnika zgrzebłowego, a stąd uzyskanie pionowego uszczelnienia trasy, przenoszącego równocześnie obciążenia poprzeczne, występujące podczas przesuwania przenośnika w stronę ociosu. Konstrukcja taka umożliwia odciążenie samodzielnie dotychczas przenoszącego te obciążenia czopa, a stąd zmniejsza możliwość jego wyłamywania. Centrujący czop w obszarze łba ma tak dobrane zukosowanie swych zewnętrznych powierzchni, że górna i dolna z nich ograniczają przemieszczanie się względem siebie czołowych krawędzi rynien. Osadzenie czopa w obszarze środnika bocznej ścianki rynny, a więc znacznie bliżej jej osi wzdłużnej, a także konstrukcja tego czopa, pozwalają na znaczne podniesienie jego cech wytrzymałościowych, zaś zlokalizowany w jego dolnej powierzchni rowek umożliwia prawidłowe zazębienie czopa z poziomą płaszczyzną wyciętego odcinka bocznej ścianki w przeciwległym gnieździe dolnej wnęki. Odzawałowa ścianka boczna zaopatrzona jest w co najmniej jeden inspekcyjny otwór, umożliwiający penetrację dolnego przedziału rynny, konieczną zwłaszcza w przypadku trasy, utworzonej z rynien zamkniętych od spodu denną płytą. Korzystnym jest, aby ścianki boczne miały zróżnicowaną grubość w obszarze swej górnej i dolnej wnęki, albowiem przemieszczającą się górnym przedziałem rynny masa urobku wraz z narażonym na duże opory zgrzebłem wycierają sąsiednie ze środnikiem odcinki bocznych ścianek we wnękach górnych, stąd korzystnym jest aby były one pogrubione względem grubości każdej ścianki w jej dolnej wnęce. Ponadto, odociosowa ścianka boczna ma gniazda złączy o wyoblonym zarysie ich zewnętrznych powierzchni w celu wyeliminowania dodatkowych oporów ruchu płozy maszyny urabiającej oraz zjawiska klinowania się urobku, a jedno z tych gniazd ma w osi wzdłużnej prostokątne wybranie, przeznaczone dla osadzania blokady łącznika.

Rozwiązanie według wynalazku cechuje prosta konstrukcja o podniesionych własnościach eksploatacyjnych, zapewniająca pionowe uszczelnienie trasy przenośnika oraz znacznie zwiększoną zdolność przenoszenia obciążeń poprzecznych występujących w trakcie przesuwania przenośnika w ślad za postępem wyrobiska górniczego.

Rynnę według wynalazku przedstawiono w przykładowym rozwiązaniu na załączonym rysunku, którego fig. 1 przedstawia tę rynnę w widoku perspektywicznym, fig. 2 przedstawia tę samą rynnę w pionowym przekroju poprzecznym, fig. 3 przedstawia tę rynnę w widoku od strony ociosu, fig. 4 przedstawia tę rynnę w widoku od strony zawału, zaś fig. 5 przedstawia tę samą rynnę w widoku od strony czołowej, zaopatrzonej w wystające czopy, a fig. 6 przedstawia wycinek części ociosowej rynny z czopem od strony jej powierzchni czołowej.

Rynna według wynalazku ma dwie monolitycze, boczne ścianki 1 i 2 połączone trwale ślizgową płytą 3 oraz denną płytą 4. Ślizgowa płyta 3 przytwierdzona jest do środników la i 2a bocznych ścianek 1 i 2 i zakończona uszczelniającymi końcówkami 3a i 3b, z których jedna końcówka 3a wystaje poza długość 1 tych ścianek 1 i 2. Czołowe powierzchnie 5 i 6 bocznych ścianek 1 i 2 mają na całej wysokości H odsadzenia 5a i 6a parami jednakowe i względem siebie przeciwległe, tak że w zestawionych w ciągu trasy rymach para jednakowych odsadzeń 5a czołowej powierzchni 5 obu ścianek 1 i 2 zakłada się na parę jednakowych odsadzeń 6a czołowej powierzchni 6 ścianek 1 i 2 sąsiedniej rynny. W swej monolitycznej postaci ścianki 1 i 2 mają ukształtowane gniazda złączy 7 i 8, z których jedna para gniazd złączy 7 ma wycięcia

170 297 mieszczące czopy 10, jakie mają te ścianki 1 i 2 w przeciwległej do wycięć 9 powierzchni czołowej 5. Czop 10 każdej ze ścianek 1 i 2 ma łeb 10a zakończony wysuniętą i stykającą się z uszczelniającą końcówką3a ślizgowej płyty 3 płetwą 10b o zukosowanej krawędzi 10c, której dolna powierzchnia 10d stanowi przedłużenie dolnej powierzchni środnika la i 2a na długości K uszczelniającej końcówki 3a. W kierunku łba 10a czop 10 ma odcinek 10e powierzchni nachylonej pod kątem α równym kątowiβ nachylenia ukośnej powierzchni 1b i 2b wnęk 11 i 12 bocznej ścianki 1 i 2 rynny. Łeb 10a czopa 10 ma zewnętrzne powierzchnie P zukosowane w kierunku swego środka 0 i zaopatrzony jest od dołu w rowek 13 o szerokości W odpowiadającej grubości S2 bocznej ścianki 1 i 2 w obszarze jej dolnej wnęki 12. Pionowa powierzchnia P1 tego łba 10a czopa 10 stanowi zukosowane wydłużenie dna gniazda złącza 8. Górna powierzchnia P2 płetwy 10b czopa 10 jest zbieżna w kierunku jego płaszczyzny czołowej. Zewnętrzne powierzchnie P i P1 łba 10a oraz górna powierzchnia P2 płetwy 10b czopa 10 nachylone są pod kątem równym 3°.

Odzawałowa ścianka 2 ma dwa inspekcyjne otwory 14, zaś odociosowa ścianka 1 ma gniazda złączy 7 i 8 o wyoblonym zarysie Z, z których gniazdo 7 ma we wzdłużnej osi O1 prostokątne wybranie 15. Obydwie boczne ścianki 1 i 2 mają w obszarze wnęk 11 i 12 oraz środnika la i 2a różne grubości S1 i S2 przy czym w części powyżej środnika la i 2a grubość S1 tych ścianek 1 i 2 równa jest 1, 3 grubości S2 ścianek 1 i 2 w części poniżej środnika 1a i 2a. Odociosowa ścianka 1 wzmocniona jest pionowymi żebrami 16, zaś odzawałowa ścianka 2 ma w połowie długości 1 przyłącze 17 przesuwnika obudowy zmechanizowanej.

Rynna według wynalazku znajduje zastosowanie w ścianowych przenośnikach zgrzebłowych.

170 297

170 297

1α

7ΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖ,

2α 11

-/////-///777/72///77//7//77 ZłXSSZ=X:

Fig. 2

170 297

7	if	/	c
	'-TT L L	fc

170 297

170 297

170 297

Fig. 6

170 297

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 90 egz. Cena 4,00 zł

Claims (5)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Rynna górniczego przenośnika zgrzebłowego, zbudowana z połączonych trwale ślizgową płytą dwóch ścianek bocznych, zaopatrzonych w monolitycznie ukształtowane gniazda złączy oraz centrujące czopy, z których jedna ma także ładujący klin i wzmacniające żebra, a druga przyłącze przesuwnika obudowy zmechanizowanej, znamienna tym, że ma boczne ścianki (1 i 2) zaopatrzone na całej wysokości (H) w jednakowe parami odsadzenia (5a i 6a) ich czołowych powierzchni (5 i 6), przy czym para odsadzeń (5a) jest przeciwległa względem drugiej pary odsadzeń (6a) zaś centrujący czop (10) każdej ze ścianek (1 i 2) ma łeb (10a) zakończony wysuniętą i stykającą się z uszczelniającą końcówką (3a) ślizgowej płyty (3) płetwą (10b) o zukosowanej krawędzi (10c), której dolna powierzchnia (10d) stanowi przedłużenie dolnej powierzchni środnika (la i 2a) na długości (k) uszczelniającej końcówki (3a), a w kierunku łba (10a) ma odcinek (10c) nachylony pod kątem (a) równym kątowi β) nachylenia ukośnej powierzchni (1b i 2b) wnęk (11 i 12) bocznej ścianki (1 i 2) rynny, zaś łeb (10a) czopa (10) ma zewnętrzne powierzchnie (P i P1) zukosowane w kierunku swego środka (0) i zaopatrzony jest od dołu w rowek (13) o szerokości (W) odpowiadający co najmniej grubości (S2) bocznej ścianki (1 i 2) w obszarze jej dolnej wnęki (12), przy czym pionowa powierzchnia (P1) tego łba (10a) stanowi zukosowane wydłużenie dna gniazda złącza (8), a górna powierzchnia (P2) płetwy (10b) czopa (10) jest zbieżna w kierunku jego płaszczyzny czołowej.
2. 2. Rynna według zastrz. 1, znamienna tym, że ma czop (10) o nachylonych zewnętrznych powierzchniach (P i P1) łba (10a) oraz górnej powierzchni (P2) płetwy (10b) pod kątem zawartym w granicach 3° - 5°.
3. 3. Rynna według zastrz. 1, znamienna tym, że ma odzawałową ściankę (2) zaopatrzoną co najmniej w jeden inspekcyjny otwór (14).
4. 4. Rynna według zastrz. 1, znamienna tym, że ma boczne ścianki (1 i 2) w obszarze wnęk (11 i 12) oraz środników (la i 2a) o różnej grubości (S1 i S2), przy czym w części powyżej środników (la i 2a) ich grubość (S1) wynosi co najmniej 1,3 grubości (S2) tych ścianek (1 i 2) w dolnej wnęce (12).
5. 5. Rynna według zastrz. 1, znamienna tym, że odociosowa ścianka (1) ma gniazda złączy (7 i 8) o wyoblonym zarysie zewnętrznych powierzchni, przy czym jedno gniazdo złącza (8) ma we wzdłużnej osi (01) prostokątne wybranie (15).