PL170163B1 - Zastawka górniczego przenośnika zgrzebłowego - Google Patents

Abstract

1 Zastawka górniczego przenośnika zgrzebłowego, zawierająca prowadnicę dla gromadzenia przewodów połączoną rozłącznie z główną płytą wspornika, zaopatrzonego w przyłącze przesuwnika obudowy zmechanizowanej oraz wysunięty w stronę ociosu kadłub, którego nośna płyta ma nakładki kształtowych złączy z wyprofilowanymi gniazdami oraz ucha do mocowania sworzniowego segmentu parkanu, znamienna tym, że ma ucha wpostacisymetrycznych względemwzdłużnej osi (01)trapezowych koryt(5) przytwierdzonych dnem do nośnej płyty (4) kadłuba, a do głównej płyty (6) wspornika (1) za pomocą wygiętej prostokątniepośredniej płyty (7), o ramionach (7a i 7b) połączonych trwale z krawędziami przelotowych wybrań (8) tej płyty (6) oraz nośna płyta (4) kadłuba, z których każde ma co najmniej dwa przelotowe i współosiowe otwory (9 i 10) a zewnętrznych otwór (10) jest owalny, przy czym wartośćjego zowalizowania (a) zależna jest od wartości podziałki (P)sworzniowegosegmentu parkanu (2) zaś nakładki kształtowych złączy osadzone są w nośne) płycie (4) kadłuba tak, że ich gniazda (12) odsunięte są od poprzecznych krawędzi (13) wspornika (1) na odległość (b) równą najwyższej jednokrotnej wartości zowalizowania (a) zewnętrznego otworu (10) ko^ta (5), a ponadto wspornik (1) w obszarze kadłuba ma co najmniej dwie pary wzmacniających żeber (14115), symetryczne względem przyłącza (16) przesuwnika obudowy i rozstawione tak, żejedno z żeber(14) każdej pary przytwierdzonejest do nośnej płyty (4) kadłuba w obszarze koryta (5), a drugie z żeber (15) wspiera nakładkę złącza w obszarze gniazda (12), zaś wspólna oś (01) symetrii koryt (5) przesunięto^ jest w stronę ociosu względem wzdłużnej osi (02) symetrii gniazd (12) kształtowych złączy

Description

Przedmiotem wynalazku jest zastawka górniczego przenośnika zgrzebłowego, przeznaczonego do odstawy urobku ze ściany w podziemnej eksploatacji kruszywa, współpracującego z maszyną urabiającą, prowadzoną systemem bezcięgnowego posuwu.

Znane są zastawki górniczego przenośnika zgrzebłowego współpracującego z maszyną urabiającą prowadzoną systemem bezcięgnowego posuwu, zbudowane ze wspornika, zaopatrzonego w segment sworzniowego parkanu, stanowiącego trasę po której przemieszcza się koło zębate maszyny urabiającej, do którego to wspornika od strony zawału zamocowana jest rozłącznie prowadnica z kanałem dla układania przewodów zasilających tę maszynę oraz przyłącze przesuwnika obudowy zmechanizowanej. Z polskiego opisu patentowego zgłoszenia numer P - 291943 znane jest rozwiązanie wspornika jaki stanowi pionowa płyta główna, zakończona od strony trasy przenośnika, osadzonym na spągu kadłubem. Kadłub ten tworzą dwie poziome i równoległe płyty, z których jedna spoczywa na spągu i stanowi jego podstawę, a druga jest do niej równoległa i uniesiona na pewną wysokość, zaś na swej górnej powierzchni

170 163 ma osadzone ucha dla rozłącznego mocowania sworzniowego segmentu parkanu. Podstawa i nośna płyta kadłuba przytwierdzone są do głównej płyty wspornika, a od strony trasy przenośnika połączone trwale, zamykającą ten kadłub płytą czołową. Nośna płyta ma długość skróconą względem długości płyty głównej, a jej zakończenia stanowią przytwierdzone do jej poprzecznych krawędzi nakładki kształtowych złączy z wyprofilowanymi gniazdami dla osadzenia kształtowych łączników. Na nakładkach częściowo wspierają się ucha dla zamocowania segmentu sworzniowego parkanu, w pozostałej części osadzone na płycie nośnej kadłuba. Każde z uch ma co najmniej jeden otwór dla sworzniowego zamocowania segmentu parkanu, którego oś jest prostopadła do wzdłużnej osi gniazd nakładek oraz otwór o osi do niej równoległej. Główna płyta wspornika w części wystającej ponad nośną płytę kadłuba ma na wysokości tych otworów wybrania, zaś ucha przytwierdzone są bezpośrednio także do płyty głównej. Ponadto, nośna płyta zaopatrzona jest w przelotowe, prostokątne wnęki, usytuowane w obszarze jej poprzecznych krawędzi tak, że leżą one we wzdłużnej osi gniazd nakładek. Ucha do mocowania sworzniowego segmentu parkanu mogą być również wykonane w postaci monolitycznych kształtek, przytwierdzonych do płyty nośnej kadłuba i do głównej płyty wspornika. Kształtki mają krawędzie pionowe łukowo zakrzywione, a od góry mają wyprofilowania dopasowane do kształtów segmentu parkanu.

Rozwiązania takie wykazują jednak pewne wady, albowiem w zależności od wartości nachylenia wzdłużnego wyrobiska ścianowego oraz rodzaju współpracującej z przenośnikiem urabiającej maszyny - wymagana jest różna wartość luzów pomiędzy członami trasy przenośnika, a żadne ze znanych rozwiązań zastawek nie przewiduje w swej konstrukcji zróżnicowania wykonań przenośników o różnych luzach, co powoduje ich zbyt dużą sztywność. Konstrukcja uch do mocowania segmentu parkanu nie zabezpiecza pełnej ich stabilności mocowania, a ponadto wykazuje skłonności do wypełniania się urobkiem, gromadzenia wody i innych zanieczyszczeń, zakłócających pracę mechanizmu bezcięgnowego posuwu maszyny urabiającej.

Celem wynalazku było opracowanie rozwiązania pozbawionego powyższych wad, a zwłaszcza zastawki o wzmocnionej konstrukcji, umożliwiającej właściwy dobór luzu na złączach, łączących je w ciągu trasy przenośnika, a w związku z tym uzyskanie większej elastyczności trasy.

Cel ten osiągnięto przez opracowanie i zastosowanie rozwiązania według wynalazku. Polega ono na tym, że ma ucha do mocowania sworzniowego segmentu parkanu w postaci symetrycznych względem osi trapezowych koryt, przytwierdzonych dnem do nośnej płyty kadłuba, a do głównej płyty wspornika za pomocą wygiętej prostokątnie płyty pośredniej, o ramionach połączonych trwale z krawędziami przelotowych wybrań tej płyty oraz nośną płytą kadłuba, z których każde ma co najmniej dwa przelotowe i współosiowe otwory, a zewnętrzny z tych otworów jest owalny, przy czym wartość jego zowalizowania zależną jest od wartości podziałki sworzniowego segmentu parkanu. Nakładki kształtowych złączy osadzone są w płycie nośnej kadłuba tak, że ich gniazda odsunięte są od poprzecznych krawędzi wspornika na odległość równą najwyżej jednokrotnej wartości zowalizowania zewnętrznego otworu koryta. Wspornik w obszarze kadłuba ma co najmniej dwie pary wzmacniających żeber, symetryczne względem przyłącza przesuwnika obudowy i rozstawione tak, że jedno z żeber każdej pary przytwierdzonejest do nośnej płyty kadłuba w obszarze koryta, a drugie z żeber wspiera nakładkę złącza, zaś wspólna oś symetrii koryt do mocowania sworzniowego segmentu parkanu przesunięta jest w stronę trasy przenośnika względem wzdłużnej osi symetrii gniazd kształtowych złączy. Korzystnym jest, aby zewnętrzny otwór każdego z koryt zowalizowany był tak, że dla podziałki segmentu parkanu, stanowiącej dwunastokrotne pomniejszenie długości członu trasy, wartość jego owalizacji stanowiła najwyżej dwudziestą część tej podziałki. Dla podziałki segmentu parkanu stanowiącej dwunastokrotne pomniejszenie długości członu trasy, a powiększonej o jej studwudziestąpiątą część, wartość zowalizowania zewnętrznego otworu koryta stanowi najwyżej dziesiątą część tej podziałki. Ponadto korzystnym jest, aby dna koryt miały co najmniej dwa przelotowe otwory, rozstawione na maksymalną odległość w pobliże ich bocznych ścianek.

Symetryczne i zamknięte koryta dla mocowania segmentu parkanu, wzmacniają system mocowania elementów mechanizmu bezcięgnowego posuwu maszyny urabiającej, zapewniając jednocześnie większą elastyczność współpracujących w ciągu trasy zastawek, wskutek zaopatrzenia tych koryt w owalne otwory zewnętrzne, o tak dobranym zowalizowaniu, aby zabezpieczało równocześnie właściwe zazębienie koła zębatego ciągnika maszyny urabiającej ze sworzniowym parkanem. Od wartości tego zowalizowania zależna jest również wartość odsunięcia gniazd nakładek złączy od poprzecznych krawędzi zastawki, która określa elastyczność trasy przenośnika, równoznaczną z jego możliwościami przeginania się w płaszczyźnie poziomej, która winna być różna, gdyż zależna jest od warunków geologicznych i rodzaju współpracującej maszyny urabiającej, a zwłaszcza od nachylenia podłużnego eksploatowanej ściany. Dobór luzu pomiędzy gniazdami złączy nie może być dowolny, albowiem zbyt duży luz prowadzi do niepożądanego przejęcia obciążeń poprzecznych przez sworzniowe segmenty parkanu. Przesunięcie osi symetrii koryt w stronę trasy przenośnika względem osi symetrii gniazd złączy ma na celu uzyskanie maksymalnego rozstawu łączników w klinach ładujących przenośnika względem łączników w zastawkach, znajdujących się w kompletnym przenośniku od strony zawału albowiem rozstaw ten ma istotny wpływ na zwiększenie zdolności przenośnika do przenoszenia sił poprzecznych i sił występujących przy przeginaniu w płaszczyźnie poziomej sąsiednich jego członów. Wzmocnienie koryt płytą pośrednią, zamkniętą od góry i połączoną korzystnie dwoma spoinami z główną płytą wspornika, zapewnia ich wymaganą wytrzymałość i sztywność, a zaopatrzenie tych koryt w przelotowe otwory w dnach ma na celu ich samooczyszczanie się, a optymalne warunki tego samooczyszczania się przy każdym nachyleniu zapewnia maksymalny rozstaw tych otworów, w pobliże bocznych ścianek koryt. Trapezowy kształt koryt podyktowany jest koniecznością ścisłego dopasowania ich kształtu i nachylenia ich ścianek do sworzniowego segmentu parkanu, w celu uniknięcia zanieczyszczeń tego węzła urobkiem i wynikłych stąd oporów ruchu. Stosowane zabezpieczenie koryt i segmentów parkanu przed obciążeniami wynikającymi z masy maszyny urabiającej, które w systemie bezcięgnowego jej posuwu zlokalizowane są w zastawce, a głównie na osadzonym w niej segmencie sworzniowego parkanu, stanowią wzmacniające żebra, z których jedno każdej z par wspiera koryto, a drugie nakładkę złącza.

Rozwiązanie według wynalazku cechuje prosta konstrukcja umożliwiająca dobór optymalnych wartości luzów pomiędzy współpracującymi w ciągu trasy zastawkami, zapewniająca wymaganą elastyczność tego ciągu, o znacznie podwyższonej wytrzymałości na obciążenia poprzeczne i pionowe.

Zastawkę według wynalazku przedstawiono w przykładowym rozwiązaniu na załączonym rysunku, którego fig. 1 przedstawia zastawkę w widoku od strony ociosu, fig. 2 przedstawia tę samą zastawkę w widoku z góry, zaś fig. 3 przedstawia tę zastawkę w widoku od strony zawału.

Zastawka według wynalazku zawiera wspornik 1 zaopatrzony w sworzniowy segment parkanu 2 oraz rozłącznie zamocowaną prowadnicę 3 z kanałem dla gromadzenia przewodów zasilających urabiającą maszynę. Wspornik 1 ma wysunięty w stronę ociosu kadłub, na którego nośnej płycie 4 osadzone są tr^^^^i^^we koryta 5 dla mocowania sworzniowego segmentu parkanu

2. Koryta 5 są symetryczne względem wzdłużnej osi 01 i przytwierdzone dnem do nośnej płyty 4 kadłuba, zaś do głównej płyty 6 wspornika 1 za pomocą pośredniej płyty 7 wygiętej prostokątnie i swymi ramionami 7a i 7b przytwierdzonej do krawędzi wybrań 8 oraz do nośnej płyty 4 kadłuba. Każde z koryt 5 zaopatrzone jest w dwa współosiowe otwory 9 i 10, z których zewnętrzny otwór 10 jest zowalizowany, a wartość jego zowalizowania a równajest dwudziestej części podziałki P sworzniowego segmentu parkanu 2, przy czym podziałka P segmentu parkanu stanowi dwunastrokrotne pomniejszenie długości 1 członu trasy 11. Koryta 5 mają wspólną, wzdłużną oś 01 symetrii, która przesunięta jest w stronę ociosu względem wzdłużnej osi 02 symetrii gniazd 12 nakładek kształtowych złączy osadzonych w nośnej płycie 4 kadłuba wspornika 1. Nakładki kształtowych złączy osadzone są w nośnej płycie 4 kadłuba tak, że ich gniazda 12 odsunięte są od poprzecznych krawędzi 13 zastawki na odległość b równą wartości zowalizowania a zewnętrznego otworu 10 koryta 5. Wspornik 1 zastawki w obszarze kadłuba ma ponadto dwie pary żeber 14 i 15, rozstawione symetrycznie względem przyłącza 16 przesuwnika obudowy zmechanizowanej. Żebra 14 i 15 każdej pary rozstawione są tak, że jedno

170 163 żebro 14 przytwierdzonejest do nośnej płyty 4 pod korytem 5, a drugie żebro 15 wspiera n akładkę złącza w obszarze jej gniazda 12. Koryta 5 mają w dnie dwa przelotowe otwory 17, rozstawione na maksymalną odległość S w pobliże ich bocznych ścianek.

Zastawka według wynalazku znajduje zastosowanie w ścianowych przenośnikach zgrzebłowych, współpracujących z maszyną urabiającą prowadzoną systemem bezcięgnowego posuwu.

170 163

170 163 °Q S <N ./¾¾ £>| Q| U

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 90 egz. Cena 2,00 zł

Claims (4)

Zastrzeżenia patentowe

1. Zastawka górniczego przenośnika zgrzebłowego, zawierająca prowadnicę dla gromadzenia przewodów połączoną rozłącznie z główną płytą wspornika, zaopatrzonego w przyłącze przesuwnika obudowy zmechanizowanej oraz wysunięty w stronę ociosu kadłub, którego nośna płyta ma nakładki kształtowych złączy z wyprofilowanymi gniazdami oraz ucha do mocowania sworzniowego segmentu parkanu, znamienna tym, że ma ucha w postaci symetrycznych względem wzdłużnej osi (01) trapezowych koryt (5) przytwierdzonych dnem do nośnej płyty (4) kadłuba, a do głównej płyty (6) wspornika (1) za pomocą wygiętej prostokątnie pośredniej płyty (7), o ramionach (7a i 7b) połączonych trwale z krawędziami przelotowych wybrań (8) tej płyty (6) oraz nośną płytą (4) kadłuba, z których każde ma co najmniej dwa przelotowe i współosiowe otwory (9 i 10) a zewnętrznych otwór (10) jest owalny, przy czym wartość jego zowalizowania (a) zależna jest od wartości podziałki (P) sworzniowego segmentu parkanu (2), zaś nakładki kształtowych złączy osadzone są w nośnej płycie (4) kadłuba tak, że ich gniazda (12) odsunięte są od poprzecznych krawędzi (13) wspornika (1) na odległość (b) równą najwyższej jednokrotnej wartości zowalizowania (a) zewnętrznego otworu (10) koryta (5), a ponadto wspornik (1) w obszarze kadłuba ma co najmniej dwie pary wzmacniających żeber (14 i 15), symetryczne względem przyłącza (16) przesuwnika obudowy i rozstawione tak, że jedno z żeber (14) każdej pary przytwierdzone jest do nośnej płyty (4) kadłuba w obszarze koryta (5), a drugie z żeber (15) wspiera nakładkę złącza w obszarze gniazda (12), zaś wspólna oś (01) symetrii koryt (5) przesunięta jest w stronę ociosu względem wzdłużnej osi (02) symetrii gniazd (12) kształtowych złączy.

2. Zastawka według zastrz. 1, znamienna tym, że ma koryta (5) o zewnętrznych otworach (10) zowalizowanych tak, że dla podziałki (P) segmentu (2) parkanu, stanowiącej dwunastą część długości (I) członu trasy (11), wartości zowalizowania (a) otworu (10) stanowi najwyżej dwudziestą część tej podziałki (P).

3. Zastawka według zastrz. 1, znamienna tym, że ma koryta (5) o zewnętrznych otworach (10) zowalizowanych tak, że dla podziałki (P) segmentu (2) parkanu stanowiącej dwunastą część długości (1) członu trasy (11) i powiększonej o studwudziestąpiątą jej część, wartość zowalizowania (a) otworu (10) stanowi najwyżej dziesiątą część tej podziałki (P).

4. Zastawka według zastrz. 1, znamienna tym, że ma dna koryt (5) zaopatrzone w co najmniej dwa przelotowe otwory (17) rozstawione na maksymalną odległość (S) w pobliże ich bocznych ścianek.