PL170298B1

PL170298B1 - Sposób oczyszczania z tlenku azotu gazu zawierajacego tlenek azotu i dwutlenek siarki PL PL PL

Info

Publication number: PL170298B1
Application number: PL92302920A
Authority: PL
Inventors: Soete Gerard De
Original assignee: Solvay
Priority date: 1991-09-30
Filing date: 1992-09-18
Publication date: 1996-11-29
Also published as: NO941156D0; FI941454A0; WO1993006915A1; HU213844B; FI941454L; BR9206567A; CA2119639A1; FI112040B; GR3022925T3; EP0606268B1; CA2119639C; JPH06510944A; AU665781B2; FR2681795B1; HUT67831A; ATE146696T1; DE69216246D1; AR247112A1; US5540902A; DE69216246T2

Abstract

1. Sposób oczyszczania z tlenku azotu gazu zawierajacego tlenek azotu 1 dwutlenek siarki, przez traktow anie gazu kwasnym weg- lanem metalu alkalicznego, znamienny tym, ze w gazie stosuje sie tlen w dobranej ilosci 1 tak nastawia sie odpowiednie stezenia tlenu i dwut- lenku siarki, zeby otrzym any stosunek molowy O2/N O byl co najmniej równy 1, a stosunek molowy SO2/N O byl wiekszy od 0,2 oraz nastawia sie tem perature gazu 300-700 K. FIg. 1 ( 5 4) Sposób oczyszczania z tlenku azotu gazu zawierajacego tlenek azotu i dwutlenek siarki PL PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest sposób oczyszczania z tlenku azotu gazu zawierającego tlenek azotu i dwutlenek siarki, przez traktowanie gazu kwaśnym węglanem metalu alkalicznego, należący do dziedziny oczyszczania gazów od zanieczyszczeń toksycznych, zwłaszcza oczyszczania dymów z instalacji cieplnych, przed ich usunięciem do atmosfery.

170 298

Paliwa pochodzenia kopalnego (węgiel, koks, ropa naftowa, pochodne ropy naftowej) zawierają zwykle siarkę lub związki siarki, a także związki azotowe. Dymy wytwarzane przy ich spalaniu w powietrzu lub w obecności tlenu, są więc zwykle zanieczyszczone dwutlenkiem siarki i tlenkami azotu. W dymach tych, większą część tlenków azotu stanowi tlenek azotu (NO), pozostałość stanowi głównie dwutlenek azotu (NO2).

Wysoka toksyczność tlenku azotu i dwutlenku azotu skłania do ich usuwania z dymów przed wypuszczeniem dymu do atmosfery

W opisie patentowym. US-A-4839147 (Waagner Biro AG), proponowany jest sposób oczyszczania dymu z tlenków azotu, polegający na tym, ze do dymu wprowadza się siarczyn metalu alkalicznego 1 gazowy amoniak, w taki sposób, aby doprowadzić do redukcji tlenków azotu w podtlenek azotu (N2O), który następnie redukuje się do azotu przy pomocy amoniaku. W przypadku dymu, zawierającego równocześnie tlenki azotu 1 dwutlenek siarki, siarczyn metalu alkalicznego wytwarzany jest m situ w dymie, przy wprowadzaniu do niego węglanu lub kwaśnego węglanu metalu alkalicznego.

Wadę tego znanego sposobu stanowi konieczność stosowania wielu reagentów, między innymi reagenta gazowego (amoniak), którego właściwości toksyczne zmuszają do stosowania poważnych środków zabezpieczających.

W międzynarodowym zgłoszeniu patentowym. WO 86/06711 opisany jest dwuetanowy sposób oczyszczania gazu zawierającego dwutlenek siarki, tlenek azotu i dwutlenek azotu. W pierwszym etapie, do oczyszczanego gazu, utrzymywanego w wysokiej temperaturze (przekraczającej 700 K) wprowadza się mieszaninę tlenu 1 węglowodoru tak, żeby tlenek azotu ulegał utlenieniu na dwutlenek azotu za pośrednictwem jonów nadtlenkowych; w drugim etapie gaz odbierany z pierwszego etapu traktuje się kwaśnym węglanem sodowym w celu wyeliminowania dwutlenku siarki i dwutlenku azotu, przez wytworzenie siarczynu sodowego, siarczanu sodowego, azotanu sodowego i azotu.

Wadę tego znanego sposobu stanowi potrzeba stosowania licznych odczynników (tlen, węglowodór, kwaśny węglan sodowy). Dodatkową niedogodność stanowi potrzeba dysponowania złożonym urządzeniem do wytłaczania mieszaniny tlenu i węglowodoru do gazu ogrzanego do wysokiej temperatury (powyżej 700 K).

Wynalazek pozwala unikać opisanych wyżej wad znanych sposobów przez dostarczenie nowego sposobu umożliwiającego skuteczne oczyszczanie gazu z tlenku azotu przy pomocy kwaśnego węglanu metalu alkalicznego, bez potrzeby stosowania dodatkowego, kosztownego lub niebezpiecznego reagenta, i który to sposób ponadto może być realizowany w umiarkowanej temperaturze.

Sposób oczyszczania z tlenku azotu gazu, zawierającego tlenek azotu 1 dwutlenek siarki, przez traktowanie gazu kwaśnym węglanem metalu alkalicznego, polega według wynalazku na tym, ze w gazie stosuje się tlen w dobranej ilości i tak nastawia się odpowiednie stężenia tlenu i dwutlenku siarki, żeby otrzymany stosunek molowy O2/NO był co najmniej równy 1, a stosunek molowy SO2/NO był większy od 0,2 oraz nastawia się temperaturę gazu 300-700 K.

Wynalazek znajduje zastosowanie do wszystkich gazów zawierających równocześnie tlenek azotu (NO) i dwutlenek siarki (SO2). W szczególności znajduje on zastosowanie do gazów wytwarzanych przez spalanie materiałów paliwowych w obecności powietrza lub tlenu. W dalszych wywodach, gaz pochodzący ze spalania materiału paliwowego określany będzie terminem „dym. W przypadku, gdy wynalazek stosowany jest do oczyszczania dymu, rodzaj materiału paliwowego nie odgrywa krytycznej roli i może być niezmiennie gazem, cieczą lub substancją stałą. Moze on zawierać paliwo pochodzenia kopalnego (takie jak gaz naturalny, ropa naftowa i jej pochodne, węgiel i koks), biomasę lub palne substancje organiczne, albo nieorganiczne, pochodzące na przykład z odpadów gospodarstwa domowego lub miejskich. Pochodzenie dymu nie posiada krytycznego znaczenia, może on pochodzić na przykład z elektrowni cieplnej, miejskiej centralnej instalacji ciepłowniczej, albo z instalacji do spopielania odpadów gospodarstwa domowego lub miejskich

170 298

Gaz poddawany obróbce sposobem według wynalazku powinien zawierać dwutlenek siarki i tlenek azotu (NO). Poza tlenkiem azotu może on zawierać również inne tlenki azotu, na przykład podtlenek azotu (N2O), trójtlenek azotu (N2O3), pięciotlenek azotu (N2O5) i dwutlenek azotu (N02). W dalszych wywodach tlenki azotu w gazie oznaczane będą w swym zespole symbolem NOx Ogólnie ułamek objętościowy tlenku azotu (NO) w zestawie tlenków azotu (NOx) w gazie wynosi co najmniej 50% 1 zazwyczaj powyżej 75%; może on osiągać 100%. W przypadku wariantowym gaz może zawierać inne związki.

Zgodnie z istotą wynalazku, stosuje się w gazie ilość tlenu co najmniej równą ilości stechiometrycznej, czyli tej, która byłaby teoretycznie potrzebna dla utlenienia tlenku azotu na dwutlenek azotu, zgodnie z reakcją:

2NO + O₂ - 2NO₂

Tym niemniej, w sposobie według wynalazku, zasadnicza rola tlenu nie polega na utlenianiu tlenku azotu na dwutlenek azotu, a więc występuje on razem z tlenkiem azotu w gazie, w ilości co najmniej równej ilości stechiometrycznej, teoretycznie potrzebnej dla tego utleniania. Zgodnie z wynalazkiem stosunek molowy O₂/NO w gazie powinien więc być co najmniej równy 0,5. W praktyce korzystnym okazało się utrzymanie w gazie stosunku molowego O2/NO większego od 1 i korzystnie co najmniej równego 2, przy czym zalecane są wartości powyżej 2,5. Jakkolwiek sposób według wynalazku nie narzuca górnej wartości granicznej dla zawartości tlenu w gazie, to nie ma sensu przekraczanie stosunku molowego O2/NO równego 100, by nie zwiększać niepotrzebnie objętości gazu poddawanego obróbce. Wartości większe od 3,5 są ogólnie odpowiednie, korzystne są większe od 5 Tlen może być stosowany w stanie czystym lub, w prostszym rozwiązaniu, w postaci atmosferycznego powietrza. W przypadku, gdy poddawanym obróbce gazem jest dym, tlen może być dostarczany z nadmiarem powietrza doprowadzanego do paleniska, w którym spalane jest paliwo; można również powietrze odprowadzać do dymu za paleniskiem

Nie chcąc być związanym objaśnieniami teoretycznymi twórca wynalazku sądzi, że oczyszczanie gazu od tlenku azotu 1 dwutlenku azotu przy pomocy kwaśnego węglanu metalu alkalicznego zachodzi poprzez wytwarzanie przejściowego pirosiarczynu metalu alkalicznego, zgodnie z następującymi reakcjami, w których M oznacza metal alkaliczny:

MHCO3 + 2 SO₂ - M₂S₂O₅ + H₂O + 2 CO₂M₂S₂O₅ + 2 NO₂ - MN0₂ + MNOs + 2 SO₂M₂S₂O₅ + 2 NO + O₂ - MN0₂ + MN0₃ + 2 SO₂

Ilość dwutlenku siarki w gazie winna więc być co najmniej równa ilości w reakcji z kwaśnym węglanem metalu alkalicznego teoretycznie potrzebnej dla wytworzenia ilości pirosiarczynu metalu alkalicznego, wystarczającej dla zużycia całego tlenku azotu i dwutlenku azotu w gazie 1 wytworzenia azotynu i azotanu metalu alkalicznego, zgodnie z przytoczonymi niżej reakcjami. W ujęciu ogólnym, nieodzownym jest więc występowanie w gazie równych (wyrażonych w molach) ilości dwutlenku siarki, tlenków azotu NOx i kwaśnego węglanu metalu alkalicznego. Tymczasem obserwuje się, ze po rozpoczęciu procesu, w jego następstwie jest uwalniana ilość dwutlenku siarki równa tej ilości, którą on zużywa. W praktyce pożądanym w gazie poddawanym oczyszczaniu okazało się utrzymywanie stosunku molowego SO2/NO większego od 0,2 i korzystnie co najmniej równego 0,5 Jakkolwiek sposób według wynalazku nie narzuca górnej wartości granicznej dla zawartości dwutlenku siarki, to me ma potrzeby przekraczania stosunku molowego SO2/NO równego 3, aby nie zwiększać niepotrzebnie objętości dymu poddawanego obróbce. Szczególnie korzystnym okazał się stosunek molowy SO2/NO w zakresie 1-2.

W praktyce, doświadczenie wykazuje, ze dla skutecznego oczyszczenia z tlenków azotu NOx, pożądanym jest zapewnienie w gazie poddawanym oczyszczaniu stężenia objętościowego tlenu co najmniej równego 0,06% i korzystnie większego niż 0,1% oraz stężenia objętościowego dwutlenku siarki co najmniej równego 100 ppm (części na milion) i korzystnie przewyższającego 200 ppm. Stężenia objętościowe powyżej 0,15% tlenu 1 350 ppm dwutlenku siarki w gazie są odpowiednie, a co najmniej równe 0,25% tlenu 1 500 ppm dwutlenku siarki są szczególnie korzystne. Okazało się

170 298 również ogólnie niecelowym przekraczanie stężeń objętościowych 750 ppm dwutlenku siarki w gazie, a więc wartości zawarte w zakresie 600-750 ppm dwutlenku siarki są odpowiednie. Natomiast w przypadku tlenu stosować można znaczne ilości, bezszkodliwego wpływu na prawidłowy przebieg procesu. Najczęściej, stężenie objętościowe tlenu w gazie nie przekracza 10%.

Kwaśny węglan metalu alkalicznego powinien być stosowany w ilości przewyższającej 0,5 mola, korzystnie co najmniej równej 0,8 mola, na mol tlenku azotu w gazie poddawanym oczyszczaniu. W przypadku, gdy poddawany oczyszczaniu gaz zawiera tlenek azotu i dwutlenek azotu, kwaśny węglan metalu alkalicznego powinien być stosowany w ilości większej od 0,5 mola, korzystnie co najmniej równej 0,8 mola, na mol tlenku azotu i dwutlenku azotu w gazie. Z reguły nie nakłada się górnej warstwie granicznej na ilość stosowanego kwaśnego węglanu metalu alkalicznego. W praktyce, ze względów ekonomicznych nie ma sensu przekraczanie 100 moli (korzystnie 10 moli) kwaśnego węglanu metalu alkalicznego na mol tlenku azotu (NOx) w oczyszczanym gazie, przy wartości zbliżone do zakresu 0,8-5 moli są zalecane; a zbliżone do zakresu 1-3 moli są naj korzystniej sze.

Przy realizacji sposobu według wynalazku, temperatura powinna zazwyczaj przewyższać 250 K i być równa co najmniej 300 K. Odpowiednią jest temperatura 300-700 K. Temperatura 350-550 K jest korzystna, a spośród niej najkorzystniejszą jest temperatura 400-500 K.

W sposobie według wynalazku, obróbkę gazu kwaśnym węglanem metalu alkalicznego można przeprowadzać metodą mokrą lub metodą suchą. Przy obróbce metodą mokrą, gaz przemywany jest roztworem lub zawiesiną wodną kwaśnego węglanu metalu alkalicznego. Przy obróbce metodą suchą, która jest korzystna, kwaśny węglan metalu alkalicznego wprowadzany jest w stanie stałym do gazu w nieobecności cieczy, zwłaszcza wody. Do obróbki metodą suchą, stosowane mogą być różne metody robocze. Zgodnie z pierwszą metodą roboczą, kwaśny węglan metalu alkalicznego wtłaczany jest w postaci proszku do gazu, wewnątrz komory reakcyjnej. Zgodnie z drugą metodą roboczą, utrzymuje się krążenie gazu przez złoze nieruchome, złoże ruchome lub złoże fluidalne cząstek kwaśnego węglanu metalu alkalicznego. Te metody robocze są dobrze znane w technice inżynierii chemicznej. W procesach tych, celowym jest stosowanie proszku o regularnym składzie granulometrycznym i możliwie jak największym rozdrobnieniu, dla przyspieszenia reakcji kwaśnego węglanu metalu alkalicznego z dwutlenkiem siarki i tlenkami azotu w gazie. Ogólnie, zaleca się stosowanie proszku o średniej średnicy ziaren mniejszej od 250 μιη. Korzystny skład granulometryczny odpowiada średniej średnicy ziaren nie większej niż 200/im, na przykład zawartej w zakresie między 5-150 /im.

Przy realizacji sposobu według wynalazku stosowanym kwaśnym węglanem metalu alkalicznego może być na przykład kwaśny węglan sodowy, kwaśny węglan potasowy, kwaśny węglan cezowy lub ich mieszaniny. Korzystny jest kwaśny węglan sodowy.

Sposób według wynalazku prowadzi do powstawania stałej pozostałości zawierającej azotyn metalu alkalicznego, azotan metalu alkalicznego oraz ewentualnie siarczan metalu alkalicznego. Pozostałość tę można łatwo usunąć przez obróbkę gazu w odpowiednim urządzeniu odpylającym, które może na przykład zawierać filtr elektrostatyczny. W przypadku obróbki metodą suchą zgodnie z podaną wyżej definicją, stosować można filtr tkaninowy (filtr workowy), którego sprawność jest optymalna.

Sposób według wynalazku znajduje zastosowanie do oczyszczania wszystkich gazów zawierających tlenki azotu NOx oraz dwutlenek siarki. Znajduje on interesujące zastosowanie do oczyszczania dymów pochodzących ze spopielania odpadów gospodarstwa domowego lub miejskich, a także do oczyszczania dymów emitowanych przy spalaniu zasiarczonych paliw pochodzenia kopalnego, takich jak węgiel i pochodne ropy naftowej. Stosowany może być zwłaszcza do oczyszczania dymów pochodzących z elektrowni cieplnych.

Następujące przykłady służą zilustrowaniu istoty wynalazku. Są one objaśnione na podstawie załączonych rysunków.

Figury 1,2 i 3 przedstawiają trzy wykresy, które podają skład gazu zawierającego tlenki azotu (NOx) i dwutlenki siarki. Fig. 4 i 5 przedstawiają dwa wykresy, pokazujące odpowiednio wpływ stężeń tlenu i dwutlenku siarki na stopień oczyszczenia gazu z tlenku azotu.

170 298

Pierwsza seria przykładów.

Przykłady I-III, opisane niżej, są zgodne z wynalazkiem i dotyczą obróbki gazu, zawierającego argon, tlenek azotu i dwutlenek siarki, kwaśnym węglanem metalu alkalicznego.

Przykład I. Przygotowano syntetyczny gaz, składający się zasadniczo z argonu, tlenku azotu, dwutlenku siarki oraz tlenu i wykazujący następujący skład objętościowy:

NO: 412 μΐ/1 gazu,

SO2: 675 μΐ/l gazu,

O2: 22940μΐ/1 gazu.

Przygotowano ponadto złoże z 6 g cząstek kwaśnego węglanu sodowego, rozmieszczonych na poziomej siatce. Do złoża stosowano cząstki kwaśnego węglanu sodowego o średniej średnicy ziaren około 100 μιη. Gaz poddawano równomiernemu przemieszczaniu wstępującemu poprzez złoże z prędkością regulowaną dla spowodowania fluidyzacji.

Temperaturę w złożu podwyższano stopniowo od 300 K do 700 K.

Wyniki próby przedstawione są na wykresie w fig. 1, którego oś odciętych przedstawia temperaturę gazu na wejściu do złoża (wyrażoną w stopniach Kelvina), oś rzędnych przedstawia stężenie objętościowe każdego ze składników NO, NO2 i N2O gazu na wyjściu ze złoża (stężenia te wyrażono w ppm lub μΐ składnika na 1 gazu 1 powinny być podzielone przez 50 w przypadku NO2) oraz oś rzędnych z prawej strony przedstawia stężenie objętościowe tlenu w gazie na wyjściu ze złoża (wyrażone w ppm lub μΐ tlenu na 1 gazu.

Obserwuje się, że gaz ulegał optymalnemu oczyszczeniu w zakresie temperatury około 400450 K. W temperaturze około 420 K, gaz na wyjściu ze złoża posiadał następujący przyblizony skład:

NO: 20μ1/1,

NO2 : 77μ μ/,

N20: 2μ Ul,

O2:21500 μ//1.

Przykład II. Powtórzono próbę z przykładu I, wykorzystując tym razem złoże z kwaśnego węglanu potasowego. Gaz wprowadzany do złoża składał się z mieszaniny argonu, tlenku azotu; dwutlenku siarki oraz tlenku, i wykazywał następujący skład:

NO: 415 μΐ/1 gazu,

SO2: 675 μl/1gazu,

O2:21500 μΐ/1 gazu.

Temperaturę w złożu podwyższano stopniowo od 300 K do 800 K.

Wyniki próby odtworzone są na wykresie w fig. 2, którego oś odciętych przedstawia temperaturę gazu na wejściu do złoża (wyrażoną w stopniach Kelvina), a oś rzędnych po lewej stronie przedstawia stężenie objętościowe każdego ze składników NO, NO2 i N2O w gazie na wyjściu ze złoża (te stężenia objętościowe są wyrażone w ppm lub μΐ składnika na 1 gazu i powinny być dzielone przez 20 w przypadku N2O) oraz oś rzędnych po prawej stronie przedstawia objętościowe stężenie tlenu w gazie na wyjściu ze złoża (wyrażone w ppm lub μΐ t/enu na 1 gazu).

Obserwuje się, że gaz podlega optymalnemu oczyszczaniu w granicach temperatury 400-500K.

Przykład III. Powtórzono próbę z przykładu I, wykorzystując tym razem złoże z kwaśnego węglanu cezowego. Gaz wprowadzany do złoża składał się z mieszaniny argonu, tlenku azotu, dwutlenku siarki oraz tlenu i wykazywał następujący skład chemiczny:

NO: 410 μ\/1 gazu,

SO2: 675 μ//1 gazu,

O2:22871 μΐ/1 gazu.

Temperaturę w złożu podwyższano stopniowo od 300 K do 700 K.

170 298

Wyniki próby odtworzone są na wykresie w fig. 3, którego oś odciętych przedstawia temperaturę gazu na wejściu do złoża (wyrażoną w stopniach Kelvina), a oś rzędnych po lewej stronie przedstawia objętościowe stężenie ze składników NO, NO2 i N2O w gazie na wyjściu ze złoża (te stężenia objętościowe są wyrażone w ppm lub jul składnika na 1 gazu 1 powinny być dzielone przez 50 w przypadku N2O) oraz oś rzędnych po prawej stronie przedstawia objętościowe stężenie tlenu w gazie na wyjściu ze złoża (wyrażone w ppm lub μΐ tlenu na 1 gazu).

Obserwuje się, że gaz ulegał optymalnemu oczyszczaniu w granicach temperatury 450-500 K. W temperaturze około 425 K gaz na wyjściu ze złoża wykazywał następujący przybliżony skład:

NO: 150 jul/1,

NO2: 50 /il/1,

N2O: 3 ul/1,

O2:21700 ///1.

Druga seria przykładów.

Następujące przykłady IV i V służą wykazaniu wpływu odpowiednich stężeń tlenu i dwutlenku siarki w gazie poddawanym oczyszczaniu.

Przykład IV. Powtórzono próbę z przykładu I z gazem syntetycznym składającym się zasadniczo z argonu, tlenku azotu (410/ul/l), dwutlenku siarki (675/zl/1), i tlenu w różnych stężeniach.

Przeprowadzono cztery próby z czterema różnymi stężeniami objętościowymi tlenu. W każdej próbie, wymuszano krążenie gazu w obiegu poprzez fluidalne złoże z 6g kwaśnego węglanu sodowego podobnie jak w przykładzie I i mieszano stopień eliminacji tlenków azotu NOx z gazu.

Uzyskane wyniki odtworzone są na wykresie w fig. 4, w którym oś odciętych przedstawia stężenie objętościowe (w %) tlenu w gazie na wejściu do złoża i oś rzędnych wyraża ułamek molowy tlenków azotu (NOx) wyeliminowanych z gazu w czasie próby. Wykres wykazuje, że oczyszczanie gazu od tlenków azotu jest optymalne, jeżeli objętościowe stężenie tlenu w gazie przewyższa około 0,2%. Stężenia 0,3-0,4 są więc już wystarczające dla dobrego oczyszczania. Stwierdzono więc, że osiąga się już dobre oczyszczenie gazu od tlenków azotu dla stosunków molowych O2/NO około 7.

Przykład V. Powtórzono próbę z przykładu I z gazem syntetycznym składającym się głównie z argonu, tlenku azotu (410/tl/l) tlenu i dwutlenku siarki, przy zachowaniu objętościowego stężenia tlenu w gazie na poziomie około 2,3%, a zmieniano zawartość dwutlenku siarki.

Przeprowadzono pięć prób z pięcioma różnymi stężeniami objętościowymi dwutlenku siarki. W każdej próbie, wymuszano krążenie gazu w obiegu poprzez złoże fluidalne z 6g kwaśnego węglanu sodowego, podobnie jak w przypadku przykładu I zmierzono stopień eliminacji tlenków azotu (NOx) z gazu. Otrzymane wyniki przedstawione są na wykresie w fig. 5, w którym oś odciętych przedstawia stężenie objętościowe (w ppm) dwutlenku siarki w gazie na wejściu do złoża, natomiast oś rzędnych wyraża ułamek objętościowy tlenków azotu wyeliminowanych z gazu w czasie próby. Wykres wykazuje, że oczyszczanie gazu z tlenków azotu wzrasta ze wzrostem stężenia dwutlenku siarki w gazie i wykazuje tendencję zdążania do stałej wartości optymalnej, gdy stężenie objętościowe dwutlenku siarki w gazie jest co najmniej równe 600ppm.

FIG 3

24000

NO ppm HrHrir NO2 ppm OOOO N2O ppm(x50) -φφφφφ· 02 ppm

23000

QwM-0~

22000

- 20000

300

400

500

GOO

21000

700

19000

FIG 5

FIG 1

Departament Wydawnictw UP RP Nakład 90 egz Cena 4,00 zł

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Sposób oczyszczania z tlenku azotu gazu zawierającego tlenek azotu i dwutlenek siarki, przez traktowanie gazu kwaśnym węglanem metalu alkalicznego, znamienny tym, ze w gazie stosuje się tlen w dobranej ilości i tak nastawia się odpowiednie stężenia tlenu i dwutlenku siarki, żeby otrzymany stosunek molowy O2/NO był co najmniej równy 1, a stosunek molowy SO2/NO był większy od 0,2 oraz nastawia się temperaturę gazu 300-700 K.
2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, ze w gazie utrzymuje się stosunek molowy O2/NO co najmniej równy 2.
3. Sposób według zastrz. 2, znamienny tym, ze w gazie utrzymuje się stosunek molowy O2/NO większy od 5
4. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że w gazie utrzymuje się stosunek molowy SO2/NO co najmniej równy 0,5.
5. Sposób według zastrz 1, znamienny tym, ze w gazie stosuje się ilość dwutlenku siarki co najmniej równą ilości w reakcji z kwaśnym węglanem metalu alkalicznego teoretycznie potrzebnej do wytworzenia ilości pirosiarczynu metalu alkalicznego, wystarczającej dla pochłonięcia całkowitej ilości tlenku azotu 1 dwutlenku azotu z gazu.
6. Sposób według zastrz. 5, znamienny tym, że w gazie utrzymuje się stosunek molowy SO2/NO w zakresie 1-2.
7. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, ze w gazie utrzymuje się stężenie objętościowe tlenu co najmniej równe 0,06% 1 stężenie objętościowe dwutlenku siarki co najmniej równe 100 ppm.
8 Sposób według zastrz. 7, znamienny tym, że w gazie utrzymuje się objętościowe stężenie tlenu co najmniej równe 0,25% 1 stężenie objętościowe dwutlenku siarki co najmniej równe 500 ppm
9 Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, ze na mol tlenku azotu w gazie stosuje się więcej niż 0,5 mola kwaśnego węglanu metalu alkalicznego.
10. Sposób według zastrz. 9, znamienny tym, że na mol tlenku azotu w gazie stosuje się od 0,8 do 5 moli kwaśnego węglanu metalu alkalicznego.
11. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że obróbkę gazu kwaśnym węglanem metalu alkalicznego prowadzi się w temperaturze 400-500 K.
12. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że obróbkę gazu kwaśnym węglanem metalu alkalicznego prowadzi się metodą suchą.
13. Sposób według zastrz. 1, albo 5, albo 9, albo 10, albo 11, albo 12, znamienny tym, ze jako kwaśny węglan metalu alkalicznego stosuje się kwaśny węglan sodowy.
14. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, ze oczyszczaniu poddaje się dym, pochodzący ze spalania zasiarczonego paliwa pochodzenia kopalnego.
15 Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, ze oczyszczaniu poddaje się dym, pochodzący ze spopielania odpadów gospodarstwa domowego lub miejskich.