PL172198B1 - Przyrzad wspomagajacy zespolenie kosci PL PL PL - Google Patents

Abstract

1 Przyrzad wspomagajacy zespolenie kosci, zwlaszcza unieruchomienie kosci miednicy, posiada- jacy zaciski mocujace za pomoca srub lub gwozdzi, które za posrednictwem przegubu kulowego 1 urza- dzenia unieruchamiajacego dolaczone sa do wielocze sciowego korpusu srodkowego o zmiennej dlugosci, znamienny tym, ze korpus srodkowy (1) utworzony jest z dwóch jarzm (8, 9) posiadajacych podluzne otwory (10,11), przy czym w podluznych otworach (10,11) osadzony jest srodek blokujacy (12), sluzacy jako przegub, blokujacy jarzma (8 ,9) w ich polozeniu katowym 1 ustawieniu wzdluznym wzgledem siebie. F I G 1 PL PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest przyrząd wspomagający zespolenie kości, zwłaszcza unieruchomienie kości miednicy, posiadający zaciski mocujące za pomocą śrub lub gwoździ, które za pośrednictwem przegubu kulowego i urządzenia unieruchamiającego dołączone są do wieloczęściowego korpusu środkowego o zmiennej długości.

W patencie DE-39 17 916 C1 przedstawione jest urządzenie unieruchamiające, zwłaszcza miednicę, które składa się zasadniczo z dwóch zacisków mocujących z pomocą śrub lub gwoździ, przy czym te zaciski poprzez przeguby kulowe i urządzenie unieruchamiające przylegają do części środkowej. Część środkowa składa się z dwóch przyłączanych części i korpusu przegubowego, przy czym przez zastosowanie prowadnic teleskopowych pomiędzy przyłączonymi częściami i przegubowym korpusem, możliwe jest pewne przestawienie długości przyrządu.

Znane urządzenie jest kłopotliwe i ograniczone w swojćj możliwości zmiany długości tak, że przygotowywane musi być wiele egzemplarzy o różnej wielkości, aby operator miał możliwość zastosowania odpowiedniego przyrządu zależnie od danego przypadku.

Zadaniem wynalazku jest opracowanie przyrządu wspomagającego zespolenie kości, nadającego się do zastosowania dla kości miednicy, posiadającego duże możliwości przestawiania, przy prostej budowie. Jednocześnie taniego przy wytwarzaniu i zachowującego dotychczasową przegubowość.

Zadanie to zostało rozwiązane według wynalazku w ten sposób, że korpus środkowy utworzony jest z dwóch jarzm posiadających podłużne otwory, przy czym w podłużnych otworach osadzony jest środek blokujący, służący jako przegub, blokujący jarzma w ich położeniu kątowym i ustawieniu wzdłużnym względem siebie.

Korzystnie, według wynalazku, podłużne otwory znajdują się na całej długości jarzm.

W przyrządzie pomiędzy jarzmami jest usytuowane dodatkowe jarzmo oraz dodatkowy środek blokujący łączący dodatkowe jarzmo z jarzmami w połączeniu ze środkiem blokującym.

Korzystnie blokujący środek leczniczy ma postać śruby blokującej, przy czym śruby blokujące mają dodatkowe tarcze sprężyste. Środek blokujący ma postać mimośrodowego zamknięcia.

środek blokujący ma postać urządzenia blokującego z rowkowanymi podkładkami, umożliwiającymi kątowe ustawienie i zamocowanie łączonych ze sobą jarzm.

Innymi słowy proponuje się, aby do znanych w stanie techniki urządzeń unieruchamiających dołączyć zwykłe jarzma, z których każde posiada podłużny otwór przebiegający korzystnie przez całą długość jarzma, przy czym ustalenie obu zacisków mocujących dokonuje się za pomocą jarzm, za pośrednictwem urządzenia unieruchamiającego. Widoczne jest, że jarzma mogą być zsunięte ze sobą na tyle, że urządzenia unieruchamiające dotykają do siebie, lub mogą być rozsunięte tak, że urządzenie unieruchamiające, np. śruba blokująca, znajduje się w wierzchołku jarzma wewnętrznego. Umożliwia to znacznie większe możliwości zmian długości niż to było możliwe w podobnych przyrządach znanych ze stanu techniki, przy czym jednocześnie całość urządzeniajest bardzo tama w produkcji, gdyż potrzebne jest mniej poszczególnych części do jego budowy.

Przedmiot wynalazku jest uwidoczniony w przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia widok pierwszej postaci wykonania wynalazku, fig. 2 - elementy łączące oba zespoły unieruchamiające według fig. 1, fig. 3 - postać wykonania wynalazku wykonaną przez kombinację elementów konstrukcyjnych z fig. 1 1 fig. 2, fig. 4 1 fig. 5 - widok według fig 1 i 2, lecz przy zastosowaniu innych środków blokujących, a fig. 6 1 fig. 7 - widok według fig. 1 i 2, lecz przy zastosowaniu kolejnego środka blokującego.

Na figurach rysunku przedstawiony jest przyrząd wspomagający zespolenie kości, posiadający zaciski mocujące 2,3 za pomocą śrub lub gwoździ, o znanej konstrukcji. Do tych zacisków przylegają przeguby kulowe 4 i 5, do których dołączone są urządzenia unieruchamiające 6 i 7, za pomocą których zamocowany Jest korpus środkowy 1.

Urządzenia unieruchamiające 6 1 7 są również znanej konstrukcji tak, ze nie ma potrzeby ich objaśniania. Korpus środkowy 1 składa się z dwóch jarzm 8 i 9 utworzonych przez wąskie żebro tworzące rodzaj zamkniętej ramy, lub ramę, które wzdłuż całej długości mają podłużne otwory 10 i 11. Przez podłużne otwory 10 i 11 przechodzi urządzenie blokujące np. śruba 12, która składa się ze zwykłej gwintowanej śruby 16 z nakrętką 14 1 podkładkami sprężystymi 17. śruba blokująca 12 służy do blokowania obu jarzm 8, 9 w określonym położeniu wzdłużnym, a ponadto urządzenie blokujące służy jako przegub tak, że jarzma 8 i 9 mogą być ustawione wokół śruby 12, pod różnymi kątami.

Zaciski mocujące 2 i 3 względnie urządzenia unieruchamiające 6 i 7 mogą być zesunięte w takim stopniu, że prawie dotykają urządzeń unieruchamiających 6 1 7, lub też te części konstrukcyjne mogą być daleko rozsunięte, że urządzenie unieruchamiające znajduje się w wierzchołku jarzm 8 i 9.

Na figurze 2 przedstawione jest dodatkowe jarzmo 15 z dodatkowym urządzeniem unieruchamiającym, np. śrubą blokującą 18, które to jarzmo może być włączone pomiędzy oba jarzma 8 i 9 tak, że można unieruchomić miednicę pacjenta z nadmiernym obwodem brzucha.

Dla uzupełnienia należy dodać, ze ustalenie zacisków mocujących za pomocą śrub lub gwoździ przeprowadza się korzystnie pomiędzy kolcami biodrowymi, przednim górnym i przednim tylnym lub grzebieniem kości biodrowej.

Na figurach 4 i 5 przedstawione jest urządzenie blokujące, które różni się od urządzenia blokującego z fig. 1 i 2.

Znajduje się tu mimośrodowe zamknięcie 20, które składa się z oporowej tarczy 21 posiadającej wystający do góry korpus ryglujący 22, który przechodzi przez wzdłużne otwory lOill jarzm 8 i 9 względnie jarzma 15, przy czym korpus ryglujący 22 posiada cylindryczną część 23, która umożliwia ruchy obrotowe stosunkowo szerokiego korpusu 22 w podłużnych otworach jarzm 8, 9 i 15. W ryglującym korpusie 22 znajduje się owalny lub eliptyczny otwór 24, przez który przesunięty jest mimośrodowy trzpień 25 tak, że po obrocie trzpienia, który

17:2198 posiada środkową część cylindryczną, trzpień mimośrodowy 25 zabezpieczony jest w otworze 24.

Tarcza dociskowa 27 posiada otwór środkowy, w który może być wsunięty korpus

ArroozArł^i <j ahvAr 9/t Ιζλαμιο π i nciolnr» o iac t lZ.VViiUUZjI |JVU\Jlńvi A-Τ· IWljJUJU 1 Cl JO-OV11U jvoi

TO ♦•G.r u 'j +ą»'C^r'»^ A 2 i 2 Ł” λ τ i al \ Λ 'ά ż te A. a 4LZ- t<xrv, Ζν ιαιοζ,α cu.ju.rv vviuav ε ng. Η-, p tam przez nacisk mimośrodowego trzpienia 25. Oba obszary mimośrodowe trzpienia 25 naci skają na odpowiednie obszary tarczy dociskowej 27, przez co następuje zaciśnięcie obu Jarzm 8 i 9 względnie i to w dowolnym usytuowaniu tych trzech jarzm względem siebie.

W postaci wykonania według fig. 6 i 7 również zachodzi ustalenie obu jarzm 8 i 9 względnie za pomocą urządzenia blokującego 30, które także umożliwia pewne połączenie jarzm ze sobą lecz zapewnia także każde dowolne ich położenie kątowe.

To urządzenie blokujące 30 składa się z sanek 31 z częścią środkową 32, przy czym w utworzone przestrzenie obejmujące wchodzą jarzma. Przed częścią środkową 32 znajduje się tuleja 33 posiadająca gwint wewnętrzny, w który wkręca się śrubę ustalającą 34. Śrubaustalająca przechodzi przez kołpak 35, który nałożony jest na drugie z unieruchomionych jarzm, przy czym ustalenie kąta pomiędzy oboma lub trzema jarzmami, przy jednoczesnym ustaleniu żądanego położenia kątowego tych jarzm, dokonuje się zapomocą rowkowanych podkładek 36 i 37, które rozluźnione umożliwiają przestawianie względem siebie, lecz przy ich dociśnięciu blokuje się w odpowiednim położeniu kątowym. Tarcza 36 swym kwadratowym czopem wchodzi w odpowiedni kwadratowy otwór w kołpaku 35, a śruba ustalająca 34, za pośrednictwem podkładki 38, przylega swą główką do górnej strony kołpaka 35.

Jak widać z fig. 6 możliwe jest dowolne ustawienie kąta obu jarzm 8 i 9 względnie trzech jarzm 8, 9 i 15 względem siebie przy jednoczesnym ustaleniu nastawienia kątowego tak, że następuje żądane trwałe zamocowanie.

FIG.6

172 198

172 198

172 198

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 90 egz.

Cena 2,00 zł

Claims (7)

Zastrzeżenia patentowe

1 Przyrząd wspomagający zespolenie kości, zwłaszcza unieruchomienie kości miednicy, posiadający zaciski mocujące za pomocą śrub lub gwoździ, które za pośrednictwem przegubu kulowego i urządzenia unieruchamiającego dołączone są do wicloczęściowcgo korpusu środkowego o zmiennej długości, znamienny tym, że korpus środkowy (1) utworzony jest z dwóch jarzm (8, 9) posiadających podłużne otwory (10,11), przy czym w podłużnych otworach (10, 11) osadzony jest środek blokujący (12), służący jako przegub, blokujący jarzma (8, 9) w ich położeniu kątowym i ustawieniu wzdłużnym względem siebie.

2. Przyrząd według zastrz. 1, znamienny tym, że podłużne otwory (10,11) znajdują się na całej długości jarzm (8, 9).

3. Przyrząd według zastrz. 1, znamienny tym, że pomiędzy jarzmami (8, 9) ma usytuowane dodatkowe jarzmo (15) oraz ma dodatkowy środek blokujący (16), łączący dodatkowe jarzmo (15) z jarzmami (8, 9), w połączeniu ze środkiem blokującym (12).

4. Przyrząd według zastrz. 1 albo 3, znamienny tym, że środek blokujący ma postać śruby blokującej (12,18).

5. Przyrząd według zastrz. 1, znamienny tym, że śruby blokujące (12,18) mają dodatkowe podkładki sprężyste (17).

6. Przyrząd według zastrz. 1, znamienny tym, że środek blokujący ma postać mimośrodowego zamknięcia (20)

7. Przyrząd według zastrz. 1, znamienny tym, że środek blokujący ma postać urządzenia blokującego (30) z rowkowanymi podkładkami (36, 37), umożliwiającymi kątowe ustawienie i zamocowanie łączonych ze sobą jarzm (8, 9,15).