PL172326B1

PL172326B1 - Agent for intensifying the process of supplying oxygen to skin, used in dermatologica preparations and method of obtaining such agent

Info

Publication number: PL172326B1
Application number: PL93306533A
Authority: PL
Inventors: Udo Gross; Leonhard Zastrow; Joachim Roeding; Klaus Stanzl
Original assignee: Lancaster Group Gmbh
Priority date: 1992-06-26
Filing date: 1993-06-24
Publication date: 1997-09-30
Also published as: ZA934571B; SK279824B6; GR3018338T3; CZ326694A3; HK1002699A1; SK156794A3; US5637318A; FI946056A0; HU211273A9; CA2138974C; HU9403737D0; FI110841B; EP0647131A1; NZ252999A; WO1994000109A1; DE4221268A1; NO306974B1; IL105945A0; NO944959L; NO944959D0

Abstract

1. Srodek do intensyfikowania procesu doprowadzania tlenu do skóry stosowany w preparatach dermatologicznych, zawierajacy fluoroweglowodory i fosfolipidy, znamienny tym. ze zawiera 1 do 99% wagowych asymetrycznych plytkowych agregatów zlozonych z 1 do 99% wagowych fosfolipidów o zawartosci fosfatydylocholiny 30 do 99% wagowych oraz z 1 do 99% wagowych/objetosc fluoroweglowodorów nasyconych tlenem, korzystnie ich mieszanek nasyconych zaabsorbowanym w nich tlenem. 9. Sposób otrzymywania srodka do intensyfikowania procesu doprowadzania tlenu do skóry stosowanego w preparatach dermatologicznych, w których rozprowadza sie go w nosniku przeznaczonym do dermatologicznych aplikacji, znamienny tym, ze od 1 do 99% wagowych fosfolipidów o zawartosci fosfatydylocholiny 30 do 99% wagowych dodaje sie 1 do 99% wagowych/objetosc fluoroweglowodorów, korzystnie ich mieszaniny i homogenizu- je az do uzyskania asymetrycznych plytkowych agregatów o wielkosci czastek 50 do 1000 nm, a nastepnie calosc nasyca sie gazowym tlenem. PL

Description

Przedmiotem wynalazkujest środek do intensyfikowania procesu doprowadzenia tlenu do skóry ludzkiej stosowany w preparatach dermatologicznych, zawierający fluorowęglowodory i fosfolipidy oraz sposób jego otrzymywania polegający na homogenizacji fosfolipidów z fluorowęglowodorami i nasyceniu tlenem otrzymanych asymetrycznych agregatów.

Stosowanie nasyconych tlenem fluorowęglowodorów do leczenia skóry jest znane z literatury.

W opisie patentowym USA-A-4366169 (White) proponuje się zastosowanie fluorowęglowodorów do leczenia uszkodzeń skóry oraz ran, a w szczególności oparzelin. Fluorowany węglowodór z zawartością tlenu nanosi się na skórę, albo bezpośrednio, albo w formie emulsji, albo też przez nakładanie na odpowiednie opatrunki lub podobne środki medyczne.

W opisie patentowym US-A-4569784 - (Moore) opisano metodę wytwarzania żelu, mającego właściwości przenoszenia gazów, który stosuje się bezpośrednio na skórze. W tej kosztownej metodzie nie mieszająca się z wodą organiczna ciecz, na przykład fluorowęglowodór zostaje zemułgowany w obecności odpowiedniego emulgatora. Następnie produkt poddaje się odwirowaniu oraz ultrafiltracji, która prowadzi do powstawania fazy żelu. W dalszym trzecim technologicznym etapie następuje oddzielanie klarownej cieczy od pastowatego ciała stałego przez dekantację, filtrowanie lub odparowywanie. Żel ten jest stosowany w odpowiednich formułach użytkowych do leczenia skóry i działa na naskórek, nie przenikając jednak przez Stratum comeum.

W opisie patentowym EP-A-296661 (Borgarello) opisano układ jednofazowy zawierający fluorowęglowodór, który może działać w preparacie kosmetycznym oraz również jako środek dermatologiczny, intensyfikujący proces doprowadzania tlenu do skóry. Przy wytwarzaniu tego środka fluorowęglowodory o maksymalnym stężeniu 50% zostają zemulgowane z wodą przy udziale perfluorowanych emulgatorów typu amidów kwasów alkanosulfonowych w obecności alkoholu alifatycznego jako emulgatora pomocniczego.

Opis patentu WO-A-89 08 459 ujawnia emulsję perfluorowęglowodorów zawierającą wesikle (Vesikeln) fosfolipidowe, zastosowaną jako namiastki krwi, w której monomery fosfolipidowe uległy polimeryzacji. Wesikle są to submikronowe blaszki, listki otoczone błonami komórkowymi utworzonymi z lipidów i protein. Otrzymuje się je w aparacie Golgi’ego.

W opisie patentowym WO-A-91 00 110 opisano emulsje fluorowęglowodorowe z fosfolipidami, w których fosfolipidy tworzą nasycone wiązania między węglami.

Z opisu patentowego WO-4-92 06 676 są znane fosfolipidowe nasycone oleje - wesikle o słabo płytkowatej strukturze, która odpowiada w pełni zwykłej strukturze wesiklów, to jest płaskich submikronowych listków otoczonych błonami lipidów.

W opisanych znanych metodach są podane składy chemiczne środków zawierających fluorowęglowodory, które działają systemowo na skórę w miejscu, w którym zostaną na nią naniesione.

Celem wynalazku jest opracowanie środka stosowanego w preparatach dermatologicznych, który przenika przez Stratum comeum skóry i przez naskórek - Epidermis. Wytworzony środek winien znacznie podwyższać stężenie tlenu w obszarze skóry i graniczącej z nią tkanki oraz aktywizować procesy przemiany materii.

Środek według wynalazku przyspieszający doprowadzenie i rozprowadzenie tlenu w skórze charakteryzuje się tym, że zawiera 1 do 99% wagowych asymetrycznych płytkowych agregatów złożonych z 1 do 99% wagowych fosfolipidów o zawartości fosfatydylocholiny 30 do 99% wagowych, oraz z 1 do 99% wagowych/objętość fluorowęglowodorów nasyconych zaabsorbowanym tlenem lub ich mieszanin.

Przy czym % wag/obj. = ilość g składnika/100 ml. mieszaniny x 100.

Agregaty płytkowe mają asymetryczną trójwarstwową strukturę, a ich rdzeń jest złożony z fluorowęglowodorów. Fluorowęglowodory są korzystnie wybrane z grupy takich związków jak: alifatyczne fluoroalkany o prostym lub rozgałęzionym łańcuchu węglowym, fluoroalkany mono- lub bicykliczne oraz podstawione fluorem w alkilu perfluorowane, alifatyczne lub bicykliczne aminy, bis-(perfluoroalkilo)-eteny lub ich mieszanki oraz korzystnie z grupy takich związków jak perfluorodekalina, F-butyloczterowodorofuran, perfluorotrójbutyloamina, bromek perfluorooktylowy, bis-fluoro(butylo)eten, Có-Cg-perfluoroalkany. Środek zawiera

172 326 fluorowęglowodory korzystnie w ilości 20 do 99% wagowych/objętość, w szczególności od 40 do 99%, a najkorzystniej 70 do 99% wagowych/objętość. Fosfolipidy są korzystnie wybrane z grupy złożonej z naturalnych fosfolipidów, jak lecytyna sojowa lub jajeczna lub z syntetycznych fosfolipidów i w części uwodornionych fosfolipidów, przy czym zawartość fosfolipidów wynosi korzystnie 0,5 do 20%. Środek zawiera fosfatydylocholinę, korzystnie w ilości 60 do 90% oraz występującą obok niej frakcję lipidową, a w tym lizolecytynę w ilości 0,1 do 5% wagowych.

Sposób otrzymywania środka do intensyfikowania procesu doprowadzania tlenu do skóry, który rozprowadza się w nośniku przeznaczonym do dermatologicznych aplikacji, charakteryzuje się tym, że do 1 do 99% wagowych fosfolipidów, o zawartości fosfatydylocholiny 30 do 99% wagowych dodaje się 1 do 99% wagowych/objętość fluorowęglowodorów lub ich mieszanek i homogenizuje aż do uzyskania asymetrycznych płytkowych agregatów o wielkości cząstek 50 do 1000 nm, a następnie całość nasyca się gazowym tlenem. Korzystniej, 20 do 99% wagowych/objętość, a najkorzystniej 40 do 99% fluorowęglowodorów dodaje się do fosfolipidów, w których zawartość fosfatydylocholiny wynosi korzystnie 60 do 90%. Homogenizację prowadzi sie w warunkach, w ktorvch otrzvrnuie sie aeresatv fosfol inidowe o wielkości cząstek korzystnie 120 do 820, a najkorzystniej 140 do 400 nm. Fluorowęglowodory można również nasycać tlenem przed homogenizacją z fosfolipidami, jednak korzystniejsze jest nasycanie tlenem otrzymanych asymetrycznych agregatów. Środek według wynalazku w przeciwieństwie do znanych liposomów zawiera asymetryczne płytkowe agregaty, składające się z fosfolipidów o zawartości fosfatydylocholiny 30 do 99% oraz z wysyconych całkowicie tlenem fluorowęglowodorów lub ich mieszanek i jest on rozprowadzony w specjalnie dobranym dla dermatologicznych zastosowań nośniku.

Agregaty płytkowe dzięki swojej fosfolipidowej strukturze, która jest bardzo podobna strukturalnie i chemicznie do błon komórkowych, względnie w części nawet z nimi identyczna, jak również dzięki możliwości sterowania ich wielkości w momencie wytwarzania, są zdolne do penetrowania do głębiej położonych warstw skóry i prowadzenia tam skutecznego działania, Następuje to w przeciwieństwie do opisanych w dotychczasowym stanie techniki preparatów, które nie przenoszą fluorowęglowodorów do głębiej położonych regionów skóry. Znane dotychczas metody nie dają w tym zakresie pożądanego efektu.

W środku według wynalazku można zastosować różne fluorowęglowodory, na przykład alifatyczne fluoroalkany o łańcuchu prostym lub rozgałęzionym, fluorocykloalkany mono lub bicykliczne, a nawet w alkilu podstawionym fluorem perfluorowane alifatyczne lub bicykliczne aminy, bis-(perfluoroalkilo)-eteny lub ich mieszanki. Specjalnie zalecane jest stosowanie takich fluorowęglowodorów jak: perfluorodekalina, F-butyloczterowodorofuran, perfluorotrójbutyloamina, bromek perfluorooktylu, bis-fluoro(butylo)eten lub bis-fluoro(heksyio)-eten albo C6-C9perfluoroalkany. Przy tym udział fluorowęglowodorów mieści się w granicach 1 do 99% wagowych/objętość, korzystnie 40 do 99%, a najkorzystniej 70 do 99% wagowych/objętość.

Jako fosfolipidy stosuje się według wynalazku naturalne fosfolipidy, jak lecytynę z soi lub jejeczną, jak również syntetyczne fosfolipidy. W zastosowanych fosfolipidach zawartość fosfatydylocholiny wynosi 30 do 99% wagowych, a w szczególności 70 do 99%, to znaczy, że zaleca się stosowanie fosfolipidów o wysokiej zawartości grupy fosfatydylowej. Obok fosfatydyiochoiiny można stosować również lizolecytynę w zakresie stężeń 0,1 do 10% wagowych i/lub naładowane elektrycznie fosfolipidy, jak fosfatydyloetanoloaminę, n-acetylofosfatydyioetanoloaminę lub kwas fosfatydowy w ilości 0,1 do 30% wagowych. W odróżnieniu od znanych rozpuszczalnych w wodzie liposomów (Vesikel) stabilizowane fosfolipidami agregaty według wynalazku posiadają w swoim rdzeniu hydrofobowe fluorowęglowodory, obdarzone zdolnością przenoszenia tlenu. Ich chemiczna stabilizacja na granicy faz następuje zrazu w warstwie monocząsteczkowej, a potem w wyniku kształtowania się następnych warstw dwucząsteczkowych.

Dlatego według wynalazku asymetryczne płytkowe agregaty wykazują zawsze strukturę co najmniej trójwarstwową w odróżnieniu od Vesiklów, które mają zawsze strukturę dwuwarstwową. Te nowe agregaty z powodu ich szczególnej struktury są płytkowymi asymetrycznymi nośnikami tlenu. Ich nadzwyczajna koloidalno-chemiczna stabilność może być przypisywana w sposób bardzo prawdopodobny płytkowej strukturze oraz powierzchniowemu ładunkowi

172 326 elektrycznemu agregatów. Ten ostatni w wysokim stopniu zależy od skutecznego wyboru odpowiednich fosfolipidów lub ich mieszanek tak pochodzenia naturalnego, jak również i syntetycznego. Zarówno skuteczne jak i korzystne działanie jest powodowane przez fosfolipidy, a szczególnie fosfatydylocholinę w wymienionym przedziale stężeń od 30 do 99% w połączeniu z lizolecytynami o stężeniach 0,1 do 10% i/lub naładowanymi fosfolipidami o stężeniach 0,1 do 30% wagowych.

To wspomniane działanie fosfolipidów może zostać sprawdzone przez wykonanie pomiarów odpowiednich potencjałów Zeta (ujemnych) oraz gęstości ładunków elektrycznych oznaczonych przez miareczkowanie przy użyciu kationowego polielektrolitu. Zależność szybkości penetracji i głębokości przenikania przez skórę od wielkości cząstek agregatów została eksperymentalnie określona w wyniku prowadzonych na zwierzętach doświadczeniach, w których użyto znakowane fluorowęglowodory. Okazało się, że drobniejsze, mniejsze cząstki agregatów szybciej i głębiej wnikają do tkanki skórnej niż cząstki od nich większe.

Wybór fluorowęglowodorów względnie ich mieszanek w oparciu o rozpuszczalność w nich lipidów, wyrażoną ich krytyczną temperaturą rozpuszczalności CST w n-heksanie, pozwala na regulowanie czasu przebywania środka dermatologicznego w tkance w oparciu o to nowe ważne kryterium. Podczas, gdy na przykład perfluorotrójbutyloamina (skrót F-TBA, CST = 59°C) ze swoją wysoką wartością CST oraz gorszą rozpuszczalnością lipidów wykazuje dłuższy czas przebywania w tkance skórnej, to o wiele szybciej od niej zostają wydalone w tkanki skórnej nie tylko takie związki jak perfluorodekalina (skrót PFD, CST = 22°C), lecz także F-butyloczterowodorofuran, F-heksan i inne. Przy pomocy mieszanek fluorowęglowodorów można skutecznie wytypować systemy o pożądanych wartościach CST czyli rozpuszczalnościach lipidów i błon komórkowych dopasowanych do zamierzonego zastosowania dermatologicznego środka.

Zawartość fluorowęglowodorów jako nośnika tlenu w płytkowych agregatach może mieścić się w przedziale 1 do 99% wagowych/objętość. Jako odpowiednie fluorowęglowodory mogą być stosowane następujące połączenia: alifatyczne alkany i o prostym lub rozgałęzionym łańcuchu węgłowym, posiadające ilość atomów węgla w cząsteczce w granicach 6-12, jak na przykład perfluoroheksan, perfluorononan; F-cykloalkany mono- lub bicykliczne, a także w danym przypadku podstawione fluorami w alkilu, jak na przykład perfluorometylocykloheksan, perfluorodekalina; alifatyczne trzeciorzędowe aminy, policykleny zawierające atom azotu N, jak na przykład perfluorotrójpropyloamina, perfluorotrójbutyloamina; perfluoroetery, takie jak alifatyczne etery i polietery, F-alkilofurany, bicykliczne oraz bicykliczne podstawione etery z dwoma lub trzema atomami tlenu w cząsteczce, jak na przykład perfluorodwuheksyloeter, perfluorobutyloczterowodorofuran; halogenki perfluoroalkilowe, jak na przykład brornek perfluorooktylowy, bromek perfluoroheksylowy, chlorek perfluorooktylowy; bis-(F(alkilo)eteny, jak na przykład bis-F(butylo)-eten, bis-F(heksylo)eten. Pod zastosowanymi tu terminami fluorowęglowodory oraz sfluorówane węglowodory rozumie się połączenia całkowicie sfluorowane zwane perfluorowanymi lub sfluorowane w wysokim stopniu albo ich mieszanki, posiadające zdolność przenoszenia ze sobą gazów, na przykład tlenu O2 lub dwutlenku węgla CO2. Połączenia węglowodorowe sfluorowane w wysokim stopniu w zrozumieniu tego wynalazku są to węglowodory, w których większość atomów wodoru została podstawiona atomami fluoru, jak na przykład bis-F(alkilo)eteny, które jak to można udowodnić są chemicznie i biologicznie obojętne i dlatego całkowicie nietoksyczne, Osiąga się ten stan przeważnie wówczas. gdy do 90% atomów wodoru zostanie zastąpionych atomami fiu oni. Według wynalazku zaleca się stosowanie fluorowęglowodorów, w których co najmniej 95% atomów wodoru zastąpiono fluorem, korzystnie 98%, a najkorzystniej 10%. Poszczególne atomy fluoru mogą zostać podstawione również przez atomy innych chlorowców, jak brom i chlor.

Jako fosfolipidy mogą być stosowane naturalne występujące w przyrodzie fosfolipidy, jak na przykład sojowa lub jajeczna lecytyna, a również syntetycznie wytwarzane lecytyny (fosfolipidy), ogólnie znane jako przyjazne dla skóry. Wobec niezwykle korzystnego oddziaływania na stabilność asymetrycznych agregatów płytkowych zalecane są do zastosowania mieszanki fosfolipidów zawierające 30-99% fosfatydyłocholiny obok naturalnie występujących w przyro6

172 326 dzie towarzyszących jej produktów ubocznych. W dermatologicznej formule użytkowej zawartość fosfolipidu wynosi korzystnie 0,5-20%, a najkorzystniej 10-20%.

Wynalazek dotyczy także sposobu wytwarzania zawierającego fosfolipidy i fluorowęglowodory środka stosowanego w preparatach dermatologicznych. W tym celu 1 do 99% wagowych fosfolipidów o zawartości fosfatydylocholiny od 30 do 99% wagowych emulguje się z 1 do 99% wagowych/objętość fluorowęglowodoru lub z mieszanką fluorowęglowodorów zawierających zaabsorbowany tlen. Otrzymuje się asymetryczne płytkowe agregaty o wielkości cząstek 50-1000 nm, które można mieszać z nośnikiem nadającym się do dermatologizcnych zastosowań. Emulgowanie następuje w obecności wody i z dodatkiem jednowartościowych lub wielowartościowych alifatycznych alkoholi. Emulgowanie można również przeprowadzać poprzez wstępne zemulgowanie surowej dyspersji przez dodanie fluorowęglowodorów do wodnego roztworu fosfolipidów w temperaturze, przy której następuje emulgacja substratów. Wstępne emulgowanie wykonuje się przy wysokich obrotach mieszadła, na przykład 12000 do 15000 obrotów U/min. Natomiast właściwa homogenizacja ma miejsce w następnym etapie procesu w wysokociśnieniowym homogenizatorze. Homogenizacja może być również prowadzona innymi znanymi metodami, na przykład metodą ultradźwiękową. Stopień energetycznego wkładu w system dyspersyjny wpływa jednak w sposób wprost proporcjonalny na obniżenie wielkości cząstek agregatów. Sterylizacja cieplna w autoklawach może być również prowadzona, gdyż nie wywiera ona żadnego wpływu na wielkość cząstek agregatów. W celu wyeliminowania procesów samoutleniania resztek nienasyconych kwasów tłuszczowych naturalnych lipidów, można dodawać antyoksydanty, na przykład L-tokoferol. Zastosowanie fosfolipidów o wysokiej zawartości fosfatydylocholiny jest szczególnie korzystne. Fosfolipidy dodaje się w ilości 1-99% wagowych, korzystnie w ilości 30-99%, a najkorzystniej 70-99% wagowych. Jako sfluorowane węglowodory stosuje się wymienione powyżej fluorowęglowodory. Specjalista może skutecznie wybrać surowce wyjściowe na podstawie znanych sobie wartości rozpuszczalności tlenu O₂, parcjalnego ciśnienia par i krytycznej temperatury rozpuszczalności, przewidując dla produktu z góry odpowiednią ilość zaabsorbowanego tlenu O₂ oraz głębokość przenikania przez tkankę skórną. Sposób działania asymetrycznych płytkowych agregatów zawierających fluorowęglowodory polega na oddawaniu tlenu zaopatrywanej tkance przy miejscowym zastosowaniu danego Środka dermatologicznego. Zastosowanie środka dermatologicznego zawierającego środek według wynalazku umożliwia również dostarczanie tlenu do tkanki tłuszczowej, a także zaopatrywania tkanek przy upośledzeniach spowodowanych arteriosklerozą. Zmieszanie oraz rozprowadzenie asymetrycznych płytkowych agregatów jako substancji czynnej w takich postaciach jak: maści, kremy, płyny kosmetyczne i inne dermatologiczne preparaty rozpuszczalne w wodzie lub alkoholu, które odpowiadają danej formule użytkowej, następuje w zależności od ostatecznego celu, który ma osiągnąć praktyczne zastosowanie danego produktu. Zawartość fluorowęglowodorów i tym samym dostępność tlenu O₂ może zmieniać się w szerokich granicach. Agregaty są parcjalnie obciążane względnie wysycane gazowym tlenem przed ich zmieszaniem i włączeniem do takich systemów dermatologicznych jak: żele, pasty, pudry, maści, kremy, płyny kosmetyczne. Już wysycanie węglowodorów tlenem powietrza atmosferycznego aż do normalnego ustalenia się stanu równowagi zgodnego z prawem Henry’ego powoduje, że wyżej wymienione środki zawierają więcej tlenu w porównaniu ze znanymi preparatami. Środek dermatologiczny może być nanoszony na opatrunki, plastry, pokrycia ran oraz na inne środki lecznicze stykające się ze skórą. Może on być również stosowany, na przykład w formie sprayu.

Wynalazek zostanie bliżej objaŚniony w przykładach jego wykonania.

Na załączonym rysunku fig. 1 pokazuje wykres krytycznych temperatur rozpuszczalności (CST) mieszanek perfluorowęglowodorów w n-heksanie z perfluorodekaliną jako punktem wyjściowym, a fig. 2 - wykres krytycznych temperatur rozpuszczalności (CST) mieszanek perfluorowęglowodorów w n-heksanie z bromkiem F-oktylowym jako punktem wyjściowym.

W tabeli nr 1 przedstawiono niektóre wybrane fluorowęglowodory, rozpuszczalność w nich tlenu O2, ich parcjalne ciśnienie pary oraz krytyczną temperaturę rozpuszczalności. Wychodząc z tych wartości, można skutecznie dokonać wyboru mieszanki fluorowęglowodorów o pożądanej charakterystyce w zakresie jej przenikania w głąb skóry w oparciu o skład dermatologiczny.

172 326

Tabela nr 1

Własności fluorowęglowodorów

L.p.	Fluorowęglowodór (FC)	Rozpuszczalność tlenu O2 [ml O2/100 ml FC]	Parcjalne ciśmenie paryp37°C hPa (mmHg)	CST [°C]
1.	Bromek perfluorooktylowy	50	18,66(14)	-24,5
4	PerfluOTodekalina	40	16,66 (12,5)	22
3.	Bis-Ftautylojeten	50	16,1^0(12,6)	22,5
4.	F-cykloheksylometylo-morfolina	42	5,33 (4)	38,5
5.	F-trójpropyloamina	45	24,66 (18,5)	43
6.	F-eter dwuheksylowy	45	2,66 (2)	59
7.	F-trój butyloamina	40	1,33(1)	59
8	PerfluorodckabncoF-trójbutyloamina 1/1	40	9,33 (7)	42
9	Perflufrobutylo-czterowfdorofurac	52	68,00 (51)	29
10.	F-mgtylocyklfhek.stc	57	240 m (1 80) · '•'i'·'-'	8 2
11.	F-heksan	58	522,00 (414)	20

Przykład I. 50 ml wodnego 10% roztworu fosfolipidów (lecytyna sojowa, 40% PC czyli fosfatydylocholiny) homogenizuje się z 80 g mieszanki o wysokiej czystości fluorowęglowodorów nie zawierających atomów wodoru H. Mieszanka zawiera 90% perfluorodekaliny, 10%o F-dwubutylornetyloaminy i ma krytyczną temperaturę rozpuszczalności 26°C. Homogenizację przeprowadza się w warunkach chłodzenia lodem w dezintegratorze ultradźwiękowym -tak długo, aż cząstki osiągną przeciętną średnicę 0 = 244 nm. Płytkowa struktura wytworzonych agregatów złożonych z fosfolipidów i fluorowęglowodorów może być zaobserwowana w wyniku przeprowadzenia pomiarów ³¹P-NMR - paramagnetycznego rezonansu jądrowego w postaci typowej szerokości sygnału, a także na zdjęciach wykonanych na mikroskopie elektronowym. Zdyspergowane agregaty mogą być bez jakichkolwiek problemów i bez wpływu na ich stabilność zmieszane z odpowiednimi alkoholami, to jest: etanol, glikol propylenowy, glicerol w celu ich sterylizowania Dodatek 30 ml etanolu uwalnia całkowicie dyspersję od zarodków.

Dyspersja ma następujący skład:

62% wagowych/objętość fluorowęglowodorów 9,7% fosfoiipidów

19% etanolu

Potencjał Zeta, który wynosi minus 61 mV świadczy o elektrostatycznej stabilizacji dyspersji spowodowanej wytworzonym przez fosfolipidy ujemnym naładowaniem się powierzchni. Po wysyceniu gazowym tlenem dyspersję miesza się i rozprowadza w kosmetycznych lub dermatologicznych nośnikach, które muszą być z pełną wzajemnością tolerowane przez asymetryczne płytkowe agregaty, to znaczy nie mogą przeciwdziałać dyspersji.

Przykład II. 18 g liofilizowanego fosfollpidu zawierającego 30% PC-fosfatydylocholiny, 30% PE-fosfatydyloetanoloaminy i 31% Pl-fosfatydyloinozitolu, rozpuszcza się w 90 ml sterylizowanej wody i zadaje 16 ml nieskażonego etanolu. Dyspersję miesza się w mieszalniku z mechanicznym wysokoobrotowym mieszadłem (Ultra-Turrax, 15000 obrotów U/min) dodając do niej w stałej temperaturze 20°C perfluorodekalinę (CST 22°C). Surową dyspersję homogenizuje się w wysokociśnieniowym homogenizatorze typu Manton Gaulin w strumieniu obojętnego gazu przy ciśnieniu 50,66 MPa. Na początku przedostatniego etapu wytwarzania dodaje się do powstałej dyspersji octan L-tokoferolu w ilości od 0,1% w celu wyeliminowania procesów samoutleniania oraz wyłapania w tkance skórnej wolnych rodników. Pomiary przeprowadzone spektrometrum korelującym bieg elektronów N-4 MD typu Coultronics potwierdzają, że otrzymano jednorodne agregaty o przeciętnej średnicy 128 nm. Badania agregatów prowadzone z udziałem mikroskopu elektronowego przy zastosowaniu metody negative staining czyli negatywnego barwienia dają całkowicie zgodne z powyższymi wyniki. Według pomiarów ³r-NMR prowadzonych w ramach oznaczania paramagnetycznego rezonansu jądrowego stwierdzono, że

172 326 asymetryczne płytkowe agregaty fosfolipidowe są rozmieszczone w monocząsteczkowej warstwie i mają ujemny potencjał elektryczny Zeta wynoszący minus 76 mV. Skład dyspersji jest

48% wagowych/objętość perfiuorodekaiiny

13% fosfolipidów

9% etanolu

Przykład DI. 80 g n-F-heksanu zmieszanego zjego perfluorowanym izomerem (CST 20°C) miesza się i wstępnie emulguje z 9,5 g 3-sn-fcsfatydylccholiny z żółtka jaj, 47 ml dejonizowanej i sterylizowanej wody oraz 0,2% dl-Al-a-tokoferolu w obecności gazu obojętnego otrzymując surową dyspersję. Surową dyspersję następnie homogenizuje się w ciśnieniowym homogenizatorze przy ciśnieniu 50,66 MPa przy zachowaniu odpowiedniego reżimu temperaturowego i przy pełnej możności kontrolowania wielkości cząstek agregatów. Otrzymana dyspersja wykazuje przeciętną lepkość oraz średnicę cząstek wynoszącą średnio 294 nm. Po dodaniu 8 ml glikolu propylenowego zaobserwowano w trakcie dłuższego czasu w temperaturze pokojowej pełną stabilność i praktyczny brak zarodków, liczba zarodków krystalizacji była mniejsza niż 100 K/g. Rozcieńczenie środka dermatologicznego, na przykład przy wytwarzaniu płynów kosmetycznych jest możliwe, gdyż nie stwarza żadnych problemów i nie zmienia ważnych koloidalno-chemicznych parametrów. Badania dyspersji mikroskopem świetlnym w świetle spolaryzowanym wykazały jednofazowy izotropowy system, w którym brak jest ciekło-krystalicznych struktur.

Przykład IV. Dowód in vivo na penetrację agregatów fosfolipidowych w głąb skóry. Świeżo izolowana fizjologicznie nienaruszona skóra została utrwalona na swojej wewnętrznej stronie przy pomocy tlenowego czujnika O2 czyli tzw. elektrody Clarka, a naskórek czyli Epidermis został nawilżony przenoszącą tlen O2 dyspersją z asymetrycznymi agregatami płytkowymi. W tych warunkach elektroda nie wykazała żadnego parcjalnego ciśnienia tlenu O2. Po 57 minutach przenikania agregatów do wewnątrz skóry osiągnęły one odcinek skóry, który leżał już w zasięgu pomiarów wykonywanych przy pomocy elektrody. Ciśnienie parcjalne tlenu O2 wzrosło osiągając wartość 212 hPa (159 mm słupa rtęci). Szybkość przenikania agregatów w głąb skóry okazała się być ściśle zależna od ich rodzaju oraz od wielkości cząstek agregatu.

172 326

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 90 egz. Cena 2,00 zł

Claims

Zastrzeżenia patentowe

L. Środek do intensyfikowania procesu doprowadzania tlenu do skóry stosowany w preparatach dermatologicznych, zawierający fluorowęglowodory i fosfolipidy, znamienny tym, że zawiera 1 do 99% wagowych asymetrycznych płytkowych agregatów złożonych z 1 do 99% wagowych fosfolipidów o zawartości fosfatydylocholiny 30 do 99% wagowych oraz 7 1 Ho 99% wagowych/objętość fluorowęglowodorów nasyconych tlenem, korzystnie ich mieszanek nasyconych zaabsorbowanym w nich tlenem.
2. Środek według zastrz. 1, znamienny tym, że stanowi agregaty płytkowe, których rdzeń jest złożony z fluorowęglowodorów mających asymetryczną trójwarstwową strukturę.
3. Środek według zastrz. 1, albo 2, znamienny tym, że zawiera fluorowęglowodory wybrane z grupy alifatycznych fluoroalkanów o prostym lub rozgałęzionym łańcuchu węglowym, fluorocykloalkanów mono- lub bicyklicznych oraz podstawionych fluorem w alkilu perfluorowanych, alifatycznych lub bicyklicznych amin, bis-(perfluoroalkilo)-etenów lub ich mieszanek.
4. Środek według zastrz. 3, znamienny tym, że zawiera fluorowęglowodory wybrane z grupy perfluorodekaliny, F-butyloczterowodorofuranu, perfluorotrójbutyloaminy, bromku perfluorooktylowego, bis-fluoro(butylo)etenu, CA-Cg-per fluoroalkanów.
5. Środek według zastrz. 1, albo 2, albo 4, znamienny tym, że zawiera fluorowęglowodory w ilości 20 do 99% wagowych/objętość, korzystniej od 40 do 99%, a najkorzystniej 70 do 99% wagowych/objętość.
6. Środek według zastrz. 1, albo 2, albo 4, znamienny tym, że zawiera fosfolipidy wybrane z grupy naturalnych fosfolipidów, jak lecytyna sojowa i jajeczna, z syntetycznych fosfolipidów i w części uwodornionych fosfolipidów, przy czym zawartość fosfolipidów wynosi korzystnie 0,5 do 20%.
7. Środek według zastrz. 1 albo 2, albo 4, znamienny tym, że zawiera fosfatydylocholinę w ilości 60 do 90% wagowych.
8: Środek według zastrz. 1, albo 2, albo 4, znamienny tym, że obok fosfatydylocholiny zawiera frakcję lipidową, a w tym lizolecytynę w ilości 0,1 do 5% wagowych.
9. Sposób otrzymywania środka do intensyfikowania procesu doprowadzania tlenu do skóry stosowanego w preparatach dermatologicznych, w których rozprowadza się go w nośniku przeznaczonym do dermatologicznych aplikacji, znamienny tym, że od 1 do 99% wagowych fosfolipidów o zawartości fosfatydylocholiny 30 do 99% wagowych dodaje się 1 do 99% wagowych/objętość fluorowęglowodorów, korzystnie ich mieszaniny i homogenizuje aż do uzyskania asymetrycznych płytkowych agregatów o wielkości cząstek 50 do 1000 nm, a następnie całość nasyca się gazowym tlenem.
10. Sposób według zastrz. 9, znamienny tym, że 20 do 99% wagowych/objętość korzystnie 40 do 99% fluorowęglowodorów dodaje się do fosfolipidów, w których zawartość fosfatydylocholiny wynosi 60 do 90% wagowych.
11. Sposób według zastrz. 9, albo 10, znamienny tym, że homogenizację prowadzi się w warunkach, w których otrzymuje się agregaty fosfolipidowe o wielkości cząstek w obszarze 120 do 820 nm, korzystnie 140 do 400 nm.

* *

*

172 326