PL172345B1 - Wkladka protetyczna utrzymujaca swiatlo naczynia, zw laszcza krw ionosnego PL PL - Google Patents

Abstract

1 . Wkladka protetyczna utrzymujaca swiat- lo naczynia, zwlaszcza krwionosnego, w postaci elastycznego rurowego korpusu o zmniejszajacej sie srednicy podczas wkladania poprzez rurke lub cewnik, przy czym rurowy korpus zawiera drucia- na siatke uformowana z wielu rzedów, polaczo- nych ze soba ogniw, wydluzonych w ksztalt zblizony do owalnego i uksztaltowanych z odcin- ków drutów wygietych w ksztalcie litery U, zna- mienna tym ze usytuowane w rzedach owalne ogniwa (2) sa ulozone dluzszymi osiami w kierun- ku obwodowym rurowego korpusu (4) i krótszymi osiami równolegle do wzdluznej osi rurowego korpusu (4), przy czym sasiadujace ze soba ogni- wa (2) sasiednich rzedów sa przesuniete wzgle- dem siebie w kierunku obwodowym o pól dlugosci ogniwa (2), zas ich przesuniecie wzdluz wzdluznej osi rurowego korpusu (4) stanowi dlu- gosc krótszej osi, a w co najmniej jednej plaszczyz- nie prostopadlej do wzdluznej osi rurowego korpusu (4), rzedy ogniw (2) maja ksztalt co najmniej jednego zamknietego pierscienia, utworzonego z ramion (3a, 3b) wygietej w ksztalt litery U czesci (3) ogniwa (2), zas sasiadujace ze soba w rzedzie ogniwa (2), sa polaczone elastycznie przy wysta- jacych wierzcholkach ramion (3a, 3b). F i g .1 PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest wkładka protetyczna, utrzymująca światło naczynia, zwłaszcza krwionośnego. Wkładka ta jest stosowana również do podtrzymywania uszkodzonych na skutek choroby różnych organów ludzkich.

Z rosyjskiego opisu patentowego nr 1237320 znana jest wkładka protetyczna utrzymująca światło naczynia krwionośnego. Zawiera ona drucianą siatkę, stanowiącą rurowy korpus wkładki. Siatka jest uformowana z drucianych elementów mających okrągły lub kwadratowy przekrój poprzeczny i ułożonych w śrubową cylindryczną linię. Siatka ma postać śrubowej, cylindrycznej sprężyny i jest połączona z urządzeniem wprowadzającym do wewnątrz naczynia.

Siatka zawiera elementy ustalające, z których każdy jest wykonany w postaci pętli, przy czym jedna pętla jest utworzona przy początkowym odcinku elementu drucianego, a druga na jego końcowym odcinku. Dla wprowadzenia wkładki do naczynia krwionośnego, połączona jest z dwoma kontrastowymi rurkami rentgenowskimi, przy czym jedna z tych rurek ma mniejszą średnicę. Materiał drucianej siatki stanowi stop z tytanu i niklu, który jest biologicznie zgodny z tkankami organizmu ludzkiego.

Wadą tej wkładki jest to, że może być stosowana dla naczyń mających średnicę nie większą niż 8 mm, co jest uwarunkowane wartością granicznego odkształcenia matriału siatki ogranicznego

172 345 o 8% (granica odkształcenia ze względu na właściwość pamięci kształtu), jak również wymaganiem minimalizowania otworu nakłucia (otworu w naczyniu, przez który wkładka jest wprowadzana do wnętrza organizmu). Wkiadka ta tylko w ograniczonym zakresie stawia opór zewnętrznym siłom ściskającym.

Podczas umieszczania siatki w naczyniu jedna z pętli ustalających zostaje zwolniona, zaś siatka rozwija się w kierunku przeciwnym do kierunku zwinięcia przybierając swój kształt początkowy. Podczas niekontrolowanego rozwijania mogą występować urazy ścianek naczyń, co ma niekorzystny wpływ na wyniki operacji.

Znana jest inna wkładka protetyczna do utrzymywania światła naczynia krwionośnego (An Radio. 1988, 31, n. 2. 100-103), które zawiera siatkę drucianą o kształcie rurkowym, która jest utworzona przez element druciany, mający w rozwinięciu kształt linii piłokształtnej. Dla zapewnienia sztywności siatki jest ona zawiązana na wierzchołkach za pomocą kapronowej nitki. Dla mocowania siatki w ściankach naczyń zapewnione są elementy mocujące w postaci haczyków.

W opisanej konstrukcji stosuje się materiały, których graniczne odkształcenie sprężyste wynosi do dziesięciu procent. Doprowadzanie do naczynia odbywa się za pomocą rentgenowskiej rurki kontrastowej.

Opisana wkładka protetyczna może być jedynie stosowana w przypadku chorych stref żył, w których nie ma miażdżycowych zmian.

W opisie patentowym EP-A-22 15 70 ujawniono wkładkę protetyczną, o zmnieszającej się średnicy podczas wprowadzania poprzez rurkę rentgenowską lub cewnik. Wkładka zawiera drucianą siatkę uformowaną w postać rurowego korpusu, który jest ukształtowany z wielu rzędów połączonych ze sobą ogniw uformowanych z odcinków drutów w kształt przypominający literę U. Ogniwa w rzędach są tak usytuowane, że dłuższa oś ogniwa jest ułożona w kierunku osiowym rurowego korpusu, zaś krótsza oś jest skierowana w kierunku obwodowym.

Wkładka protetyczna wprowadzana jest do naczynia krwionośnego za pomocą rurki rentgenowskiej z nadmuchiwanym balonem, na zewnątrz którego umieszczona jest druciana siatka. Dla umożliwienia wciśnięcia drucianej siatki na rentgenowską rurkę kontrastową zapewniono jeszcze jedną rurkę stanowiącą jej zewnętrzną powierzchnię. Przy wprowadzaniu siatki do chorego naczynia lub innego organu ludzkiego najpierw usuwa się zewnętrzną rurkę, po czym nadmuchuje się balon tak, że siatka rozszerza się i przyjmuje ostateczny kształt. Po czym usuwa się rentgenowską rurkę kontrastową z naczynia, zaś w miejscu dotkniętym chorobą pozostawia się siatkę wkładki. Wadą tej wkładki jest sztywne złącze, które stanowi zgrzew lub spaw łączący elementy druciane w punktach przecięcia ogniw, co w konsekwencji powoduje zachodzenie procesów elektrochemicznych w strefie lutowania, a więc uszkodzenie złącza oraz utratę sztywności siatki.

Opisana wkładka może być stosowana do utrzymywania światła naczyń o wielkości średnicy od 3 do 8 mm. W opisanej konstrukcji zastosowane są materiały, których graniczne sprężyste odkształcenie wynosi do dziesięciu procent. Gdy konieczne jest wprowadzenie urządzenia do dotkniętego chorobą miejsca wzrasta niebezpieczeństwo przekroczenia granicznego sprężystego odkształcenia i w konsekwencji zachodzenia procesu odkształcania plastycznego materiału siatki. Tak więc wprowadzanie danej siatki jest możliwe tylko po torze zbliżonym do linii prostej, co znacznie zmniejsza możliwość stosowania wkładki w różnych strefach anatomicznych. Ta znana wkładka ma dużą sztywność w kierunku osiowym, co może powodować urazy ścianek naczyniowych.

Wkładka protetyczna utrzymująca światło naczynia, zwłaszcza krwionośnego, według wynalazku, charakteryzuje się tym, że usytuowane w rzędach owalne ogniwa są ułożone dłuższymi osiami w kierunku obwodowym rurowego korpusu i krótszymi osiami równolegle do wzdłużnej osi rurowego korpusu, przy czym sąsiadujące ze sobą ogniwa sąsiednich rzędów są przesunięte względem siebie w kierunku obwodowym o pół długości ogniwa, zaś ich przesunięcie wzdłuż wzdłużnej osi rurowego korpusu stanowi długość krótszej osi, a w co najmniej jednej płaszczyźnie prostopadłej do wzdłużnej osi rurowego korpusu, rzędu ogniw mają kształt co najmniej jednego zamkniętego pierścienia, utworzonego z ramion wygiętej w kształt litery U części ogniwa, zaś sąsiadujące ze sobą w rzędzie ogniwa, są połączone elastycznie przy wystających wierzchołkach ramion.

172 345

Korzystnie sąsiednie ogniwa, ułożone w rzędach wzdłuż wzdłużnej osi korpusu rurowego są połączone ze sobą poprzez wystające części, które są owinięte co najmniej raz wokół cociaduiocy/pb nnrnw j VII ν^ΙΙΙ ” .

Korzystnie ramiona każdej części ogniwa w kształcie litery U, są ukształtowane z dwóch oddzielnych drutów, z których każdy jest ułożony spiralnie poprzez rzędy ogniw.

Korzystnie dwa oddzielne druty w miejscach styku są owinięte wokół siebie co najmniej jeden raz.

Korzystnie druty mają właściwość termicznej pamięci kształtu.

Korzystnie druty mają właściwość nadelastycznej pamięci kształtu.

Wkładka protetyczna, według wynalazku, skutecznie spełnia czynność odzyskiwania lub utrzymywania światła naczynia lub podtrzymywania innego chorego organu ludzkiego.

Jej wprowadzanie do naczynia krwionośnego odbywa się w sposób kontrolowany co wyklucza ewentualne uszkodzenia tkanki naczynia. Wkładka może być stosowana w szerokim zakresie rozmiarów średnicy od 3 do 50 mm i więcej, a więc może być stosowana do różnego typu naczyń krwionośnych. Ponadto zapewnia biologiczną zgodność z tkankami organicznymi - konstrukcja wkładki zapewnia odpowiednią sztywność co przeciwdziała zewnętrznym siłom ściskającym, a więc siatka wkładki, po umieszczeniu w naczyniu, ma stałą średnicę, a więc w pełni podtrzymuje światło naczynia.

Odpowiednie ułożenie ogniw w siatce zapewnia dużą sztywność w kierunku promieniowym i niewielką sztywność w kierunku wzdłużnej osi, daje pewność, że bez ryzyka urazów, wkładka będzie utrzymywała światło naczynia, a ponadto będzie współpracowała z naczyniem uginając się razem z nim, gdyż wydłużone ramiona części ogniwa w kształcie litery U są łatwo odkształcalne w kierunku wzdłużnej osi. Z drugiej strony wkładka jest odpowiednio sztywna w kierunku miejscowego, promieniowego ściskania, gdyż ramiona ogniwa części o kształcie U, każdego rzędu tworzą dwa obwodowe pierścienie mające dużą sztywność.

Przedmiot wynalazku przedstawiono w przykładach wykonania na rysunku, na którym fig. 1 ilustruje wkładkę protetyczną według wynalazku w widoku perspektywicznym, fig. 2 - rozwiniętą drucianą siatkę protezy w powiększonej skali, fig. 3 jest przekrojem drutu siatki wzdłuż linii III-III na fig. 1, fig. 4 przedstawia wkładkę protetyczną w przekroju, w widoku z boku, fig. 4a - wkładkę umieszczoną w naczyniu krwionośnym, w widoku perspektywicznym, fig. 5 w rozwinięciu, w powiększonej skali, fragment siatki wkładki według drugiego przykładu wykonania.

Wkładka protetyczna utrzymująca światło naczynia krwionośnego, korzystnie arterii udowej zawiera rurowy korpus ukształtowany z drucianej siatki 1.

Cylindryczna powierzchnia siatki 1, przedstawiona w rozwinięciu na fig. 2, jest ukształtowana za pomocą dużej liczby połączonych wzajemnie ze sobą ogniw 2, które są uformowane w kształt litery U z dwóch odcinków drutu 3. Ogniwa 2 są połączone ze sobą za pomocą ramion 3a, 3b i tworzą w przybliżeniu owalną powierzchnię. Ogniwa 2 są ułożone w siatce w rzędach tak, że dłuższa wzdłużna oś każdego ogniwa jest usytuowana w kierunku obwodowym rurowego korpusu, a krótsza oś jest równoległa do wzdłużnej osi korpusu rurowego. Ogniwo 2 każdego następnego rzędu jest przesunięte w kierunku obwodowym, względem ogniwa 2 poprzedniego rzędu o 1/2 jego długości. Każde ramię 3a, 3b części 3 drutu wygiętej w kształt litery U jest wspólne dla dwóch ogniw 2 sąsiednich rzędów za wyjątkiem rzędów pierwszego i ostatniego. W przekroju poprzecznym siatka 1, w płaszczyźnie prostopadłej do jej wzdłużnej osi i przechodzącej przez ramiona 3a, 3b części drutu 3 ma kształt pierścieniowy 4, za zapewnia siatce 1 dużą sztywność w kierunku promieniowym. Ogniwo 2 jest w bardzo ograniczonym zakresie odkształcane w kierunku wzdłużnej osi korpusu rurowego, gdy siatka 1 jest obciążona promieniowo. Drut 3 ma korzystnie okrągły przekrój poprzeczny jak przedstawiono na fig. 3.

Drut 3 jest korzystnie ze stopu tytanowo-niklowego i ma właściwość zapamiętywania kształtu, która jest uaktywniana poprzez ocieplanie lub za pomocą naprężeń. Gdy drut jest z takiego stopu, który jest silnie odkształcalny bez trwałego odkształcania drutu, wówczas ogniwa 2 siatki 1 są korzystnie wzajemnie połączone za pomocą sztywnego złącza przy wierzchołkach stanowiących wystające części 3 ogniw poprzez co najmiej jedno owinięcie jednej wystającej części ogniwa 2. Alternatywnie odcinki o kształcie litery U są połączone elastycznie za pomocą pierścieni o małych średnicach, np. z nitki.

172 345

Wkładkę protetyczną wprowadza się do wnętrza naczynia A korzystnie arterii udowej za pomocą zespołu wprowadzającego 5 zawierającego wydrążoną rentgenowską rurkę kontrastową 6, w której jest umieszczony popychacz 7 z drążkiem 8. W'e wnętrzu 9 popychacza 7 są umieszczone dwa ograniczniki 10 w postaci cylindrycznych, ułożonych promieniowo trzpieni połączonych z uchwytem 11, umieszczonym wzdłuż wzdłużnej osi drążka 8. Odległość pomiędzy skrajnymi punktami ograniczników l0 odpowiada wewnętrznej średnicy popychacza 7. Uchwyt 11 przemieszcza się w kierunku wzdłużnym.

Siatka 1 jest przymocowana do ograniczników 10 uchwytu 11 za pomocą łączników 12 usytuowanych na ogranicznikach 10. Uchwyt 11 połączony z siatką 1 jest nieruchomy względem drążka 8. Drążek 8 wprowadza się do wewnątrz rentgenowskiej rurki kontrastowej 6 równocześnie z wciąganiem siatki 1 do wnętrza rurki kontrastowej 5 wzdłuż jej osi wzdłużnej. Podczas umieszczania w rurce kontrastowej 6 odcinki drutów 3 siatki 1 uzyskują kształt zbliżony do linii prostej a średnica rurowego korpusu jest zmniejszona do kilku mm. Następnie przedni koniec rurki kontrastowej 6 doprowadza się poprzez otwór nakłucia do styku z chorym obszarem naczynia A. Siatkę 1 korzystnie wprowadza się do rurki 6 poprzez obracanie uchwytu 11 względem końca siatki przeciwległego do końca zamocowanego do ograniczników 10 tak, że siatka 1 jest zwinięta do małej średnicy przez co może być włożona do wnętrza rurki 6.

Gdy rurka kontrastowa 5 jest usytuowana w naczyniu krwionośnym, chirurg oddziaływuje na siatkę 1 poprzez drążek 8 wycofuje rentgenowską rurkę kontrastową 5, zaś odcinki drutu 3 wkładki protetycznej rozkładają się do pierwotnego kształtu rurowego.

Jeśli drut jest stopem z termicznie uaktywnianą pamięcią kształtu, wówczas temperatura krwi ogrzewa drut i urządzenie uzyskuje swój pierwotny kształt. Jeśli drut jest nadelastyczny, wówczas wróci on po prostu do swojego zadanego kształtu, gdy usunięta jest z rurki 6 siła powstrzymująca.

Odzyskiwanie pierwotnego kształtu przez siatkę uzyskuje się poprzez kolejne tworzenie zamkniętych obwodów pierścieniowych 4 w płaszczyźnie prostopadłej do osi wkładki. Obwód o pierścieniowym kształcie współdziała ze ściankami naczynia krwionośnego (fig. 4a) utrzymując jego światło i powtarzając jego geometrię na skutek maksymalnej sztywności promieniowej i optymalnej sztywności osiowej siatki 1 (fig. 1).

Opisane cechy konstrukcyjne wkładki protetycznej umożliwiają wprowadzanie je do strefy naczynia dotkniętej chorobą poprzez minimalny otwór nakłucia.

Przykład wykonania przedstawiony na fig. 5 ma ogniwa 2 o podobnym kształcie, które są inaczej wzajemnie połączone. Każdy odcinek drutu w kształcie litery U zawiera dwa różne druty, które są ułożone w kształt śruby. Rzędy ogniw i druty są połączone ze sobą poprzez pojedyncze wzajemne splecenie na osiowo ułożonej części drutu. Na końcu siatki połączone pary drutów są złączone w punktach B i C za pomocą skręcenia ze sobą. Utworzona pętla jest korzystnie zagięta do wewnątrz sąsiedniego zewnętrznego ogniwa. Zabezpiecza to przed możliwością spowodowania urazów ścianek naczyniowych. Takie połączenia są bardzo elastyczne, a druty odkształcają się bardziej lub mniej, niezależnie jeden od drugiego.

Wkładka protetyczna według tego przykładu wykonania jest wprowadzana do wnętrza chorej żyły, arterii lub innego ludzkiego organu tak jak opisano powyżej.

172 345

172 345

172 345

FIG. 4 a

172 345

F Ig 5

172 345

FIG. 1 FIG 3

2 3b

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 90 egz. Cena 2,00 zł

Claims (6)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Wkładka protetyczna utrzymująca światło naczynia, zwłaszcza krwionośnego, w postaci elastycznego rurowego korpusu o zmniejszającej się średnicy podczas wkładania poprzez rurkę lub cewnik, przy czym rurowy korpus zawiera drucianą siatkę uformowaną z wielu rzędów, połączonych ze sobą ogniw, wydłużonych w kształt zbliżony do owalnego i ukształtowanych z odcinków drutów wygiętych w kształcie litery U, znamienna tym, że usytuowane w rzędach owalne ogniwa (2) są ułożone dłuższymi osiami w kierunku obwodowym rurowego korpusu (4) i krótszymi osiami równolegle do wzdłużnej osi rurowego korpusu (4), przy czym sąsiadujące ze sobą ogniwa (2) sąsiednich rzędów są przesunięte względem siebie w kierunku obwodowym o pół długości ogniwa (2), zaś ich przesunięcie wzdłuż wzdłużnej osi rurowego korpusu (4) stanowi długość krótszej osi, a w co najmniej jednej płaszczyźnie prostopadłej do wzdłużnej osi rurowego korpusu (4), rzędy ogniw (2) mają kształt co najmniej jednego zamkniętego pierścienia, utworzonego z ramion (3a, 3b) wygiętej w kształt litery U części (3) ogniwa (2), zaś sąsiadujące ze sobą w rzędzie ogniwa (2), są połączone elastycznie przy wystających wierzchołkach ramion (3a, 3b).
2. 2. Wkładka według zastrz. 1, znamienna tym, że sąsiednie ogniwa (2), ułożone w rzędach wzdłuż wzdłużnej osi korpusu rurowego (4) są połączone ze sobą poprzez wystające części (3), które są owinięte co najmniej raz wokół sąsiadujących ogniw (2).
3. 3. Wkładka według zastrz. 2, znamienna tym, że ramiona (3a, 3b) każdej części (3) ogniwa w kształcie litery U, są ukształtowane z dwóch oddzielnych drutów, z których każdy jest ułożony spiralnie poprzez rzędy ogniw (2).
4. 4. Wkładka według zastrz. 3, znamienna tym, że dwa oddzielne druty w miejscach styku są owinięte wokół siebie co najmniej jeden raz.
5. 5. Wkładka według zastrz. 4, znamienna tym, że druty mają właściwość termicznej pamięci kształtu.
6. 6. Wkładka według zastrz. 4, znamienna tym, że druty mają właściwość nadelastycznej pamięci kształtu.