PL172758B1

PL172758B1 - Inhalator do proszków suchych PL PL PL PL PL PL PL

Info

Publication number: PL172758B1
Application number: PL93308367A
Authority: PL
Inventors: Mark B Mecikalski; David R Williams; David O Thueson
Original assignee: Dura Pharma Inc
Priority date: 1992-10-19
Filing date: 1993-10-12
Publication date: 1997-11-28
Also published as: DK0665759T3; EP0665759A1; RU2141849C1; DE69322789D1; BG99579A; CA2147260C; CZ97795A3; ES2127837T3; UA27938C2; SK50395A3; HU217917B; SK279327B6; SK51695A3; EP0665759B1; GR3029732T3; NO951478D0; NO951478L; FI951838A0; PL308367A1; JP2912453B2

Abstract

1. INHALATOR DO PROSZKÓW SUCHYCH ZA- WIERAJACY OBUDOWE, WEWNATRZ KTÓREJ UMIE- SZCZONA JEST KOMORA AEROZOLOWA, W KTÓREJ Z KOLEI JEST UMIESZCZONE URZADZENIE MIE- SZAJACE, PRZY CZYM DO URZADZENIA MIE- SZAJACEGO PRZYLACZONY JEST SILNIK, ZAS KOMORA AEROZOLOWA POSIADA CO NAJMNIEJ JEDEN OTWÓR WLOTOWY I CO NAJMNIEJ JEDEN OTWÓR WYLOTOWY, ZNAMIENNY TYM, ZE URZA- DZENIE MIESZAJACE STANOWI WIRNIK (31), (233), KTÓRY JEST CIASNO ZAMOCOWANY WEW- NATRZ KOMORY AEROZOLOWEJ (25), (235). FIG. 1 PL PL PL PL PL PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest inhalator do suchych proszkowych inhalantów, czyli środków farmaceutycznych.

Znane są różne inhalatory wytwarzające mgły środków leczniczych, przeznaczone do wdychania. Dzielą się one na takie, które wytwarzają mgły ciekłych środków leczniczych, takie które wytwarzają mgły leków sproszkowanych i takie, które nadają się do wytwarzania mgły zarówno cieczy, jak i proszków. Parametry fizyczne leków sproszkowanych, których rozmiary cząstek wynoszą od 1 mikrometra (0,001 mm) do około 100 mikrometrów, zwłaszcza od około 1 do około 5 mikrometrów, znacznie się różnią od parametrów ciekłych środków leczniczych. Występuje niewielkie podobieństwo między wymaganiami technicznymi tych dwóch urządzeń.

Najbardziej znane inhalatory wykorzystują sproszkowane środki lecznicze zawarte w żelatynowych kapsułkach, z których każda zawiera oddzielną porcję leku. Niewielkie wymiary kapsułki, i wymagania odnoszące się do jej napełniania i opróżniania powodują, że inhalatory są kłopotliwe w użytkowaniu.

Powolne wprowadzanie sproszkowanego środka leczniczego z przekłutej kapsułki do komory aerozolowej, w połączeniu z przepływem powietrza przez komorę oznacza, że nie wszystkie cząstki proszku znajdują się kiedykolwiek równocześnie w komorze. Stwierdzono, że parametrem ważnym dla opróżniania komory ze sproszkowanego środka

172 758 leczniczego, w celu jego wprowadzenia do płuc jest samoczynne ścieranie się, bądź zderzanie, cząstek. Odpowiednio do tego powolne wysączanie się środka leczniczego z kapsułki do komory zmniejsza proces samorozdrabniania się cząstek i sprzyja tworzeniu skorupy środka leczniczego w różnych częściach komory.

Innym ważnym czynnikiem jest to, czego dotychczas nie udało się zrealizować, że znaczne korzyści osiąga się jeżeli doprowadzanie środka farmaceutycznego jest stosunkowo niezależne od prędkości wdychania powietrza przez pacjenta (to znaczy, od tego, jak głęboko pacjent oddycha) lub koordynacji (to znaczy od częstotliwości wdechów pacjenta). Urządzenia o działaniu niezależnym od prędkości wdychania mogą być wykorzystywane przez pacjentów charakteryzujących się małymi prędkościami wdechu, na przykład przez dzieci lub pacjentów cierpiących na niewydolność oddechową.

Ponadto, jeżeli podanie leków jest niezależne od wielkości wdychanego strumienia, to wdychana dawka pozostaje niezależna od parametrów oddychania pacjenta. Inhalatory z odmierzoną dawką, zwykle wykorzystujące gaz wyrzucający, wymagają, dla prawidłowego działania, dobrej koordynacji. Uruchomienie musi nastąpić podczas wdechu, gdyż w nrzeciwnvm przypadku większość środka farmaceutycznego odłoży sie w gardle.

CZ J X J X / A V / kj S CZ

Obecnie ocenia się, że urządzenie uruchamiane oddychaniem zminimalizuje potrzeby odnoszące się do koordynacji oddychania pacjenta. Ponadto dotychczas nie udało się zaobserwować korzystnych efektów zmniejszenia rozmiarów dużych cząstek, lub cząstek zlepionych podczas stosowania takiego urządzenia. Duże zlepione cząstki środka leczniczego podczas forsownego wdechu nabierają dużego pędu i uderzają w miękką wilgotną tkankę wokół gardła i krtani, zamiast pozostać w strumieniu i odłożyć się w płucach. Kiedy takie zjawisko występuje, oczywiście większość leku nie dociera głęboko do wnętrza płuc, a zatem nie odkłada się w miejscu strategicznym, gdzie miała ulec rozpuszczeniu i bezpośredniemu wchłonięciu przez tkankę nabłonkową do krwiobiegu. W poważniejszych przypadkach, tego rodzaju uderzanie może wywołać kaszel, zatem może powodować wsteczne wprowadzanie dużych ilości nasyconego wilgocią powietrza, jak również rozpylonej śliny, do wnętrza urządzenia, powodując odkładanie się leku w postaci stałej skorupy.

Celem wynalazku jest inhalator do proszków suchych.

Inhalator do proszków suchych zawierający obudowę, wewnątrz której umieszczona jest komora aerozolowa, w której z kolei jest umieszczone urządzenie mieszające, przy czym do urządzenia mieszającego przyłączony jest silnik, zaś komora aerozolowa posiada co najmniej jeden otwór wlotowy i co najmniej jeden otwór wylotowy, według wynalazku charakteryzuje się tym, że urządzenie mieszające stanowi wirnik, który jest ciasno zamocowany wewnątrz komory aerozolowej.

Korzystnie komora aerozolowa ma płaską przedmą ściankę i tylną ściankę połączone obwodową ścianką.

Korzystnie średnica wirnika jest większa niż odległość pomiędzy przednią ścianką i tylną ścianką komory aerozolowej.

Korzystnie średnica wirnika jest cztery razy większa niż odległość pomiędzy przednią ścianką i tylną ścianką komory aerozolowej.

Korzystnie wirnik ma dwa ramiona.

Korzystnie ramiona wirnika są płaskie.

Korzystnie inhalator zawiera ustnik przymocowany do obudowy, przy czym ustnik zawiera przednią ściankę aerozolowej komory.

Korzystnie wirnik jest umieszczony centralnie w komorze aerozolowej.

Korzystnie inhalator posiada zsyp do wprowadzania dawek środka leczniczego do komory aerozolowej.

Korzystnie wirnik jest umieszczony mimośrodowo w komorze aerozolowej.

Ze względu na określony cel inhalator zaopatrzony jest w komorę mieszania powietrza ze sproszkowanym środkiem farmaceutycznym, czyli inhalantem. Powietrze wpływa do wnętrza komory i mieszane jest ze sproszkowanym inhalantem przez wirnik

172 758 obracający się z dużą szybkością wewnątrz komory. Nasycone środkiem farmaceutycznym powietrze wypływa z komory do ustnika. Korzystne jest, jeżeli do ustnika wokół powietrza nasyconego środkiem farmaceutycznym wpływa również powietrze zewnętrzne. Działanie inhalatora w zasadzie nie zależy od prędkości przepływu. Korzystne jest jeżeli inhalator uruchamiany jest oddechem i jest w zasadzie niezależny od koordynacji pacjenta. Dawki środka farmaceutycznego mogą być wydzielane z wkładu zainstalowanego na inhalatorze do wnętrza komory zawierającego wiele dawek. Prędkość przepływu powietrza przez komorę i prędkość obrotowa wirnika mogą być, w celu zwiększenia efektywności podawania, doregulowywane do różnych leków.

Przedmiot wynalazku jest przedstawiony na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia inhalator, według wynalazku, w pierwszym przykładzie wykonania, fig. 2 - inhalator z fig. 1, w widoku z boku, z ukazaniem dźwigni iniektora dawki, uniesionej ze swojej trwałej pozycji transportowej, z częścią przednią odchyloną do dołu w celu odsłonięcia wnętrza urządzenia; fig. 3 - korzystne wykonanie, w przekroju pionowym, wzdłuż linii 3-3 z fig. 2; fig. 4 - komorę aerozolową i wirnik inhalatora w położeniu niewspółśrnc1knw\mi. w nrw.lmińii ηι'ηπ nwvm wihir Ητηϊ 4-4 7 ίϊσ T ίϊσ 5 - mhawrnr z 7 w innym przekroju pionowym, wzdłuż linii 5-5, przed tylną ścianką przedniej części ustnika, z ukazaniem korzystnego rozmieszczenia otworów wlotowych powietrza; fig. 6 - inhalator z fig. 1, widoku z przodu; fig. 7 - inhalator z fig. 1, widoku z tyłu; fig. 8 - komorę aerozolową inhalatora w powiększeniu, z ukazaniem niewspółśrodkowego położenia wirnika wewnątrz komory; fig. 9 - wirnik przedstawiony na fig. 8 w widoku z boku; fig. 10 - złożony wkład z porcjami leku, do inhalatora w przykładzie wykonania przedstawionym na fig. 1, w widoku z góry; fig. 11 - wkład z porcjami leku, w przekroju wzdłuż linii 11-11 z fig. 10; fig. 12 - część pierścieniową wkładu, w widoku z góry z ukazaniem otworów służących do przytrzymywania porcji środka leczniczego; fig. 13 - jedną z płyt pokrywających przedstawionych na fig. 10, w widoku z góry; fig. 14 - inhalator według wynalazku, w drugim przykładzie wykonania, w widoku z góry; fig. 15 - inhalator z fig. 14, w przekroju wzdłuż linii 15-15; fig. 16 - inhalator z fig. 15, w przekroju wzdłuż linii 16-16; fig. 17 - inhalator z fig. 14, w przekroju wzdłuż linii 17-17; fig. 18 - inhalator z fig. 14, w przekroju wzdłuż linii 18-18; fig. 19 - inhalator z fig. 14, w widoku z przodu; fig. 20 - inhalator z fig. 14, w widoku od tyłu; fig. 21 - wirnik inhalatora z fig. 14, w powiększonym widoku z przodu; fig. 22 - wirnik inhalatora z fig. 14 w przekroju wzdłuż linii 22-22 z fig. 21; fig. 23 - złożony wkład dawkujący, do wykorzystania w przykładzie wykonania inhalatora z fig. 14, w widoku z góry; fig. 24 - złożony wkład dawkujący w przekroju wzdłuż linii 24-24 z fig. 23; fig. 25 - pierścieniową część wkładu z fig. 23, z ukazaniem otworów do pomieszczenia porcji leku proszkowego, w widoku z góry; fig. 26 - zespół wkładu z fig. 23, wraz z górną płytą pokrywową, w widoku z góry; fig. 27 - część pierścieniową z fig. 25, w widoku z boku; fig. 28 - inhalator z fig. 14; z przełożoną, czyli wysuniętą do górnego położenia dźwignią dociskową i zdjętymi z wkładu, jedynie w celach ilustracyjnych, płytami pokrywowymi, w widoku od góry; fig. 29 - inhalator z fig. 14, w widoku z boku, z ukazaniem ruchu dźwigni dociskającej; fig. 30 - inhalator z fig. 14, w widoku z boku, częściowo w przekroju, ilustrujący drogę przepływu powietrza; fig. 31 - inhalator z fig. 14 w widoku z góry; fig. 32 - inhalator z fig. 14, w widoku z góry, w rozłożeniu; fig. 33 - inhalator z fig. 14 w widoku z boku, częściowo w przekroju; fig. 34 - podstawę silnika w widoku od tyłu, od linii 34-34 z fig. 32; fig. 35 - obudowę w widoku od tyłu, od linii 35-35 z fig. 32; fig. 36 - przedni cylinder, w widoku od tyłu, od linii 36-36 z fig. 32; oraz fig. 37 - jego widok z przodu, od linii 37-37 z fig. 32.

Na fig. 1-3 przedstawiono inhalator do proszków suchych, według wynalazku, w pierwszym przykładzie wykonania. Inhalator posiada przednią część 3 osadzoną przegubowo na wewnętrznym środkowym rdzeniu 1 za pomocą dwóch języczków 5. W rdzeniu 1 zainstalowane są dwa sworznie 7 służące do przegubowego osadzenia przedniej części 3 na zewnątrz i poniżej rdzenia 1. Przednia część 3 zawiera wydrążony rurowy

172 758 ustnik 9, w postaci dyszy, ukształtowany na przedniej i tylnej ściance 11 oddzielającej od tyłu przedmą część 3. Tylna część 13 inhalatora przymocowana jest do rdzenia 11 w okolicy ^skrajnej krawędzi 15 za porooąą mocowanej zatrzaskowo powie-rcdmi obwodowej 1 / lub za pomocą innego znanego połączenia. Korzystne jest, jeżeli rdzeń 1 ma spłaszczone dno 19, dwie rozmieszczone w pewnej odległości od siebie zaokrąglone ścianki boczne 21a i 21b, oraz spłaszczoną powierzchnię płaskocylindryczną 23, umożliwiającą uchwycenie przez użytkownika.

Jak to pokazano na fig. 2, 3, 4, i 8, ukształtowana płrakocyliadeyodain bądź cylindrycznie komora aerozolowa 21 jest umieszczona w przedniej ściance 27 rdzenia 1, poprzecznie względem przepływu powietrza, ukazanego strzałkami na fig. 2 i 3, w ustniku 9. Komora 21 ma kształt płzskooyliadeycday, korzystnie o średnicy 13 mm i grubości 3 mm, zaś stosunek średnicy do grubości (czyli głębokości) komory 21, korzystnie wynosi w przybliżeniu 4:2. Komora 21 zamocowana jest z przodu za pośrednictwem tylnej części ścianki zamykającej 11, z tyłu za pomocą ścianki 29 oraz ścianki obwodowej 30.

Wirnik 31. przedstawiony na fig. 3. 4. 8 i 9 zaopatrzony jest w cienką płaska ⁷ X U · ' X S S tXŁ okrągłą płytkę 33, z krawędzią obwodową. W kierunku promieniowym na zewnątrz, na obwodowej krawędzi 31 umieszczonych jest wiele krótkich łopatek 37. Płyta 33 w komorze 21 jest umieszczona ninwspółśeodkkwk, czyli mimośrodowo. Jak to pokazano na fig. 4 i 1, wirnik 31 umieszczony jest poniżej środka geometrycznego komory aerozolowej 21, w kierunku dolnej części ścianki obwodowej 30. Powierzchnia przednia wirnika 31 znajduje się bardzo blisko tylnej ścianki 11 przedniej części 3. Wirnik 31 zainstalowany jest na wale centralnym 39 przechodzącym przez otwór 41 umieszczony w tylnej ściance 29 komory 21, i wykorzystywany jest do nadawania wirnikowi 31 szybkiego ruchu obrotowego wokół stałej osi x-x, jak to pokazano na fig. 3. Wał 39 jest połączony z szybkoobrotowym silnikiem elektrycznym 43 zasilanym z przynajmniej, z korzystnie z dwóch baterii 41. Baterie 41 znajdują się w rozmieszczonych w dużych odstępach od siebie otworach 47a i 47b. Komora aerozolowa 21 jest otwierana przez odchylenie części przedniej 3 na kołkach 7, jak to pokazano na fig. 2. Umożliwia to jej kodyszcznnie.

Torem 49 pokazanym na fig. 3, 1 i 7 przepływa pierwszy zdławiony strumień powietrza, dochodzący przez wewnętrzny rdzeń 1 do ustnika 9, w celu wdychania go przez użytkownika. Strumień powietrza wpływa co najmniej jednym otworem 11, uformowanym w tylnej części 13 w celu umożliwienia zasysania powietrza zewnętrznego do rdzenia 1. Wewnątrz rdzenia 1 umieszczone są kanały przepływowe 13 połączone z otworem 11, umożliwiające przepływ strumienia powietrza, pokazanego za pomocą strzałek na fig. 2 i 3, przez rdzeń 1 do ustnika 9. Kanały przepływowe 13 uchodzą do przedniej części 3 inhalatora przez przynajmniej jeden, a korzystnie wiele otworów dławiących 11 umieszczonych w tylnej ściance oddzielającej 11, jak to pokazano na fig. 1. Wielkość otworów 11, kanałów przepływowych 13, oraz otworów 11 dobiera się tak, aby zapewnić znaczny opór dla powietrza, w celu zdławienia jego przepływu przez rdzeń 1 do ustnika 9 użytkownika inhalatora. Powoduje to wyraźne zmninjsznnie pędu cząstek, a zatem zmniejsza uderzenie cząstek o tylną część gardła użytkownika inhalatora.

Część głównego strumienia powietrza odgałęzia się, jak to pokazano strzałkami na fig. 2 i 3, w celu omiatania komory aerozolowej 2ó i przenoszenia sproszkowanego środka leczniczego na powrót do głównego strumienia powietrza. Realizuje się to przez zastosowanie otworu wlotowego 19 utworzonego w tylnej ściance oddzielającej 11, w pobliżu środka wirnika 31. Otwór wylotowy 61 utworzony jest w tylnej ściance odęzinlzjącej 11 komory aerozolowej 21. Ponieważ silnik 43 obraca wirnik 31 z dużą prędkością, to wirnik 31 działa jak odśrodkowa pompa powietrzna zasysająca powietrze przez otwór wlotowy 19, mieszająca powietrze z całą dawką sproszkowanego środka leczniczego wewnątrz komory 21, i wyrzucająca powietrze przez otwór wylotowy 61

172 758 wraz ze środkiem leczniczym w postaci subtelnej suchej mgły o niewielkiej gęstości. Podczas wdychania powietrza przez użytkownika inhalatora nasycone środkiem leczniczym, czyli mgła, w ustniku 9 łączy się z głównym zdławionym strumieniem powietrza. Otwory 59 i 61 dobrane są wymiarowo tak, że mgła wydostająca się z komory 25 przez otwór 61 ma prędkość pomijalną ze względów klinicznych. Przykładowo wielkość otworu wlotowego 59 może posiadać średnicę 2,4 mm, a wielkość otworu wylotowego 61 może posiadać średnicę 1,6 mm. Mała prędkość umożliwia powstanie w zdławionym strumieniu powietrza drobnej, suchej mgły o niewielkiej gęstości, z łatwością wdychanej przez użytkownika bez potrzeby forsowania oddechu. Ponieważ nie przekłuwa się kapsułki, i nie stosuje się podciśnienia lub siły odśrodkowej dla usunięcia środka leczniczego z kapsułki, to użytkownik inhalatora nie musi się już troszczyć o zassanie leku do płuc.

Wirnik 31 jest obracany przez silnik elektryczny 43 z bardzo dużą prędkością wynoszącą 12000 do 14000 obrotów na minutę. Tak duża prędkość obrotowa powoduje dużą prędkość przepływu i dużą turbulencję proszku w strumieniu powietrza oraz, w niwkumnwflnpnia tpzn nrwr^ni 7 nrnpriipęypypniA wirnika powoduje zderzenia cząstek między sobą i ze ściankami 11, 30 komory 25, jak również rozdrobnienie i rozdzielenie cząstek na mniejsze, o wymiarach ułatwiających wdychanie. Efekt ten powoduje poza tym, że cząstki zostają dokładnie wymieszane ze strumieniem powietrza zapewniając samooczyszczające oddziaływanie na ścianki 11, 30 komory 25. Ze względu na mimośrodowe umieszczenie wirnika 31 w komorze 25, cyrkulacja powietrza odbywa się przy różnych wartościach ciśnienia i prędkości w głównych punktach komory 25. Efekt ten sprzyja turbulentnemu mieszaniu cząstek z powietrzem i zmniejsza osiadanie zestalonego środka leczniczego. Jak to pokazano na fig. 5, otwór wlotowy 59 może być umieszczony powyżej szerokiego obszaru znajdującego się poniżej piasty 62 wirnika 31 lecz korzystnie, tuż poniżej piasty 62 a powyżej łopatek 37 wirnika 31, dla zapewnienia mniejszego ograniczenia dostępu do komory 25. Podobnie, otwór wylotowy 61 może znajdować się gdziekolwiek powyżej piasty 62 wirnika 31, lecz korzystne jest jego umieszczenie powyżej łopatek 37 wirnika 31 i po jednej lub po drugiej stronie osi komory 25. Przy zasysaniu powietrza przez ustnik 9 z dużą prędkością, w rdzeniu wewnętrznym 1 powstaje podciśnienie, jakkolwiek to podciśnienie może występować w całej przestrzeni rdzenia wewnętrznego 1, tak że odśrodkowe działanie pompujące przemieszczonego wirnika 31 może pozostać bez wpływu tego podciśnienia, lub z wpływem zależnym od zasysania przez użytkownika powietrza z ustnika 5.

Na fig. 10 - 12 przedstawiono wielodawkowy wkład 63 ze środkiem leczniczym do zastosowania w pierwszym przykładzie wykonania inhalatora z fig. 1. Jak to pokazano na fig. 12, wkład 63 zaopatrzony jest w stosunkowo cienki pierścień 65 z tworzywa sztucznego lub innego lekkiego materiału z zewnętrzną krawędzią 67 zaopatrzoną we wgłębienia powierzchniowe i z gładką wewnętrzną krawędzią 69. W pierścieniu 65 jest wykonanych wiele otworów 71, między zewnętrzną krawędzią 67 i wewnętrzną krawędzią 69, mieszczących poszczególne porcje sproszkowanego środka leczniczego. Do osłonięcia z obu stron cienkiego pierścienia 65 służy para płytek pokrywowych 73a i 73b, z których każda zaopatrzona jest w cienki zewnętrzny kołnierz 75 i zewnętrzną krawędź 77 oraz grubszą wewnętrzną część 79, jak to pokazano na fig. 10 i 11. W zewnętrznym kołnierzu 75, każdej z płytek pokrywowych 73a, 73b wykonany jest otwór 81 w kształcie litery U. Płytki pokrywowe 73a, 73b umieszczone są jako zwrócone do siebie, jak to pokazano na fig. 11, zamykając między sobą cienki pierścień 65. Krawędź zewnętrzna 77 dobrana jest wymiarami tak, aby kończyła się na krótko przed zaopatrzoną we wgłębienia powierzchniowe krawędzią zewnętrzną 67 pierścienia 65, jak to pokazano na fig. 10. Otwory 81 w kształcie litery U w płytkach pokrywowych 73a i 73b ustawione są dokładnie jedna na drugą, jak to przedstawiono na fig. 10, tak że każda porcja leku zawarta w jednym z otworów zostaje odsłonięta pojedynczo przy obrocie pierścienia 65 między płytkami pokrywowymi 73a i 73b. W płykach

172 758 pokrywowych 73a i 73b, w sąsiedztwie środkowego otworu 85 ukształtowane jest centryczne zagłębienie 83. W środkowym otworze 85 zainstalowany jest nit rurkowy 87 lub inny element mocujący służący do przytrzymywania płytek pokrywowych 73a i 73b wraz z pierścieniem 65.

Do instalowania wkładu 63 z porcjami leku na rdzeniu wewnętrznym 1 i do wprowadzania leku do komory aerozolowej 25 służy mechanizm mocujący 89. Mechanizm mocujący 89, jak to pokazano na fig. 1 i 2, zawiera dźwignię dociskową 91 zamocowaną przegubowo na sworzniu 93, zainstalowanym w końcowej części 13 inhalatora. W górnej powierzchni 23 rdzenia 1 wykonany jest otwarty obszar 95 służący do osadzenia wkładu 63 z porcjami leku na kołku środkowym 97. Przemieszczony w bok kołek 98 wchodzi w niewielki otwór 99 ukształtowany w płytkach 73a i 73b, w celu unieruchomienia płytek pokrywowych 73a i 73b. Z przedniego końca dźwigni dociskowej 91 wystaje słupek mocujący 100, z podpartym sprężyną zatrzaskiem kulkowym 101, dostosowanym do wprowadzania w otwór przytrzymujący 103 utworzony w górnym odcinku tylnej części 3.

W otworze 107 dźwigni dociskowej 91 poddawany działaniu sprężyny 109 ku górze, w stronę ogranicznika 110, zainstalowany jest, z możliwością wykonywania ruchu posuwisto - zwrotnego, tłok 105 załadowujący środek leczniczy, z tłoczyskiem o zakończeniu w kształcie litery T. W rdzeniu wewnętrznym 1, poniżej tłoka 105 ukształtowany jest zsyp 111 do podawania środka leczniczego, ustawiony w dół, do górnej części komory aerozolowej 25. Korzystne jest, jeżeli średnica zsypu 111 dopasowana jest do średnicy otworu 71 pierścienia 65.

Przy aplikacji, w otwartym obszarze 95, na kołach 97, 98 umieszcza się wkład 63 z porcjami leku. Dźwignia dociskająca 91 zostaje przegubowo odchylona w dół, w celu przytrzymania wkładu 63 i ustnika 9 w ich roboczym położeniu zamknięcia. Otwory 81 w kształcie litery U w płytkach pokrywowych 73a i 73b zostają samoczynnie ustawione na jednej linii poniżej tłoka 105 podającego środek leczniczy, dzięki konstrukcji otworu 99 i przesuniętego tłoka 98. Korzystne jest, jeżeli wylot 61 komory aerozolowej 25 jest przemieszczony nieco poniżej zsypu 111 w celu zapobieżenia zakłóceniom przy załadowywaniu leku lub czopowaniu się wylotu 61 lekiem podczas ładowania.

W tylnej części 13 inhalatora umieszczona jest dociskana sprężyną kulka 113 tak, że jest ona dociskana do zaopatrzonej we wgłębienia powierzchniowe krawędzi 63 zapobiegając mimowolnemu przemieszczeniu pierścienia 65 wkładu z lekiem. Pierścień 65 jest następnie obracany w celu doprowadzenia napełnionego porcją leku otworu 71 do położenia dokładnie nad zsypem 111. Tłok załadowujący 105 zostaje wciśnięty w dół przeciwdziałając sprężynie 109, powodując wtłoczenie pełnej dawki sproszkowanego środka leczniczego bezpośrednio do komory aerozolowej 25. Następnie, tłok 105 pozostaje w zsypie 111 tworząc górną część ścianki obwodowej 30 komory aerozolowej 25. Tłok może być unieruchamiany w tym położeniu, przeciwdziałając sprężynie, przez obrócenie uchwytu 106 tłoka 105 poniżej skrzydełek 117, rozmieszczonych przy wydrążonym obszarze 119, utworzonym w przedniej części dźwigni przytrzymującej 91, jak to pokazano na fig. 1.

Układ 121 do eliminacji przenikania wydechu zapobiega wydechowi użytkownika do urządzenia, i uniemożliwia dostęp wilgoci z oddechu do miejsca powstawania twardej warstwy z proszku. Układ 121 zawiera zawór kierunkowy w postaci klapki zainstalowanej zawiasowo na sworzniu 125 wewnątrz otworu 51, po tylnej stronie końcowej części 13. Do klapki 123 dołączona jest sprężyna 127 służąca do dociskania klapki 123 w kierunku zamknięcia na otworze 51 podczas wszystkich manipulacji z urządzeniem, z wyjątkiem wdychania przez użytkownika powietrza przez ustnik 9. Kiedy użytkownik dokonuje wdechu, czyli wciąga powietrze przechodzące przez rdzeń wewnętrzny 1, to obniżenie się ciśnienia wewnętrznego w rdzeniu 1 pozwala na pokonanie przez ciśnienie atmosferyczne oddziałujące na klapkę 123 naprężenia wstępnego sprężyny 127 i przemieszczenie jej

172 758 w położenie otwarcia i umożliwienie wejścia powietrza do wnętrza rdzenia 1 w celu utworzenia pierwszego strumienia powietrza, w sposób uprzednio opisany. Z klapką 123 połączony jest elektryczny łącznik zwiemy 129, włączony między silnik elektryczny 43 i baterię 45, za pośrednictwem skrzynki elektrycznej 141, znajdującej się w rdzeniu 1, w celu upewnienia się, ze silnik 43 nie jest zasilany z baterii 45 dopóki nie zostanie otwarta klapka 123. Klapka 123 otwiera się, kiedy użytkownik wciąga powietrze przez ustnik 9 podczas inhalacji rozdrobnionego w postaci aerozolu sproszkowanego środka leczniczego.

Objętości wielu leków w typowych dawkach są często niezwykle małe. Istnieje stosowana od wielu lat praktyka rozcieńczania tych małych ilości obojętnymi substancjami wypełniającymi w celu zwiększenia ogólnej objętości ułatwiającej manipulację, jak na przykład w przypadku tabletek aspiryny itp. Również w przypadku wchłanianych drogą oddechową sproszkowanych środków leczniczych utarło się dodawanie proszków obojętnych do leków, w celu zwiększenia objętości i umożliwienia skutecznego wchłaniania.

Jednakowoż do wielkości cząstek proszku oboietneeo naiwvraźniei przywiązywano niewielką wagę, lub wręcz wcale nie przywiązywano wagi z punktu widzenia problemu pędu dużych cząstek i tworzenia się narostów trwałych. Obecnie stwierdzono, że domieszanie pewnej ilości starannie dobranego pod względem rozmiarów ziaren obojętnego proszku o cząstkach znacznie większych z właściwie dowolną dawką drobnego proszku składnika aktywnego, czyli leku, daje w rezultacie użyteczną mieszaninę o takich rozmiarach cząstek, że mogą one się mieszać wzajemnie i sprzyjać równomierności składu i samooczyszczaniu komory aerozolowej 25. W przypadku tej mieszaniny, następuje rozdzielanie ziaren proszku i rozdrabnianie go na małe cząstki, które najpierw służą do omiatania komory aerozolowej 25, podczas gdy większe cząstki materiału obojętnego powodują szorowanie i oczyszczanie powierzchni komory aerozolowej 25. W przypadku wchłaniania przez użytkownika, te większe cząstki następnie ulegają samorozdrobnieniu i samoroztarciu. Ze względu na niewielką prędkość powietrza przechodzącego przez ustnik 9, w wyniku dławiącego oddziaływania toru przepływowego 49, wartości pędu poszczególnych dużych cząstek są zbyt małe, aby mogły one powodować uderzanie w miękką, wilgotną tkankę gardła i krtani. Zgodnie z tym, stosowanie środka rozcieńczającego w postaci cząstek substancji nietoksycznych, na przykład laktozy, których znaczna część znajduje się w zakresie wymiarowym cząstek, od średnicy około 50 mikrometrów w górę, lek o małych rozmiarach cząstek jest wymiatany z komory aerozolowej 25, niezależnie od wstępnej wilgotności leku.

Na fig. 14 - 37 przedstawiono drugi przykład wykonania inhalatora. Przedstawiony na fig, 14 i 15 inhalator 200 zaopatrzony jest w wewnętrzny rdzeń 201. Część przednia 203 z przodu rdzeń 201 zwęża się w ustnik 209 o średnicy dobranej dla użytkownika. Rdzeń 201 ma płaską część denną 211. Od tyłu rdzenia 201 zamocowana jest tylna część 213. Na górze rdzenia 201 zamocowany jest wahliwie wkład 263 ze sproszkowanym lekiem, przy czym wciśnięta dźwignia 291 pokrywa wkład 263.

Przedstawiony na fig. 15 przedni cylinder 217 posiada ścianki o kształcie cylindrycznym 221, tylną płytę 225 oraz przednią komorę 219. W kierunku promieniowym na zewnątrz od ścianek cylindrycznych 221, tuż przed tylną płytą 225 jest umieszczony kołnierz 223. W tylnej płycie 225 umieszczone są otwory wylotowe 227, przy czym ich ostre krawędzie znajdują się na tylnej powierzchni tylnej płyty 225. Korzystne jest, jeżeli otwory wlotowe 227 rozmieszczone są zgodnie ze wzorem przedstawionym na fig. 37. W cylindrycznych ściankach 221 przedniego cylindra 217, w kierunku wnętrza przedniej komory 219, bezpośrednio nad otworami wylotowymi 227 umieszczone są promieniowe otwory 229. Korzystne jest, jeżeli promieniowe otwory 229 rozmieszczone są na cylindrycznych ściankach 221 w równych odległościach od siebie. Zsyp 261 proszku przechodzi przez górną powierzchnię rdzenia 201 do wnętrza komory wirnikowej 235.

172 758

Przedni wlot powietrza 231 przechodzi przez przednią stronę części 203 do wnętrza komory dystrybucyjnej 307 utworzonej między przedmą częścią 203 i cylindrem przednim 217.

Jak to przedstawiono-na fig. 15, 16, 17, wewnątrz rdzenia 201 zamocowana jest podstawa 205 silnika 243. Podstawa 205 silnika 243 zaopatrzona jest w dwa rurowe pojemniki 239 na baterie, połączone z centralnym rurowym pojemnikiem 241 silnika 243 za pomocą żeber usztywniających 245, jak to przedstawiono na fig. 32 - 34. W poprzek tylnej części podstawy 205 silnika 243 umieszczona jest ścianka działowa 309, zaopatrzona w otwór 311 podawania powietrza.

W przedniej części rurowego pojemnika 241, jak to pokazano na fig. 16, znajduje się wysokoobrotowy miniaturowy silnik elektryczny 243. Wał 237 silnika 243 wystaje z silnika 243 i przechodzi przez otwór dla wału 237 w przedniej ściance 247 rurowego pojemnika 241 silnika 243 do wnętrza komory wirnikowej 235. Na wale 237 silnika 243 zamocowany jest wirnik 233 obracający się wewnątrz komory wirnikowej 235. Jak to pokazano na fig. 21 i 22, wirnik 233 zaopatrzony jest w dwa odchodzące w przeciwnych kierunkach, zwężające się ramiona o kształcie rombu.

Komora wirnikowa 2.35 jest utworzona przez przednią ściankę 207 w rdzeniu 201. przednie obrzeże 208 rdzenia 201, biegnące wokół przedniej ścianki 207, oraz przez tylną płytę 225 przedniego cylindra 217, jednakże możliwe są również inne kształty komory wirnikowej. Komora wirnikowa 235, jak to przedstawiono na fig. 15 i 16, stanowi przestrzeń otwartą o kształcie płaskiego cylindra. Wirnik 233 osadzony jest wewnątrz komory wirnikowej 235 z minimalnym prześwitem (około 0,2 - 0,3 mm), zarówno w kierunku od przodu do tyłu, to znaczy między tylną płytą 225 i przednią ścianką 207 rdzenia 201, jak również w kierunku promieniowym, czyli wzdłuż średnicy wirnika 233, tylko nieznacznie mniejszej od średnicy obrzeża 208. To stosunkowo ciasne umieszczenie wirnika 233 wewnątrz komory 235 zapewnia dobra mieszanie powietrza ze sproszkowanym środkiem farmaceutycznym. W odróżnieniu od pierwszego przykładu wykonania, wirnik 233 jest umieszczony centralnie w komorze 235.

Jak to przedstawiono na fig. 16 i 32, przednia część 203 zaopatrzona jest w gwintowane występy 251, po każdej stronie ustnika 209. Cylinder przedni 217 połączony jest z przednią częścią 203 za pomocą wkrętów 253 wchodzących przez otwory w kołnierzu 223, wkręcony w występy 251. Wkręty 253 zaopatrzone są w łby 254 z podcięciami, które wchodzą w szczeliny osadcze 249 w rdzeniu 201, jak to pokazano na fig. 18. Przednia część 203 i cylinder przedni 217 mogą być połączone z rdzeniem 201 przez wprowadzenie podciętych łbów 254 w otwory szczelinowe 250 w szczelinach 249 i obrócenie przedniej części 203 o pewien kąt ostry. Elementy te mogą być wymowane w kolejności odwrotnej, w celu zapewnienia dostępu do komory wirnikowej 235.

Wkład 263 podparty na wierzchu rdzenia 201 zaopatrzony jest w pierścień 264 zaopatrzony w występy 265 o kształcie zębów piły, jak to pokazano na fig. 25. Otwory 271 przechodzące wzdłużnie przez pierścień 264 wkładu 263 wypełnione są (na przykład w fabryce lub aptece) środkiem leczniczym w postaci suchego proszku. Płyta górna 273 i płyta dolna 275 połączone są, powyżej i poniżej pierścienia 264 wkładu 263, tworząc całość wkładu 263 i zapobiegając wysypywaniu się oraz zanieczyszczeniu proszku znajdującego się ^w otworach 271, jak to przedstawiono na fig. 23, 24 i 26. Zamocowanie płyty górnej 273 i płyty dolnej 275 na pierścieniu 264 wkładu 263 zapewnia nit rurkowy lub inny element spinający bądź spoina. Przez górną płytkę 273 i dolną płytkę 275, przechodzą znajdujące się naprzeciwko siebie otwory 277 zapobiegające obrotowi. Otwór zsypowy 279 w górnej płycie 273 i dolna płyta 275 ustawione są tak, że przy współliniowym ustawieniu z nimi zsypu 279 dostępne są otwory 271.

Jak to przedstawiono na fig. 14, 15, 28 i 29, wkład 263 umieszczony jest na rdzeniu 201 ze sworzniem obrotowym odchodzącym ku górze z rdzenia 201, i przechodzącym przez otwór środkowy 267 wkładu 263. Wychodzący również pionowo ku górze z obudowy 201 kołek 269 przechodzi przez otwory kołkowe 267 w górnej płycie 273 i dolnej płycie 275 zapobiegając obrotowi obu płyt 273, 275 wraz z pierścieniem 264

172 758 wkładu 263. Przedstawiona na fig. 28 sprężyna 257 koła zapadkowego na wsporniku 255 koła zapadkowego rdzenia 201 sprzęga się z występami 265 umieszczonymi na krawędzi obwodowej pierścienia 264 wkładu 263, tak że pierścień 264 wkładu 263 może być obracany tylko w jednym kierunku (to znaczy w prawo, iak to pokazano na fig. 28).

Do tylnej części 213 inhalatora 200 za pośrednictwem sworznia przegubowego 286 zamocowana jest przegubowo ramka 283 dźwigni- Rozłączalne zamocowanie ramki 283 dźwigni na części przedniej zapewnia zatrzask 293. Dźwignia dociskowa 291 osadzona w ramie 283 dźwigni 291 i połączona również przegubowo ze sworzniem 287 również. Do dźwigni dociskowej 291 za pomocą kołka 285 zamocowany jest przegubowo tłok 289. Tłok 289 ustawiony jest współosiowo ze zsypem 261 proszku.

Przedstawiony na fig. 30 i 31 otwór wlotowy 325 przechodzi przez tylną część 213. Otwór wlotowy 325 od tylnej komory 328 w tylnej części 213 oddzielony jest zaworem zwrotnym 323. W poprzek tylnej części 213 umieszczona jest łącząca płytka drukowana 321. Tylna komora zbiorcza połączona jest ze środkową komorą zbiorczą 303 za pośrednictwem otworu 311 podawania powietrza, umieszczonego w ściance działowej 309. Środkowa komora zbiorcza 303 ma połączenie z nrzodu rdze9 A A A nia 201 z dwiema szczelinami kanałowymi 305 na ściance przedniej 207, dochodzące do komory wirnikowej 235. Łącznik 329 na zaworze zwrotnym 323 połączony jest elektrycznie z silnikiem 243 i bateriami 245, za pośrednictwem płytki drukowanej 321 w celu włączania silnika 243, kiedy następuje otwarcie zaworu zwrotnego 323.

Przy eksploatacji, ładunek 263 zakłada się do inhalatora 200 przez odchylenie ramki 283 dźwigni 291 i uniesienia dźwigni 291 do góry, jak to pokazano na fig. 29. Wkład 263 zostaje umieszczony na sworzniu 259 z kołkiem 269 przechodzącym przez otwory 267 dla kołków w górnej płytce 273 i dolnej płytce 275. Ramkę 283 dźwigni 291 układa się na powrót na rdzeniu 201, a dźwignię dociskową 291 obraca się ku dołowi równocześnie z ustawieniem się tłoka 289 na wprost otworu 271 wkładu 263. Przy naciskaniu ku dołowi dźwigni dociskowej 291, tłok 289 wypycha sproszkowany lek z otworu 271, przez zsyp 261 do komory wirnikowej 235. Tłok 289 wymiarami dobrany jest tak, że pasuje ściśle do średnicy otworu 271, umożliwiając wypchnięcie w zasadzie całej ilości proszku z otworu 271. Tłok 289 również wchodzi całkowicie w zsyp 261, tak że dawka z otworu 271 wypychana jest w całości do komory wirnikowej 235, bez pozostawania żadnej ilości proszku w zsypie 261. Objętość dawki jest, jak to pokazano na rysunkach, bardzo mała w porównaniu z objętością komory mieszającej. Po wykonaniu powyższych czynności inhalator jest gotów do użycia.

Użytkownik bierze do ust ustnik 209. Przy wykonaniu przez użytkownika delikatnego wdechu, w przedniej komorze 211 powstaje nieznaczny spadek ciśnienia, podobnie, jak w komorze wirnikowej 235, środkowej komorze zbiorczej 303 i tylnej komorze zbiorczej 301, które są ze sobą połączone. Zmniejszone ciśnienie w tylnej komorze zbiorczej 301 powoduje otwarcie zaworu zwrotnego 323, zwarcie wyłącznika 329 i włączenie zasilania silnika 243. Kiedy silnik 243 obraca się powodując wirowanie wirnika 233 wewnątrz komory wirnikowej 235 (z załadowaną już do niej dawką sproszkowanego leku) powietrze wpływa do inhalatora 200 od otworu wlotowego 325 przez tylną komorę zbiorczą 301, ku przodowi, przez otwór 311 podawania powietrza do środkowej komory zbiorczej 301 przez kanały 305 i dalej, do komory wirnikowej 235, jak to schematycznie przedstawiono na fig. 30 i 31. Przepływ powietrza przy tym zapobiega przedostawaniu się proszku do siłnika.

Wirnik 233 obracając się z prędkością około 14000 obrotów na minutę skutecznie miesza proszek z powietrzem przepływającym przez komorę wirnikową 235. Jak to pokazano na fig. 30 i 31, nasycone proszkiem powietrze wypływa z komory wirnikowej 235 przez otwory wypływowe 227 do przedniej komory 219. Ostre krawędzie otworów wypływowych 227 po stronie komory wirnikowej 235, w dużym stopniu uniemożliwiają gromadzenie się w tych otworach proszku zapobiegając ich zaczopowaniu. Powietrze zewnętrzne wpływa do komory dystrybucyjnej 307 przez przedni wlot 231

172 758 powietrza, który może być regulowany lub dobierany wymiarami w celu zwiększania lub zmninjadaniz przepływu powietrza dla osiągnięcia dużej sprawności podawania. Z komory dystrybucyjnej 307 powietrze zewnętrzne przechodzi promieniowo do wewnątrz przez promieniowe otwory 229, które ograniczają przepływ konstrukcyjnie. Powietrze zewnętrzne ma służyć do utworzenia warstwy granicznej dla nasyconego proszkiem powietrza w przedniej komorze 219. Nasycone proszkiem powietrze otoczone warstwą graniczną powietrza zewnętrznego wysysane jest z komory przedniej 219 do ust, gardła i płuc użytkownika, w celu przeniesienia do nich sproszkowanego środka leczniczego. Warstwa graniczna pomaga w zapobieganiu odkładania się, czyli nagromadzeniu sproszkowanego środka leczniczego na ściankach wewnętrznych ustnika 209 i również ma służyć jako środek pomocniczy zapobiegający osiadaniu proszku w ustach i gardle użytkownika. Przy zaprzestaniu wdychania powietrza przez użytkownika, zawór 323 zamyka się powodując rozwarcie łącznika 329 i zatrzymanie silnika. Inhalator 200 zatem jest uruchamiany oddechem. Ponieważ zawór 323 otwiera się nawet przy nieznacznym spadku ciśnienia, to inhalator 200 do uruchomienia wymaga bardzo nieznaorapgk wdechu.

Inhalator 200, podobnie, jak inhalator przedstawiony na fig. 1, wytwarza wolno poruszającą się mgłę aerozolową drobnego proszku, który w sposób łatwy i bezpieczny może być wdychany głęboko w płuca maksymalizując dawkę rzeczywiście podaną oraz oddziaływanie leku. W odróżnieniu od wielu znanych inhalatorów, inhalator według niniejszego wynalazku nie wymaga specjalnie głębokiego wdychania, dla osiągnięcia podawania leku. Zatem działanie płuc użytkownika nie jest tak istotne, jak w rozwiązaniach znanych. Zatem bardzo korzystne· jest wykorzystywanie przedstawianego inhalatora przez osoby o upośledzonym funkcjonowaniu płuc.

Poza tym zapobiega się wydychaniu do wnętrza inhalatora 200, ponieważ zawór zwrotny 323 zamyka się już przy bardzo niewielkim spadku ciśnienia w tylnej komorze zbiorczej 301. Jeżeli użytkownik zakaszle, lub dmuchnie w inhalator 200, to pewna część nasyconego wilgocią powietrza oddechowego będzie wydychana częściowo przez przedni wlot 231 powietrza, lecz z pewnością nie przedostanie się do komory wirnikowej 23ó, jeżeli nie następuje silne czy powtarzające się wydychanie powietrza do inhalatora.

Omawiany inhalator może wykazywać cechy konstrukcyjne '.wypływające ze stwierdzenia, że różne sproszkowane leki mają różne parametry charakterystyczne. Sproszkowane mieszaniny leków mają różne rozmiary cząstek, ich rozkłady, gęstość, kohnryjakść (tendencję do zlepiania się cząstek leku) oraz adhnry^Γwakść (tendencję do przywierania cząstek do inhalatora). Tak więc, celem zwiększenia skuteczności podawania, możliwe jest doregulowanie paramertów inhalatora do konkretnego podawanego środka farmaceutycznego. Taką regulację można wykonać przez dobieranie prędkości obrotowej wirnika 233 lub przez zmianę przepływu powietrza przez komorę wirnikową 231. Przepływ powietrza przez komorę wirnikową 231 można regulować za pomocą przesuwanego liniowo lub kątowo otworu 327 zwiększającego lub zmniejszającego przekrój otworu 311 podawania powietrza. Możliwe jest wykrawanie lub wiercenie otworu podającego o konkretnym wymiarze, przeznaczonym dla konkretnego środka farmaceutycznego. W związku z tym korzystne jest zaopatrzenie inhalatora w zespoły nastawiania i regulacji prędkości silnika oraz otworu sterującego przepływem powietrza, lub dopasowanie rozmiaru otworu podawania powietrza do parametrów środka farmaceutycznego podawanego przez inhalator.

Instalacja elektryczna na powyższych rysunkach dla przejrzystości nie została przedstawiona, gdyż tego rodzaju instalacje są znane. Rysunki ukazują korzystne rozmiary i cechy charakterystyczne inhalatora.

Mimo, że wynalazek opisano w odniesieniu do konkretnych przykładów wykonania, to dla specjalisty jest oczywiste, że możliwe jest dokonanie różnych modyfikacji opisanych wykonań, bez odchodzenia od idei i zakresu wynalazku. Dla specjalisty jest również oczywiste, że różne cechy charakterystyczne opisane w związku z danym przykładem

172 758 wykonania mogą być wykorzystywane oddzielnie lub łącznie z cechami drugiego przykładu wykonania.

FIG. 8 FIG. 9

FIG. 13

172 758

Α7& Λ2.

Ć7&F9.

j—£2

o

F-/£ 9^.

172 758

ΧΤΖ37 24.

172 758

Π2Ί58

172 758

U «ί

172 758

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 90 egz. Cena 4,00 zł

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Inhalator do proszków suchych zawierający obudowę, wewnątrz której umieszczona jest komora aerozolowa, w której z kolei jest umieszczone urządzenie mieszające, przy czym do urządzenia mieszającego przyłączony jest silnik, zaś komora aerozolowa posiada co najmniej jeden otwór wlotowy i co najmniej jeden otwór wylotowy, znamienny tym, że urządzenie mieszające stanowi wirnik (31), (233), który jest ciasno zamocowany wewnątrz komory aerozolowej (25), (235).
2. Inhalator według zastrz. 1, znamienny tym, że komora aerozolowa (25), (235) ma płaską przednią ściankę (11), (207) i tylną ściankę (29), (225) połączone obwodową ścianką (30), (208).
3. Inhalator według zastrz. 1, znamienny tym, że średnica wirnika (233) jest większa niż odległość pomiędzy przednią ścianką (207 ) i tylną ścianką (225) komory aerozolowej (235).
4. Inhalator według zastrz. 1, znamienny tym, że średnica wirnika (233) jest cztery razy większa niż odległość pomiędzy przednią ścianką (207) i tylną ścianką (225) komory aerozolowej (235).
5. Inhalator według zastrz. 4, znamienny tym, że wirnik (233) ma dwa ramiona.
6. Inhalator według zastrz. 5, znamienny tym, że ramiona wirnika (233) są płaskie.
7. Inhalator według zastrz. 1, znamienny tym, że zawiera ustnik (209) przymocowany do obudowy (201), przy czym ustnik (209) zawiera przednią ściankę (207) aerozolowej komory (235).
8. Inhalator według zastrz. 1, znamienny tym, że wirnik (233) jest umieszczony centralnie w komorze aerozolowej (235).
9. Inhalator według zastrz. 1, znamienny tym, że posiada zsyp (29), (261) do wprowadzania dawek środka leczniczego do komory aerozolowej (25), (235).
10. Inhalator według zastrz. i, znamienny tym, że wirnik (31) jest umieszczony mimośrodowo w komorze aerozolowej (25).