PL173481B1 - Element podpierający - Google Patents

Description

Przedmiotem wynalazku jest element podpierający konstrukcję układaną na powierzchni podparcia mający poziomą podstawę i umieszczone na końcach jej boków prostopadłe człony zaciskowe. Człony są umieszczone przeciwległe do siebie w odległości f stanowiącej podporę montowanego konstrukcyjnego elementu. Podstawa ma wewnętrzny odcinek będący gniazdem montowanego elementu oraz po obu jego końcach dwa przeciwległe sztywne odcinki zewnętrzne, z których każdy ma regulowaną pionową śrubę dystansową za pomocą której można ustawiać odległość podstawy elementu od powierzchni podparcia. Skierowane ku górze zaciskowe człony oraz dystansowe śruby tworzą sztywną konstrukcję elementu, przy czym odległość pomiędzy członami zaciskowymi wyznacza wewnętrzną przestrzeń w której montuje się konstrukcyjny element.

W technice stosowane są specjalne konstrukcyjne elementy w kształcie uchwytów, które umieszczone są w ziemi do ustawiania w nich elementów fundamentowych budynków. Do prawidłowego ustawienia poziomu tych elementów stosuje się podkładki niwelacyjne o odpowiedniej wysokości, które muszą być odlewane dla każdego uchwytu. Metoda ta jest czasochłonna, wymaga wiele pracy i nie zawsze umożliwia ustawienie właściwego poziomu elementu fundamentowego. W metodzie alternatywnej do ustawiania poziomu stosuje się wkładki. Wadą tej metody jest jednak możliwość ześlizgnięcia się wkładki, która nie jest zabezpieczona w uchwycie.

Celem wynalazku jest opracowanie elementu do podparcia konstrukcji, to jest opisanego powyżej uchwytu elementu fundamentowego, który wyeliminuje przedstawione powyżej problemy i będzie mógł być stosowany szybko i prosto utrzymując fundamentowy element i pozycjonując go do wymaganego położenia.

Cechą charakterystyczną elementu według wynalazku jest ugięcie jego wewnętrznego odcinka pod wpływem nacisku umieszczonego w nim konstrukcyjnego elementu. Ugięcie wewnętrznego odcinka powoduje zaciśnięcie konstrukcyjnego elementu przez przeciwległe sztywne człony zaciskające umieszczone prostopadle do tego elementu. Ugięty pod wpływem nacisku konstrukcyjnego elementu wewnętrzny odcinek elementu podpierającego wywiera przeciwny nacisk na przeciwległe powierzchnie poprzecznych członów zaciskowych, które zaciskają się na umieszczonych pomiędzy nimi bocznych powierzchniach konstrukcyjnego elementu i utrzymują go we właściwym położeniu.

Element według wynalazku może być stosowany do podparcia i korzystnie do poziomowania szeregu różnych konstrukcyjnych elementów, takich jak na przykład formy stosowane dla odlewania betonowych podłóg, legary stropowe stosowane do odlewania podłóg, na których układane są drewniane belki lub płyty, ustawionych pionowo i osiowanych ścian, poziomowanych belek sklepienia, na którym układa się płytki, fundamentowych elementów i ich uchwytów oraz innych form i belek, które muszą być ustawiane pionowo lub poziomo. Podpierający element można stosować również do podparcia i pozycjonowania różnego typu rurociągów, krokwi dachowych, listew kierunkowych urządzeń stosowanych do wyrównywania odlewanych betonowych podłóg i dachów oraz innych urządzeń.

Wynalazek został szczegółowo opisany w odniesieniu do załączonych rysunków.

Figura 1 przedstawia widok perspektywiczny elementu podpierającego i poziomującego konstrukcyjny element.

Figury 2 - 4 przedstawiają inne widoki elementu podpierającego i poziomującego.

Figura 5 przedstawia widok z boku elementu pokazanego na fig. 1 przed włożeniem konstrukcyjnej belki o przekroju prostokątnym.

Figura 6 przedstawia widok z boku elementu pokazanego na fig. 5 po włożeniu belki. Na fig. tej pokazano działanie elementu podpierającego i poziomującego spowodowane naciskiem umieszczonej w nim belki.

Figura 7 przedstawia widok perspektywiczny dwóch podpartych i spoziomowanych konstrukcyjnych elementów zawierających dolną belkę i opartych na niej wielu poprzecznych belek, z których pokazano tylko jedną belkę.

173 481

Figury 8 i 9 przedstawiają perspektywiczny widok i widok końca elementu podpierającego i poziomującego pokazanego na fig. 1, w którym umieszczono cylindryczną rurę.

Figura 10 przedstawia widok z boku elementu podpierającego i poziomującego według innej odmiany wykonania dla kierunkowej listwy specjalnych urządzeń.

Na fig. 1 do 6 pokazano element podpierający i poziomujący 1 według wynalazku, który jest spoziomowany powyżej powierzchni podparcia 13. Element ten jest przeznaczony jako element podpierający albo jako element podpierający i poziomujący. Element 1 lekko ugina się pod wpływem obciążenia Q, to jest w stosunku do nieruchomego konstrukcyjnego elementu 2 i jego dolnej powierzchni 3. Powoduje to odchylenie ku sobie dwóch podpierających odcinków i dwóch przeciwległych powierzchni 4, 5 umieszczonych wzdłuż boków tych odcinków. Prostopadłe powierzchnie 4, 5 są umieszczone w z góry określonej odległości f jedna od drugiej. Odległość f wyznacza poziomą szerokość konstrukcyjnego elementu 2 pomiędzy poprzecznymi powierzchniami 4, 5. Jak pokazano na fig. 5 wysokość e konstrukcyjnego elementu jest korzystnie taka sama jak wysokość obydwu poprzecznych powierzchni 4, 5. Jest zrozumiałe, że rozmiar i kształt elementu podpierającego i poziomującego dostosowany jest do indywidualnego kształtu umieszczonego w nim konstrukcyjnego elementu. Dzięki temu elementy według wynalazku mogą być stosowane do montowania dowolnych konstrukcyjnych elementów.

Element podpierający jest wykonany z jednego materiału i ma gniazdo 6 o jednolitej płaskiej powierzchni wewnętrznej lub środkowego odcinka 7 i dwa zewnętrzne sztywne odcinki 8, 9 umieszczone na przeciwległych końcach środkowego odcinka 7. Wymiary gniazda 6 lub odległość jego bocznych członów zaciskowych jest taka, że człony te są zawsze prostopadłe do włożonego w gniazdo konstrukcyjnego elementu 2. Element podpierający ma urządzenia dystansowe 10, 11, które są umieszczone pionowo do powierzchni podparcia 13 poza środkowym odcinkiem 7 i połączone z gniazdem 6. Każde urządzenie dystansowe 10, 11 ma śrubę przechodzącą przez zewnętrzny odcinek gniazda 6, która może być przykręcana lub odkręcana w celu zmniejszenia lub zwiększenia odległości gniazda od powierzchni podparcia 13, dzięki czemu konstrukcyjny element 1 zostaje ustawiony na wymaganym poziomie w stosunku do powierzchni podparcia 13. Każda śruba 10, 11 ma centralny otwór poprzez który może być zakotwiona w powierzchni podparcia gwoździem lub wkręcaną śrubą. Element podpierający ma również dwa współpracujące zaciskowe człony 14, 15, z których każdy człon jest umieszczony na każdej ze stron środkowego odcinka 7, gniazda 6. Każdy z pionowych zaciskowych członów 14, 15 jest sztywno połączony z zewnętrznymi odcinkami 8, 9 gniazda 6. Zaciskowe człony 14, 15 i gniazdo 6 wyznaczają otwartą od góry przestrzeń 16 środkowej części 7, w której konstrukcyjny element 2 jest wkładany pomiędzy dwa zaciskowe człony 14, 15 i spoczywa na środkowym odcinku 7 gniazda 6. Zaciskowe człony 14, 15 mają zaciskowe górne części 17, 18, które ograniczają przestrzeń 16 tak, że jej długość na wysokości górnych części 17, 18 zaciskowych członów 14, 15, jest równa lub prawie równa, korzystnie nieznacznie większa od rozmiaru f konstrukcyjnego elementu 2, gdy element ten nie został włożony w gniazdo i podstawa gniazda jest prosta. Długość przestrzeni 16 może być równa lub większa w granicach 0 - 10 mm, korzystnie 1-5 mm od rozmiaru f. Dzięki temu konstrukcyjny element 2 może być łatwo wkładany w przestrzeń 16, a zaciskowe człony 14, 15 mogą podpierać z boku boczne powierzchnie 4, 5 konstrukcyjnego elementu 2. Zaciskowe człony 14, 15 nie ulegają odkształceniu przynajmniej w kierunku zaciskania, w którym są one prostopadłe do konstrukcyjnego elementu 2 dzięki czemu wywierają zaciskający nacisk na boczne powierzchnie 4, 5 konstrukcyjnego elementu. W przykładzie wykonania pokazano dwie równoległe zaciskowe płyty 19, 20; 21, 22 umieszczone pionowo od poziomych końców zewnętrznych odcinków 8, 9. Gniazdo 6 i zaciskowe płyty 19, 20; 21, 22 członu podpierającego są wykonane z płaskiego metalowego arkusza wykrojonego w postaci U z wybraniami 27, 28 i następnie zagiętego wzdłuż równoległych

173 481 linii 23, 24 tak, że zaciskowe płyty 19, 20; 21, 22 są prostopadłe do płaskiego gniazda 6. Element podpierający jest symetryczny zarówno w stosunku do osi wzdłużnej Cl przechodzącej przez dwa zewnętrzne odcinki 8, 9 gniazda 6 jak również do osi poprzecznej Ct. Zewnętrzne odcinki 8, 9 gniazda 6 mają okrągłe otwory 25, których krawędzie są przecięte i zagięte w celu uformowania gwintu, w który wkręcane są śruby 10, 11. Poprzez odkręcanie i przykręcanie śrub 10, 11 zmienia się pionowo położenie elementu podpierającego, co umożliwia ustawienie podpartego konstrukcyjnego elementu do wymaganego poziomu. Gdy w element podpierający jest włożony konstrukcyjny element 1, na przykład betonowa belka 2, która ma ciężar QN, to belka 2 spoczywa w gnieździe 6, a zaciskające górne części 17, 18 zaciskowych płyt 19, 20; 21, 22 naciskają na poprzeczne powierzchnie 4, 5 belki, podczas gdy pozostałe powierzchnie zaciskowych płyt nie dotykają belki, to znaczy, że pomiędzy nimi i belką jest wolna przestrzeń zaciskowa. Działanie elementu podpierającego jest spowodowane przez gniazdo 6, które pod wpływem włożonej w nie belki 2 ugina się ku dołowi na niewielkiej odległości wzdłuż wewnętrznego odcinka 7. Powoduje to wzajemne przesunięcie do siebie przeciwległych zaciskowych płyt 19, 20; 21, 22. Pionowe zaciskowe płyty 19, 20; 21, 22 usztywniają zewnętrzne odcinki 8, 9 gniazda 6 tak, że każdy zewnętrzny odcinek 8, 9 i jego zaciskowe płyty 19, 20; 21, 22 tworzą przesuwne połączenie o dużej sile zaciskającej spowodowanej naciskiem włożonego konstrukcyjnego elementu na wewnętrzny odcinek 7. Wewnętrzny odcinek elementu podpierającego nie jest wzmocniony i może się uginać. Jak pokazano na fig. 6 kąt ugięcia 26 jest utworzony przez gniazdo 6 i jest wynikiem ugięcia pomiędzy wewnętrznym elastycznym odcinkiem 7 i każdym ze sztywnych zewnętrznych odcinków 8, 9 gniazda 6. Zaciskowa siła działająca na poprzeczne powierzchnie 4, 5 belki wynika z kąta pochylenia 26 zaciskanych płyt.

Na fig. 7 pokazano dwa podparte poziomowane konstrukcyjne elementy, z których dolna belka 2 jest podparta i poziomowana dwoma elementami podpierającymi, a na niej spoczywa wiele belek poprzecznych 12, z których pokazano tylko jedną belkę. Śruby 10, 11 każdego elementu podpierającego i poziomującego spoczywają swobodnie na mocnej podpierającej płycie 29, która przejmuje wywierany na powierzchnię nacisk i ułatwia przykręcanie i odkręcanie śrub podczas ustawiania poziomu konstrukcji 1. Stosuje się tego typu podpierające płyty 29 lub inne płyty, które przejmują nacisk, gdy elementy podpierające osadza się na nieutwardzonych powierzchniach, takich jak podsypka z kamieni, piasek i podobne.

Na fig. 8 i 9 pokazano zastosowanie elementu według wynalazku do podparcia i poziomowania rur 30. Środkowy odcinek 7 gniazda 6 jest odpowiednio cienki tak, że może on być wyginany ręcznie. Jest to korzystne ponieważ przestrzeń 16 może być podczas montażu powiększana i dostosowywana do średnicy podpieranego konstrukcyjnego elementu 2. Po zamontowaniu rurociągu zaciskowe człony 14, 15 mogą być ponownie wygięte tak, aby zaciskały i utrzymywały rurociąg. W każdym z tych przypadków zaciskowe człony 14, 15 zaciskają włożony w gniazdo 6 konstrukcyjny element 2 pod wpływem ugięcia w dół gniazda 6 zgodnie z zasadą wynalazku.

Na fig. 10 pokazano zastosowanie wynalazku do podparcia konstrukcyjnego elementu w postaci łaty będącej nieodkształcającą się szyną nośną 2' specjalnych urządzeń, takich jak urządzenia wibracyjne do wyrównywania powierzchni wylewanego betonu na podłogi, dachy i inne urządzenia. Szyna 2' ma korzystnie profilowany kształt, a kształt przestrzeni 16 jest dostosowany do profilu szyny. Szyna 2' jest zaciskana w przestrzeni 16. Szyna ma korzystnie wykonany z plastiku ślizgowy pasek, którego nie pokazano na rysunku. W tym przypadku środkowy odcinek 7 gniazda 6 jest nieznacznie mniejszy, na przykład o 2 - 4 mm w stosunku do grubości szyny 2'.

W nie pokazanym alternatywnym wykonaniu wynalazku element podpierający jest utworzony z dwóch lub trzech części wkładanych jedna w drugą i zamkniętych odpowiednimi urządzeniami tak, aby dawały mocne podparcie. Środkowy odcinek gniazda ugina się zgodnie z zasadą wynalazku. Gniazdo może składać się z dwóch części,

173 481 z których pierwsza część ma kształt wypustu, a druga ślizgowe rowki, w które wchodzi wypust.

173 481

173 481

=t= ~2£

Tt k_r v

Ύι ^23

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 90 egz.

Cena 2,00 zł

Claims (9)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Element podpierający konstrukcję na powierzchni podparcia, przy czym konstrukcja jest stabilnym konstrukcyjnym elementem mającym podstawę i dwie pionowe zewnętrzne przeciwległe poprzeczne powierzchnie rozmieszczone w odległości (f), który to element jest podparty w elemencie podpierającym mającym gniazdo umieszczone w jego wewnętrznym odcinku i dwa zewnętrzne sztywne odcinki umieszczone na dwóch końcach wewnętrznego odcinka mieszczącego gniazdo; urządzenia dystansowe umieszczone w każdym zewnętrznym odcinku gniazda za pomocą których poziomuje się gniazdo w stosunku do powierzchni podparcia oraz rozmieszczone pionowe zaciskowe człony tworzące sztywne końcowe odcinki i wyznaczające wielkość gniazda, do którego wkładany jest konstrukcyjny element, znamienny tym, że ma elastyczny wewnętrzny odcinek (7) uginający się pod wpływem masy włożonego konstrukcyjnego elementu (1), a pionowe zaciskowe człony (14, 15) są rozmieszczone na każdym zewnętrznym odcinku (8, 9) i każdy człon ma przynajmniej jedną sztywną zaciskową płaską płytę (19, 20; 21, 22) prostopadłą do przestrzeni (16) i konstrukcyjnego elementu, przy czym zaciskowe płyty (19, 20; 21, 22) są swobodnie połączone z przeciwległymi bocznymi powierzchniami (4, 5) konstrukcyjnego elementu (2) siłą zaciskową powodowaną naciskiem konstrukcyjnego elementu na elastyczny wewnętrzny odcinek (7).
2. 2. Element według zastrz. 1, znamienny tym, że gniazdo (6) ma kształt niepodzielonej płaskiej płyty.
3. 3. Element według zastrz. 1, albo 2, znamienny tym, że ma bezstopniowe urządzenia dystansowe (10, 11) regulowane pionowo w stosunku do gniazda (6) i poziomu konstrukcyjnego elementu.
4. 4. Element według zastrz. 3, znamienny tym, że urządzenia dystansowe (10, 11) są umieszczone w zewnętrznych odcinkach (8, 9) i mają postać śruby połączonej gwintem z przelotowym pionowym otworem, przy czym w każdym zewnętrznym odcinku umieszczona jest przelotowo jedna lub więcej śrub dystansowych.
5. 5. Element według zastrz. 1, albo 2, znamienny tym, że każdy zaciskowy człon (14, 15) ma dwie równoległe zaciskowe płyty (19, 20; 21, 22) umieszczone po obydwu stronach zewnętrznego odcinka.
6. 6. Element według zastrz. 5, znamienny tym, że odległość pomiędzy zaciskowymi płytami (19, 20; 21, 22) jest taka sama jak odległość pomiędzy dwoma parami płyt.
7. 7. Element według zastrz. 1, albo 2, znamienny tym, że szerokość wolnej przestrzeni (16) i pustego prostego gniazda (6) jest od 0 - 10 mm, korzystnie 1 - 5 mm większa od grubości lub szerokości (f) konstrukcyjnego elementu (2) mierzonego pomiędzy bocznymi powierzchniami (4, 5) zaciskanymi przez zaciskowe płyty (19, 20; 21, 22).
8. 8. Element według zastrz. 1, albo 2, znamienny tym, że w rozwinięciu ma kształt płaskiego metalowego arkusza z wybraniami w kształcie litery U mieszczącego w przestrzeni (16) gniazdo (6) ograniczone przez zaciskowe płyty (19, 20; 21, 22), przy czym boki litery U są zagięte do góry równolegle do linii (23, 24) dolnej krawędzi wybrania w kształcie litery U (27, 28) i tworzą cztery zaciskowe płyty (19, 20; 21, 22).
9. 9. Element według zastrz. 1, albo 2, znamienny tym, że zewnętrzne powierzchnie zaciskowych płyt (19, 20; 21, 22) mają kształt listwy kierunkowej (2') podpierającej urządzenia niwelujące odlewaną betonową powierzchnię podłóg i dachów.

   173 481