PL177329B1 - Zrekombinowana sekwencja DNA, wektor obejmujący zrekombinowaną sekwencję DNA, białka otrzymane przez ekspresję zrekombinowanej sekwencji DNA oraz komórka mikroorganizmu lub komórka roślinna lub protoplast stransformowane zrekombinowaną sekwencją DNA - Google Patents

Zrekombinowana sekwencja DNA, wektor obejmujący zrekombinowaną sekwencję DNA, białka otrzymane przez ekspresję zrekombinowanej sekwencji DNA oraz komórka mikroorganizmu lub komórka roślinna lub protoplast stransformowane zrekombinowaną sekwencją DNA

Info

Publication number
PL177329B1
PL177329B1 PL94302320A PL30232094A PL177329B1 PL 177329 B1 PL177329 B1 PL 177329B1 PL 94302320 A PL94302320 A PL 94302320A PL 30232094 A PL30232094 A PL 30232094A PL 177329 B1 PL177329 B1 PL 177329B1
Authority
PL
Poland
Prior art keywords
sequence
region
gene
equivalent
seq
Prior art date
Application number
PL94302320A
Other languages
English (en)
Other versions
PL302320A1 (en
Inventor
Laurence Godiard
Yves Marco
Dominique Pontier
Dominique Roby
Original Assignee
Novartis Ag
Priority date (The priority date is an assumption and is not a legal conclusion. Google has not performed a legal analysis and makes no representation as to the accuracy of the date listed.)
Filing date
Publication date
Application filed by Novartis Ag filed Critical Novartis Ag
Publication of PL302320A1 publication Critical patent/PL302320A1/xx
Publication of PL177329B1 publication Critical patent/PL177329B1/pl

Links

Classifications

    • CCHEMISTRY; METALLURGY
    • C07ORGANIC CHEMISTRY
    • C07KPEPTIDES
    • C07K14/00Peptides having more than 20 amino acids; Gastrins; Somatostatins; Melanotropins; Derivatives thereof
    • C07K14/415Peptides having more than 20 amino acids; Gastrins; Somatostatins; Melanotropins; Derivatives thereof from plants
    • CCHEMISTRY; METALLURGY
    • C12BIOCHEMISTRY; BEER; SPIRITS; WINE; VINEGAR; MICROBIOLOGY; ENZYMOLOGY; MUTATION OR GENETIC ENGINEERING
    • C12NMICROORGANISMS OR ENZYMES; COMPOSITIONS THEREOF; PROPAGATING, PRESERVING, OR MAINTAINING MICROORGANISMS; MUTATION OR GENETIC ENGINEERING; CULTURE MEDIA
    • C12N15/00Mutation or genetic engineering; DNA or RNA concerning genetic engineering, vectors, e.g. plasmids, or their isolation, preparation or purification; Use of hosts therefor
    • C12N15/09Recombinant DNA-technology
    • C12N15/63Introduction of foreign genetic material using vectors; Vectors; Use of hosts therefor; Regulation of expression
    • C12N15/79Vectors or expression systems specially adapted for eukaryotic hosts
    • C12N15/82Vectors or expression systems specially adapted for eukaryotic hosts for plant cells, e.g. plant artificial chromosomes (PACs)
    • C12N15/8201Methods for introducing genetic material into plant cells, e.g. DNA, RNA, stable or transient incorporation, tissue culture methods adapted for transformation
    • C12N15/8202Methods for introducing genetic material into plant cells, e.g. DNA, RNA, stable or transient incorporation, tissue culture methods adapted for transformation by biological means, e.g. cell mediated or natural vector
    • C12N15/8205Agrobacterium mediated transformation
    • CCHEMISTRY; METALLURGY
    • C12BIOCHEMISTRY; BEER; SPIRITS; WINE; VINEGAR; MICROBIOLOGY; ENZYMOLOGY; MUTATION OR GENETIC ENGINEERING
    • C12NMICROORGANISMS OR ENZYMES; COMPOSITIONS THEREOF; PROPAGATING, PRESERVING, OR MAINTAINING MICROORGANISMS; MUTATION OR GENETIC ENGINEERING; CULTURE MEDIA
    • C12N15/00Mutation or genetic engineering; DNA or RNA concerning genetic engineering, vectors, e.g. plasmids, or their isolation, preparation or purification; Use of hosts therefor
    • C12N15/09Recombinant DNA-technology
    • C12N15/63Introduction of foreign genetic material using vectors; Vectors; Use of hosts therefor; Regulation of expression
    • C12N15/79Vectors or expression systems specially adapted for eukaryotic hosts
    • C12N15/82Vectors or expression systems specially adapted for eukaryotic hosts for plant cells, e.g. plant artificial chromosomes (PACs)
    • C12N15/8216Methods for controlling, regulating or enhancing expression of transgenes in plant cells
    • C12N15/8222Developmentally regulated expression systems, tissue, organ specific, temporal or spatial regulation
    • CCHEMISTRY; METALLURGY
    • C12BIOCHEMISTRY; BEER; SPIRITS; WINE; VINEGAR; MICROBIOLOGY; ENZYMOLOGY; MUTATION OR GENETIC ENGINEERING
    • C12NMICROORGANISMS OR ENZYMES; COMPOSITIONS THEREOF; PROPAGATING, PRESERVING, OR MAINTAINING MICROORGANISMS; MUTATION OR GENETIC ENGINEERING; CULTURE MEDIA
    • C12N15/00Mutation or genetic engineering; DNA or RNA concerning genetic engineering, vectors, e.g. plasmids, or their isolation, preparation or purification; Use of hosts therefor
    • C12N15/09Recombinant DNA-technology
    • C12N15/63Introduction of foreign genetic material using vectors; Vectors; Use of hosts therefor; Regulation of expression
    • C12N15/79Vectors or expression systems specially adapted for eukaryotic hosts
    • C12N15/82Vectors or expression systems specially adapted for eukaryotic hosts for plant cells, e.g. plant artificial chromosomes (PACs)
    • C12N15/8216Methods for controlling, regulating or enhancing expression of transgenes in plant cells
    • C12N15/8237Externally regulated expression systems
    • C12N15/8239Externally regulated expression systems pathogen inducible
    • CCHEMISTRY; METALLURGY
    • C12BIOCHEMISTRY; BEER; SPIRITS; WINE; VINEGAR; MICROBIOLOGY; ENZYMOLOGY; MUTATION OR GENETIC ENGINEERING
    • C12NMICROORGANISMS OR ENZYMES; COMPOSITIONS THEREOF; PROPAGATING, PRESERVING, OR MAINTAINING MICROORGANISMS; MUTATION OR GENETIC ENGINEERING; CULTURE MEDIA
    • C12N15/00Mutation or genetic engineering; DNA or RNA concerning genetic engineering, vectors, e.g. plasmids, or their isolation, preparation or purification; Use of hosts therefor
    • C12N15/09Recombinant DNA-technology
    • C12N15/63Introduction of foreign genetic material using vectors; Vectors; Use of hosts therefor; Regulation of expression
    • C12N15/79Vectors or expression systems specially adapted for eukaryotic hosts
    • C12N15/82Vectors or expression systems specially adapted for eukaryotic hosts for plant cells, e.g. plant artificial chromosomes (PACs)
    • C12N15/8241Phenotypically and genetically modified plants via recombinant DNA technology

Landscapes

  • Health & Medical Sciences (AREA)
  • Genetics & Genomics (AREA)
  • Life Sciences & Earth Sciences (AREA)
  • Engineering & Computer Science (AREA)
  • Chemical & Material Sciences (AREA)
  • Organic Chemistry (AREA)
  • Biomedical Technology (AREA)
  • Biotechnology (AREA)
  • Wood Science & Technology (AREA)
  • General Engineering & Computer Science (AREA)
  • Bioinformatics & Cheminformatics (AREA)
  • Zoology (AREA)
  • Molecular Biology (AREA)
  • General Health & Medical Sciences (AREA)
  • Biochemistry (AREA)
  • Biophysics (AREA)
  • Cell Biology (AREA)
  • Physics & Mathematics (AREA)
  • Microbiology (AREA)
  • Plant Pathology (AREA)
  • Medicinal Chemistry (AREA)
  • Proteomics, Peptides & Aminoacids (AREA)
  • Gastroenterology & Hepatology (AREA)
  • Botany (AREA)
  • Communicable Diseases (AREA)
  • Breeding Of Plants And Reproduction By Means Of Culturing (AREA)
  • Micro-Organisms Or Cultivation Processes Thereof (AREA)
  • Peptides Or Proteins (AREA)
  • Preparation Of Compounds By Using Micro-Organisms (AREA)

Abstract

1. Zrekombinowana sekwencja DNA zawierajaca region obejmujacy sekwencje nukleotydowa przedstawiona w Sek. Id. Nr 1 lub jego funkcjonalny odpowiednik, lub zrekombinowana sekwencja obejmujaca czesc wymienionego regionu lub wymienio- nego odpowiednika, lub sekwencja DNA hybrydyzujaca z sekwencja przedstawiona na Sek. Id. Nr 1. PL PL PL

Description

Wynalazek dotyczy zrekombinowanej sekwencji DNA, DNA wektora obejmującego tę sekwencję, białek otrzymanych przez ekspresję tych sekwencji DNA oraz komórki mikroorganizmu lub komórki roślinnej, lub protoplastu stransformowanych tymi zrekombinowanymi sekwencjami. Zrekombinowana sekwencja DNA należy do rodziny genów hsr (hypersensitivity related genes; geny związane z nadwrażliwością) oraz do poszczególnych składników tej rodziny, włączając w to promotor, regiony regulatorowe i regiony kodujące oraz ich modyfikacje.
Reakcja nadwrażliwości (HR) roślin wyższych to indukowana, lokalna odpowiedź rośliny, związana z chorobową opornością na patogen. Odpowiedź ta charakteryzuje się szybką i zlokalizowaną nekrozą tkanek zaatakowanych patogenem niekompatybilnym (awirulentnym lub spoza zakresu gospodarza danej rośliny), zapobiegającą dalszemu rozprzestrzenianiu się patogenu. Badanych jest kilkanaście genów, których produkty uczestniczą prawdopodobnie w nadwrażliwej odpowiedzi rośliny; obejmują one enzymy związane ze szlakiem fenylopropanoidowym uczestniczącym w syntezie przeciwdrobnoustrojowych fitoaleksyn), enzymów o aktywności hydrolitycznej, związków toksycznych oraz białek ściany komórkowej. W zainfekowanych roślinach geny te ulegają indukcji naokoło obszaru nekrozy, niezwłocznie po jej wystąpieniu, tzn. w późnej fazie reakcji HR. Ponadto większość z nich jest również eksprymowana, z wysoką wydajnością, podczas oddziaływań z patogenami kompatybilnymi, prowadzącymi do wystąpienia choroby, a w przypadku niektórych z nich - również podczas normalnego rozwoju rośliny. Brak specyficzności tych „obronnych” genów, jak również fakt ich aktywacji w późnych fazach odpowiedzi HR, sugeruje, iż same z siebie mogą nie uczestniczyć w powstawaniu kompleksowej odpowiedzi HR, a raczej towarzyszyć tej reakcji. Mechanizm molekularny prowadzący do wzajemnego rozpoznania między patogenem a rośliną do powstania reakcji HR jest, jak dotąd, nieznany. Według hipotezy „gen-za-gen” pierwszy etap rozpoznania między rośliną a patogenem, prowadzący do powstania oporności, obejmuje przypuszczalne oddziaływania między produktami roślinnych genów oporności a odpowiadającymi im awirulentnymi genami patogenu. Badania genetyczne ujawniły, że przebieg wielu oddziaływań między rośliną a patogenem określony jest przez działanie po jednym dominującym genie u obu partnerów. Z odpowiedzią HR związanych jest kilkanaście szybkich zmian fizjologicznych, takich jak ucieczka elektrolitów, zmiany tempa procesów oddechowych oraz niedawno odkryte zjawisko oksydatywnego wzajemnego łączenia się białek ściany komórkowej. Jednakże w żadnym z tych przypadków nie znaleziono genów, których aktywacja występuje specyficznie lub chociaż jest zwiększona w czasie powstawania odporności i towarzyszy rozwojowi reakcji HR.
Wiadomo, że bakteria infekująca wiązki przewodzące roślin, Pseudomonas solanacearum, powoduje zamieranie roślin różnych gatunków, włączając w to Solanaceae. Wykazano, że w bakterii tej zespół genów powodujących reakcję Hr (hrp) oraz patogenność, kontroluje zarówno zdolność do wywoływania reakcji HR u roślin spoza zakresu gospodarza, jak również powoduje chorobę u roślin wrażliwych. W szczególności, mutanty genowe hrp P. solanacearum tracą zdolność do wywoływania reakcji HR u roślin tytoniu. Ustalono ostatnio, że gen hrpN, należący do zespołu genów hrp patogennej bakterii Erwinia amylovora, koduje białkowy czynnik wywołujący reakcję HR, zwany harpiną. Wyniki te potwierdzają ważną rolę genów hrp w wywoływaniu reakcji HR. Po nasyceniu liści roślin tytoniu niekompatybilnym izolatem indukującym odpowiedź HR, scharakteryzowano sześć różnych rodzin genowych, aktywowanych we wczesnych fazach oddziaływania, jeszcze przed pojawieniem się objawów nekrozy liści. Geny te nie są indukowane po nasyceniu liści izolatem hrp różniącym się poziomem gromadzenia własnych transkryptów podczas oddziaływań kompatybilnych, w przeciwieństwie do niekompatybilnych: gen str (sensitivity-related, związane z wrażliwością) ulegają ekspresji w podobnym stopniu w obu typach oddziaływań, podczas gdy geny hsr aktywowane są w sposób preferencyjny podczas reakcji HR.
Wynalazek dotyczy rodziny genów hsr, reprezentowanej przez gen oznaczany dalej jako hsr203J, którego sekwencja podana jest w Sek. Id. Nr 1. Przypuszczalny produkt białkowy (Sek. Id. Nr 2) tego genu wykazuje niewielkie lub żadne zasadnicze podobieństwa sekwencyjne do znanych białek. Testy wykorzystujące, np. region promotorowy strukturalnego genu hsr203J przyłączonego do genu reporterowego, zarówno w teście przejściowej ekspresji, jak w roślinach transgenicznych, wykazały że ekspresja genu hsr203J jest ściśle związana z rozwojem nadwrażliwości: promotor jest w specyficzny sposób aktywowany w czasie reakcji HR, kilkanaście godzin przed wystąpieniem nekrozy, a ekspresja jest ograniczona do komórek zaszczepionym izolatem niekompatybilnych bakterii.
Zgodnie z wynalazkiem, dostarcza się zrekombinowanych sekwencji DNA, włączając w to region obejmujący sekwencję nukleotydową przedstawioną w Sek. Id. Nr 1 lub jej funkcjonalny odpowiednik, lub zrekombinowaną sekwencję obejmującą część wymienionego regionu lub jej odpowiednik.
Termin „funkcjonalny odpowiednik” używany w odniesieniu do białka kodowanego przez region w sekwencji DNA, oznacza region ten, w którym jeden lub więcej kodonów zostało zastąpionych kodonami równoważnymi, tzn. kodującymi ten sam aminokwas lub odpowiadający terminator.
Termin „funkcjonalny odpowiednik” używany w odniesieniu do transkrypcyjnych odcinków regulatorowych danej sekwencji, oznacza wymieniony odcinek, w którym jeden lub więcej nukleotydów zostało zastąpionych innymi nukleotydami i/lub odcinek, w którym jeden lub więcej nukleotydów zostało dodanych lub usuniętych z zastrzeżeniem, że wytworzony odpowiednik zachowuje zdolność do regulowania transkrypcji i wykazuje zasadnicze podobieństwo sekwencyjne do odcinka lub jego części, położonego w kierunku 5' od wyżej wymienionego regionu kodującego białko.
Termin „zasadnicze podobieństwo sekwencyjne” odnosi się do sekwencji DNA hybrydyzującej z sekwencją odniesienia, w konwencjonalnych warunkach hybrydyzacji. Wskazane by hybrydyzacja następowała w warunkach, w których wartość Tm wahała się między 35 a 45°C. Bardziej wskazane by termin „znaczące podobieństwo sekwencyjne” odnosił się do sekwencji hybrydyzującej z sekwencją referencyjną w warunkach „ścisłych” (tak, jak je zdefiniowano poniżej).
177 329
Termin „sekwencja regulatorowa” odnosi się do odcinka nukleotydowego w obrębie sekwencji przedstawionej w Sek. Id. Nr 1, który położony jest w kierunku 5' od regionu kodującego genu. Region regulatorowy obejmuje więc promotor genu hsr203J i funkcjonalne składniki promotora, wpływające na transkrypcję. Takie funkcjonalne składniki obejmują „promotor delecyjny” oraz „wyciszacze” i „wzmacniacze” transkrypcji.
„Promotor delecyjny” w kontekście wynalazku jest dowolnym promotorem pochodzącym z genu hsr203J, który posiada delecję, w stosunku do sekwencji naturalnego promotora, i który nadal zachowuje aktywność promotora. Aktywność taka może być zwiększona lub zasadniczo taka sama, w porównaniu z promotorem pierwotnym. Specjaliści znają sposób badania aktywności takich promotorów delecyjnych. Promotory delecyjne według wynalazku są promotorami indukowalnymi, m.in. patogenami roślinnymi, i znajdują zastosowanie w konstruktach obejmujących geny strukturalne, wykorzystywane do ulepszenia oporności roślin.
Termin „funkcjonalny odpowiednik” używany jest w odniesieniu do białka, którego sekwencja kodowana przez, co najmniej część sekwencji DNA przedstawionej w Sek. Id. Nr 1, wtedy termin ten oznacza białko posiadające podobną funkcję i podobną lub ulepszoną aktywność oraz podobną sekwencję aminokwasową. Wynalazek obejmuje czyste białka o sekwencji aminokwasowej, co najmniej w 60% podobnej do sekwencji lub części (patrz niżej) sekwencji przedstawionej w Sek. Id. Nr 2. Wskazane jest by stopień podobieństwa wynosił co najmniej 60%, bardziej wskazane jest by wynosił co najmniej 70%, a zwłaszcza wskazane jest by stopień podobieństwa wynosił co najmniej 80%.
W kontekście wynalazku dwie sekwencje aminokwasowe o wzajemnym podobieństwie sekwencyjnym, co najmniej 60% definiuje się jako posiadające, co najmniej 70% identycznych lub podobnych reszt aminokwasowych w tych samych pozycjach, gdy obie sekwencje są zestawione w najbardziej odpowiadający sobie sposób, zakładając możliwość do 4 delecji i do 10 addycji. Dla celów wynalazku przyjmuje się, że:
- alanina, seryna i treonina są podobne,
- kwas glutaminowy i kwas asparaginowy są podobne,
- asparagina i glutamina są podobne,
- arginina i lizyna są podobne,
- izoleucyna, leucyna, metionina i walina są podobne,
- fenyloalanina, tyrozyna i tryptofan są podobne.
Termin „część” używamy w odniesieniu do sekwencji białka, oznacza peptyd obejmujący sekwencję przedstawioną w Sek. Id. Nr 2, i posiadającą co najmniej 5 aminokwasów. Bardziej wskazane jest, by część ta obejmowała 20 aminokwasów, a zwłaszcza wskazane jest, by peptyd miał co najmniej 40 aminokwasów.
Termin „część” używany w odniesieniu do sekwencji nukleotydowej oznacza sekwencję nukleotydową obejmującą sekwencję przedstawioną w Sek. Id. Nr 1, i mającą co najmniej 15 nukleotydów. Bardziej wskazane jest by część ta miała 25 nukleotydów, a zwłaszcza wskazane by miała 40 nukleotydów.
Wynalazek obejmuje również zrekombinowaną sekwencję DNA, włączając w to region zawierający się między nukleotydami 1413 a 2417, sekwencji przedstawionej w Sek. Id. Nr 1, lub jej funkcjonalny odpowiednik lub zrekombinowaną sekwencję obejmującą część wymienionego regionu lub jego odpowiednika. Nukleotydy 1413-2417 odpowiadają regionowi kodującemu białko, genu hsr203J, którego użyteczność polega na tym, że produkt tego genu pełni funkcjonalną rolę w regulowaniu lub nadawaniu roślinom oporności na patogen. Tak więc, sekwencja kodująca białko, lub jej część, genu hsr203J może być przyłączona do indukowalnego promotora, takiego jak promotor regulujący aktywność WIN, WUN lub białek PR, tak by ekspresja strukturalnego genu hsr203J była indukowana w czasie infekcji kompatybilnym patogenem. Następująca później aktywacja odpowiedzi HR, powodowana przez białko hsr203J, w zainfekowanych komórkach roślinnych, hamuje dalsze rozprzestrzenianie się patogenu.
Wynalazek obejmuje również zrekombinowaną sekwencję DNA, zawierającą region obejmujący nukleotydy 1-1341 sekwencji przedstawionej w Sek. Id. Nr 1, lub jej funkcjonalny odpowiednik, lub zrekombinowaną sekwencję obejmującą część wymienionego regionu, lub
177 329 jej odpowiednika. Nukleotydy od 1 do 1341 odpowiadają nie kodującemu białko regionowi sekwencji położonej w kierunku 5' od wyżej wymienionego regionu kodującego białko. Region wymienionej sekwencji DNA zawierający nukleotydy 1-1341 obejmuje transkrypcyjny region regulacyjny genu hsr203J, włączając w to promotor (miejsce wiązania polimerazy RNA) oraz „wyciszacze” i „wzmacniacze” transkrypcji.
Wyciszacze i wzmacniacze są elementami użytecznymi, jako że umożliwiają modulowanie poziomu ekspresji, znajdujących się pod ich kontrolą, genów strukturalnych.
Wynalazek obejmuje również zrekombinowaną sekwencję DNA, zawierającą region obejmujący nukleotydy 1-651 sekwencji przedstawionej w Sek. Id. Nr 1, lub jej funkcjonalny odpowiednik lub zrekombinowaną sekwencję obejmującą część wymienionego regionu lub jej odpowiednika. Region obejmujący nukleotydy 1-651 zawiera wyciszacz transkrypcji.
Wynalazek obejmuje również zrekombinowaną sekwencję DNA, zawierającą region obejmujący nukleotydy 651-1341 sekwencji przedstawionej w Sek. Id. Nr 1, lub jej funkcjonalny odpowiednik, lub zrekombinowaną sekwencję obejmującą część wymienionego regionu, lub jej odpowiednika. Region obejmujący nukleotydy 651-1341 zawiera wzmacniacz transkrypcji oraz promotor (tzn. miejsce wiązania polimerazy RNA) genu hsr203J.
Wynalazek dostarcza ponadto sposobu użycia sekwencji promotorowej genu hsr203J, jako sekwencji wiążącej dla identyfikowania i dalszego oczyszczania białek wiążących się z promotorem genu hsr203J (hsr-PBP) oraz białek związanych z hsr-PBP. Białka hsr-PBP zostały częściowo scharakteryzowane i prawdopodobnie są eksprymowane konstytutywnie i mogą wiązać się z sekwencją promotorową genu hsr203J w czasie reakcji HR komórek roślinnych, tak jak ma to miejsce podczas inokulacji hodowli komórek Nicotiana tabacum L. specyficznym szczepem Pseudomonas solanacearum.
Wynalazek obejmuje również zrekombinowaną sekwencję DNA, zawierającą region obejmujący nukleotydy 1195-1341 sekwencji przedstawionej w Sek. Id. Nr 1, lub jej funkcjonalny odpowiednik, lub zrekombinowaną sekwencję obejmującą część wymienionego regionu, lub jej odpowiednika. Region obejmujący nukleotydy 1195-1341 zawiera element odpowiedzi bakeryjnej, zdolny do wiązania specyficznych białek produkowanych przez komórki patogenów w czasie infekcji tkanek roślinnych, i jest uwikłany w rozwój reakcji HR (patrz wyżej).
Wynalazek obejmuje również zrekombinowaną sekwencję DNA, zawierającą region obejmujący nukleotydy 1195-1268 sekwencji przedstawionej w Sek. Id. Nr 1, lub jej funkcjonalny odpowiednik, lub zrekombinowaną sekwencję obejmującą część wymienionego regionu, lub jej odpowiednika. Region ten w bardziej szczegółowy sposób określa element odpowiedzi bakteryjnej.
Wynalazek obejmuje również zrekombinowaną sekwencję DNA, przedstawioną powyżej, w której wymieniony region, jego część lub jej odpowiednik, położony jest po stronie 5', i jest przyłączony do sekwencji kodującej białko heterologicznego genu, lub sekwencji obejmującej nukleotydy 1413-2417 sekwencji przedstawionej w Sek. Id. Nr 1, lub jej funkcjonalnego odpowiednika. Szczególnie wskazane jest by sekwencja wzmacniająca transkrypcję położona była pomiędzy regionem, lub jego odpowiednikiem, a regionem kodującym białko, położonym w stronę 3'.
Gen heterologiczny może być dowolnym, stosowanym genem strukturalnym, włączając w to geny markerowe ułatwiające selekcję lub przeszukiwanie bibliotek genowych lub genem, którego produkt nadaje tolerancję lub odporność na co najmniej jeden czynnik z wymienionej listy: owady, herbicydy, grzyby, bakterie, wirusy; gen markerowy użyteczny w przewidywaniu rozprzestrzeniania się choroby i geny uniemożliwiające owadom odżywianie się zawierającymi je roślinami.
Promotor i/lub regiony regulatorowe genu hsr203J mogą być przyłączone do genu strukturalnego kodującego nie dyfundujące, cytotoksyczne produkty białkowe, takie jak rybonukleazy, proteazy, lipazy lub glukanazy. Indukcja ekspresji takich genów umożliwia szybką i ograniczoną przestrzennie odpowiedź na infekcję patogenami i może być użyteczna w dostarczaniu oporności lub ulepszaniu tolerancji roślin wobec patogenu.
177 329
Ponadto sekwencje regulatorowe genu hsr203J mogą być pomocne w tworzeniu roślin „detektorowych”, pozwalających na wczesne wykrywanie pojawiającego się w środowisku patogenu. Wymienione sekwencje promotorowe i/lub regulatorowe genu hsr203J mogą być przyłączone do sekwencji nukleotydowej powodującej, po aktywacji promotora w czasie infekcji, optyczną zmianę fenotypu rośliny będącej gospodarzem patogenu. Sekwencje takie obejmują antysensownie zorientowany gen kodujący małą podjednostkę rybulozo B-fosfo karboksylazy (SS-RUBISCO), powodującą ograniczenie przestrzennie odbarwione normalnie zielonej tkanki. Sekwencje takie mogą również obejmować gen kodujący kluczowe enzymy szlaku biosyntezy barwników, takich jak syntetaza chalkonowa.
Wynalazek obejmuje również zrekombinowane DNA według wynalazku, które są zmodyfikowane w kodonach, które preferowane są przez organizm, do którego taki zrekombinowany DNA zostaje wprowadzony, w celu ekspresji takiego zmodyfikowanego DNA, dając zasadniczo podobne białko, do białka otrzymywanego w wyniku ekspresji niezmodyfikowanego DNA, w organizmie dla którego kodujące białko składniki wymienionego zrekombinowanego DNA są endogenne.
Wynalazek obejmuje ponadto sekwencję DNA, która jest komplementarna do jednej z sekwencji, która w warunkach ścisłych hybrydyzuje z dowolną zrekombinowaną sekwencją przedstawioną powyżej.
„Ścisłe warunki hybrydyzacji” to takie, w których hybrydyzacja zachodzi w temperaturze pomiędzy 50 a 60°C w 2 x SSC zawierającym 0.1% SDS, po której następuje przemywanie membrany w tej samej temperaturze i w buforze o zmniejszonym stężeniu SSC, nie wpływającym na efektywność przeprowadzonej hybrydyzacji. Stosuje się bufory o zmniejszającym stężeniu SSC, jak następuje (a) 1 x SSC, 0.1% SDS; lub (B) 0.5 x SSC, 0.1% SDS; lub ( c ) 0.1 x SSC, 0.1% SDS.
Wynalazek obejmuje ponadto DNA wektora obejmujący zrekombinowaną sekwencję DNA według wynalazku lub sekwencję DNA, która jest komplementarna do jednej z sekwencji z którą hybrydyzuje w warunkach ścisłych.
Korzystne jest aby wektor według wynalazku, wykorzystywany był do transformacji gospodarza eukariotycznego, a zwłaszcza gospodarza pochodzenia roślinnego. Uznaje się, że stosowany mikroorganizm może być transformowany takim wektorem, i mikroorganizm taki stanowi dalsze zastosowanie wynalazku.
Termin „roślina” używany jest w szerokim znaczeniu, i odnosi się do zróżnicowanych roślin, jak również do niezróżnicowanego materiału roślinnego, takiego jak: protoplasty, komórki roślinne, nasiona, fragmenty roślin itd., które w odpowiednich warunkach mogą rozwinąć się w dojrzałe rośliny, rośliny potomne i ich części, takie jak sadzonki i owoce takich roślin.
Wybór wektora zależy oczywiście od wybranego wcześniej organizmu gospodarza. W przypadku roślin dwuliściennych wektor może być wprowadzony do protoplastów, poprzez kontakt wektora z protoplastami w odpowiednim podłożu i w odpowiednich warunkach, ukompetentniających protoplasty do pobierania DNA; wektorem może być również plazmid pochodzący z plazmidu Ti Agrobacterium tumefaciens, którym infekuje się komórki roślinne lub protoplasty. Rośliny jednoliścienne transformowane są zwykle metodą mikroiniekcji, elektroporacji lub wstrzeliwania DNA (tzw. metoda balistyczna). We wszystkich przypadkach odpowiednie wektory do transformacji i przepisy wykonania znane są specjalistom. Stransformowane komórki lub protoplasty hodowane są w odpowiednich pożywkach i regenerowane, metodami znanymi specjalistom, do organizmów roślinnych. Wprowadzony materiał jądrowy jest stabilnie włączany do genomu regenerowanych stransformowanych roślin, eksprymujących tym samym pożądane geny.
Przykłady zmodyfikowanych genetycznie roślin obejmują: owoce, włączając w to pomidory, pieprz, mango, brzoskwinie, jabłka, gruszki, truskawki, banany i melony; rośliny uprawne, takie jak kanola, słonecznik, tytoń, buraki cukrowe; zboża, takie jak pszenica, jęczmień i ryż, kukurydza i bawełna, warzywa takie, jak ziemniaki, marchewka, sałata, Brassica oleracea, takie jak kapusta i cebula. Roślinami preferowanymi są szczególnie rośliny buraka cukrowego i kukurydza.
177 329
Wynalazek obejmuje więc wektor z wprowadzoną, zrekombinowaną sekwencją DNA zawierającą region obejmujący sekwencję nukleotydową przedstawioną w Sek. Id. Nr 1 lub jego funkcjonalny odpowiednik, lub zrekombinowaną sekwencję obejmującą część wymienionego regionu lub wymienionego odpowiednika, lub sekwencję DNA hybrydyzującą z nimi.
Wynalazek obejmuje ponadto białko otrzymywane poprzez ekspresję zrekombinowanego DNA według wynalazku, a w szczególności, eksprymowane białko o sekwencji aminokwasowej przedstawionej w Sek. Id. Nr 2, lub jego części, lub funkcjonalnego odpowiednika wymienionej sekwencji lub jej części.
Wynalazek dotyczy również komórki mikroorganizmu lub komórki roślinnej lub protoplastu stransformowanych zrekombinowaną sekwencję nukleotydową zawierającą region obejmujący sekwencję przedstawioną w Sek. Id. Nr 1 lub jego funkcjonalny odpowiednik, lub zrekombinowaną sekwencją obejmującą część wymienionego regionu lub wymienionego odpowiednika, lub sekwencją DNA hybrydyzuiącąz nimi.
Wynalazek może być lepiej zrozumiany poprzez odniesienie do następujących opisów i związanych z nimi rysunków i zestawienia sekwencji.
Figura 1 przedstawia chimerowy konstrukt wykorzystywany do testowania przejściowej ekspresji genu w protoplastach roślin tytoniu i transformowania roślin tytoniu poprzez Agrobacterium tumefaciens. Fig. (A) przedstawia mapę restrykcyjną chimerowego genu βglukuronidazy w plazmidzie pHG21 (lub pHG21A). Gen ten składa się z ulegającego translacji połączenia pomiędzy 1.4 kb sekwencją flankującą ze strony 5' genu hsr203J i genu kodującego region genu uidA, połączone z sekwencją poliadenylacyjną genu syntetazy nopalinowej (nos T). Fig. (B) przedstawia sekwencję (Sek. Id. Nr 2) miejsca połączenia z plazmidu pHG21. Sekwencja genu hsr203J podana jest pogrubionymi literami, a sekwencja genu uidA normalnymi. Sekwencja podana jest w orientacji 5'—3', a strzałka na figurze wskazuje złącze między sekwencjami.
Figura 2 przedstawia efekt infekcji różnymi izolatami (hrp, K 60 i GMI 1000) szczepu Pseudomonas solanacearum, na aktywność promotora genu hsr203J w stransformowanych protoplastach roślin tytoniu. Jako kontrolę, do protoplastów dodawano wodę. Plazmidy pBI20ł i pBI1221 stanowiły odpowiednio negatywną i pozytywną kontrolę; pGH21 niósł gen fuzyjny hsr203J-uidA. Test aktywności GUS przeprowadzano w 24 godziny po inkubacji. Przedstawione dane są średnią z trzech eksperymentów.
Figura 3 przedstawia charakterystykę przejściowej aktywacji promotora hsr203J genu GUS w transgenicznych liściach tytoniu, różnymi izolatami (hrp, K 60 i GMI 1000) szczepu Pseudomonas solanacearum. Aktywność GUS mierzono w ekstraktach czterech liści z dwu transformantów pHG21-14A.
Figura 4 przedstawia ilościową analizę aktywności GUS w lokalnie infekowanych bakteriami transgenicznych roślinach tytoniu. Fig. (A) przedstawia indukcję aktywności βglukuronidazy w zaszczepionym trzecim liściu oraz w niezaszczepionych liściach górnym i dolnym. Fig. (B) obrazuje indukcję β-glukuronidazy w i naokoło ubytków w zaszczepionym trzecim liściu. Przebadano następujące próbki liści: tkankę nekrotyczną z ubytków w miejscu uszkodzenia; 0-3 mm fragment zdrowej tkanki do 3 mm od miejsca uszkodzenia; 3-6 mm fragment tkanki zdrowej, z od 3 do 6 mm naokoło miejsca uszkodzenia. Zaszczepiania dokonywano na transformantach pHG21-14A. Niewielkie perforacje liści pokrywano zawiesiną bakterii (3 μΐ zawiesiny zawierające 108 c.f.u/ml) lub wodą, jak przedstawiono na figurze. Próbki tkanki pobierano w 18 godzin po zaszczepieniu.
Figura 5 przedstawia wpływ mutantów hrp na aktywację promotora hsr203J w transgenicznych wobec pHG21(14A) roślinach tytoniu. Fig. (A) przedstawia lokalizację mutacji hrp w różnych jednostkach transkrypcyjnych zespołu genów hrp. Figura (B) przedstawia wyniki pomiarów aktywności GUS, w liściach w 18 godzin po zaszczepieniu izolatami hrp K60 lub GMI 1000 lub wodą, lub mutantami wskazanymi na fig. (A). Zaszczepianie przeprowadzono tak, jak opisano na fig. 4.
Figura 6 jest schematycznym przedstawieniem konstruowania plazmidów pHGD, z kilkunastoma delecjami w pHG21.
177 329
Figura 7 przedstawia ekspresję genu GUS, otrzymanego poprzez delecję w obrębie 5' promotora pochodzącego z plazmidu pHG21 (zgodnie ze schematem przedstawionym na fig. 5), w transgenicznych roślinach tytoniu. Rośliny stransformowano 5 pl DNA; wartość 100 przypisano aktywności GUS, otrzymanej z ekspresji konstruktu pHG21 w transformantach. Figura pokazuje wzrost aktywności po 18 godzinach) genu GUS w rezultacie zaszczepienia stransformowanych roślin szczepami Delta 3, K60 i GMI 1000. Rośliny kontrolne zaszczepiano wodą.
Sekwencje:
Sek. Id. Nr 1 przedstawia sekwencję nukleotydową genu hsr203J wyizolowanego z roślin tytoniu, obejmującą region kodujący białko, promotor i elementy regulujące wydajność transkrypcji tego genu. Region kodujący białko genu obejmuje nukleotydy 1413-2417 tej sekwencji. Przypuszczalny sygnał dla poliadenylacji obecny jest w kierunku 3' od regionu kodującego białko, a sekwencja odpowiedzialna za reakcję Hr położona jest w obrębie 1.4 kb w kierunku 5' od niekodującego regionu genu. Sekwencję tę w zasadzie stanowią:
a) 72 bp sekwencji liderowej mRNA; nukleotydy 1341-1412 włącznie
b) sekwencje konsensusowe CAAT i TATA; odpowiednio nukleotydy 1282-1286 i 1313-1316
c) kodon startu translacji; pozycja 1413-1415
d) sekwencja promotora delecyjnego, w pozycji 1-1341 włącznie (zasadniczo odpowiedzialna za aktywność promotora)
e) sekwencja w pozycji 1195-1268, mająca działanie wzmagające aktywność promotora
f) sekwencja znajdująca się w pozycji 1-651, mająca działanie wyciszające aktywność promotora.
Sek. Id. Nr 2 przedstawia produkt translacji strukturalnego genu hsr203J, kodowanego przez nukleotydy 1413-2417 Sek. Id. Nr 1.
Sek. Id. Nr 3 przedstawia region łącznikowy chimerowego genu obejmującego 5' flankujący region strukturalnego genu hsr203J i region kodujący reporterowego genu uidA. Kodon startu translacji strukturalnego genu hsr203J znajduje się w pozycji 10-12, a nukleotydy 13-64 kodująN-końcową sekwencję produktu genu hsr203J.
Szczepy bakteryjne i materiał roślinny
Źródło wykorzystywanych szczepów Pseudomonas solanacearum podane jest tabeli 1.
Tabela 1
Szczep dziki Pseudomonas solanacearum i szczepy zmutowane wykorzystywane w badaniach, oraz ich zdolność do wywoływania objawów u roślin tytoniu
Szczep Źródło lub odnośnik literaturowy Wyizolowany z Odpowiedź roślin tytoniu
1 2 3 4
Typ dziki GMI 1000 Boucher et al. (1) pomidora HR
K60 Lozano etal. (17) pomidora Choroba
Mutanty pochodzące od GMI 1000 (delecja zespołu genów hrp)
Ahrp Boucher et al., niepublikowane Bez objawów
177 329 ciąg dalszy tabeli 1
1 2 3 4
Mutanty zespołu genów hpr pochodzące od GMI 1000 (mutageneza Tn5-B20)
GMI 1462, 1475, 1494, 1492, 1487 GMI 1423, 1425 Arlat et al. (18) Arlat et al. (18) Bez objawów Częściowa i/lub opóźniona HR
Mutant pochodzący od GMI 1000 (mutagenaza Tn5-B20 poza zespołem genów hrp)
GMI 1485 Arlat et al. (18) HR
Izolaty GMI 1000 oraz K60 to szczepy dzikie P. solanacearum, pierwszy z nich wywołuje powstanie reakcji HR na liściach tytoniu w czasie 24 godzin po zaszczepieniu, drugi wywołuje typowe objawy więdnięcia. Szczep pochodny szczepu GMI 1000, Ahrp, nie posiadający zespołu genów hrp, nie powoduje widocznych objawów w zaszczepionych liściach. Osiem zmutowanych szczepów powstałych ze szczepu GMI 1000 w wyniku mutagenezy transpozonowej (Tn5-B20) wykorzystano w sposób, jak podano poniżej. Każdy ze szczepów: GMI 1462, 1475, 1494, 1485, 1423 i 1425 zmutowany jest w jednej z sześciu przypuszczalnych jednostek transkrypcyjnych zespołu genów hrp. Wszystkie one utraciły zdolność do wywoływania reakcji Hr u roślin tytoniu, za wyjątkiem szczepów GMI 1423 i 1425, zmutowanych w prawym końcu zespołu genów hrp, i indukują jedynie częściową i/lub opóźnioną odpowiedź HR w roślinach tytoniu; oraz szczep GMI 1485 zmutowany poza obszarem zespołu genów hr, wywołujący normalną reakcję HR w roślinach tytoniu i konstytutywnie eksprymujący strukturalny gen β-galaktozydazy. Wszystkie one rosną w temperaturze 28°C, w pożywkach B lub BGT (1). Wykorzystywane tu kultury Nicotiana tabacum L. Bottom Special i Samsun, wykazują podobną odpowiedź na zaszczepienie bakteriami. Sadzonki hodowano metodą in vitro na podłożu MS (Murashige i Skoog'a) (2) w czasie od 2 do 5 tygodni (25°C, okres naświetlenia 16 godzin, 15 W/m2), a następnie przenoszono do gleby, w komorach wzrostowych (25°C, okres naświetlenia 16 godzin, 30 W/m2).
Izolacja genu hsr203J i analiza sekwencji nukleotydowej
Bibliotekę genową Nicotiana tabacum L. odmiany NK 326 w bakteriofagu Z-EMBL-3 (Clontech) przeszukiwano klonem cDNA pNt203 (3). Wstawkę plazmidu pNt302 znakowano metodą wydłużania „random primers” (4). Replikowe filtry nitrocelulozowe biblioteki hybrydyzowano z tak przygotowaną sondą według sugestii producenta (Amersham). Wyizolowano cztery różne klony genomowe zawierające hsr203J. Otrzymano klony delecyjne, stosując egzonukleazę III, z obu stron wstawki genomowego DNA, wklonowanego do plazmidu pKS (Stratagene) według HenikofPa (5). Otrzymane subklony sekwencjonowano z obu nici, metodą terminacyjną (6) wykorzystując zestaw Sequenase (US Biochemical, Corp.). Przeprowadzono analizę i kompilację otrzymanych sekwencji nukleotydowych, wykorzystując oprogramowanie Genetic Computer Group z Uniwersytetu w Wisconsin (7). Podobieństw sekwencyjnych poszukiwano stosując bazy danych Genebank (wersja 71.0) i Swissprot (wersja 21.0) i algorytm FASTA (8). Sekwencje białkowe analizowano szukając potencjalnych N-końcowych miejsc terminacyjnych i domen transmembranowych, korzystając z programu PC/Gene Programme (wersja 5.0) (Wydział Biochemii Medycznej Uniwersytetu Genewskiego, Szwajcaria). Miejsce startu transkrypcji określono metodą wydłużania primera, wykorzystując poliA mRNA, otrzymany z liści roślin tytoniu dziewięć godzin po zaszczepieniu niekompatybilnym izolatem bakterii oraz oligonukleotyd lokujący się w pozycji 1413-1425 Sek. Id. Nr 1 (w miejscu kodonu ATG).
m 329
Konstrukty genu reporterowego
2.2 kb fragment Bglll zawierający 1.3 kb 5' niekodującego regionu genu hsr203J z roślin tytoniu i 890 bp sekwencji nukleotydowej w kierunku 3' od miejsca startu transkrypcji, wklonowano do miejsca BamHI fagmidu pKS, otrzymując pKJ2.2. Plazmid ten strawiono enzymem BstBI, przecinającym sekwencję genu hsr203J na 55 bp w kierunku 3' od miejsca startu translacji. Lepkie końce uzupełniono do końców tępych stosując fragment Klenowa polimeraz I DNA, przed trawieniem Sa1I. Otrzymany fragment Sa1l-BstBI wklonowano następnie do miejsca Sa1l-SmaI binarnego wektora ekspresyjnego pBI101.2 zawierającego gen β-glukuronidazy (GUS) (9) w celu otrzymania genu fuzyjnego hsr203J-uidA, nazwanego pHG21A. 3.5 kb fragment HindIII-EcoRI plazmidu pHG21A, zawierający promotor genu hsr203J i sekwencję kodującą genu uidA, zligowano ze strawionym HinIII-EcoRI wektorem pUC19, otrzymując plazmid pHG21, dla potrzeb testu przejściowej ekspresji genu (fig. 1). Konstruktu pHG21 i pHG21A zawierają 1341 fragment 5' niekodującej sekwencji, 72 bp sekwencję liderową, pierwszych 55 nukleotydów sekwencji kodującej genu hsr203J przyłączonego „w fazie” do sekwencji kodującej genu GUS oraz sygnał poliadenylacji pochodzący z genu syntazy nopalinowej. Istnienie ulegającego translacji połączenia potwierdzono metodą sekwencjonowania dwuniciowej matrycy, stosując primer specyficzny do fragmentu sekwencji genu GUS (10). Dwa dodatkowe plazmidy, pBI1201 i pBI1221, zawierające powyżej terminatora nos, w plazmidzie pUC19 (Clonetch) odpowiednio: gen uidA pozbawiony promotora i gen uidA z promotorem 35S pochodzącym z CaMV (wirusa mozaikowatości kalafiora).
Izolacja protoplastów i test przejściowej ekspresji
Do izolowania protoplastów wykorzystywano liście pochodzące z 4-5 tygodniowych roślin tytoniu odmiany Samsun NN. Wycinki liści inkubowano w pożywce TO (11) zawierającej 1 g/l celulazy R10 Onozuka, 200 mg/l macerozymu Onozuka (Yakult Honsha, Nishinomiya, Japonia) i 500 mg/l pektoliazy Y23 (Seshin Pharmaceutical Ind.) przez 15 godzin w 22°C, w ciemności. Protoplasty oddzielano od materiału komórkowego filtrując poprzez nylon o średnicy porów 85 pm, a następnie materiał wirowano przy 50 g przez 5 minut przez 1 ml poduszeczkę 19% sacharozy (w/v). Flotowane protoplasty zawieszano w pożywce To, zliczano i doprowadzano do gęstości 1.5 x 106 protoplastów/ml. Transformację przeprowadzano inkubując najpierw protoplasty (próbki po 320 pl) w 45°C przez 5 minut, a po krótkim schłodzeniu do temperatury pokojowej, dodawano plazmidowego DNA (50 pg na reakcję, w 10 mM Tris-HCl, pH 8,0) i 160 pl roztworu PEG (40% PEG, 0.4 M mannitol, 30 mM MgCl2, 0.1% MES pH 5.8). Protoplasty łagodnie mieszano przez 10 minut w temp. pokojowej. Następnie zbierano przez wirowanie i zawieszano w 500 pl pożywki TO. Dodawano następnie przygotowaną, jak podano poprzednio (12), zawiesinę bakterii (10 bakterii/protoplast). Po inkubacji w 28°C przez 24 godziny, protoplasty lizowano przez dodanie 50 pl 10 x stężonego buforu GUS, wirowano, a supernatant testowano na obecność aktywności GUS (10).
Transgeniczne rośliny tytoniu pHG2A, pBI121 i pBI101 przekazywano ze szczepu DH5a Escherichia coli do szczepu LBA 4404 Agrobacterium tumefaciens (13) i metodą dysków liściowych tworzono transgeniczne rośliny tytoniu (N. tabacum, Bottom Special) (14). Stransformowane rośliny selekcjonowano na podłożu MS, zawierającym 0.8% agar (Difco), kanamycynę (w stężeniu 100 pg/ml) i karbenicylinę (500 pg/ml). Rośliny transgeniczne samozapładniano i następnie zbierano nasiona. Genotyp roślin określano analizując rośliny potomne (metodą T2), prowadząc wzrost na podłożu MS zawierającym kanamycynę (500 pg/ml).
177 329
Zaszczepianie roślin transgenicznych izolatami bakteryjnymi
Wszystkie doświadczenia polegające na zaszczepianiu roślin przeprowadzano na roślinach T2 kanamycynoopomych, testując w jednakowych warunkach co najmniej dwie rośliny o tym samym genotypie. Dla badań przesiewowych transformantów i dla eksperymentów kinetycznych z ośmiotygodniowych roślin tytoniu zbierano liście i nasycano pod próżnią zawiesiną bakterii <107 c.f.u./ml> lub wodą, jak przedstawiono w <12>. Doświadczenia z nasycaniem metodą strzykawkową przeprowadzano na ośmiotygodniowych roślinach, podając strzykawką bez igły zawiesinę bakterii <108 c.f.u./ml> do małego regionu nieuszkodzonego liścia. W niektórych doświadczeniach zaszczepianie przeprowadzano na pięciotygodniowych roślinach, rosnących w kubkach Magenta <Sigma> lub na podłożu MS. Każda połówka liścia była nakłuwana 6 razy igłą 10 pl strzykawki Hamiltona i na miejsce to nakładano natychmiast zawiesinę bakterii <3 μΐ, 108 c.f.u./ml w 0.4% agarze Difco).
W celu miejscowego zaszczepiania korzeni używano czterotygodniowe rośliny, rosnące na podkładce <Sigma> w kontakcie z podłożem MS, zawierającym 0.2% agar Difco. Rośliny zaszczepiano 3 pl kroplą zawiesiny bakteryjnej, poprzez nakłucie igłąjeden centymetr powyżej szczytu korzenia lub w regionie rozgałęziania korzenia. Przy uogólnionym zaszczepianiu korzeniowym roślinki delikatnie, bez uszkodzeń, wyciągano z podkładki, i system korzeniowy zanurzano w 7 ml zawiesiny w 7 ml zawiesiny bakterii <108 c.f.u./ml).
Zaszczepione rośliny hodowano w 28°C i analizowano albo bezpośrednio, albo przechowywano w -80°C po okresie inkubacji.
Test aktywności GUS
Tkanki roślinne rozcierano w moździeżu, pod płynnym azotem, homogenizowano w 1 x buforze GUS, wirowano przez 5 minut przy 10.000, a supernatant badano na obecność aktywności GUS, tak jak podano powyżej <15). Stężenie białek oznaczano metodą Bradforda. Aktywność GUS wyrażano w postaci pikomoli 4-metyloumbeliferonu na minutę na mg białka. Przeprowadzano również alternatywny test histochemiczny, na świeżych tkankach, wykorzystując jako substrat X-gluc <5-bromo-4-chloro-3-indolylo-e-D-glukuronid, Clontex) lub Magneta-gluc <Biosynth AG) <10). W niektórych doświadczeniach stosowano utrwalanie tkanek 0.3% formaldehydem w buforze 50 mM NaPO4 o pH 7,0, prześwietlanym następnie przez gotowanie w etanolu i przechowywanych następnie w 70% etanolu.
Test aktywności β-galaktozydazy
Po przeprowadzeniu histochemicznego testu aktywności GUS niektóre próbki równoważono buforem Z' <16) <100 mM bufor NaPO4 pH 7.4, 10 mM KCl, 1 mM MgSO4), utrwalano w 1.25% aldehydzie glutarowym przez jedną godzinę, w celu inaktywowania endogennych roślinnych β-galaktozydaz, przemywano i barwiono w 28°C 0.8 mg/ml barwnika Magenta-Gal <Biosynth AG) lub X-gal w buforze Z', zawierającym 5 mM K3Fe<CN)6 i 5 mM K4Fe<CN)6, następnie prześwietlano przez gotowanie w etanolu i obserwowano metodą mikroskopi w polu jasnym lub ciemnym.
Charakterystyka genu hsr203J
Gen hsr203J wyizolowano przeszukując bibliotekę genomową roślin tytoniu klonem cDNA pNt203. Należy on do małej, wielogenowej rodziny, składającej się co najmniej z 4 genów <3) i co najmniej 2 geny tej rodziny odpowiadające dwóm równym klonom cDNA <pNt203 i pNt239) są eksprymowane w czasie reakcji HR.
Analiza sekwencji regionu wielkości 2.7 kb w DNA genu hsr203J <Sek. Id. Nr 1) ujawniła obecność pojedynczej otwartej ramki odczytu, nie zawierającej intronów, z potencjalną możliwością kodowania produktu białkowego o długości 255 aminokwasów. Sekwencja nukleotydowa tego 2.7 kb regionu jest identyczna jak klonu cDNA pNt239, za wyjątkiem dwu substytucji nukleotydowych <dane nie zamieszczone). Różnice te biorą się prawdopodobnie z tego,
177 729 że klon genomowy wyizolowano z odmiany NK326, a klon cDNA (pNt239) z odmiany Bottom Special. Przewidywane białko strukturalne kodowane przez gen hsr203J. (Sek. Id. Nr 2) posiada masę cząsteczkową 37.5 kD i teoretycznie wyznaczony punkt izoelektryczne - 5.17.
Miejsce startu tarnsktypcji, zlokalizowano metodą wydłużania primera w odległości 72 bp w kierunku 5' od przypuszczalnego kodonu inicjacji translacji. Promotor i 5' niepodlegąjący translacji region wykazują brak znaczących podobieństw sekwencyjnych do cis-aktywnych elementów opisywanych w przypadku innych genów kontrolujących reakcje obronne.
Przejściowa ekspresja fuzyjnego genu hsr203J - uidA w protoplastach roślin tytoniu
Plazmid pHG21 składa się z ulegającego translacji połączenia pomiędzy 1.4 kb odcinkiem flankującym z 5' strony gen hsr203J i regionu kodującego genu reporterowego uidA, przyłączonych do nieulegającego translacji regionu 3' genu syntetazy nopalinowej (fig. 2). Plazmidy pNI201 i pBI221 wykorzystywano odpowiednio, jako negatywną i pozytywną kontrolę w teście przejściowej ekspresji genu.
Wstępne doświadczenia wykazały, że żywotność protoplastów, mierzona stopniem usuwania barwnika niebieskiego Evans'a, nie jest w sposób znaczący zmieniona w obecności bakterii, przy gęstości 10 - 100 bakterii/protoplast. Przy tej gęstości komórek bakteryjnych, ekspresja genu GUS przyłączonego do promotora genu hsr203J, w odpowiedzi na zaszczepienie izolatem GMI 1000, jest sześciokrotnie większa niż odpowiedź kontrolna (woda lub inokulacja Ahrp) (fig. 3). Dla porównania, zaszczepienie niekompatybilnym izolatem - K60 powodowało dwukrotny wzrost aktywności enzymatycznej. Otrzymane poziomy aktywności GUS musiały być porównywane z poziomami aktywności otrzymanymi w protoplastach stransformowanych fuzyjnym genem CaMV 35S-uidA (pBI221), wykazującym wysoki i prawie konstytutywny poziom ekspresji po zastosowaniu różnych sposobów inokulacji (fig. 3).
Wyniki testu przejściowej ekspresji genu wykazują więc jasno, że promotor hsr203J posiada wszystkie elementy niezbędne do jego preferencyjnej aktywacji izolatami bakterii zdolnymi do wywoływania odpowiedzi HR, oraz że zastosowany system ekspresji w sposób doskonały naśladuje zależności między rośliną a patogenem.
Ekspresja genu fuzyjnego hsr203J-uidA w transgenicznych roślinach tytoniu
W celu określenia czaso-przestrzennego wzorca ekspresji promotora hsr203J w roślinach, stransformowano rośliny tytoniu metodą transformacji dysków liściowych, stosując gen fuzyjny hsr203J-uidA. We wszystkich eksperymentach wykorzystywano rośliny pokolenia T2, oporne na kanamycynę. Z 23 roślin kanamycynoopomych 20 eksprymowało gen fuzyjny i wszystkie one wykazywały ten sam wzorzec ekspresji: aktywność GUS była najwyższa po nasyceniu roślin szczepem GMI 1000, powodującym 2 do 90- krotny wzrost aktywności powyżej aktywności kontrolnej (woda lub Ahrp), oraz od 2 do 25- krotną indukcję powyżej aktywności wywoływanej przez K60 (wszystkie pomiary w 18 godzin po zaszczepieniu) (dane nie przedstawione). Otrzymane poziomy aktywności były porównywalne z otrzymanymi w teście przejściowej ekspresji genu, po inokulacji szczepami GMI 1000 lub K60.
W oparciu o przedstawione doświadczenia wybrano transformanta (pHG21-14A), który wykazywał 90-krotną stymulację aktywności GUS po zaszczepieniu niekompatybilnym patogenem w porównaniu do kontroli, i zawierał jeden wbudowany gen fuzyjny na genom haploidalny. Obecność nieuszkodzonego genu fuzyjnego sprawdzano metodą hybrydyzacji Southern'a z genomowym DNA (dane nie przedstawione).
Do śledzenia aktywności promotora genu hsr203J w różnych organach podczas rozwoju rośliny oraz w czasie odpowiedzi na zaszczepianie różnymi szczepami bakterii, określano stopień aktywności rozpuszczonej GUS oraz histochemicznie lokalizację aktywności GUS w 4, 7 lub 15 dniowych siewkach roślin pHG21-14A tytoniu. Zarówno w liściach, kwiatach lub w całych roślinach nie wykrywano aktywności GUS (dane nie przedstawione). Dane te wskazuj że promotor genu hsr203J ulega silnej aktywacji w liściach zaszczepianych izolatem bakterii wywołującym odpowiedź HR (GMI 1000) 18 godzin po zaszczepieniu, tak jak to wykazano dla wszystkich otrzymanych transformantów. Badania kinetyczne przeprowadzone
177 329 na transformantach pGH21-14A (fig. 3) wykazują, że w liściach nasyconych GMI 1000 aktywność GUS wzrasta do poziomu 12-krotnie przewyższającego poziom kontroli, w 6 godzin po zaszczepieniu, osiąga maksimum - 200-krotną stymulację, po 9 godzinach i spada do średniego poziomu (80-krotna indukcja) po dłuższej inkubacji. Znacznie niższe poziomy aktywacji osiągane są po zastosowaniu nasycania izolatem K60, a niewykrywalne poziomy aktywności GUS obserwuje się po nasycaniu liści wodą lub izolatem Ahrp, po dowolnych czasach inkubacji.
Rośliny stransformowane nie zawierającym promotora konstruktem pHU01 wykazywały zaniedbywalne poziomy aktywności GUS. Ponadto, rośliny stransformowane plazmidem pBI121, zawierającym gen fuzyjny CaMV 35S-uidA, wykazywały podobne poziomy aktywności enzymatycznej, niezależnie od stosowanego inokulum (dane nie przedstawione). Tak więc gen fuzyjny hsr203J-uidA wykazywał osobny i specyficzny wzór aktywacji po zaszczepieniu roślin transgenicznych komórkami bakteryjnymi; wzór ten ściśle odpowiadał wzorowi gromadzenia transkryptów genu hsr203J in vivo, występującym po nasyceniu roślin tytoniu odpowiednimi izolatami bakteryjnymi (3). Dane te wskazują również, że promotor hsr203J jest aktywowany wcześnie i w sposób specyficzny w czasie oddziaływań pomiędzy rośliną, a niekompatybilnym patogenem, i że indukcja tej odpowiedzi jest zależna od genu hrp, ponieważ izolaty bakteryjne pozbawione tego genu nie były zdolne do aktywowania promotora hsr203J.
Lokalizacja miejsca aktywacji genu fuzyjnego hsr203J-uidA w odpowiedzi na zaszczepienie bakteriami
Przeprowadzono różne testy inokulacyjne na roślinach pHG21-14A w celu dokładnego zlokalizowania miejsca aktywacji promotora hsr203J w odpowiedzi na zaszczepianie komórkami bakteryjnym; po pierwsze w liściach tytoniu, w celu zbadania indukcji promotora w czasie typowej reakcji Hr oraz po drugie w korzeniach, które są organem zwykle infekowanym przez bakterie.
Inokulacja liści
W celu sprawdzenia czy ekspresja genu hsr203J-GUS ma charakter lokalny czy systemiczny, zaszczepiano liście 5 tygodniowej rośliny transgenicznej, kroplami zawierającymi zawiesinę bakteryjną. Po inkubacji przez 18 i 70 godzin określano aktywność GUS w połowie zaszczepionych liści, jak również w liściach powyżej i poniżej miejsca zaszczepienia. Wykazano, że w zaszczepionych liściach nastąpił 15 krotny wzrost aktywności GUS, podczas gdy w liściach położonych powyżej i poniżej wykrywano jedynie bardzo niski poziom tej aktywności (fig, 4A). Pozostałą część zaszczepionych liści wykorzystano do histochemicznego testu aktywności GUS. Po 18 i 70 godzinach po zaszczepieniu izolatem indukującyn odpowiedź HR, na około miejsca uszkodzenia uwidoczniono wąski region barwiący się na niebiesko, składający się z kilku warstw komórek. Był on zlokalizowany bardzo blisko żółciejących, prawdopodobnie martwych komórek. Intensywność koloru wzrastała do 70 godzin po zaszczepieniu. Po zaszczepieniu izolatem K60 jedynie kilka komórek wykazywało słaboniebieskie zabarwienie; woda lub izolat Ahrp nie indukował wykrywalnej ekspresji GUS. Barwiąc rośliny transgeniczne, niosące chimerowy gen uidA, znajdujący się pod kontrolą promotora CaMv 35S, powodowało powstawanie niebieskiego zabarwienia całych liści, bez preferencji do obszarów wokół uszkodzenia, co wskazywało na specyficzną indukcję promotora hsr203J w tym regionie. Nieco dokładniejszą lokalizację tej aktywności podczas infekcji osiągano badając aktywność GUS w małych kwadratach naokoło ubytków, w 18 godzin po zaszczepieniu (fig. 4B). Wysoki poziom aktywności enzymatycznej (48-krotność poziomu kontrolnego) wykrywano tylko w obrębie ubytków nekrotycznych, po zaszczepieniu izolatem GMI 1000. W tkance liścia, do 3 mm od ubytku, nie wykazywano obecności aktywności GUS.
W celu określenia czasu aktywacji promotora hsr203J w rejonie zaszczepionym, przeprowadzono histochemiczną lokalizację aktywności GUS, w liściach z 8 tygodniowych
177 329 roślin transgenicznych, nasyconych lokalnie poprzez strzykawkę, zawiesiną bakteryjną lub izolatem K60. W 6 godzin po zaszczepieniu izolatem GMI 1000, w czasie gdy objawy nekrotyczne są jeszcze niedostrzegalne, wykazano niebieskie zabarwienie, którego intensywność wzrastała do 9 godzin po zaszczepieniu. W późniejszym okresie zaczynały pojawić się znamiona nekrozy (zażółcenie), ograniczone cienką strefą niebieskiego zabarwienia, w zaszczepionej części liścia.
Przedstawione powyżej różne doświadczenia wykazują jasno, że ekspresja hsr203JGUS ograniczona jest do obszaru odpowiadającego dokładnie do warstw komórek zainfekowanych izolatem GMI 1000 wywołującym odpowiedź HR.
Inokulacja korzenia
Korzenie roślin transgenicznych hodowanych na podkładkach (Sigma) uszkadzano i inokulowano kroplą zawiesiny bakteryjnej. W 48 godzin po zaszczepieniu, badano metodą histochemiczną lokalizację aktywności GUS w tkankach. Zabarwienie, występujące jedynie w korzeniach zainfekowanych izolatem GMI 1000, rozciąga się na odległość do 2 mm od miejsca początkowej inokulacji. Badania cytologiczne wskazują, że aktywacja promotora hsr203J wydaje się być niezależna od typu komórki (dane nie przedstawione). Przeprowadzono również uogólnioną inokulację korzenia, poprzez proste zanurzenia całego systemu korzeniowego w zawiesinie bakterii. W tym przypadku aktywność GUS znajdowano w ograniczonych regionach korzenia, tj. w punktach powstawania korzeni drugorzędowych. Ekspresja w tych miejscach była prawdopodobnie skorelowana z istnieniem preferencyjnych miejsc wnikania bakterii do rośliny, obserwowanych wzdłuż osłonek korzeni drugorzędowych. W tych specyficznych miejscach, podwójne barwienie - aktywności GUS oraz bakterii niosących gen fuzyjny β-galaktozydazy, wykazało pozytywną korelację pomiędzy aktywacją promotora hsr203J i obecnością bakterii. Obserwowano również powierzchniowe i międzykomórkowe zasiedlenie końców korzeni przez bakterie, powodujące silną. aktywację promotora hsr203J w tej części korzenia.
Tak więc, gen fuzyjny hsr203J-GUS wykazuje osobny i specyficzny wzór aktywacji po zaszczepieniu roślin transgenicznych komórkami bakteryjnymi; wzór ten ściśle odpowiadał wzorowi przedostawania się bakterii do rośliny.
Zależność aktywacji hsr203J-uidA od genów hrp
Do zaszczepienia roślin transgenicznych (pHG21-14A) metodą kroplową, wykorzystano różne szczepy P. solanacearum, zmutowane w jednej z sześciu jednostek transkrypcyjnych, zespołu genów hrp (fig. 5A). Mutanty te utraciły zdolność indukowania odpowiedzi HR w roślinach tytoniu, jakkolwiek dwa z nich (GMI 1425 i GMI 1423) powodowały częściową lub odroczoną odpowiedź HR. 18 godzin po inokulacji roślin 6 z 7 przebadanych mutantów nie wykryto aktywności GUS; jedynie GMI1423 powodował wzrost aktywności enzymatycznej, porównywalny do wzrostu powodowanego przez szczep dziki (GMI 1000) (fig. 5B). Dane te wskazują, że do aktywacji hsr203J potrzebny jest cały funkcjonalny zespół genów hsr. Do tej pory nie zidentyfikowano genu roślinnego specyficznie zaangażowanego w rozpoznawanie niekompatybilnego patogenu, przekazywanie sygnału w komórce, i w końcu za zaprogramowaną śmierć Komórki (reakcja HR), który zapewniałby wydajny mechanizm ograniczający rozprzestrzenianie się i ewentualną eliminację patogenu.
Gen hsr203J (Sek. Id. Nr 1) jest pierwszym wyizolowanym genem związanym z nadwrażliwością, którego promotor wykazuje szybką, wydajną, zlokalizowaną oraz specyficzną aktywację w odpowiedzi na obecność izolatów bakteryjnych wywołujących odpowiedź HR.
Tworzenie delecji w 5' regionie promotora pHG21
Przeprowadzono jednokierunkowe delecje promotora chimerowego genu, poczynając od 5' końca wg. Henrkoffa (5). W tym celu, plazmid pHG21 (fig. 1) linearyzowano enzymami SphI i Sa1I, a następnie trawiono egzonukłeazą III. Wybierano konstrukty posiadające
177 329 następujące kolejno po sobie delecje, odległe od siebie o około 200 bp. Koniec 5' promotorów delecyjnych określano metodą sekwencjonowania i porównywano z sekwencją nukleotydową genu hsr203J (patrz: fig. 6).
Efekt delecji w promotorze na ekspresję chimerowego genu w roślinach transgenicznych μg plazmidowego DNA różnych klonów delecyjnych (fig. 6) wprowadzano do roślin tytoniu poprzez transformację. W 18 godzin po inokulacji mierzono aktywność GUS.
Figura 7 przedstawia ekspresję genu GUS w konstrukcie otrzymanym metodą tworzenia 5' klonów delecyjnych promotora pHG21 (według schematu na fig. 5). Rośliny stransformowano 5 μg DNA; aktywność GUS otrzymaną po stransformowaniu plazmidem pHG21 oznaczono jako 100.
Rysunek pokazuje wzrost aktywności (po 18 godzinach) genu GUS, w konsekwencji nasycenia stransformowanych roślin szczepem bakteryjnym Delta 3, K60 o GMI 1000. Kontrolę stanowiły rośliny inokulowane wodą. Doświadczenie to wykazało obecność 2 głównych regionów, mających regulacyjny wpływ, w promotorach delecyjnych genu hsr203J.
W pozycji 1-651 Sek. Id. Nr 1 położony jest jeden lub więcej elementów odpowiedzialnych za zmniejszanie ekspresji genu chimerowego, elementy położone w drugim obszarze (pozycje 62552-1268) wykazują efekt zwiększający aktywację promotora genu hsr203J.
Badania czaso-przestrzennego wzoru aktywacji promotora w korzeniach i liściach transgenicznych roślin zaszczepianych Pseudomonas solanacearum wskazują, że:
- promotor ulega specyficznej aktywacji w czasie odpowiedzi HR, na kilkanaście godzin przed pojawieniem się ubytków nekrotycznych,
- aktywacja promotora jest ograniczona do kilku warstw komórkowych będących w kontakcie z bakteriami,
- promotor nie ulega aktywacji w wyniku działania wielu czynników stresowych i jest bardzo słabo aktywowany podczas oddziaływań kompatybilnych,
- aktywacja promotora silnie zależy od genów hrp (genów odpowiedzi nadwrażliwej i patogenności) Pseudomonas solanacearum. Geny te kontrolują zdolność bakterii do wywoływania odpowiedzi HR w roślinach opornych lub w roślinach spoza zakresu gospodarza, i które to powodują objawy chorobowe roślin podatnych.
Za główną rolą bakteryjnych genów hrp w aktywacji promotora genu hsr203J świadczy fakt, że promotor hsr203 ulega ekspresji w odpowiedzi na obecność specyficznego wywoływacza reakcji HR, harpiny, produktu jednego z genów hrp Erwinia amylowora. W odpowiedzi na ten polipeptyd, promotor ulega aktywacji do poziomu obserwowanego w przypadku inokulacji odpowiednim szczepem niezjadliwym (lecz szybciej). Inne potencjalne induktory, tj. biotyczne i abiotyczne wywoływacze, induktory oporności, nie wpływały na poziom ekspresji. Uogólnioną, lecz specyficzną ekspresję hsr203J w czasie oddziaływania niekomatybilnych ze szczepami bakteryjnymi wykazano dla Pseudomonas syringae pv pisi/Pseudomonas syringae pv tabaci oraz Erwinia amylovora.
Przeprowadzono ponadto funkcjonalną analizę elementów cis aktywnych, odpowiedzialnych za aktywację transkrypcji genu hsr203J w odpowiedzi na niekompatybilne szczepy bakteryjne, tworząc serię 5' delecji i analizując otrzymane konstrukty w teście przejściowej ekspresji i w roślinach transgenicznych. Doświadczenia te ujawniły obecność dystalnego elementu wyciszającego oraz dwu pozytywnych elementów regulacyjnych, ilościowego (pozycje 655-770 w Sek. Id. Nr 1) oraz specyficznego względem bakterii (pozycje 11951268 w Sek. Id. Nr 1).
Wyniki wskazują, że promotor genu hsr203J wykazuje nowe i oryginalne cechy aktywacji w porównaniu do badanych dotychczas roślinnych genów obronnych: czasoprzestrzenny program aktywacji w powiązaniu z jego specyficzną indukcją w czasie reakcji HR podkreślająiego znaczenie jako molekularnego narzędzia w badaniu powstawania i regulacji reakcji HR. Ponadto zdefiniowano 74 nukleotydowy element odpowiedzialny za indukowalność promotora przez niezjadliwy patogen.
177 329
Jakkolwiek wynalazek opisywany jest w szczegółowy sposób w odniesieniu do aktywacji promotora hsr203J w odpowiedzi na poddane działaniu niekompatybilnego patogena rośliny tytoniu, przyjmuje się, że promotor może być w podobny sposób aktywowany poddawaniem innych roślin transgenicznych działaniu innych patogenów, włączając w to niektóre wirusy i niektóre grzyby, wskazując że specyficzna ekspresja promotora hsr203J jest zjawiskiem ogólnym, zależnym od niekompatybilnych oddziaływań pomiędzy gospodarzem a patogenem, prowadzących do reakcji HR.
Ponadto sekwencje nukleotydowe obejmujące pozycje 1195-1268 przedstawione w Sek. Id. Nr 1, zawierają elementy odpowiedzi bakteryjnej, wiążące się, a białkami jądrowymi pochodzącymi z różnych źródeł (zdrowe rośliny, rośliny zaszczepione różnymi szczepami Pseudomonas solanacearum: kompatybilnymi, niekompatybilnymi, mutantami hrp-, po różnych czasach inkubacji). Wiązanie takie może być oszacowane metodą analizy spowolnienia migracji w żelu wykorzystując, np. region długości 74 bp i kilkanaście pod-fragmentów, umożliwiając identyfikację dyskretnych sekwencji w obrębie regiony BRE, które są użyteczne przy dostarczaniu konstruktów obejmujących geny oporności na choroby.

Claims (17)

1. Zrekombinowana sekwencja DNA zawierająca region obejmujący sekwencję nukleotydową przedstawioną w Sek. Id. Nr 1 lub jego funkcjonalny odpowiednik, lub zrekombinowana sekwencja obejmująca część wymienionego regionu lub wymienionego odpowiednika, lub sekwencja DNA hybrydyzująca z sekwencją przedstawioną na Sek. Id. Nr 1.
2. Zrekombinowana sekwencja DNA, według zastrz. 1, znamienna tym, że zawiera region obejmujący nukleotydy od 1413 do 2417 sekwencji przedstawionej w Sek. Id. Nr 1 lub jego funkcjonalny odpowiednik, lub zrekombinowana sekwencja obejmująca część wymienionego regionu lub wymienionego odpowiednika.
3. Zrekombinowana sekwencja DNA według zastrz. 1, znamienna tym, że zawiera region obejmujący nukleotydy od 1 do 1341 sekwencji przedstawionej w Sek. Id. Nr 1 lub jego funkcjonalny odpowiednik, lub zrekombinowana sekwencja obejmująca część wymienionego regionu lub wymienionego odpowiednika.
4. Zrekombinowana sekwencja DNA według zastrz. 1, znamienna tym, że zawiera region obejmujący nukleotydy od 1 do 651 sekwencji przedstawionej w Sek. Id. Nr 1 lub jego funkcjonalny odpowiednik, lub zrekombinowana sekwencja obejmująca część wymienionego regionu lub wymienionego odpowiednika.
5. Zrekombinowana sekwencja DNA według zastrz. 1, znamienna tym, że zawiera region obejmujący nukleotydy od 652 do 1341 sekwencji przedstawionej w Sek. Id. Nr 1 lub jego funkcjonalny odpowiednik, lub zrekombinowana sekwencja obejmująca część wymienionego regionu lub wymienionego odpowiednika.
6. Zrekombinowana sekwencja DNA według zastrz. 1, znamienna tym, że zawiera region obejmujący nukleotydy od 1195 do 1341 sekwencji przedstawionej w Sek. Id. Nr 1 lub jego funkcjonalny odpowiednik lub zrekombinowana sekwencja obejmująca część wymienionego regionu lub wymienionego odpowiednika.
7. Zrekombinowana sekwencja DNA według zastrz. 1, znamienna tym, że zawiera region obejmujący nukleotydy od 1195 do 1268 sekwencji przedstawionej w Sek. Id. Nr 1 lub jego funkcjonalny odpowiednik lub zrekombinowana sekwencja obejmująca część wymienionego regionu lub wymienionego odpowiednika.
8. Zrekombinowana sekwencja DNA według zastrz. 3, albo 4, albo 5, albo 6, albo 7, znamienna tym, że wymieniony region lub jego część lub odpowiednik umiejscowiony jest po 5' stronie i jest przyłączony operacyjnie do sekwencji kodującej białko genu heterologicznego lub do sekwencji obejmującej nukleotydy od 1413 do 2417 sekwencji przedstawionej w Sek. Id. Nr 1 lub jej funkcjonalnego odpowiednika.
9. Zrekombinowana sekwencja DNA według zastrz. 8, znamienna tym, że sekwencje wzmacniające translację są obecne pomiędzy regionem lub jego częścią lub jego odpowiednikiem i regionem kodującym białko w sekwencji DNA, położonym po stronie 3' wymienionej sekwencji.
10. Zrekombinowana sekwencja DNA według zastrz. 8, znamienna tym, że gen heterologiczny jest genem markerowym, umożliwiającym selekcję lub przeglądanie biblioteki genowej, lub genem, którego produkt zdolny jest do nadawania oporności lub tolerancji na co najmniej jeden z takich czynników jak owady, herbicydy, grzyby, bakterie i wirusy.
177 329
11. Zrekombinowana sekwencja DNA według zastrz. 1, znamienna tym, że jeden lub więcej nukleotydów zostało w niej dodanych lub usuniętych, lub podstawionych bez zasadniczego wpływu na jej funkcję, lub zdolność do kodowania aminokwasów.
12. Zrekombinowana sekwencja DNA według zastrz. 1, znamienna tym, że jest zmodyfikowana w kodonach, które preferowane są przez organizm, do którego taka zrekombinowana sekwencja DNA zostaje wprowadzona.
13. Sekwencja DNA według zastrz. 1, znamienna tym, że stanowi ją sekwencja, która hybrydyzuje do sekwencji przedstawionej w Sek. Id. Nr 1 w warunkach ścisłych.
14. Wektor obejmujący zrekombinowaną sekwencję DNA zawierającą region obejmujący sekwencję nukleotydową przedstawioną w Sek. Id. Nr 1 lub jego funkcjonalny odpowiednik, lub zrekombinowaną sekwencję obejmującą część wymienionego regionu lub wymienionego odpowiednika, lub sekwencję DNA hybrydyzującąz nimi.
15. Białka otrzymane przez ekspresję sekwencji DNA zawierającej region obejmujący sekwencję nukleotydową przedstawioną w Sek. Id. Nr 1 lub jego funkcjonalny odpowiednik, lub zrekombinowanej sekwencji obejmującej część wymienionego regionu lub wymienionego odpowiednika, lub sekwencji DNA hybrydyzującej z nimi.
16. Białka według zastrz. 15, znamienne tym, że mają sekwencję aminokwasową przedstawioną w Sek. Id. Nr 2 lub funkcjonalne odpowiedniki wymienionej sekwencji.
17. Komórka mikroorganizmu lub komórka roślinna lub protoplast stransformowane zrekombinowaną sekwencją DNA zawierającą region obejmujący sekwencję nukleotydową przedstawioną w Sek. Id. Nr 1 lub jego funkcjonalny odpowiednik, lub zrekombinowaną sekwencją obejmującą część wymienionego regionu lub wymienionego odpowiednika, lub sekwencją DNA hybrydyzuiącąz nimi.
PL94302320A 1993-02-24 1994-02-22 Zrekombinowana sekwencja DNA, wektor obejmujący zrekombinowaną sekwencję DNA, białka otrzymane przez ekspresję zrekombinowanej sekwencji DNA oraz komórka mikroorganizmu lub komórka roślinna lub protoplast stransformowane zrekombinowaną sekwencją DNA PL177329B1 (pl)

Applications Claiming Priority (1)

Application Number Priority Date Filing Date Title
EP93102887 1993-02-24

Publications (2)

Publication Number Publication Date
PL302320A1 PL302320A1 (en) 1994-09-05
PL177329B1 true PL177329B1 (pl) 1999-10-29

Family

ID=8212635

Family Applications (1)

Application Number Title Priority Date Filing Date
PL94302320A PL177329B1 (pl) 1993-02-24 1994-02-22 Zrekombinowana sekwencja DNA, wektor obejmujący zrekombinowaną sekwencję DNA, białka otrzymane przez ekspresję zrekombinowanej sekwencji DNA oraz komórka mikroorganizmu lub komórka roślinna lub protoplast stransformowane zrekombinowaną sekwencją DNA

Country Status (12)

Country Link
US (2) US5550228A (pl)
EP (1) EP0612848A3 (pl)
JP (1) JPH06319558A (pl)
KR (1) KR940019860A (pl)
AU (1) AU682674B2 (pl)
CA (1) CA2116202A1 (pl)
CZ (1) CZ40494A3 (pl)
HU (1) HUT69614A (pl)
IL (1) IL108728A0 (pl)
PL (1) PL177329B1 (pl)
SK (1) SK20694A3 (pl)
ZA (1) ZA941281B (pl)

Families Citing this family (27)

* Cited by examiner, † Cited by third party
Publication number Priority date Publication date Assignee Title
AU638438B2 (en) 1989-02-24 1993-07-01 Monsanto Technology Llc Synthetic plant genes and method for preparation
DE69334354D1 (de) 1992-07-01 2011-05-26 Cornell Res Foundation Inc Elicitor von Überempfindlichkeitsreaktionen in Pflanzen
US5708139A (en) * 1993-05-17 1998-01-13 Cornell Research Foundation, Inc. Pseudomonas syringae pv syringae hrpZ gene
US5981843A (en) * 1995-05-18 1999-11-09 Board Of Trustee Of The University Of Kentucky Elicitin-mediated plant resistance
NZ309611A (en) * 1995-06-07 1999-08-30 Cornell Res Foundation Inc A method of imparting pathogen resistance to plants by applying a hypersensitive response elicitor polypeptide or protein to the plants cells
US5850015A (en) * 1995-06-07 1998-12-15 Cornell Research Foundation, Inc. Hypersensitive response elicitor from Erwinia chrysanthemi
AR008231A1 (es) * 1996-06-13 1999-12-29 Univ Michigan State Una secuencia de acido nucleico aislada, un vector que la comprende, una celula de planta transgenica, una semilla de dicha planta y un metodo paradisminuir la transcripcion de una secuencia de adn en una planta transgenica
US6235974B1 (en) * 1996-12-05 2001-05-22 Cornell Research Foundation, Inc. Hypersensitive response induced resistance in plants by seed treatment with a hypersensitive response elicitor
US6998515B1 (en) 1997-01-27 2006-02-14 Cornell Research Foundation, Inc. Use of a nucleic acid encoding a hypersensitive response elicitor polypeptide to enhance growth in plants
US6277814B1 (en) 1997-01-27 2001-08-21 Cornell Research Foundation, Inc. Enhancement of growth in plants
US5977060A (en) * 1997-02-28 1999-11-02 Cornell Research Foundation, Inc. Insect control with a hypersensitive response elicitor
EP0996729A2 (en) 1997-05-30 2000-05-03 Cornell Research Foundation, Inc. Hypersensitive response elicitor fragments and uses thereof
US6262018B1 (en) 1997-08-06 2001-07-17 Cornell Research Foundation, Inc. Hypersensitive response elicitor from Erwinia amylovora and its use
US6228644B1 (en) 1997-08-06 2001-05-08 Cornell Research Foundation, Inc. Hypersensitive response elicitor from Erwinia amylovora, its use, and encoding gene
US6172184B1 (en) * 1997-08-06 2001-01-09 Cornell Research Foundation, Inc. Hypersensitive response elicitor from Pseudomonas syringae and its use
US6333302B1 (en) 1997-09-03 2001-12-25 Cornell Research Foundation, Inc. Use of hypersensitive response elicitor protein or polypeptide from Clavibacter michiganensis for disease resistance, growth enhancement and insect control
WO2000002996A2 (en) 1998-07-10 2000-01-20 Cornell Research Foundation, Inc. Recombinant constructs and systems for secretion of proteins via type iii secretion systems
US6087558A (en) * 1998-07-22 2000-07-11 Prodigene, Inc. Commercial production of proteases in plants
EP0987331A1 (en) * 1998-09-01 2000-03-22 Hoechst Schering AgrEvo GmbH Plant pathogenicity control by use of a pathogen inducible expression of deac gene
US6858707B1 (en) 1998-10-05 2005-02-22 Eden Bioscience Corporation Hypersensitive response elicitor fragments which are active but do not elicit a hypersensitive response
US6960705B2 (en) 1998-10-05 2005-11-01 Eden Bioscience Corporation Nucleic acid encoding a hypersensitive response elicitor from Xanthomonas campestris
US6624139B1 (en) * 1998-11-05 2003-09-23 Eden Bioscience Corporation Hypersensitive response elicitor-induced stress resistance
US6018038A (en) * 1999-01-04 2000-01-25 Korea Kumho Petrochemical Co., Ltd. Incompatible plant and pathogen interaction related gene
US6734401B2 (en) 2000-06-28 2004-05-11 3M Innovative Properties Company Enhanced sample processing devices, systems and methods
KR20090105934A (ko) * 2006-12-22 2009-10-07 쓰리엠 이노베이티브 프로퍼티즈 컴파니 향상된 샘플 처리 장치, 시스템 및 방법
AU2007336774A1 (en) * 2006-12-22 2008-07-03 3M Innovative Properties Company Thermal transfer methods and structures for microfluidic systems
US9168523B2 (en) 2011-05-18 2015-10-27 3M Innovative Properties Company Systems and methods for detecting the presence of a selected volume of material in a sample processing device

Family Cites Families (3)

* Cited by examiner, † Cited by third party
Publication number Priority date Publication date Assignee Title
NL8800725A (nl) * 1988-03-23 1989-10-16 Mogen International N V En Rij Recombinant dna; getransformeerde microorganismen, plantecellen en planten; werkwijze voor het produceren van een polypeptide of eiwit m.b.v. planten of plantecellen; werkwijze voor het produceren van planten met virusresistentie.
US5312912A (en) * 1989-06-13 1994-05-17 Hadwiger Lee A Procedures and regulatory DNA sequences for genetically engineering disease resistance and other inducible traits in plants
JP2500321B2 (ja) * 1990-04-06 1996-05-29 農林水産省農業生物資源研究所長 新規なdna鎖

Also Published As

Publication number Publication date
IL108728A0 (en) 1994-05-30
CA2116202A1 (en) 1994-08-25
HUT69614A (en) 1995-09-28
US5550228A (en) 1996-08-27
EP0612848A2 (en) 1994-08-31
HU9400527D0 (en) 1994-05-30
AU5631194A (en) 1994-09-01
KR940019860A (ko) 1994-09-15
EP0612848A3 (fr) 1995-05-24
AU682674B2 (en) 1997-10-16
PL302320A1 (en) 1994-09-05
CZ40494A3 (en) 1995-07-12
ZA941281B (en) 1995-08-24
JPH06319558A (ja) 1994-11-22
US5552527A (en) 1996-09-03
SK20694A3 (en) 1995-05-10

Similar Documents

Publication Publication Date Title
PL177329B1 (pl) Zrekombinowana sekwencja DNA, wektor obejmujący zrekombinowaną sekwencję DNA, białka otrzymane przez ekspresję zrekombinowanej sekwencji DNA oraz komórka mikroorganizmu lub komórka roślinna lub protoplast stransformowane zrekombinowaną sekwencją DNA
Samac et al. Developmental and pathogen-induced activation of the Arabidopsis acidic chitinase promoter
Walter et al. Bean ribonuclease‐like pathogenesis‐related protein genes (Ypr10) display complex patterns of developmental, dark‐induced and exogenous‐stimulus‐dependent expression
RU2130491C1 (ru) Фрагмент днк (варианты), слитый фрагмент днк для экспрессии в растениях и способ получения трансгенного растения и его потомков
AU720780B2 (en) Pathogen-induced plant promoters
US6175060B1 (en) Phosphate-deficiency inducible promoter
JPH11505423A (ja) 転写調節配列および方法
JPH09503652A (ja) Hmg2プロモーター発現系ならびに植物および植物細胞培養物における遺伝子産物の収穫後生産
US7772462B2 (en) Recessive plant viral resistance results from mutations in translation initiation factor eIF4E
Lasserre et al. Differential activation of two ACC oxidase gene promoters from melon during plant development and in response to pathogen attack
CN100535118C (zh) 百草枯抗性基因及维管束和毛状体特异性启动子
JPH03112488A (ja) 調節dna配列
US6841720B1 (en) Inducible promoters
AU5379699A (en) Gene switch
US6441273B1 (en) Constitutive and inducible promoters from coffee plants
US6225527B1 (en) Plant pathogen resistance genes and uses thereof
JP5173847B2 (ja) 耐病性植物
US6903247B2 (en) Constitutive α-Tubulin promoter from coffee plants and uses thereof
EP1414953B1 (en) Identification and cloning of the receptor gene for symbiotic nitrogen fixation
EP1092034A2 (en) Inducible promoters
JP4366496B2 (ja) 病原体感染初期に誘導されるイネペルオキシダーゼ遺伝子
US20040172685A1 (en) Method of using MAPK4 and orthologues thereof to control plant disease resistance and plant growth
Zhao Structure and regulation of 4-coumarate: CoA ligase genes in rice (Oryza sativa)
CZ20004746A3 (cs) Indukovatelné promotory