PL180237B1 - M ostek programowanego wezla komutacyjnego PL PL PL PL PL - Google Patents

Abstract

1 Mostek programowanego wezla komutacyj nego, do laczenia sieci miedzywezlowych w rozbud o- wywalnym systemie telekomunikacyjnym, do laczenia i przesylania inform acji pomiedzy sieciam i m iedzyw ezlow y- m i, znamienny tym, ze zawiera zbiór telekom unikacyj- nych komutatorów wezlowych (44) przyporzadkowanych zbiorami sieci miedzywezlowych (12), które sa laczone poprzez mostek (230), przy czym kazdy z komutato- rów wezlowych (44) jest zaopatrzony w nadajnik (66) oraz odbiornik (68), w pierscien kart wejscia/wyj- scia (40) polaczonych komunikacyjnie z polaczonym z okreslona siecia miedzywezlowa (12) oraz nadajacym i odbierajacym spakietyzowana informacje poprzez te okreslona siec (12) komutatorem wezlowym (44), oraz jest zaopatrzony w szyne komutacyjna (30) sluzaca do dwukierunkowej komunikacji pomiedzy komu- tatorami wezlowymi (44), polaczona ze zródlowa siecia miedzywezlowa (12) i docelowa siecia mie- dzywezlowa (12) FIG 2A PL PL PL PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest mostek programowanego węzła komutacyjnego, do łączenia sieci międzywęzłowych w systemie telekomunikacyjnym do przesyłania informacji, zwłaszcza do łączenia zespołu programowanych komutatorów telekomunikacyjnych dla otrzymania rozbudowywalnego systemu komutacji i bezpośredniego dostępu do różnych aplikacji telekomunikacyjnych.

Podstawową okolicznością w przypadku projektowania dowolnego systemu telekomunikacyjnego jest przepustowość komutacyjna. Przepustowość komutacyjna wymaga analizy w kategoriach bieżącego zapotrzebowania i zapotrzebowania przewidywanego, dla znalezienia efektywnego ekonomicznie rozwiązania w odniesieniu do usług zarówno obecnych, jak i przyszłych. Przy założeniu, że kraj rozwijający się znajduje się w etapie budowy podstawowego systemu telekomunikacyjnego i zamierza zapewnić obsługę większości obecnej populacji, to populacja tego kraju najprawdopodobniej skupiona jest na niewielkich obszarach o dużym zagęszczeniu (miastach) i większych obszarach i niewielkim zagęszczeniu (podmiejskich i wiejskich). Poza tym populacja prawdopodobnie będzie się zwiększać, lecz w różnym tempie na różnych obszarach. Tak więc, zadaniem dla projektanta systemu telekomunikacyjnego jest zapewnienie dostatecznej przepustowości komutacyjnej dla realizacji usług dla większości lub całej populacji, przy założeniu prawdopodobnego przyszłego wzrostu zapotrzebowania i zapewnienia wzrostu gospodarczego.

Innym przykładem trudności zapewnienia odpowiedniej przepustowości komutacyjnej są aplikacje z siecią radiową lub siecią telekomunikacji osobistej PCN. Te rodzaje aplikacji bazują na strukturach mikrokomórkowych, które wymagają licznych stacji bazowych, w bliskości fizycznej na obszarze wielkomiejskim z różnymi przepustowościami komutacyjnymi skupiającymi się w przepustowość dużą.

180 237

Drugim fundamentalnym względem przy projektowaniu systemu telekomunikacyjnego jest zapewnienie w przyszłości nowych właściwości lub usług. Sprzęt i usługi telekomunikacyjne w dalszym ciągu szybko się rozwijają, w dużym stopniu w związku z pojawieniem się techniki cyfrowej. Jeszcze szersze zmiany sąprawdopodobne w przyszłości, częściowo w związku z integracją usług dotychczas oddzielnych gałęzi działalności technicznej, jak na przykład telewizja kablowa i lokalne telefoniczne firmy operatorskie. Również w tym przypadku zadanie polega na stworzeniu systemu pozwalającego zaspokoić w sposób ekonomiczny bieżące zapotrzebowanie, zapewniając również elastyczne i mekosztowne drogi do integracji nowych możliwości i usług, które stają się osiągalne.

Spośród konwencjonalnych sposobów podejścia do dualnych problemów zapewnienia odpowiedniej przepustowości komutacyjnej wraz z dostępem do nowych możliwości i usług, większość wykazuje dwie główne wady. Po pierwsze - niedostateczna szerokość pasma w systemie do przenoszenia informacj i takiej, j ak informacj a wizyjna czy multimedialna (poza głosową i dacyjną), po drugie - brak bezpośredniego, łatwego dostępu do całej informacji dochodzącej do systemu i wychodzącej z systemu, co oznacza, że nie ma możliwości wychwytywania całej informacji i rozdzielania jej do innych systemów lub urządzeń komutacyjnych i po trzecie - do zapewnienia dostępu do pewnych typów rozbudowanych usług potrzebne są coraz większe centralowe urządzenia komutacyjne

Jednym z konwencjonalnych sposobów podejścia jest to, które nazwano krótko sposobem z rozbudową magistrali. W wielu konwencjonalnych komutatorach telekomunikacyjnych, do przenoszenia informacji, włącznie z informacją głosową dacyjnąi sterującą między różnymi częściami komutatora wykorzystuje się jedną lub więcej magistralę wewnętrzną. Magistrale nadają się dobrze do przenoszenia takiej informacji, ponieważ z definicji, z magistraląmoże sprzęgać się wiele urządzeń, na przykład płytek drukowanych, czyli kart, i zarządzać mmi zgodnie z określonym protokołem. W komutatorze telekomunikacyjnym typowe jest stosowanie jednej lub wielu magistral, łączących szereg kart stanowiących fizyczne zakończenie linii telefonicznych, bądź łączy dalekosiężnych z innymi kartami, które realizują funkcje komutacyjne, sterujące i inne.

Jak sugeruje skrócona nazwa, idea stanowiąca podstawę podejścia z rozbudową magistrali polega po prostu na dołączeniu dodatkowych kart, które zapewniajądodatkowąprzepustowość komutacyjną lub inne funkcje, za pomocą istniejących magistral. Poza głównymi dwoma wadami już wspomnianymi, przy tym podejściu występują również inne niedogodności. Po pierwsze, występują ograniczenia fizyczne, na przykład liczby kart, które mogą być przyłączone fizycznie, lub mogą zarządzać magistralami, bez pogorszenia wydajności systemu Po drugie, w celu umożliwienia znacznej rozbudowy w przyszłości, koniecznaj est budowa magistral i innych części w pierwszym rzędzie dla przenoszenia znacznie większego mchu, przed jakąkolwiek rozbudową systemu Ograniczenia te dotyczą parametrów elektrycznych i mechanicznych magistral (lub ewentualnie, zwłaszcza jednej z magistral) i ich efektywnych szybkości operacyjnych. Próby przezwyciężenia tych ograniczeń (na przykład stosowanie nadmiernej liczby dołączeń do magistrali) powodują wzrost kosztu i złożoności bazy me rozbudowanego systemu, niekiedy czyniąc system zbyt kosztownym do niektórych zastosowań. Istmejąrówmeż ograniczenia związane z mocą przetwarzania potrzebną do praktycznego wykonywania funkcji komutacyjnych, jak również sterowania mchem na magistralach. Po trzecie, struktura magistral stosowanych w wielu, jeśli nie w większości, konwencjonalnych systemach komutacyjnych przeznaczona jest do realizacji podstawowych funkcji połączeniowych i komutacyjnych, i me zapewnia łatwego, bezpośredniego dostępu do portów dla włączenia nowych możliwości i usług. Po czwarte, struktury magistral zwykle nie nadają się do przenoszenia spakietowanych danych komutowanych bądź innego rodzaju informacji.

Drugi sposób podejścia można nazwać w skrócie podejściem modularnym. Przy podejściu modularnym, idea polega na stosowaniu systemu komutacyjnego, który jest złożony z szeregu w zasadzie identycznych modułów. Każdy moduł (równocześnie jeden lub więcej) zapewnia skończoną ilość przepustowości komutacyjnej, którą można wprowadzić dodatkowo do istniejącego systemu w celu zwiększenia ogólnej przepustowości systemu.

W tym przypadku podejście modułowe wykazuje również inne niedogodności W celu zapewnienia pracy całkowicie bez blokowania, każdy moduł lub wszystkie budowane moduły

180 237 muszą mieć zdolność odbierania układowo komutowanych danych z każdego innego modułu aż do dowolnej maksymalnie występującej liczby modułów. W odniesieniu do sprzętu oznacza to, że każdy moduł musi być skonstruowany z pamięcią dostatecznie dużą do przechowywania maksymalnej ilości układowo komutowanych danych, możliwych do odebrania, jeżeli dołączona byłaby maksymalna liczba modułów. Na przykład, jeżeli każdy moduł jest w stanie komutować równowartość 64 portów, i połączonych ze sobą może być maksymalnie osiem modułów, to wtedy każdy moduł musi koniecznie zawierać pamięć nadającą się do przechowywania układowo komutowanych danych dla (8 x 64) = 512 portów. Zatem przy podejściu modułowym jest to maksymalna przepustowość komutacyjna, która wyznacza rozmiar pamięci, w którą musi być zaopatrzony każdy moduł. W przypadku większych systemów, to znaczy, rzędu kilku tysięcy portów lub większych, budowa takiej pamięci staje się niepraktyczna zarówno ze względu na związaną z mą liczbą fizycznych interfejsów sieciowych/limowych, jak również dodatkowe środki układowe niezbędne do sterowania pamięcią. Po drugie, przy utrzymaniu prawdziwej modulamości systemu, nie jest możliwa zmiana przepustowości komutacyjnej poszczególnych modułów. Po trzecie, podobnie, jak przy podejściu z rozbudową magistrali, podejście modularne jest zorientowane na wykonywanie podstawowych operacji komutacyjnych, i generalnie nie zapewnia bezpośredniego dostępu do wszystkich spośród portów ani możliwości przenoszenia pakietowe komutowanych danych lub innych typów informacji.

Jeden z konwencjonalnych systemów przedstawiono w publikacji EPO 256 526. Przedstawiono tam komutowany pakietowe system sieciowy, w którym szereg węzłów jest połączony za pomocą pierścienia, przy czym każdy węzeł obsługuje kilka terminali użytkownika. W szczególności, w tym znanym rozwiązaniu chodzi o oddziaływanie na przydzielanie w czasie rzeczywistym adresów pakietowych do dynamicznego utrzymywania pasma w systemie blokującym sieć łączności, to znaczy w systemie, w którym liczba adresów pakietowych jest mniejsza od ogólnej liczby stacji w sieci. Jest to jednak system blokujący, wymagający dynamicznej alokacji adresów pakietowych przez centralne źródło, oraz oddzielnej i sekwencyjnej transmisji pakietów sterujących i powiadamiających dla zapewnienia możliwości łączenia. Wykorzystanie centralnego źródła w systemie blokującym wymaga od tego rozwiązania znacznej rozbudowy zasobów przetwarzania i przyporządkowanej szerokości pasma sterowania, do zarządzania i dynamicznego przydzielania adresów pakietowych Ponadto, zastosowanie źródła centralnego wymaga implementacji metody z redundancją, dla uniknięcia unieruchomienia operacyjnego systemu w wyniku błędów w lokacji centralnej. Zastosowanie drugiej lokacji centralnej spowodowałoby dalszą rozbudowę systemu i zajęcie dodatkowej szerokości pasma w innych zasobach.

Inny znany system opisano w europejskim zgłoszeniu patentowym EP-A-0119105. W przedstawionym systemie szereg węzłów jest połączonych w pętlę. Węzły komunikują się ze sobą wzajemnie w pętli przez nadawanie pakietów złożonych w tymczasowych nie pracujących „koszach czasowych”, czyli częściach ramki. W tym znanym rozwiązaniu węzeł musi najpierw dokonać identyfikacji jednego lub więcej nie obciążonych przedziałów czasowych do przeniesienia informacji przed przystąpieniem do nadawania tej informacji do innego węzła. Jeżeli w danym węźle nie ma nie obciążonych przedziałów czasowych do przenoszenia informacji, która jest gotowa do transmisji, to taka informacja nie może być przekazana do węzła przeznaczenia.

Mostek programowanego węzła komutacyjnego, przeznaczony jest do łączenia sieci międzywęzłowych w rozbudowywalnym systemie telekomunikacyjnym, zwłaszcza do łączenia i przesyłania informacji pomiędzy wieloma sieciami międzywęzłowymi. Mostek według wynalazku, charakteryzuje się tym, że zawiera zbiór telekomunikacyjnych komutatorów węzłowych przyporządkowanych zbiorowi sieci międzywęzłowych, które są łączone poprzez mostek, przy czym każdy z komutatorów węzłowych jest zaopatrzony w nadajnik oraz odbiornik, w pierścień kart wejścia/wyjścia połączonych komunikacyjnie z połączonym z określoną siecią międzywęzłową oraz nadającym i odbierającym spakietyzowaną informację poprzez tę określoną sieć komutatorem węzłowym, oraz jest zaopatrzony w szynę komutacyjną służącą do dwukierunkowej komunikacji pomiędzy komutatorami węzłowymi, połączoną ze źródłową siecią międzywęzłową i docelową siecią międzywęzłową.

180 237

Korzystne jest to, że poprzez mostek połączona jest pierwsza sieć międzywęzłowa o pierwszej szybkości działania i druga sieć międzywęzłowa o drugiej szybkości działania.

Korzystne jest, że zdolność przepustowa co najmniej jednego z komutatorów węzłowychjest przyporządkowana maksymalnej liczbie portów dołączonych do tego komutatora węzłowego.

Korzystne jest, że mostek dodatkowo jest zaopatrzony w co najmniej jedną kartę liniową, połączoną komunikacyjnie z komutatorami węzłowymi do łączenia z co najmniej jedną siecią telekomunikacji publicznej lub osobistej, przy czym to połączenie komunikacyjne obejmuje szynę przesyłającą dane do i z portów.

Korzystne jest, że przynajmniej do jednej z sieci międzywęzłowych jest przyłączony co najmniej jeden węzeł oraz mostek, a każdy z węzłów zawiera nadajnik i odbiornik danych, dołączone do sieci międzywęzłowej.

Korzystne jest, że mostek jest połączony z programującym i sterującym urządzeniem nadrzędnym.

Korzystne jest, że co najmniej jedno z urządzeń nadrzędnych oraz mostek są połączone komunikacyjnie przez sieć lokalną.

Korzystne jest, że co najmniej jedno z urządzeń nadrzędnych oraz mostek są połączone komunikacyjnie przez asynchroniczne połączenie komunikacyjne.

Korzystne jest, że co najmniej jedna z sieci międzywęzłowych zawiera sieci lokalne, sieci komunikacji bezprzewodowej, części publicznej komutowanej sieci telefonicznej, sieci transmisji asynchronicznej, oraz sieci światłowodowe.

Korzystne jest, ze mostek jest zaopatrzony w środki dynamicznego umożliwienia na bazie połączenia port-by-port, jednemu i tylko jednemu z komutatorów węzłowych nadawanie układowo komutowanych danych przez środki komunikacji dwukierunkowej.

W odmiennym wykonaniu mostek programowanego węzła komutacyjnego według wynalazku charakteryzuje się tym, że mostek zawiera pierwszy komutator węzłowy połączony komunikacyjnie z pierwszą siecią międzywęzłową i co najmniej jedną z szyn komutacyjnych skonfigurowanych do prowadzenia komunikacji dwukierunkowej z mostkiem oraz drugi komutator węzłowy połączony komunikacyjnie z drugą siecią międzywęzłową i co najmniej jedną z szyn komutacyjnych.

Korzystne jest, że poprzez mostek połączona jest pierwsza sieć międzywęzłowa o pierwszej szybkości działania i druga sieć międzywęzłowa o drugiej szybkości działania.

Korzystne jest, że zdolność przepustowa co najmniej jednego z komutatorów węzłowych j est przyporządkowana maksymalnej liczbie portów dołączonych do tego komutatora węzłowego.

Korzystne jest, że mostek dodatkowo jest zaopatrzony w co najmniej jedną kartę liniową, połączoną komunikacyjnie z komutatorami węzłowymi do łączenia z co najmniej jedną siecią telekomunikacji publicznej lub osobistej, przy czym to połączenie komunikacyjne obejmuje szynę przesyłającą dane do i z portów

Korzystne jest, że przynajmniej do jednej z sieci międzywęzłowych jest przyłączony co najmniej jeden węzeł oraz mostek, a każdy z węzłów zawiera nadajnik i odbiornik danych, dołączone do sieci międzywęzłowej.

Korzystne jest, że mostek jest połączony z programującym i sterującym urządzeniem nadrzędnym.

Korzystne jest, że co najmniej jedno z urządzeń nadrzędnych oraz mostek są połączone komunikacyjnie przez sieć lokalną.

Korzystne jest, że co najmniej jedno z urządzeń nadrzędnych oraz mostek są połączone komunikacyjnie przez asynchroniczne połączenie komunikacyjne.

Korzystne jest, że co najmniej jedna z sieci międzywęzłowych zawiera sieci lokalne, sieci komunikacji bezprzewodowej, części publicznej komutowanej sieci telefonicznej, sieci transmisji asynchronicznej oraz asynchroniczne sieci światłowodowe.

Korzystne jest, że mostek jest zaopatrzony w środki dynamicznego uwożliwienia na bazie połączenia port-by-port, jednemu i tylko jednemu z komutatorów węzłowych nadawanie układowo komutowanych danych poprzez środki komunikacji dwukierunkowej.

180 237

Zaletą rozwiązania według wynalazku jest, że mostek węzłajest wspólny dla dwóch sieci i umożliwia dwukierunkową wymianę informacji między tymi sieciami. Mostek węzła może być również wykorzystany do łączenia sieci, które pracują przy różnych szybkościach.

Stosując mostek programowanego węzła komutacyjnego według wynalazku otrzymuje się otwartą cyfrową sieć telekomunikacyjną o dużej szybkości, dużej szerokości pasma, dołączenia wielu programowanych komutatorów telekomunikacyjnych w celu utworzenia me blokującego się systemu komutacyjnego o dużej przepustowości. Przydatność rozwiązania według wynalazku do przekazywania przez sieć informacji dowolnego typu przy dużej szybkości, w postaci łatwej do wykorzystania, umożliwia realizację usług, możliwości lub zasobów związanych z przetwarzaniem głosu dostępnych w danym węźle dla dowolnego portu tego samego lub dowolnego innego węzła. Informacje telekomunikacyjne są przez sieć przekazywane w systemie pakietowym. Ogólnie biorąc, dla informacji komutowanej układowo, informacji do przetwarzania głosu, informacji dacyjnej i konserwacyjnej stosowane są różne struktury pakietowe. Jednak wszystkie pakiety zaopatrzone są w informację sterującą, czyh nagłówek, który zwykle zawiera informację adresową, stanu i inna informację sterującą oraz część z przenoszoną zawartością do przekazywania danych.

Połączenie bezpośredniego dostępu do wszystkich portów i zdolność do przenoszenia informacji w formie pakietowej jest wysoce kompatybilna z pracą w trybie transferu asynchronicznego ΑΊΜ (asynchronous transfer model) sieci SONET. Korzystne jest to, że przepustowość każdego węzła w odniesieniu do przenoszenia informacji przez sieć jest określana niezależnie od pozostałych węzłów. Poza tym dany węzeł musi zawierać tylko ilość pamięci dostateczną do zapewnianie przepustowości komutacyjnej tylko tego węzła, a nie całej przepustowości systemu. Druga sieć skutecznie dubluje maksymalną przepustowość komutacyjną systemu i zapewnia przy tym eliminację błędów w przypadku błędu występującego w pierwszej sieci lub jednym z węzłów

Przedmiot wynalazku objaśniony zostanie w przykładach wykonania na rysunku, na którym fig. 1A i IB przedstawiają schemat blokowy rozbudowywalnego systemu telekomiumkacyjnego, zawierającego międzywęzłową sieć pierścieniową do przekazywania informacji między programowanymi węzłami komutacyjnymi, fig. 1C i 1D przedstawiająschemat blokowy drugiego przykładu międzywęzłowej sieci dwupierścieniowej do przekazywania informacji między programowanymi węzłami komutacyjnymi, fig. 1E przedstawia różne typy pakietów stosowanych do przekazywania informacji przez sieci według fig. 1A do ID, fig. 2A - schemat blokowy programowanego węzła komutacyjnego, do stosowania w systemach według fig. 1A do ID, fig. 2B i 2C przedstawiają schemat blokowy drugiego przykładu programowanego węzła komutacyjnego, do stosowania w systemach według fig. 1A do ID, fig. 3 A, 3B, 3C, 3D i 3E przedstawiająschemat blokowy komutatora węzłowego przedstawionego na fig. 2A do 2C, fig. 3F przedstawia szczegółowy schemat pamięci nadajnika i odbiornika, przedstawionych na fig. 3B i 3C, fig. 4A - funkcje nadawcze i odbiorcze wchodzące w zakres jednego ze sposobów przekazywania informacji przez międzywęzłowe sieci z fig. 1A do ID, fig. 4B - sieci działań ilustrującą szczegółowe etapy przekazywania układowo komutowanej informacji według sposobu przedstawionego na fig. 4A, fig. 4C i 4D przedstawiają szczegółowe etapy przekazywania zarówno układowo komutowanej informacji, jak i pakietowo komutowanej informacji według sposobu przedstawionego na fig. 4A, fig. 4E przedstawia wykres czasowy ilustrujący zależności czasowe między węzłami do przekazywania zarówno układowo komutowanej informacji, jak i pakietowo komutowanej informacji, fig. 5 A - schemat blokowy ilustrujący drugi przykład sposobu przekazywania informacji przez międzywęzłowe sieci z fig. 1A do ID, fig. 5B i 5C przedstawiają sieć działań ilustrującą szczegółowe etapy przekazywania zarówno układowo komutowanej informacji, jak i pakietowo komutowanej informacji według sposobu przedstawionego na fig. 5A, fig. 6A i 6B przedstawiają schemat blokowy systemu ilustrujący sposób utrzymywania łączności w przypadku błędu w jednym z programowanych węzłów komutacyjnych lub części sieci międzywęzłowej rozbudowywalnego systemu telekomunikacyjnego, fig. 7 przedstawia schemat blokowy trzeciego przykładu wykonania wynalazku, który wykorzystuje sieć międzywęzłową do przekazywania informacji

180 237 między jednym lub wieloma programowanymi węzłami komutacyjnymi i jednym lub wieloma węzłami zasobów przetwarzania głosu, fig. 8A i 8B przedstawiają schemat blokowy kolejnego przykładu wykonania wynalazku, który wykorzystuje sieć międzywęzłową do przekazywania informacji miedzy jednym lub wieloma programowanymi węzłami komutacyjnymi a jednym lub wieloma węzłami zasobów przetwarzania głosu, fig. 8C przedstawia schemat blokowy jednego z węzłów zasobów przetwarzania głosu przedstawionego na fig. 8A i 8B, fig, 9A i 9B przedstawiają schemat blokowy kolejnego przykładu wykonania wynalazku, który wykorzystuje programowany węzeł komutacyjny w charakterze mostka między dwiema sieciami międzywęzłowymi, fig. 9C przedstawia schemat blokowy węzła mostkowego z fig. 9 A i 9B, fig. 10A przedstawia schemat blokowy kolejnego przykładu wykonania wynalazku, który wykorzystuje osiem pierścieni do przekazywania informacji między programowanymi węzłami komutacyjnymi, z ukazaniem możliwości dalszej rozbudowy systemu komutacyjnego, a fig. 10B i 10C przedstawiają schemat blokowy' jednego z węzłów z fig. 10A.

Na wstępie objaśniony zostanie bliżej system telekomunikacyjny i sposób przenoszenia spakietowanych informacji między węzłami komutacyjnymi sieci. Na figurach 1A i 1B przedstawiono rozbudowywalny, w pełni programowany telekomunikacyjny system komutacyjny 2. System 2 zawiera sterujące urządzenie nadrzędne 4 i zbiór programowanych komutacyjnych węzłów 6a-6h. Każdy z węzłów 6a-6h zawiera interfejs nadrzędny, który dołączony jest komunikacyjnie do urządzenia nadrzędnego 4 za pośrednictwem sieci lokalnej LAN (local area network), takiej, jak Ethernet, lub przez wielokrotne asynchroniczne łącza telekomunikacyjne RS-238 8. Zamiast łączy LAN/RS-232 8 można stosować inne typy interfejsów jednostka nadrzędna/węzeł. Chociaż pokazano tylko pojedyncze urządzeni nadrzędne 4, zastosowanie łączy LAN 8 do zapewnienia komunikacji jednostka nadrzędna/węzeł umożliwa wielu jednostkom nadrzędnym sterowanie systemem 2 (lub jego częściami) przez skonfigurowanie każdej jednostki nadrzędnej jako klienta a każdego węzła jako serwera. Dla przejrzystości nie przedstawiono na tym rysunku interfejsów nadrzędnych węzłów 6a i 6f-6h.

Każdy z węzłów 6a-6h zawiera cyfrowe interfejsy sieć/linia do połączenia z publiczną komutowaną siecią telefoniczną PSTN 10 (public switched telephone network). Termin sieć telekomunikacji osobistej PCN służy w znaczeniu ogólnym do oznaczenia sieci lub linii, bądź innego interfejsu odmiennego od publicznej sieci PSTN. Również i w tym przypadku, dla przejrzystości nie pokazano interfejsów sieć/linia węzłów 6b-6e Jak to pokazano dla przykładowego węzła 6g, interfejsy sieć/linia kończą albo sieci cyfrowe albo analogowe łącza/linie, lub połączenie obu typów. Interfejsy sieć/hnia danego węzła zawierają odpowiednie interfejsy do realizacji łączności z wykorzystaniem ATM, Sygnalhng System (SS7), ISDN, Tl/robbed bit, El/CAS lub innego protokołu telekomunikacyjnego.

Węzeł 6g, oznaczony jest jako aktywny węzeł nadrzędny 6g i stanowi węzeł nadrzędny A, a węzeł 6h oznaczony jest jako rezerwowy nadrzędny węzeł redundancyjny i stanowi węzeł nadrzędny B. Synchronizacyjna linia odniesienia (REF 1...REF n) odchodzi od aktywnego węzła nadrzędnego 6g dla każdego z pozostałych węzłów komutacyjnych, jakkolwiek niektóre z tych linii dla przejrzystości nie zostały przedstawione. Jak to zostanie obajśmone szczegółowo w związku z fig. 3A do 3E, dowolny z węzłów 6a-6h może być skonfigurowany jako aktywny węzeł nadrzędny albo rezerwowy węzeł nadrzędny. Jednak w określonym czasie występuje jeden, i tylko jeden, aktywny węzeł nadrzędny.

Węzły 6a-6h połączone są razem za pomocą sieci międzywęzłowej 12, która zapewnia szybką szerokopasmową cyfrową łączność między węzłami. Jak to przedstawiono, sieć międzywęzłowa 12 może być implementowana z wykorzystaniem pierścienia, który umożliwia każdemu z węzłów 6a-6h wymianę spakietowanej informacji z każdym innym węzłem obsługiwanym przez sieć międzywęzłową 12. Sieć międzywęzłową 12 można impelementować również z dowolnym spośród wielu innych typów sieci telekomunikacyjnych, włącznie z Ethernet lub innymi typami LANów, radiowymi sieciami telekomunikacyjnymi i PSTN (ATM/SONET). Zastosowanie PSTN dla sieci międzywęzłowej 12 umożliwia rozmieszczenie węzłów na dużych obszarach geograficznych.

180 237

Ogólna struktura pakietu 14 do wymiany informacji w sieci międzywęzłowej 12 składa się z części sterującej 16, części z zawartością 18 i części statusu i sterowania 19. Szczegóły różnych struktur pakietów do przekazywania różnych typów informacji przedstawiono na fig. 1E.

Przy zastosowaniu sieci międzywęzłowej 12, port danego dowolnego węzła może być dołączony do dowolnego innego portu tego samego lub innego węzła w sposób całkowicie meblokujący. W tej korzystnej odmianie wykonania, przy łącznie ośmiu węzłach komutacyjnych 6a-6h połączonych wzajemnie przez sieć międzywęzłową 12, jeżeli wykorzystuje się całą szerokość pasma sieci międzywęzłowej 12 do przekazywania układowo komutowanych danych, to system 2 jest w stanie komutować (8 x 2.048) = 16,384 porty, co odpowiada 8.192 równoczesnym połączeniom dwukierunkowym.

Każdy z węzłów 6a-6h operuje niezależnie w stosunku do kończących się na nim interfejsów sieć/linia. Znaczy to, że dodaje się lub usuwa dowolny węzeł sieci międzywęzłowej 12 bez pogorszenia funkcji lub interfejsów sieć/linia innych węzłów. Poza tym, przepustowość komutacyjna każdego węzła komutacyjnego zostaje określona niezależnie do przepustowości komutacyjnych pozostałych węzłów, co oznacza, że w tej samej sieci międzywęzłowej 12 można łączyć „małe” komutatory z „dużymi”. Tak więc ogólna przepustowość komutacyjna systemu komutacyjnego 2 zostaje zwiększona po prostu przez wprowadzenie dodatkowych węzłów komutacyjnych do sieci międzywęzłowej 12 z pewnymi ograniczeniami odnośnie szybkości transmisji danych w tej sieci, bądź dodatkowych sieci międzywęzłowych 12.

Ogólne działanie systemu komutacyjnego 2 sterowane jest przez urządzenie nadrzędne 4, które zwykle jest zaimplementowane z komputerem osobistym PC (personal Computer), stanowiskiem roboczym, odpornym na błędy lub innym komputerem, na którym działa oprogramowanie aplikacyjne użytkownika. Urządzenie nadrzędne 4 i każdy z węzłów 6a-6h wymienia komunikaty za pośrednictwem łączy LAN/RS-232 8. Tego rodzaju komunikaty są zwykle stosowane do konfigurowania węzłów, jak również funkcji bezpośredniego przetwarzania połączeń kierowania, na przykład zestawiania połączeń i realizacji usług telekomunikacyjnych, to znaczy wykrywania tonów, generacji tonów i łączenia konferencyjnego.

Na figurach 1C i ID przedstawiono rozbudowywalny telekomutacyjny system komutacyjny 17, który jest podobny do systemu 2 z fig. 1A i IB, z tym wyjątkiem, że do utworzenia sieci międzywęzłowej 12 łączącej węzły 6a-6h wykorzystuje się dwa pierścienie. Dla przejrzystości pominięto sieć publiczną PSTN/sieć prywatną 10. Teoretycznie, każdy z tych dwóch pierścieni można uważać za oddzielną sieć międzywęzłową lub też za oddzielne kanały w sieci pojedynczej, ponieważ informacja jest przenoszona między węzłami z wykorzystaniem pierścienia, niezależnie od pozostałych, tym samym skutecznie podwajając maksymalną przepustowość w porównaniu z przepustowością systemu 2. Zastosowanie dwóch pierścieni zapewnia również wykrywanie uszkodzeń systemu 17. Tak więc, przy uszkodzeniu jednego pierścienia, które spowodowałoby nie działanie całego systemu 2 z pojedynczym pierścieniem, drugi pierścień pozwala kontynuować przekazywanie informacji między węzłami, utrzymując system 17 w przynajmniej częściowej zdolności do działania.

Na figurze 1E przedstawiono korzystne przykłady kilku pakietów stosowanych do przekazywania informacji w sieci międzywęzłowej 12. Pakiet układowo komutowanych danych 3 i pakiet przetwarzania głosu 5 zbudowane są podobnie, i każdy zawiera część sterującą w której zawarty jest wskaźnik zajętości BI (busy indicator) z następującą po nim informacją adresową i sterującą. Wskaźnik zajętości jest wykorzystywany do zaznaczenia aktualnego statusu danego pakietu jako albo zajęty (busy) oznaczającego, że pakiet nie może być wykorzystywany przez węzeł do przekazywania informacji, albo wolny (free)

Korzystne jest, jeżeli informacja adresowa zawiera albo adres węzła źródłowego (SRC), z którego pakiet wychodzi, albo adres węzła przeznaczenia (DEST), dla którego pakiet jest przeznaczony, albo obydwa adresy. Korzystne jest, jeżeli każdy adres (źródłowy lub przeznaczenia) zawiera adres sieci, który jednoznacznie identyfikuje konkretnąsieć międzywęzłową. Taka identyfikacja jest niezbędna dlatego, że do połączenia z tą samą lub mną grupą węzłów może być wykorzystywanych wiele sieci międzywęzłowych. Korzystne jest, jeżeli każdy adres (źródłowy

180 237 lub przeznaczenia) zawiera adres węzła, który jednoznacznie identyfikuje konkretny węzeł w konkretnej sieci międzywęzłowej. Dodatkowa informacja adresowa może zawierać jawny adres portu do jednoznacznego identyfikowania konkretnego portu lub grup portów.

Pakiety 315, które przenoszą układowo komutowane dane, wymagają adresów portów, ponieważ takie dane podlegają rozprowadzaniu po wielu węzłach i/lub portach. Jako alternatywa do jawnych adresów portów, które w kontekście dużego systemu komutacyjnego mogą reprezentować tysiące bajtów dodatkowej informacji przenoszonej przez pakiet, wyznacza się korzystnie niejawne adresy portów, przez zachowanie porządku występowania układowo komutowanych danych w zawartości. Na przykład pakiety 3 i 5 mająprzepustowość dostateczną do przenoszenia łącznie 2.048 bajtów układowo komutowanych danych. Kiedy takie bajty umieszcza się w zawartości, to korzystne jest, jeżeli rozmieszcza się je w porządku, który dokładnie odpowiada sekwencji przedziałów czasu w danym węźle. Bajt układowo komutowanych danych, który odpowiada pierwszemu przedziałowi czasowemu (przedział czasu O TS) danego węzła umieszcza się w zawartości jako pierwszy, a za nim pozostałe bajty w porządku sekwencyjnym. Przy takim rozmieszczeniu, dowolny dany węzeł może albo załadować układowo komutowane dane, albo wydzielić dane z zawartości, i po prostu przez zliczenie pozycji konkretnego bajtu względem tego pierwszego bajtu w zawartości, określić dokładnie przedział czasu, któremu bajt odpowiada.

W przeciwieństwie do tego, pakiet 719 nie wymagają zwykle adresów portów, ponieważ informacja przenoszona przez te typy pakietów nie stanowi układowo komutowanych danych.

W części sterującej 16 jest korzystnie zawarta dodatkowa informacja do wyspecyfikowania typu pakietu, długości pakietu, numeru kolejnego pakietu i'innej informacji.

Długość, czyli przepustowość zawartości każdego typu pakietu jest różna, zależnie od tego, który węzeł nadaje dany pakiet. Na przykład, przepustowości zawartości pakietów 3 i 5 są różne, dopóki zapewniają przepustowość dostateczną do przenoszenia układowo komutowanych danych, aż do maksymalnej liczby portów komutowanych lub przetwarzanych w danym węźle Tak więc, jeżeli konkretny węzeł ma możliwość komutacji lub przetwarzania maksimum 2.048 portów, to korzystne jest, jeżeli ten węzeł nadaje pakiety 315 z zawartościąo przepustowości do 2.048 bajtów układowo komutowanych danych. Podobnie, jeżeli inny węzeł ma możliwość przetwarzania 512 portów, to korzystne jest, jeżeli ten węzeł nadaje pakiety 3 i 5 z zawartością o przepustowości do 512 bajtów układowo komutowanych danych.

Korzystne jest, jeżeli po częściach niosących zawartość we wszystkich typach pakietów występuje informacja o statusie i informacja sterująca, która może obejmować sumę kontrolną lub inną informację dla detekcji i korekcji błędów.

Pakiet 7 pakietowe komutowanych danych i pakiet konserwacyjny 9 są zbudowane podobnie (ich długości i przepustowości zawartości są zmienne), z tym wyjątkiem, że te typy pakietów nie przenoszą układowo komutowanych danych lecz, jak to zastanie opisane, przeznaczone są do przenoszenia pakietowe komutowanych danych, które wychodzą z pojedynczego miejsca (źródła) i przeznaczone są do przeniesienia do innego pojedynczego miejsca (przeznaczenia) lub do wielu miejsc (rozsyłania). Części pakietów 7 i 9 odnoszące się do statusu i sterowania zawieraj ąinformacj ę, która wskazuj e, czy węzeł przeznaczenia dla danego pakietu był w stanie przyj ąć pakiet, czym w momencie otrzymania pakietu był zajęty i niezdolny do jego przyjęcia.

Na figurze 2A przedstawiono główne składniki funkcjonalne korzystnego przykładu jednego typu programowanego węzła komutacyjnego, który można zastosować w systemach z fig. 1A do ID. Cyfrowe lub analogowe interfejsy sieć/hnia kończą się na szeregu liniowych kart płytkowego wejścia/wyjścia IO 20. W korzystnym przykładzie wykonania, interfejsy sieć/linia reprezentujące łącznie 2.048 portów mogą być zakończone kartami IO 20 karty hm owej. W razie potrzeby można ewentualnie zastosować nadmiarową kartę IO 22 karty liniowej i redundancyjną magistralę IO 24 dla umożliwienia kontynuowania pracy węzła komutacyjnego w przypadku uszkodzenia jednej z kart IO 20 karty liniowej.

Zbiór kart liniowych sieci cyfrowych T1, E1, J1 lub analogowych 26 kart łącze/linia łączy się z kartami IO 20 karty liniowej za pośrednictwem linii IO 28 karty liniowej LC. Karty liniowe 26 są również interfejsowane z redundancyjnymi magistralami komutacyjnymi 30a i 30b. Rów

180 237 nież w tym przypadku w razie potrzeby można stosować dodatkową redundancyjnąkartę Umową 32, która komunikuje się z redundancyjną kartą 10 22 karty liniowej przez redundancyjne linie LC10 34. Można stosować również inne typy interfejsów sieć/linia, na przykład DS3, SONET lub inne.

Możliwe do zrealizowania za pomocąjednej lub wielu kart 36 wielofunkcyjnej cyfrowej obróbki sygnału MFDSP (multifunctional digital signal processing) sąróżne usługi telekomunikacyjne, takie jak wykrywanie i generacja tonów, łączenie konferencyjne, nagrane komunikaty głosowe, analiza procesu łączenia, rozpoznawanie mowy, kompresja ADPCM i wiele innych Za pomocą co najmniej jednej karty ISDN-24 38 realizuje się usługę pierwotnej oceny ISDN i inne usługi łączności pakietowej. Ewentualnie możliwe jest włączenie redundancyjnych kart MFDSP 361 redundancyjnych kart ISDN-24 38. Szczegóły korzystnej budowy i działania kart MSDSP 36 i redundancyjnych kart ISDN-24 38, jak również magistral 30a i 30b są znane. Zakładając, że węzeł wyposażony jest w jedną lub więcej kart 36 lub 38, konkretny węzeł może pracować w odniesieniu do realizacji różnych usług telekomunikacyjnych, niezależnie od innych węzłów, które nie są tak wyposażone.

Sieciowa pierścieniowa karta 10 40a służy w charakterze interfejsu między parą pierścieni zestawu A, (pierścienie 112), które razem stanowią wyznaczoną sieć międzywęzłową 12a, a komutatorem węzłowym 44a, który stanowi lokalny nadrzędny komutator magistrali. Pierwszy interfejs nadrzędny 42a przenosi całą komunikację między urządzeniem nadrzędnym 4 i węzłem z fig. 2A.

Druga, nadmiarowa karta 10 40b pierścienia czyli sieci, służy jako interfejs między nadmiarową parą pierścieni zestawu B (pierścienie 3 i 4), które razem tworzą drugą sieć międzywęzłową 12b, a nadmiarowym komutatorem węzłowym 44b, który korzystnie ma taką samą strukturę jak komutator węzłowy 44a. Drugi interfejs nadrzędny 42b udostępnia łącze telekomunikacyjne z urządzeniem nadrzędnym 4. Łącze 46 zapewnia łączność między komutatorami węzłowymi 44a i 44b Łącze 46 wykorzystuje się wyłącznie do połączenia komutatora węzłowego, który działa jako nadrzędny komutator lokalnej magistrali, z innym komutatorem lokalnym działającymi jako nadrzędny komutator lokalnej magistrali.

W korzystnym rozwiązaniu, karty liniowe 26 wykonują w czasie rzeczywistym funkcje przetwarzania wymagane przez interfejsy sieć/hnia, w razie potrzeby włącznie z konwersją analogowo-cyfrową. Karty liniowe 26 nadają i odbierają układowo komutowane dane z multipleksem czasowym TDM (time division multiplex) za pośrednictwem magistral komutacyjnych 30a 130b. Każdy z komutatorów węzłowych 44a i 44b, redundancyjnych kart MFDSP 36 i redundancyjnych kart ISDN-24 38, odbiera za pośrednictwem magistral komutacyjnych 30a i 30b, układowo, komutowane dane we wszystkich przedziałach czasowych do wszystkich kart liniowych 26. Każdy z komutatorów węzłowych 44a 144b, kart MFDSP 36 i kart ISDN-24 38 ma możliwość, pod nadzorem jednostki nadrzędnej magistrali lokalnej (to znaczy komutatora węzłowego 44a), nadawania.układowo komutowanych danych do kart liniowych 26, za pośrednictwem magistral 30a i 30b, w określonych przedziałach czasowych Poza tym, każda z magistral komutacyjnych 30a i 3 Ob zawiera magistralę łącza danych wysokiego poziomu HDLC (high level data link control), przez którą jednostki CPU w komutatorach węzłowych 44a i 44b, kart MFDSP 361 kart ISDN-24 38 wymieniają komunikaty sterujące.

Dla wygody, w dalszym ciągu opisu, termin port lokalny w odniesieniu do określonego węzła, jest stosowany jako określenie przedziału czasowego zawierającego układowo komutowane nadawane dane od karty liniowej 26 do wszystkich komutatorów węzłowych 44, kart MFDSP 361 kart ISDN-24 38, albo przedziału czasowego zawierającego dane nadawane od dowolnego komutatora węzłowego 44, karty MFDSP 36 lub karty ISDN-24 38 do karty liniowej 26. Termin port zdalny jest stosowany na oznaczenie, w odniesieniu do określonego węzła, portu lokalnego innego węzła.

W korzystnym przykładzie wykonania, każdy węzeł 6a-6h komutuje czasowo do 20 048 portów lokalnych. Tak więc w tym korzystnym rozwiązaniu, każdy z komutatorów węzłowych 44a i 44b zawiera komutator czasowy do komutacji 2 048 przedziałów czasowych. Pamięć komutacyjna każdego komutatora węzłowego 44a i 44b musi być tylko duża na tyle, aby mieściła

180 237 maksymalną liczbę portów lokalnych, a nie musi odpowiadać przepustowości komutacyjnej całego systemu. Korzystną cechę tego rozwiązania można określić wracając do fig. 1A i IB. Jak juz wspomniano, korzystne wykonanie systemu 2 nadaje się do komutacji ogółem 16.384 portów. Jednak komutator węzłowy 44a w każdym z węzłów 6a-6h musi zawierać tylko pamięć komutacyjną wystarczająco dużą do komutacji 2.048 portów, a nie 16.3 84 portów całego systemu 2. Jest to zestawienie sieci międzywęzłowej 12 i jej zdolności do przekazywania układowo komutowanych danych z jednego węzła do dowolnego innego węzła, które stanowi, w efekcie, drugi stopień komutacji zapewniający dużą ogólną przepustowość systemu 2.

Na figurach 2B 12C przedstawiono drugi rodzaj programowanego węzła komutacyjnego, który bazuje na gotowym komputerze osobistym, korzystnie PC-486 lub jego równoważniku i zawiera urządzenie peryferyjne 48, magistralę ISA (AT) 50 i urządzenie pamięci masowej 52. Komputer PC-486 jest wykorzystywany do pracy z oprogramowaniem aplikacyjnym użytkownika i efektywnie pracuj e j ako urządzenie nadrzędne 4. W odróżnieniu od tego, do dołączenia zewnętrznej jednostki nadrzędnej (na przykład urządzenia nadrzędnego 4 na fig. 1A do ID) dla sterowania węzłem, może służyć opcjonalny interfejs 42a jednostki nadrzędnej. Poza elementami składowymi już zdefiniowanymi w związku z poprzedniąfigurą rysunku, w obecnie prezentowanym przykładzie wykonania zastosowano kilka dodatkowych elementów składowych. Interfejs 54 magistrali zasobów przetwarzania dźwięku zapewnia dwukierunkowąłączność między magistralą komutacyjną 30a i dwiema magistralami przetwarzania dźwięku, magistralą PEB 60 i/lub magistralą MVIP 62. Magistrala PEB 60 i magistrala MVIP 62 stanowią znane, standardowe interfejsy do łączności z dostępnymi w handlu i stosowanymi zasobami 56 i 58, do przetwarzania dźwięku. Na przykład firma Dialogic Corporation z New Jersey wytwarza rodzinę płytek, czyli kart z zasobami do przetwarzania dźwięku wstawionych bezpośrednio w magistralę PEB 60 które mogąbyć wykorzystywane w różnych zastosowaniach, włącznie z pocztą głosową pocztą faksową interaktywną informacją głosową itp.

Szczegółową budowę korzystnej odmiany wykonania komutatora węzłowego 44a przedstawiono na fig. 3 A do 3E. Jednostka centralna CPU 64 z przyporządkowaną pamięcią RAM/ROM połączonajest komunikacyjnie z magistralą adresową CPU 1141 magistralą danych CPU 116. Jednostka centralna CPU 64 połączonajest komunikacyjnie również z magistralą HDLC, która jest częścią magistral komutacyjnych 30a i 30b, a które zależnie od konfiguracji komutatora węzłowego 44a może być również połączona komunikacyjnie z urządzeniem nadrzędnym 4.

Nadajnik danych 66 połączony jest komunikacyjnie z magistralami CPU, adresową i danych, 1141116 i z dwoma układami przenoszenia pakietów 78a i 78b. Nadajnik 66 jest również dołączony w celu odbioru układowo komutowanych danych, do portów lokalnych za pośrednictwem magistrali komutacyjnej 30a (dla przejrzystości pominięto redundancyjną magistralę komutacyjną 30b). Zależnie od trybu pracy, nadajnik 66 może odbierać i czasowo komutować układowo komutowane dane przepływające w kierunku od karty liniowej do komutatora LSDATA, albo może odbierać i komutować czasowo dane przepływające w kierunku od komutatora do karty liniowej SLDATA. Nadajnik 66 zawiera dwie mapy pierścieni 96,98, odpowiadające pierścieniom 1 i 2, lokalny licznik sekwencyjny/mapę 100 i pamięć 102 czteroportowego nadajnika lokalnego.

Odbiornik danych 68 połączony jest komunikacyjnie z magistralami CPU, adresowąi danych, 114 i 116, i z obwodem sterującym 112 do sterowania komutacją przestrzenną którego dane wyjściowe transmitowane sąprzez magistralę komutacyjną30a. Odbiornik 68 łącznie z obwodem sterującym 112 do sterowania komutacją przestrzenną zależnie od jego trybu pracy, wyprowadza układowo komutowane dane, które przepływają albo w kierunku SLDATA albo LSDATA (który jest na przykład przeciwny do kierunku wprowadzania danych do nadajnika 66). Odbiornik 68 zawiera lokalny licznik sekwencyjny/mapę 104, lokalnąmapę 106 przedziału czasowego, pamięć 118 trójportowego lokalnego odbiornika danych pakietowych i sekwencyjną mapę/sterowanie 120.

Szybki odbiornik danych 70a zinterfejsowany jest fizycznie pierścieniem 1 dla odbierania informacji w postaci pakietowej, za pomocą scalonego odbiornika HDPMP-1014, korzystnie firmy Hewlett-Packard Company, który jest układem logicznym ECL (emitter coupled logie - logi

180 237 ki ze sprzężeniem emiterowym). Układ konwersji 72a jest dołączony dla odbierania sygnałów wyjściowych odbiornika 70a i wytwarzania sygnałów wyjściowych, które są kompatybilne z logiką TTL (Transistor - Transistor Logic - logiką tranzystor - tranzystor). Sygnał z wyjścia układu konwersji 72a doprowadzony jest do multipleksera 74a, który przetwarza dane 16-bitowe otrzymane z odbiornika 70a na format 32-bitowy. Sygnał wyjściowy multipleksera 74a podawany jest do pamięci FIFO (First-In-First-Out, pierwszy wchodzący - pierwszym wychodzącym) 76a, układu sterowania pakietem 92a i układu wyboru pierścienia 94. Układ flagi nadawczej XF 90a dołączony jest do układu sterowania pakietem 92a. Wyjście układu FIFO 76a dołączone jest do układu przenoszenia pakietów 78a. Układ demultipleksera 80a, układ konwersji 82a i szybki nadajnik 84a wykonująfunkcje, które są odwrotnością funkcji multipleksera 74a, układu konwersji 72a i odbiornika danych 70a. Korzystne jest, jeżeli nadajnik 84a zaimplementowany jest w układzie scalonym nadajnika HDMP-1012 firmy Hewlett - Packard Company.

Oddzielny identyczny układ stosuje się do zinterfejsowama informacji przekazywanej do lub od pierścienia 2. Do identyfikacji odpowiadających sobie części składowych stosuje się takie same odnośniki liczbowe. Nawiązując do fig. 6A i 6B, w okresach czasu, kiedy komutator węzłowy 44a pracuje w trybie pętlowym, wyjście nadajnika 84b jest faktycznie dołączone do wejścia odbiornika 70a, jakto przedstawiono limąprzerywanąi odnośnikiem 7 la. Podobnie wejście odbiornika 70b jest dołączone do wyjścia nadajnika 84a, ja to wskazano odnośnikiem 7 lb.

Komutator węzłowy 44a zawiera dodatkowe elementy dla funkcji taktowania i synchronizacji, które są zgrupowane razem jako opcje węzła nadrzędnego 65 i opcje lokalnej magistrali nadrzędnej 71. Opcje węzła nadrzędnego 65 zawierają międzywęzłowy układ synchronizacji 67 i generator pierścienia nadrzędnego 69. Układ synchronizacji 67 generuje sygnały odniesienia ref 1 ... ref n, z których każdy doprowadzony jest do jednego z pozostałych węzłów komutacyjnych (patrz fig. 1A do ID). Układ synchronizacji 67 generuje również węzłowy sygnał synchronizacji ramki i główny zegarowy sygnał pierścienia, z których obydwa podawane sądo układów sterowania pakietami 92a i 92b.

Nadrzędne opcje magistrali lokalnej 71 obejmują urządzenie sterowania magistrali lokalnej HDLC 73 i lokalny układ synchronizacji 75. Urządzenie sterowania magistrali lokalnej HDLC 73 połączone jest komunikacyjnie z magistralą adresową i danych, odpowiednio 114 i 116, i generuje ciąg sygnałów sterujących ref 1. . ref n, które są podawane do wszystkich kart (to znaczy, innych komutatorów węzłowych, kart liniowych, kart MFDSP i kart ISDB-24) przyporządkowanych danemu węzłowi dla kontrolowania dostępu do magistrali HDLC.

Lokalny układ synchronizacji 75 odbiera dwa sygnały wejściowe. Jeden sygnał wejściowy jest albo jednym z sygnałów ref 1 ...ref n (jeżeli inny komutator jest skonfigurowany jako węzeł nadrzędny) albo sygnałem ze źródła taktującego pętli (jeżeli inny komutator węzłowy z fig. 3A do 3D sam jest skonfigurowany jako węzeł nadrzędny). Sygnał synchronizacji ramki dla układu 75 otrzymuje się albo z sieci międzywęzłowej (pierścienia) 12, albo z jednego z sygnałów ref 1... refn. Jeżeli układ 75 jest skonfigurowany jako węzeł nadrzędny, to sam generuje sygnał synchronizacji ramki.

Dodatkowe szczegóły odnośnie budowy pamięci odbiornika 108 lub pamięci nadajnika 102 przedstawiono na fig. 3F. Pamięć nadajnika 102 zorganizowana jest w podwójnych bankach 1221 126 komutowanych układowo danych, i podwójnych obszarach stałych, 1241 128. Podobnie, pamięć odbiornika 108 zorganizowana jest w podwójnych bankach 130 i 134 komutowanych układowo danych, i podwójnych obszarach stałych 132 i 136. Podwójne banki komutowanych układowo danych każdej pamięci działają, w połączeniu z ich odpowiednimi mapami i licznikami, na czasowo komutowanych danych. Znaczy to, że w danym przedziale czasowym bajt danych komutowanych układowo wpisywany jest sekwencyjnie w komórkę pamięci w jednym z banków układowo komutowanych danych, natomiast układowo komutowane dane przechowywane w innym banku sąodczytywane selektywnie. Termin selektywnie w niniejszym opisie stosuje się na określenie procesu stosowania adresów dostarczanych przez mapę. Podczas przemiennych okresów czasu 125 ms, role banków układowo komutowanych danych odwracająsię, powodując zmianę przedziałów czasu i realizując komutację czasową.

180 237

Stałe obszary każdej pamięci są zwykle dostępne do zapamiętywania pakietowo komutowanych danych przez jednostkę centralną CPU 64, jakkolwiek ta jednostka CPU 64 ma dostęp do dowolnej komórki w obu pamięciach.

Obecnie objaśnione zostanie konfigurowanie, synchronizacja i imcjalizacja systemu. Przed dokonaniem przeglądu działania komutatora węzłowego 44a, celowe jest wyjaśnienie, w jaki sposób każdy komutator może być skonfigurowany do pracy i za co odpowiada w zakresie synchronizacji i inicjalizacji systemu. W nawiązaniu do fig. 1 A, IB i 3 A do 3E, jasnym jest, że każdy programowany komutacyjny węzeł 6a-6h musi zawierać przynajmniej jeden, choć może zawierać więcej niż jeden, komutator węzłowy 44a. Ogólnie biorąc, należy brać pod uwagę dwa typy synchronizacji: synchronizacja sieci międzywęzłowej i synchronizacja sieci PSTN, czyli sieci publicznej.

Korzystne jest, jeżeli każdy komutator międzywęzłowy 44a jest konfigurowany programowo do działania w charakterze, po pierwsze połączonego węzła nadrzędnego i jednostki nadrzędnej magistrali lokalnej, po drugie wyłącznie jednostki nadrzędnej lokalnej magistrali, albo po trzecie ani węzła nadrzędnego ani jednostki nadrzędnej lokalnej magistrali, lecz po prostu komutatora standardowego. Reguły konfigurowania są następujące. Dla każdej sieci międzywęzłowej 12 w danym dowolnym czasie konieczny jest jeden, i tylko jeden komutator węzłowy, który działa jako węzeł nadrzędny. Każdy komutator węzłowy działający jako węzeł nadrzędny może również działać jako urządzenie nadrzędne lokalnej magistrali dla tego węzła. W dowolnym węźle konieczny jest w danym dowolnym momencie jeden, i tylko jeden komutator węzłowy, który działa jako urządzenie nadrzędne lokalnej magistrali dla tego węzła. Ponadto, w danym węźle, w danym dowolnym czasie, może występować co najmniej jeden z komutatorów węzłowych działających w charakterze komutatorów standardowych.

Komutator węzłowy działający w charakterze węzła nadrzędnego odpowiada po pierwsze, za interfejs do sieci PSTN dla pętlowego źródła taktowania (za pośrednictwem układu 75) dla synchronizacji bitowej w sieciach cyfrowych PSTN, po drugie za generację pakietów konserwacyjnych o zasięgu systemowym, które wykorzystują wszystkie pozostałe węzły do synchronizacji ramki z sieciami cyfrowymi PSTN (na podstawie sygnału węzłowej synchronizacji ramki generowanego przez układ 67), po trzecie za generacje źródłowego zegara (ref 1 ...ref n) odniesienia do komutacji, dla synchronizacji bitowej wszystkich węzłów nie-nadrzędnych, po czwarte za opcjonalne nadawanie nadrzędnego sygnału ramki ref 1 ...ref n, po piąte za generacjęnadrzędnego zegara dla sieci międzywęzłowej (nadrzędny zegar dzwonienia), po szóste za przerwanie generacji zegara sieci (pierścienia) oraz po siódme za utrzymywanie niezakłóconej integralności sieci międzywęzłowej.

Komutator węzłowy działający w charakterze jednostki nadrzędnej lokalnej magistrali odpowiada po pierwsze za interfejs do pętlowego źródła taktowania sieci PSTN, po drugie za odbieranie pakietów konserwacyjnych o zasięgu systemowym, generowanych przez węzeł nadrzędny dla synchronizacji ramki z sieciami cyfrowymi PSTN (na podstawie sygnału-węzłowej synchronizacji ramki generowanego przez układ 67), po trzecie za łączność z jednostką nadrzędną, po czwarte za łączność ze wszystkimi pozostałymi kartami w węźle (innymi komutatorami węzłowymi, kartami liniowymi, kartami MFDSP i kartami ISDB-24) przez magistralę HDLC (sterowaną przez sygnały sterujące 1 ...n z urządzenia do sterowania HDLC 73) oraz po piąte za generację sygnałów węzłowych, sygnału zegara węzłowego i ramki dla wszystkich pozostałych kart w węźle (zegara magistrali lokalnej i sygnałów synchronizacji ramki lokalnej magistrali z układu 75)

Komutator węzłowy działający w charakterze komutatora standardowego odpowiada za odbieranie sygnałów zegara lokalnej magistrali i sygnałów synchronizacji ramki jednostki nadrzędnej lokalnej magistrali.

Węzeł nadrzędny odpowiada za micjalizację o skonfigurowanie systemu, co obejmuje sprawdzenie integralności i gotowości do pracy sieci międzywęzłowej 12, i opcjonalnie albo przydzielenie adresu węzłowego każdemu węzłowi albo odpytanie węzłów w celu określenia adresów przyznanych im uprzednio. Po przydzieleniu lub określeniu adresu węzła, węzeł nadrzędny może odebrać informację z tego węzła (to znaczy, z użyciem pakietów konserwacyjnych w sieci

180 237 międzywęzłowej 12) dla otrzymania informacji konfiguracyjnej, na przykład typu węzłowego, typów interfejsów i/łub protokołów PSTN, przepustowości komutacyjnej i innych informacji Węzeł nadrzędny może również odpowiadać za wykonywanie funkcji konserwacyjnych i administracyjnych. Poza tym, jeżeli do zaimplementowania sieci międzywęzłowej wykorzystuje się wiele pierścieni, to węzeł nadrzędny może przydzielać każdemu węzłowi do nadawania i odbioru pakietów konkretny pierścień.

Obecnie zostaną omówione zasady działania systemu komutacyjnego 17 z dwoma pierścieniami, w odniesieniu do fig. 1C, 1D13 A do 3F. Najpierw bierze się pod uwagę sposób przenoszenia komutowanych danych. Tu zakłada się, że system komutacyjny 17 został już zainicjalizowany.

Dane LSDATA (lub SLDATA), które są wprowadzone do pamięci 102 nadajnika reprezentują bajty układowo komutowanych danych dla portów lokalnych obsługiwanych przez dany węzeł. Te bajty wpisane są sekwencyjnie do banków 1221126 układowo komutowanych danych. Przepustowości tych banków danych efektywnie wyznaczają maksymalną liczbę przedziałów czasowych, które mogąbyć komutowane czasowo przez komutator węzłowy 44a. Zakłada się, że każdy z banków danych ma przepustowość 2.048 bajtów, co znaczy, że przez pamięć 102 nadajnika może być komutowanych czasowo maksimum 2 048 portów lokalnych.

W celu uczynienia tych lokalnych układowo komutowanych danych, przechowywanych w pamięci 102, dostępnymi dla każdego innego węzła obsługiwanego przez sieć międzywęzłową 12, można zastosować jeden z dwóch sposobów. W pierwszym sposobie, nadajnik 66 i układ przenoszenia pakietów 78a (zakłada się, że pierścieniem przydzielonym do tego węzła dla nadawania pakietów jest pierścień 1) formują pakiet, którego zawartość jest pusta, co znaczy, że zawartość nie zawiera układowo komutowanych danych, z wyjątkiem danych z portów lokalnych, które są dołączone do innych portów lokalnych, lecz która ma przepustowość dostateczną do przetrzymywania do 2.048 bajtów układowo komutowanych danych. Następnie nadajnik 84a nadaje ten pusty pakiet. Przy założeniu, że pusty pakiet jest nadawany przez węzeł 6c, węzeł 6d musi być pierwszym węzłem do odebrania tego pakietu, to znaczy, pierwszy węzeł sąsiedni w kierunku przepływu wokół pierścienia jest pierwszym węzłem do odebrania tego pustego pakietu.

W węźle 6d pusty pakiet zostaje odebrany przez odbiornik 70a i ewentualnie przepuszczony do układu przenoszenia pakietów 78a. Układ przenoszenia pakietów 78a odbiera układowo komutowane dane, które są selektywnie odczytywane z banków układowo komutowanych danych 122 i 126 w odpowiedzi na podanie adresów przez mapę (pierścienia 1) 96. Innymi słowy mapa 96 pierścienia, na podstawie adresów i zapewnianego przez nią sterowania, powoduje, że poszczególne bajty (bądź też wszystkie bajty albo żaden z bajtów) lokalnych układowo komutowanych danych zmagazynowanych w bankach 1221126 odczytywane są selektywnie z tych banków i przechodzą do układu 78a przenoszenia pakietów. Podobny proces odbywa się równolegle z mapą (pierścienia 2) 98, pamięcią 102 i układem przenoszenia pakietów 78b.

Układ przenoszenia pakietów 78a wstawia odebrane przez siebie lokalne układowo komutowane dane, w zawartości odebranego pustego pakietu podczas przechodzenia tego pakietu do nadajnika 84a dla nadania do następnego węzła sieci międzywęzłowej 12. Proces ten powtarza się, tak że kolejno każdy z pozostałych węzłów ma możliwość wstawienia swoich własnych lokalnych układowo komutowanych danych w zawartość pakietu, który wyszedł z węzła 6c. Jeżeli konkretny węzeł nie ma lokalnych układowo komutowanych danych do wstawienia w zawartość, to odebrany pakiet przechodzi niezmieniony do następnego węzła. Na koniec pakiet, który został wysłany pusty przechodzi przez cały pierścień który został nadany i wraca pełny do węzła z którego został nadany (wygenerowany). W tym węźle, układowo komutowane dane z zawartości pełnego pakietu przechodzą przez układ selektywny 94 pierścienia, zostają sekwencyjnie wpisane do pamięci odbiornika 1081 następnie poddane komutacji czasowej jako dane LSDATA lub SLDATA. Sposób ten nazywa się Wysłany pusty/Wracający pełny (EmptySend/Full Return) czyli w skrócie sposobem ESFR.

Sposób ESFRjest cykliczny, tak że kolejno każdy węzeł nadaje pusty pakiet i odbiera pełny pakiet zwrotny (w przyporządkowanym do węzła pierścieniu), umożliwiając skuteczne przekazanie lokalnych układowo komutowanych danych z dowolnego portu dowolnego węzła do do

180 237 wolnego innego portu tego samego lub innego węzła. Korzystne jest, jeżeli wszystkie układowo komutowane dane są przesyłane w ciągu mniej, niż 125 ms w celu uniknięcia utraty próbek. Jak to objaśniono poniżej, jest oczywiste, że sposób ESFRmoże być wykorzystywany do rozsyłania, czyli przenoszenia informacji wychodzącej z jednego portu do więcej niż jednego portu.

W przypadku drugiego sposobu, w każdym węźle z kolei generuje się (nadaje) pakiet, którego zawartość jest przy wysyłaniu pełna, lecz pusta po powrocie. Zatem skrócona nazwa tego sposobu brzmi Wysłany pełny/Wracający pusty, czyli sposób FSER (Fuli Send/Empty Return). W sposobie FSER, wszystkie lokalne układowo komutowane dane zmagazynowane w bankach 1221126 układowo komutowanych danych pamięci 102 nadajnika odczytywane są kolejno i podawane do układu przenoszenia pakietów. Buduje się pakiet pełny, którego zawartość mieści wszystkie z lokalnych układowo komutowanych danych dla danego węzła. Ten pełny pakiet jest nadawany przez nadajnik 84a i odbierany przez pierwszy węzeł sąsiedni. Dane z zawartości są wydzielane selektywnie i przepuszczane, za pośrednictwem układu 94 wyboru pierścienia, do odbiornika 68. Te dane następnie są selektywnie wpisywane do banków 1301134 danych pamięci 10 odbiornika. Proces ten się powtarza aż do odebrania nadawanego przez każdy węzeł, pełnego pakietu przez wszystkie inne węzły i osiągnięcia tym samym ogólnego rezultatu w postaci odblokowania lokalnych układowo komutowanych danych wychodzących z dowolnego portu w każdym węźle, dla efektywnego przeniesienia do dowolnego innego portu tego samego lub innego węzła.

Poza przenoszeniem układowo komutowanych danych między węzłami, sieć międzywęzłowa 12 może również być wykorzystywana do przekazywania pakietowo komutowanych danych. Przykładem pakietowo komutowanych danych są dane konserwacyjne, czyli informacj a niezbędna do sterowania samego systemu komutacyjnego, pakietów Χ.25, LAPB lub LAPD Pakietowo komutowane dane pojawiają się na wyjściu układu wyboru pierścienia 94, lecz są wpisywane do pakietowej pamięci odbiornika 118, zamiast do pamięci 108. Po zapamiętaniu w pamięci 118 pakietowo komutowane dane dostępne są dla jednostki centralnej CPU 64 poprzez magistralę danych 116.

Obecnie w odniesieniu do fig. 3 A do 3E, 4A14B zostaną opisane dalsze szczegóły sposobu ESFR. Sieć działań fig. 4B reprezentuje kroki wykonywane równolegle w każdym węźle przez układy sterowania pakietami 92a i 92b tego węzła, układy przenoszenia pakietów 78a i 78b i związane z mmi środki. Należy mieć na uwadze, że kiedy stosuje się sposób ESFR, to puste pakiety nadawane są tylko w jednym pierścieniu i odbierane też tylko w jednym pierścieniu (przydzielonym przy micjahzacji). W tym przykładzie zakłada się, że węzeł 6i na fig. 4A przygotowuje pusty pakiet do nadawania przez sieć międzywęzłową 12 dla gromadzenia układowo komutowanych danych z innych węzłów, włącznie z węzłem 6j.

Proces zaczyna się od startu w kroku resetowania 138, który jest stanem, w którym węzeł w zasadzie oczekuje na nadejście ramki (która zawiera pakiet) w sieci międzywęzłowej 12. W kroku 140 dokonuje się określenia, czy został wykryty początek ramki. Jeżeli nie wykryto początku ramki, proces wraca do startu 138. Jeżeh przeciwnie, wykryto początek ramki co oznacza, że przez węzeł 6i został odebrany pakiet, to następuje sprawdzenie zawartości pakietu w celu stwierdzenia, w kroku 142, czy pakiet jest zajęty Status zajętości, lub mezajętości (wolny) pakietu wskazuje wskaźnik zajętości BI w części sterującej pakietu (fig. 1E). Jeżeh pakiet nie jest zajęty, co oznacza, że jest wolny do wykorzystania przez węzeł 61, proces przechodzi do kroku, w którym dokonuje się określenia, czy okno układowo komutowanych danych (CSD) jest otwarte dla węzła 6i. Okno CSD oznacza wyznaczony okres czasu, któryjest przydzielony do wszystkich węzłów dla nadawania pustych pakietów układowo komutowanych danych.

Jeżeli okno CSD nie jest otwarte, co znaczy, że czas nie jest odpowiedni do nadawania przez węzeł 6i pakietu pustego dla układowo komutowanych danych, to proces wraca do startu 138. Jeżeli okno CSD jest otwarte, to proces przechodzi dalej do kroku 146, w którym węzeł 6i rozpoczyna proces nadawania pakietu przez wysłanie słowa sterującego zajęty przez sieć międzywęzłową 12, w celu przejęcia sterowania pakietem. Następnie, w kroku 150, węzeł 6i kontynuuje proces nadawania pakietu pustego przez sieć międzywęzłową 12. Należy jednak zauważyć, że w kroku 148

180 237 musi wstawić lokalne dane połączeniowe (jeżeli są) w zawartość pustego pakietu podczas trwania transmisji. Termin lokalne dane połączeniowe odnosi się do układowo komutowanych danych, które zarówno wychodzą z, jak i przeznaczone są dla tego samego portu lokalnego, co najmniej jednego, danego węzła, który wysyła pusty pakiet Innymi słowy, lokalne dane połączeniowe są to układowo komutowane dane przeznaczone do komutacji z jednego portu lokalnego na inny port lokalny tego samego węzła przez sieć międzywęzłową 12. Tak więc w niniejszym przykładzie, jeżeli węzeł 6i ma jakieś porty lokalne, które połączone są ze sobą nawzajem, to układowo komutowane dane dotyczące tych portów zostaną w kroku 148 wstawione w zawartość pustego pakietu. W wyniku tego, węzeł 6i (lub dowolny inny węzeł) nadaje lokalne dane połączeniowe do siebie samego. Następnie, w kroku 152, ustawiana jest flaga nadawania XF 90a (fig. 3 A) służąc za przypomnienie dla węzła 6i, że nadał pusty pakiet w sieci międzywęzłowej 12 i że w przyszłości powinien otrzymać zwrot pakietu pełnego.

Następnie, proces wraca do startu 138, aby zaczekać na otrzymanie innej ramki. Po wykryciu początku innej ramki i określeniu, że pakiet w ramce jest zajęty (nie wolny), proces przechodzi dalej do kroku 154, gdzie odbywa się określenie czy ustawiona jest flaga nadawania. Jeżeli flaga nadawania XF nie jest ustawiona, co znaczy, że pakiet, który został dopiero co odebrany, pochodzi z innego węzła, a proces przechodzi do etapu 162, gdzie informacja adresowa zawarta w części sterującej pakietu jest sprawdzana dla określenia źródłowego (węzłowego) pakietu. Tak więc, na przykład, gdyby węzeł 6j rzeczywiście odbierał pusty pakiet nadawany przez węzeł 61, to proces przeszedłby dalej, do kroku 162, ponieważ flaga nadawania 6j-tego węzła nie byłaby ustawiona. W tym momencie, węzeł 6j do zawartości pakietu musi wstawić odpowiednie układowo komutowane dane. W tym przykładzie odpowiednie układowo komutowane dane są danymi dotyczącymi dowolnego z lokalnych portów węzła 6j-tego, które już są (lub mają zaraz być) dołączone do któregoś z lokalnych portów węzła 6i-tego. Jak to pokazano na fig. 4A, przeprowadza się to za pomocą jednostki centralnej CPU 64 w węźle 6j wpisując dane adresowe i sterujące w jedną z map adresowych 96, 98, tak, że w zawartość odebranego pakietu w kroku 164 wpisywane są selektywnie odpowiednie układowo komutowane dane. Ten krok stanowi rozpoczęcie drugiego etapu komutacji (Węzeł ZWęzłem) wykonywanej przez system 17. W części dotyczącej statusu i sterowania pakietu w kroku 165 zostaje umieszczona informacja o stanie błędu

Następnie, w normalnych okolicznościach, już pełny pakiet zwrotny zostaje odebrany przez węzeł 6i. Jeżeli takjest, to proces przechodzi dalej w krokach 138,1401 142, do kroku 154, gdzie ponownie dokonuje się określenia (tym razem przez węzeł 6i) statusu flagi nadawania. Ponieważ węzeł 61 uprzednio ustawia swojąflagę nadawania (w kroku 152, kiedy nadawał pusty pakiet), to ten węzeł stwierdza, że flaga rzeczywiście jest ustawiona. W kroku 156, wskaźnik zajętości w części sterującej pakietu zmienia się, tak, że pakiet po przejściu do następnego węzła, jest wolny i może być wykorzystywany przez inny węzeł. Układowo komutowane dane mieszczące się w zawartości i składające się z pewnych lokalnych danych połączeniowych wstawionych w kroku 148 wraz z wszystkimi układowo komutowanymi danymi, które zostały wstawione przez każdy inny węzeł (włącznie z węzłem 6j), są następnie sekwencyjnie wpisywane do pamięci odbiomiaka 108. Na koniec, w kroku 160 następuje skasowanie flagi nadawania, a w kroku 161 przed powrotem procesu do startu 138 odbywa się sprawdzenie informacji stanu błędu. Kiedy układowo komutowane dane są ostatecznie wyprowadzane z komutacją czasową z pamięci 108, poddawane są przetwarzaniu przez układ wyszukiwania charakterystyki zmienności 110, który działa w sposób konwencjonalny realizując konwersję z charakterystyki A na charakterystykę μ lub na odwrót.

Na figurach 4C i 4D przedstawiono przykład wykonania sposobu ESFR, w którym między węzłami można przekazywać zarówno układowo komutowane dane jak i pakietowo komutowane dane. Wstępne kroki sątakie same, jak przedstawione na fig. 4B Jednak należy zauważyć, że w kroku 144 przy stwierdzeniu przez konkretny węzeł, że okno CSD me jest otwarte, co znaczy, że jego układowo komutowane dane zostały juz nadane (w bieżącej ramce 125 ms), proces postępuje do kroku 155 zamiast wrócić natychmiast do startu 13 8. W kroku 155 następuje sprawdzenie, czy pusty pakiet danych, który będzie wykorzystywany do gromadzenia pakietowo komutowanej

180 237 informacji z innych węzłów, jest gotów do nadawania, i czy gotowa jest pamięć odbiornika. Jeżeli pusty pakiet danych nie jest gotów, albo pamięć odbiornika jest całkowicie zapełniona (nie gotowa), to proces wraca do startu 138. W przeciwnym przypadku, proces postępuje dalej do kroku 157, w którym zmieniona zostaje informacja w części dotyczącej sterowania tego pakietu w celu oznaczenia, że pakiet jest pusty. Pusty pakiet jest następnie w kroku 159 nadawany, następuje ustawienie flagi nadawania w kroku 161, i proces wraca do startu 138.

Po odebraniu następnej ramki, proces przechodzi dalej w krokach 138, 140 i 142. Jeżeli odebrany pakiet (wewnątrz ramki) jest oznaczony jako zajęty, to proces przechodzi dalej do kroku 154, gdzie sprawdza się stan flagi nadawania. Jeżeli flaga nadawania jest ustawiona, co oznacza, że węzeł odbierający ten pakiet uprzednio nadawał albo pakiet pusty dla gromadzenia pakietowo komutowanych danych (w krokach 159,161) albo pakiet pusty dla gromadzenia układowo komutowanych danych (w krokach 148-152), a następnie proces przechodzi do kroku 166, gdzie dokonuje się określenia, jakiego typu pakiet został właśnie odebrany, znów przez sprawdzenie informacji w części sterującej pakietu. Typ pakietu wskazuje, czy w zawartości pakietu znajdują się układowo komutowane dane, pakietowo komutowane dane, czy ewentualnie inne typy danych, na przykład dane przetwarzania dźwięku lub dane konserwacyjne. Jeżeli pakiet należy do typu przenoszącego układowo komutowane dane, to proces przechodzi dalej krokami 158 i 160, już opisanymi w związku z fig. 4B. Jeżeli pakiet jest typu przenoszącego pakietowo komutowane dane, to proces przechodzi dalej do kroku 168, gdzie odbywa się sprawdzenie, czy pakiet jest pełny. Jeżeli pakiet nie jest pełny, znaczy to, że żaden inny węzeł nie miał do wysłania żadnych pakietowo komutowanych danych (przynajmniej podczas okresu czasu, potrzebnego na przejście pakietu przez sieć) do węzła, który pierwotnie nadał (i właśnie odebrał) ten pakiet. W takim przypadku, flagę nadawania się kasuje w kroku 171 i proces wraca do startu 138. .

Jeżeli jednak w kroku 168 stwierdzono, że pakiet jest pełny, to proces przechodzi do kroku 170, gdzie następuje inkrementacja licznika bufora. Następnie pakiet zostaje skopiowany do pamięci 118 odbiornika pakietów danych (fig. 3C), gdzie zostaje zmagazynowany tymczasowo w oczekiwaniu na dalsze przetwarzanie. Następnie w kroku 174 zostaje skasowana flaga nadawania. Na koniec, w kroku 176 jednostka centralna CPU 64b zostaje powiadomiona przerwaniem o nadejściu pakietu pakietowo komutowanych danych.

W nawiązaniu do etapu 154, jeżeli stwierdzi się, że flaga nadawania nie jest ustawiona, co znaczy, że pakiet, który został dopiero co odebrany, pochodzi z innego węzła, to proces przechodzi do kroku 162, gdzie podobnie jak w kroku 166 dokonuje się określenia typu pakietu. Jeżeli pakiet należy do typu przenoszącego układowo komutowane dane, to proces przechodzi przez kroki 162,164 i 165 jak na fig. 4B. Jeżeli pakietjest typu przenoszącego pakietowo komutowane dane, to proces przechodzi dalej do kroku 188, gdzie odbywa się sprawdzenie, czy pakietjest pusty. Jeżeli pakiet nie jest pusty, co znaczy, że inny węzeł już zapełnił zawartość, to proces przechodzi do następnego węzła i proces wraca do startu 138.

Natomiast, jeżeli pakietjest pusty co znaczy, że został pierwotnie nadany jako pusty, przez inny węzeł dla gromadzenia pakietowo komutowanych danych i żaden inny węzeł nie zapełnił jeszcze zawartości, to proces przechodzi do kroku 190, w którym węzeł, który odebrał pakiet sprawdza, czy ma on pakietowo komutowane dane do wysłania do węzła, który pierwotnie nadał pakiet Jeżeli me, pusty pakiet przechodzi do następnego węzła i proces wraca do startu 138. Jeżeli tak, to pakiet w kroku 162 zostaje oznaczony jako pełny, pakietowo komutowane dane zostają w kroku 194 wstawione w zawartość i pełny pakiet zostaje nadany w korku 194 do następnego węzła.

Na figurze 4E przedstawiono wykres taktowania ilustrujący korzystny przykład przydzielania pasma międzywęzłowej sieci 12 dla umożliwienia przekazywania zarówno układowo komutowanych danych, jak i pakietowo komutowanych danych przez wszystkie węzły. W tym przykładzie transferów danych przez sieć międzywęzłową dokonuje się w ramkowanych oknach, z których każde trwa 125 ms. Korzystne jest stosowanie okresu 125 ms, gdyż odpowiada on prędkości próbkowania (8 kHz) najczęściej wykorzystywanych protokołów sieciowych, co znaczy, ze wartości układowo komutowanych danych mogą zmieniać się co 125 ms. Zatem wymagając aby wszystkie transfery międzywęzłowe układowo komutowanych danych odbywały się w

180 237 ciągu mniej, niż 125 ms, sieć międzywęzłowa 12 zapewnia, że wszystkie te dane zostająprzekazane przed wszelką zmianą wartości. Umożliwia to również asynchroniczną względem sieci PSTN (lub sieci telekomunikacji osobistej) 10 współpracę sieci międzywęzłowej 12.

W każdym ramkowanym oknie, około jednej drugiej dostępnego czasu (to znaczy, 62,5 ms) jest przydzielane wszystkim węzłom w sposób cykliczny, w celu przekazywania układowo komutowanych danych do innych węzłów. Takie transfery mogą się odbywać z zastosowaniem albo sposobu ESFR, albo FSER, albo obydwóch, i mogą obejmować dowolny typ pakietowo komutowanych danych przenoszących dany pakiet (lub nawet układowo komutowanych danych, które wykorzystywane są do innych celów), włącznie z pakietami 5,7 i 9 z fig. 1E. Czas pozostający w każdym oknie przydziela się węzłom do przenoszenia pakietowo komutowanych danych (jeżeli są) do innych węzłów. Należy zauważyć, że układowo komutowanym danym nadaje się priorytet, ponieważ wszystkie takie dane z wszystkich węzłów są przenoszone przed tym, kiedy mogą zostać przeniesione jakiekolwiek pakietowo komutowane dane.

Sposób ESFR można również wykorzystywać do rozsyłania układowo komutowanych dany do wielu portów tego samego węzła lub przez wiele węzłów. Na przykład, jeżeli sąlokalne układowo komutowane dane, które przeznaczone są do rozsyłania do wielu portów lokalnych, czyli przenoszenia informacji wychodzącej z jednego portu do więcej niż jednego portu, to po prostu w kroku 148 wstawia się do zawartości pustego pakietu wielokrotne kopie tych danych (fig. 4B 14C). Innymi słowy, przeznaczone do rozsyłania wielokrotne kopie bajtu danych są selektywnie rozmieszczane w zawartości na pozycjach odpowiadających portom lokalnym wyznaczonym do odbioru rozsyłu. Podobnie, jeżeli do rozsyłania przeznaczone są układowo komutowane dane z portu zdalnego, to w kroku 164 wstawia się ich wielokrotne kopie na odpowiadaj ące wyznaczonym portom pozycje w zawartości (zawartościach), to znaczy, potrzebny jest jeden pakiet/zawartość dla każdego węzła, który ma port wyznaczony do odbioru rozsyłu.

Podsumowując, jak to zaobserwowano na fig. 4A, przy stosowaniu do przenoszenia danych sposobu ESFR, każdy węzeł cyklicznie nadaje pusty pakiet dla zgromadzenia danych z wszystkich innych węzłów obsługiwanych przez sieć międzywęzłową 12. Po odebraniu pustego pakietu nadanego przez inny węzeł, każdy węzeł działa selektywnie odczytując dane z jednej ze swoich pamięci i umieszczając je w zawartości pustego pakietu. Kiedy ten już pełny pakiet na koniec powraca do węzła, który go nadał, dane znajdujące się w zawartości zostają sekwencyjnie wpisane do jednej z pamięci odbiorników węzła. Ten krok oznacza zakończenie drugiego etapu komutacji (jednokierunkowo węzeł do węzła) realizowanej przez system.

W odniesieniu do fig. 5A do 5C zostaną obecnie opisane dodatkowo szczegóły sposobu FSER w kontekście korzystnej odmiany wykonania sposobu mieszanego ESFR/FSER, w którym do transferu pakietowo komutowanych danych wykorzystuje się sposób FSER, a do transferu układowo komutowanych danych wykorzystuje się sposób ESFR Dla zwiększenia przejrzystości, części fig. 5B i 5C, które reprezentują sposób FSER obrysowane są liniami przerywanymi. Części fig. 5B15C, które reprezentują sposób ESFR znajdują się poza liniami przerywanymi i sąidentyczne do kroków z fig. 4C i 4D, które oznaczono takimi samymi odnośnikami.

W kroku 144, jeżeli stwierdzono, że okno CSD nie jest otwarte, co znaczy, ze czas nie jest odpowiedni do zbierania układowo komutowanych danych z innych węzłów, to proces przechodzi dalej do kroku 196, w którym stwierdza się, czy pełny pakiet danych (zawierający pakietowo komutowane dane) jest gotów do nadawania do innego węzła Jeżeli nie, to proces wraca do startu 138 w celu oczekiwania na nadejście innej ramki. Jeżeli pakiet danych jest gotów, co znaczy że zawartość pakietu załadowana jest pakietowo komutowanymi danymi i w sterującej części pakietu został umieszczony odpowiedni adres węzła przeznaczenia, pakiet w kroku 198 zostaje oznaczony jako pełny. Pełny pakiet danych zostaje następnie w kroku 200 nadany. Następnie w kroku 202 zostaje ustawiona flaga nadawania i proces wraca do startu 13 8 w celu oczekiwania na nadejście innej ramki.

Należy zauważyć co się zdarzy, kiedy pełny pakiet danych, który został nadany przez jeden węzeł zostaje odebrany przez inny węzeł. Proces przechodzi krokami 138,140 i 142 do kroku 154, gdzie odbywa się sprawdzenie, czy jest ustawiona flaga nadawania węzła odbiorczego. Jeżeli ta flaga nie jest ustawiona, co znaczy, że pakiet pochodzi z innego węzła, proces przechodzi do kroku

180 237

182, w którym stwierdza się, w mniejszym przykładzie, że pakiet zawiera pakietowo komutowane dane, a me dane komutowanych układowo. Następnie w kroku 214, następuje sprawdzenie adresu przeznaczenia pakietu w celu stwierdzenia, czy węzeł odbiorczy jest wyznaczonym adresem pakietu. Jeżeli me, to proces wraca do startu 138. Jeżeli tak, to węzeł odbiorczy w korku 216 sprawdza czy pamięć 118jego odbiornika pakietów (fig. 3A) jest gotowa na przyjęcie pakietu. Jeżeli pamięć 118 nie jest gotowa na przyjęcie (na przykład ponieważ jest całkowicie zapełniona), to proces przechodzi do kroku 220, gdzie następuje wstawienie informacji w część pakietu dotyczącą statusu i sterowania w celu zasygnalizowania, że węzeł był zajęty i nie był w stanie odebrać pakietu. Proces następnie wraca do startu 138.

W przeciwnym przypadku, w kroku 216, jeżeli pamięć 118 jest gotowa na przyjęcie pakietu, to proces przechodzi do kroku 218, gdzie następuje skopiowanie pakietu do tej pamięci. Następnie, w kroku 222 jednostka centralna CPU 64b zostaje powiadomiona przerwaniem o nadejściu pakietu pakietowo komutowanych danych.

Na koniec rozpatrzona zostanie sytuacja, kiedy pełny pakiet danych wraca do węzła, który go nadał. W tym przypadku, proces przechodzi od korku 138 do korku 154, w którym następuje sprawdzenie, czy flaga nadawania bloku odbiorczego jest rzeczywiście ustawiona. W kroku 156 zostaje zwolniony wskaźnik zajętości pakietu (zmieniony na wolny), po czym w kroku 166 następuje sprawdzenie, jaki typ danych pakiet zawiera. W niniejszym przykładzie, pakiet zawiera pakietowo komutowane dane, tak że proces dochodzi do kroku 204, gdzie skasowana zostaje flaga nadawania. Następnie, w kroku 206 odbywa się określenie, na podstawie informacji zawartej wewnątrz części pakietu dotyczącej statusu i sterowania, czy węzeł, do którego pakiet został zaadresowany był zajęty. Jeżeli tak, co znaczy, że pakiet me został przyjęty przez węzeł przeznaczenia, to proces wraca do startu 138 w celu dokonania następnej próby dostarczenia pakietu do miej sca przeznaczenia. Jeżeh me, to pamięć paki etów w nadajniku (stałe obszary 124 i 12 8 na fig. 3F) w kroku 208 oznaczana jest jako pusta. Następnie w kroku 210 określa się, czy pakiet został przyjęty przez węzeł, do którego był zaadresowany. Jeżeli tak, to proces wraca do startu 138. Jeżeh nie, to w korku 212 następuje zgłoszenie błędów, przed powrotem do startu 138.

Sposób FSER można wykorzystywać do przenoszenia układowo komutowanych danych, jak również pakietowo komutowanych danych. Kiedy mająbyć przenoszone układowo komutowane dane, to każdy węzeł z kolei nadaje pełny pakiet, którego zawartość jest wypełniona układowo komutowanymi danymi (dla wszystkich portów lokalnych), które są odczytywane sekwencyjnie z pamięci 102 nadajnika. Kiedy dany węzeł odbiera z kolei pełny pakiet nadany przez którykolwiek inny węzeł, dany węzeł pobiera odpowiednie dane z zawartości każdego takiego pakietu i selektywnie wpisuje dane do pamięci 108 swojego nadajnika w odpowiedzi na adres podawany przez licznik sekwencyjny/mapę 104. Należy zauważyć, ze adresy podawne przez hczmk/mapę 104 są adresami globalnymi, to znaczy kombinacją jawnego adresu portu i węzłowego adresu źródłowego, co znaczy, że każdy może reprezentować dowolny port dowolnego węzła w całym systemie. Ponieważ układowo komutowane dane odpowiadające tym adresom globalnym są wpisane do lokacji pamięci 108, która odpowiada portom lokalnym, to konieczne jest dokonanie translacji adresów dla ostatecznego odczytu takich danych z pamięci 108 w poprawnym porządku. Układ translacji mapy adresowej 105 odbiera w charakterze danych wejściowych adresy wytwarzane przez sekwencyjny hcznik/mapę 104 pamięci 108, gdzie dane są magazynowane. Adresy wytwarzane przez lokalną mapę adresową 107 są wykorzystywane do wybierania stałych obszarów w pamięci 108 i wartości charakterystyki zmienności na podstawie wyszukiwania 110.

Podobnie, jak sposób ESFR, sposób FSER stosuje się do rozsyłania układowo komutowanych danych do wielu portów. W danym pojedynczym węźle odbywa się to przez sporządzenie wielu kopii danych przeznaczonych do rozsyłania z zawartości pełnego pakietu i selektywne wpisywanie takich danych w jedną lub więcej lokacji pamięci odpowiednich odbiorników tych węzłów, z realizacją tym sposobem rozsyłania po wielu węzłach.

Obecnie objaśnione zostanie zestawienie połączeń między węzłami Przy istnieniu różnych możliwości przekazywania informacji w sieci międzywęzłowej 12 zostanie opisany kon

180 237 kretny przykład zestawienia połączeń między portami, które są fizycznie przyporządkowane różnym węzłom. W odniesieniu do fig. 1 A, IB, 2A i 3A do 3E, należy zauważyć, że każdy węzeł koniecznie zawiera przynajmniej jeden komutator węzłowy 44a. Zakłada się, że po stronie wzywającej, której lima jest zinterfejsowana węzłem 6h następuje podniesienie słuchawki z widełek i wybieranie numeru odpowiadającego stronie wzywanej, której lima jest zinterfejsowana węzłem 6e. Jednostka nadrzędna 4 otrzymuje komunikat żądanie obsługi (który może zawierać wybrane cyfry) z jednostki centralnej CPU 64 w węźle 6h. Urządzenie nadrzędne 4 sprawdza, czy połączenie musi odbywać między węzłami 6h i 6e i w odpowiedzi podaje komunikat łączenia (z informacją o adresie portu) do jednostki centralnej CPU 64 obu węzłów dla ich połączenia.

Obecnie zostanie rozważone co w tym momencie dzieje się w węźle 6h. Układowo komutowane dane z linii strony wzywającej są wstępnie przepuszczane, za pośrednictwem magistrali 30a, z jednej z kart liniowych 20 do komutatora węzłowego 44a. Założono, że te dane są zmagazynowane w pamięci 102 nadajnika. Następnie, jeżeli wykorzystuje się sposób ESFR, kiedy pusty pakiet nadawany (generowany) przez węzeł 6e w sieci międzywęzłowej 12 jest odbierany przez węzeł 6h, układowo komutowane dane od strony wzywającej są wyprowadzane z komutacją czasową z pamięci 102 i wstawiane w zawartość tego pakietu, który na koniec zwróci je do węzła 6e. W tym momencie między stroną wzywającą (węzłem 6h) a węzłem 6e istnieje jednokierunkowe połączenie komutowane układowo, przy czym część czasowa realizowana jest przez pamięć nadajnika 102, a druga część etapu wykonywana jest przez sieć międzywęzłową 12. Następnie, odbiornik 68 węzła 6e odbiera swój zwrócony pakiet zawierający układowo komutowane dane od strony wzywającej. Te dane są komutowane czasowo przez pamięć odbiornika 108 i przechodzą poprzez magistralę 30a do karty liniowej 20, z którą zinterfejsowana jest strona wzywana. W tym momencie między stroną wzywającą (węzłem 6h) a stroną wzywaną (węzłem 6e) istnieje pełne jednokierunkowe połączenie komutowane układowo. Dokładnie ten sam proces powtarza się w odwrotną stronę, dla zestawienia drugiej połowy pożądanego połączenia dwukierunkowego

Do zestawienia tego samego połączenia można zastosować sposób FSER. W tym przypadku, nadajnik 102 w węźle 6h komutuje czasowo układowo komutowane dane strony wzywającej do pakietu pełnego, który jest transmitowany przez sieć międzywęzłową 12. Węzeł 6e, po otrzymaniu pełnego pakietu wydziela układowo komutowane dane strony wzywającej, zapamiętuje te dane w pamięci odbiornika 108, i komutuje czasowo dane do karty liniowej z którą zinterfejsowana jest strona wzywana. I znów proces jest realizowany w odwrotną stronę, w celu zestawiania drugiej połowy połączenia dwukierunkowego.

Na figurach 6A i 6B przedstawiono rozbudowywalny system telekomunikacyjny 17 (fig. 1C i ID) zmodyfikowany dla przedstawienia skutków uszkodzenia programowanego węzła komutacyjnego lub części sieci międzywęzłowej 12. W mniejszym przykładzie, został uszkodzony węzeł 6f lub uszkodzona została część sieci międzywęzłowej, bądź tez wykryto niesprawność i węzeł został wyłączony z obsługi przez urządzenie nadrzędne 4. Węzły 6e i 6g, które sąsiadują z uszkodzonym węzłem 6f zaczynaj ąpracę w trybie pętlowym. W trybie pętlowym wykorzystuje się środki układowe wewnątrz węzła, który normalnie jest wykorzystywany do nadawania informacji w drugim pierścieniu, jak to oznaczono odnośmkiem-71a 17 Ib na fig. 3 A, 6A i 6B. Tak więc, kiedy dany węzeł pracuje w trybie pętlowym, cała informacj a otrzymana w jednym pierścieniu jest niezwłocznie nadawana do drugiego pierścienia. Konkretny węzeł może zostać poinstruowany przez urządzenie nadrzędne 4, aby pracował w trybie pętlowym, lub też, w innym przypadku, może się ona rozpocząć automatycznie, po upływie czasu czuwającego bloku czasowego (watchdog).

W związku z trybem pracy z zapętlemem i na mocy faktu, że do utworzenia sieci międzywęzłowej 12 wykorzystuje się dwa pierścienie zamiast jednego, błąd powstały w wyniku uszkodzenia węzła 6f jest skutecznie odizolowywany od reszty systemu komutacyjnego 17. To znaczy pozbawione obsługi są tylko porty lokalne węzła 6f w wyniku jego uszkodzenia.

Na figurze 7 przedstawiono odmienny przykład wykonania wynalazku, w którym cztery programowane węzły komutacyjne 6k-6n połączone są ze sobą przez sieć międzywęzłową 12, która składa się z pierwszej pary pierścieni A i redundancyjnej pary pierścieni B. Ten przykład

180 237 wykonania nie jest ograniczony do tylko czterech węzłów komutacyjnych i można dodać jeden lub więcej węzłów. W tej odmianie wykonania, korzystne jest, jeżeli szerokość pasma pary pierścieni A jest dostatecznie duża, aby w normalnych warunkach pracy wszystkie dane (to znaczy komutowane układowo i komutowane pakietowo) mogły być przekazywane przez samą tylko tę parę. Korzystne jest, jeżeli redundancyjna para pierścieni B ma szerokość pasma porównywalną z szerokościąpasma pary pierścieni A, i w normalnych warunkach pozostaje w trybie gotowości. W przypadku uszkodzenia któregoś z pierścieni pary A, redundancyjna para B wchodzi w normalny tryb roboczy i przejmuje odpowiedzialność za przekazywanie wszystkich danych Również korzystne jest, jeżeli tylko jedna para pierścieni jest aktywna, lecz obie pary przekazują w rzeczywistości równolegle informację między węzłami. Zapewnia to, ze w przypadku uszkodzenia pierścienia aktywnego, połączenia już zestawione pozostaną utrzymane, a nie rozrzucone.

Na figurach 8 A i 8B przedstawiono odmienny przykład wykonania wynalazku, w którym stosuje się sieć międzywęzłową z dwoma pierścieniami do łączenia wielu zasobów 224a-224e przetwarzania głosu z wieloma programowanymi węzłami komutacyjnymi 6p i 6q, z utworzeniem systemu 226 przetwarzania głosu, przy czym możliwe byłoby również stosowanie sieci z pojedynczym pierścieniem. Zasoby 224a-224e przetwarzania głosu mogą reprezentować te same, lub różne usługi przetwarzania połączeń lub usługi telekomunikacyjne, włącznie z pocztą głosową, interaktywną informacją głosową, pocztą faksową, powiadomieniem głosowym lub innymi rozwiniętymi usługami lub przetwarzaniem danych. Ponieważ zasoby przetwarzania głosu 224a-224e nie zawierają interfejsów sieć/linia, a zatem nie wymagają informacji o ramkowaniu, to korzystne jest, jeżeli te zasoby pracująasynchronicznie względem sieci PSTN (lub sieci osobistej) 10. Poza tym, zasoby 224a-224e mogą być skonfigurowane tak, aby występowały w charakterze serwerów względem każdego klienckiego urządzenia nadrzędnego 4.

Na figurze 8C przedstawiono korzystną odmianę wykonania zasobów przetwarzania głosu 224a. Należy zauważyć, że składniki zasobów 224a sąw zasadzie takie same, jak składniki węzła komutacyjnego 6 przedstawionego na fig. 2B i 2C, z tym wyjątkiem, że zasoby 224a nie wymagają i nie mają żadnych kart liniowych lub innych kart (to znaczy, MFDSP i ISDN-24) zwykle potrzebnych do interfejsów sieć/linia.

Korzystnym jest, jeżeli wszystkie zasoby przetwarzania głosu 224a-224e występują jako węzły sieci międzywęzłowej 12 i mają taki sam dostęp do pasma, jak inne węzły komutacyjne. Taki dostęp jest bardzo korzystny, ponieważ umożliwia on dynamiczne świadczenie przez zasoby 224a-224b usług dla dowolnego portu obsługiwanego przez system 226. Załóżmy, na przykład, że wzywający w porcie lokalnym węzła 6q życzy sobie dostępu do systemu poczty głosowej dla, albo pozostawienia wiadomości dla kogoś, kto nie odpowiada, albo pobrania wiadomości. Przy zastosowaniu albo sposobu ESFR albo FSER, wzywający może zostać połączony z dowolnym z zasobów przetwarzania głosu 224a-224e. Zakładając, że jednym z tych zasobów jest system poczty głosowej, realizuje się pożądaną przez wzywającego usługę. Oczywiście, wzywający w podobny sposób może połączyć się z dowolnym z pozostałych zasobów przetwarzania głosu obsługiwanym przez tę sieć międzywęzłową 12.

Na figurach 9A19B przedstaiwono kolejny przykład systemu telekomunikacyjnego 228, w którym wiele sieci międzywęzłowych jest połączonych ze sobą dla utworzenia tego systemu 228 o jeszcze większej przepustowości komutacyjnej lub mieszanej przepustowości komutacyjnej/przetwarzania głosu. Pierwsza dwupierścieniowa sieć międzywęzłowa 12c, zapewniająca przepustowość komutacyjną przez programowane węzły komutacyjne 6r i 6s, jest dołączona do drugiej dwupierścieniowej sieci międzywęzłowej 12d, która zapewnia przepustowość przetwarzania głosu przez węzły 224f-224i i przepustowość komutacyjną przez węzeł 6t, przez mostek programowanego węzła komutacyjnego 230. Dla zwiększenia przejrzystości, na tej figurze pominięto dodatkową parę pierścieni redundancyjnych dla każdego z sieci 12c i 12d.

Mostek 230 stanowi węzeł w obu sieciach międzywęzłowych, 12c 112d, a zatem jest zinterfejsowany z każdym z pierścieni 1,2, 5 16. Dzięki dostępowi do obu sieci międzywęzłowych, mostek 230 pracuje przy dwukierunkowej wymianie informacji między sieciami 12c i 12d. Na przykład mostek 230 skutecznie łączy dowolny lokalny port węzła 6r lub 6s, lub dowolny inny

180 237 węzeł sieci 12c, z dowolnym zasobem przetwarzania głosu 224f-224i lub portem lokalnym węzła komutacyjnego 6t sieci 12d. Sieci międzywęzłowe 12c i 12d mogą działać z różnymi szybkościami bez niekorzystnego oddziaływania na mostek 230.

Jak to przedstawiono na fig. 9C, mostek 230 zawiera w zasadzie takie same części składowe jak programowany węzeł komutacyjny, lecz również zawiera karty 10 40c 140d dwóch dodatkowych pierścieni i dwa dodatkowe komutatory węzłowe 44c i 44d, które umożliwiajązinterfejsowanie mostka 230 z dwoma dodatkowymi sieciami międzywęzłowymi 12e 112f. Chociaż przedstawiono tylko dwa dodatkowe komutatory węzłowe 44c i 44d, to możliwe jest dodanie jeszcze więcej takich komutatorów, z których wszystkie współpracująw taki sam sposób. Mostek 230 również nie wymaga żadnych interfejsów sieć/linia, lub przyporządkowanych kart IO lub kart liniowych, jakkolwiek może opcjonalnie takie składniki zawierać.

W odniesieniu do figur 3 A do 3E i 9C opisano przykład przekazywania informacji między sieciami międzywęzłowymi 12c a 12d. Po pierwsze, na fig. 3 A do 3E przedstawiono podstawowe wyposażenie układowe każdego z komutatorów węzłowych 4a-44d mostka 230. Znaczy to, że każdy komutator węzłowy 44a-44d jest w zasadzie kopią komutatora przedstawionego na fig. 3A do 3E. Komutator węzłowy 44a skonfigurowany jest jako jednostka nadrzędna (aktywna) magistrali lokalnej, a komutator węzłowy 44b jest skonfigurowany jako redundancyjna jednostka nadrzędna magistrali lokalnej. Komutator węzłowy 44c jest skonfigurowany jako komutator węzłowy standardowy (aktywny), a komutator węzłowy 44d jest skonfigurowany jako komutator węzłowy redundancyjny.

Każdy komutator węzłowy 44a-44d zawiera pamięć nadajnika 102, która pracuje magazynując układowo komutowane dane przepływające w kierunku od karty liniowej do komutatora LSDATA lub odwrotnie od komutatora do karty liniowej SLDATA. Podobnie, pamięć odbiornika 108 każdego komutatora pracuje wyprowadzając układowo komutowane dane albo LSDATA albo SLDATA. Ponieważ w mostku 230 nie ma kart liniowych, jakkolwiek takie karty mogą występować, to pod względem koncepcyjnym może być użyteczne założenie, że LSDATA są układowo komutowanymi danymi, które przepływająw kierunku od komutatora węzłowego 44a i 44b do komutatora węzłowego 44c i 44d. Zakłada się, ze komutatory węzłowe 44a i 44b są w rzeczywistości skonfigurowane na przyjmowanie i magazynowanie danych LSDATA i pamięciach 102 swoich nadajników i do wyprowadzania danych SLDATA z pamięci 108 swoich odbiorników. Poza tym zakłada się, że komutatory węzłowe 44c i 44d są skonfigurowane na przyjmowanie i magazynowanie danych SLDATA i pamięciach 102 swoich nadajników i do wyprowadzania danych LSDATA z pamięci 108 swoich odbiorników.

Celem takiego zestawienia jest, aby wszystkie układowo komutowane dane, włącznie z danymi otrzymanymi z sieci międzywęzłowej 12c, które sąkomutowane czasowo przez komutator węzłowy 44a, lub 44b, jeżeli stał się aktywnym, były przepuszczane do komutatora węzłowego 44c i 44d. Z kolei komutator węzłowy nadaj e się do działania przy przenoszeniu danych otrzymywanych z komutatora 44a na sieć międzywęzłową 12d. Zachowuje to ważność również w odwrotną stronę, co oznacza, że wszystkie układowo komutowane dane, włącznie z danymi otrzymanymi z sieci międzywęzłowowej 12d, które sąkomutowane czasowo przez komutator węzłowy 44c, lub 44d, jeżeli stał się aktywnym, są przepuszczane do komutatora węzłowego 44a 144b, z którego te dane lub ich części mogą być przekazywane przez sieć międzywęzłową 12c. Tak więc mieszany efekt tego zestawienia jest taki, że układowo komutowane dane, które generowane są w dowolnym węźle sieci międzywęzłowej albo 12c, albo 12d, mogą być przenoszone przez mostek 230 z komutatora węzłowego do komutatora węzłowego przez magistralę HDLC mostka.

W odniesieniu do implementacji pożądanych właściwości redundancyjnych, usług telekomunikacyjnych zapewnionych przez karty 36 MFDSP i karty 38ISDN-24, jak również dalszej rozbudowy systemu telekomunikacyjnego, obwód sterujący 112 do sterowania komutacją przestrzenną (fig. 3C) ma znaczenie instrumentalne. Fundacją obwodu sterującego 112 jest zezwolenie, na zasadzie Przedział_Czasowy_Za_Przedziałem_Czasowym, jednemu i tylko jednemu urządzeniu spośród wszystkich komutatorów 44, kart MFDSP 36 i kart ISDN-24 38 na nadanie

180 237 komutowanych danych przez magistralę 30a. W odniesieniu do właściwości redundancyjnych obwód steruj ący 112 ma działanie następujące. Kiedy komutator węzłowy 44a jest aktywny i działa poprawnie, obwód sterujący 112 w komutatorze redundancyjnym 44b będzie skutecznie uniemożliwiał komutatorowi 44b nadawanie układowo komutowanych danych przez magistralę 30a, jakkolwiek 44a jest dopuszczony do odbioru wszystkich danych przechodzących przez tę magistralę. W razie uszkodzenia komutatora węzłowego 44a, obwód sterujący 112 zezwala komutatorowi redundancyjnemu 44b na przystąpienie do nadawania danych przez magistralę 30a podczas tych przedziałów czasowych, w których komutator 44a funkcjonując poprawnie normalnie by nadawał. Te same uwagi mają zastosowanie do komutatora 44ci komutatora 44d jego pary redundancyjnej.

W odniesieniu do usług telekomunikacyjnych, obwód sterujący 112 działa uniemożliwiając komutatorom 44a i 44c skuteczne nadawanie układowo komutowanych danych przez magistralę 30a w przedziałach czasu, w których odbywa się wykonywanie usługi przez dowolną z kart 36 lub 38. Szczegóły dynamicznego przenoszenia własności lub upoważnienia do nadawania danych w danym przedziale czasowym są znane.

Rolę obwodu sterującego 112 w połączeniu z jeszcze dalszym rozszerzeniem systemu telekomunikacyjnego opisano w połączeniu z fig. 10B i 10C. Na fig 10A przedstawiono kolejny przykład wykonania wynalazku, w którym szesnaście programowanych węzłów komutacyjnych 234 j est połączonych razem czterema sieciami międzywęzłowymi 12g-12j, łącznie ośmioma pierścieniami, z utworzeniem rozszerzonego komutacyjnego systemu telekomunikacyjnego 232. Jakkolwiek przedstawiono tylko szesnaście węzłów, to liczba węzłów może być większa, zależnie od przepustowości komutacyjnej każdego węzła i szybkości, z którą informacj a j est przenoszona przez sieci międzywęzłowe 12g-12j. Dalsza rozbudowa przepustowości komutacyjnej systemu 232 może się odbywać również, przez wprowadzenie dodatkowych sieci międzywęzłowych.

Korzystnym jest, jeżeli w normalnych warunkach roboczych, sieci międzywęzłowe 12g i 12i są aktywne i wykorzystywane są do przekazywania wszystkich informacji między wszystkimi węzłami. Korzystnej est, jeżph pozostałe sieci międzywęzłowe 12h 112j mają szerokości pasma porównywalne z szerokościami 12g i 12i i przenoszenie informacji jest równoległe z 12h i 12j, lecz pozostaje w trybie gotowości. W przypadku uszkodzenia któregoś z pierścieni sieci 12g i 12i, aktywną się staje odpowiednia sieć redundancyjna.

Na figurach 10B 110C przedstawiono główne elementy składowe jednego z węzłów 234. Elementy te i ich działanie sąporównywalne z opisanymi już, w związku z poprzednimi figurami rysunku. Należy zauważyć, że wprowadzenie następnego pierścienia dodatkowego kart IO 40 i komutatorów węzłowych 44 pozwala na wprowadzenie dodatkowych sieci 12k do systemu 234, zapewniając jeszcze szerszą rozbudowę przepustowości komutacyjnej systemu 232.

Jak juz wspomniano, obwód sterujący 112 komutacji przestrzennej (fig. 3C) odgrywa pewną rolę w systemie 234 Funkcjąobwodu sterującego 112 jest zapewnienie, na zasadzie Przedział Czasowy_Za_Przedziałem Czasowym, że jeden i tylko jeden z istniejących nie-redundancyjnych komutatorów węzłowych 44a, 44c i 44d, jak również występujących dowolnych kart MFDSP 36 i kart ISDN-24 38, skutecznie nadaje układowo komutowane dane przez magistralę 30a. Tak więc, układ sterujący 112 umożliwia dodanie do węzła wielu komutatorów węzłowych, nawet poza tymi, które przedstawiono i jeszcze dalsze zwiększenie ogólnej przepustowości systemu.

180 237

FIG 1A MADRzępHf]

180 237

PAKIET

180 237

FIG 1C

180 237

180 237

180 237

Ν I cO

180 237

FIG 2B magistrala

ISA (AT)

180 237

30a-T

FIG. 2C

magistrala ----------------------. przetwarzania boW <£^οβ£Μ PGZ£- I

ItfWW &ĆW I--- o_n

CTXBE9!SSraa£aE3SKS <-54 MłNAGISTeAL ΡΕβ

NAfrISny LA MVlP j-50

FES> pi^-

180 237 piEfciciet) -f -we ριείξίοιεύ Λ-wy

180 237

180 237

QD6)ORNIK Z 94

180 237

Z 74b i r>0 94 węzłowaj^^

I GŁÓWNY ZEGAR PIERŚCIENIA

90b

92b

OPCJE WĘZŁA NADRZĘDNEGO *-J)O78b

DO WSZYSTKICH WĘZŁÓW -« komutacyjnych

REF 1

REF 2

REF 3 ^_;REF4 ^*REFn

WĘZŁOWA SYNCHRONgAgA RAMKI i zegar pierścienia

(JEŻELI JESTEŚ NADRZĘDNY) (JEŻELI JESTEŚ wApRzą^wy)

Z 75

FIG. 3D

180 237 =4 -z u>

ώ

180 237

ADRESOWANIE PCM/MAPOWE NADAJNIKA

I I

I I

I I

I I

I I I

I I I

I

I

L

WEJŚCIE DANYCH SEKWENCYJNYCH

Z PORTÓW LOKALNYCH LOKALNA PAMięd NAD.

ADRESY WPISOWE ¹¹⁴ DANE/ADRES

116

V i r ηητΎνι odczytowy li pierścień 2

ADRES odczytowy PIERŚCIEŃ 1 ^-96

126

ADRESOWANIE PCM/MAPOWE OD&IORNIKA dane pakietowe

Z PIERŚCIENIA 1

106

DANE pakietowe z PIERŚCIENIA 2

116

104

102

DANE , ¹

Z ZAWARTOŚCI I PRZYPADKOWO , WYBRANE PRZEZ* MAPy DLA , pierścieni . I —μ» PIERŚCIENIA , 4

DO PIERŚCIENIA¹

I

FIG 3F

DANE PIERŚCIENIOWE

WEJŚCIE DANYCH SEKWENCYJNYCH Z PIERŚCIENIA

LOKALNA ΡΑΜΙξι

ADRES ZAPISOWY

114 DANE/ADRES CPU

ADRES , , ODCZYTOWY LOKALNY

134

108 i*

0D6.

		,130
	slddata DANE PRZYPADKOWO wy&ranE PRZEZ NAPĘ
		DLA PORTÓW LOKALNYCH
	—

136

FIG 3G

180 237

180 237

NIE

NIE PAKIET WOLNY

TAK

PAKIET ZAJĘTY

144

NIE

Γ156

ZHWi h/5MiMK ζ&Τφϋ&ΐ miaeru

START re secie czy

PAićlET JEST czy resr Msrm

PAKIETU czy

NWyro POuy twoje mw c$l> reśT<WPTt ę-146 stewo sremy-1 ce dąz-ίΑ I t o 150

WAM3 PUSTy PAICIET

I NlEAiayHNĄ U~ Μαχοέα^

Tsman^sMEBn·^· t Q148

WSTAW TOKALME W£ fpŁICtEA/iOWE X WARTOŚĆ

Ft>

CttTElC RAMKI tAK - PAKIET M WEJŚCIU

142

TAK aa IhOJA ΠΑΜ x _________V 0158 otftlEpd. EU&f p£EWy PAUl^T

t .....0160

SKASUJ PLACE. łiADMKNAFP ^162 Czytaj A®r£5 węzwPMEZMCZEMA WSTAW d^kAiNllC M-py

’	' 0164
WSTAW CWOZE DANE I PoLAWENiOWF V ίΑΜτΚΤΌέί______I

0152

XF ________V O161

WyiAj sw SL^DU

0165

FIG. 4B

180 237

FiG. 4C

144

TAK .DANASTEKUJĄCA NA

NIE- CSD 3UZ WyshANE

155

NIE

TAK-CZAS PLA PAKIETU PUSTE HO

ZE 190

ZE 188 w

PAKIET ZAjęry

V

J)O 154

TAK

UYŚUJ PUSTY PAKIET JJANYCH ezv

PAiaer

ZAięry sr^RT

PO eecEcie czy jWiE CtAO m lESTśTA;

czy pusty pzuer

AUFoft wsn

CZY

WYzeyro fo

TEL uklćl hanyM 6arohi A

WNł<3 Wl

M' P^sty

157

ę-159 ^WJ WW ΡΑΜΕΓ wie

PAKIET WOŁA!

NAW! Ztwo I n&t ygZEA | __________I ę-148

ΜΓΑΡι LCW-UF WUE

N im-ftTOŚĆ

ę-150 AtótT Pc5ty. P4WE i ZWĄRTb&Ą

ς. 161

VSTA4/ ΗΑ6ξ WMkMlA Yp

V ę152

NAWYAMĄ χρ ^L *»—|

180 237

FIG 4D

142

TAK

J>0 136 t T156 Mzuć h&aiwt Zaisto&I pa-iłi^w

PAKIETOWE

166

162

UKEAPONO kOMUTOWANE ΠΑΓΙΕ στίΗ P4K| mych

154 ® ^.182

OANE PAKIETOWE

TAK

UKŁADOWO kOMUTOWAWE ΠΑΝΕ __H__ βίΥΓΑΪ

ΡΜΕΓ ttWYW

Ρϋ^ΤΥ

ΡΜ.Ι&7

TAK „ j-170 zMćeEwawruj | UC^Witc etfcad ^-158

0O6(B1X Oa5T PFtNY P4K/ET ,—Ll^ tóoPiuy naoer t® pą kiĘCl dD&aZKlKA· i rⁿ⁴

UŚPI FtA' t^MALtSuT

160 ę176

Zl_£l⁷¹ U$07 6ξ VADANMlA-

V

W-eu^ok-

TAK (HM c ibtĄtte/KlOMP X UUM.TO&

V ę-164

________<M65

RStaW STATUS DU

iOfe^ESoM

HFŻU ^u ^192 oiufa PAż/rrj Mo pcw I £194

JHYf&M ZWM' ToY i fo&Jid

180 237

UJ

u.

180 237

180 237

FIG. 5B

ESFR

NIE

Z 214

TflK. WE-STEROWRNIfl

START

Po REOEUE

Z

EbOiTEL (UMUI

FSER

144

NIE

Nie-c&D JUŻ

NYStflNE.

196

146

TAK-OZAS DLń ριητε&ο pakietu

TRKPRKIET ZAJĘTY _DO 154

TAK-WYŚLIJ PEŁNY PAKIET JRiyYCH

W to

Ć5O -ΙΆΤ OniARTE czy my pAić/er nie-prkiet

WOLNY fo&u ςΐοαο SERu^CE W

198 __________I ę-148 kSTĄ-U tAMe.

V^CXj=tiiOf&1X> XMAR1CŚOI bętMJ FEtKF/ eti/ET MWćH _______Y ę150

IwZiTwT^ŻErj

ę- 202

XF

ę152 hsiĄH FM6MMMM Xf

180 237

FIG. 5C

ZF 142

IX) 138-«»

NIE

182

OftNE PfiKIETOWg

Umer, aj

CU

FSER

166

I

162 f £-156 ^τηκ

UKŁADOWO Kohi/tokW JJftWE tiOiMll wAdgho

X5t>QES ΪΕζ-Γ

ΤΑΛίΜ z

kt IWMOtty

DANE PAKIETOWE

204

ΉΟϋέ Ι/ίζΙίΑΪΙΜ. zmęioźci pAKieo

UKtflfiOWO KOMUTOWANE KftNE | j-158

FSER

206 tT«oVA C®6i

AĆA BVtA z>J£TA

3>*te __i_

OiCOTA-J

WząiAA·C&M fcttu WAPĘ

[ ΡΕίΛιγ ΡΛίΕΓ

TAK

A-PM

Sotcc/A W wnyTRK

Z

NIE y £218

210

TfiK

NIE ς208 ^LNAO. U® iĘCI Mth. iMIćC^iW

PMifeT β/t ojiEaiUNy

160

Rłić/^r » i>AH(ĘCl <®e.

NIE __£212 tL&lcF\ UĘbj | ^5144 «łOJE WE hmmrkźc l -PfUtMj

Kęthi, f £222 pezsewAWif έο I οργ DU- wrhte?TjteHtA£ 220 Y ksrtij Ska/I tetfrotci I

180 237

180 237

180 237

LL

180 237

180 237

Ν

180 237

MR&I6TRRLR *>*8__ iSRCftT),

FIG SC

180 237

180 237

180 237

180 237 o

u.

Tl^StlEŃIE KOMUTACYJNE

180 237

180 237

Departament Wydawnictw UP RP Nakład 70 egz. Cena 6,00 zł.

Claims (20)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Mostek programowanego węzła komutacyjnego, do łączenia sieci międzywęzłowych w rozbudowywalnym systemie telekomunikacyjnym, do łączenia i przesyłania informacji pomiędzy sieciami międzywęzłowymi, znamienny tym, że zawiera zbiór telekomunikacyjnych komutatorów węzłowych (44) przyporządkowanych zbiorami sieci międzywęzłowych (12), które sąłączone poprzez mostek (230), przy czym każdy z komutatorów węzłowych (44) jest zaopatrzony w nadajnik (66) oraz odbiornik (68), w pierścień kart wejścia/wyjścia (40) połączonych komunikacyjnie z połączonym z określoną siecią międzywęzłową (12) oraz nadającym i odbierającym spakietyzowaną informację poprzez tę określoną sieć (12) komutatorem węzłowym (44), oraz jest zaopatrzony w szynę komutacyjną (30) służącą do dwukierunkowej komunikacji pomiędzy komutatorami węzłowymi (44), połączoną ze źródłową siecią międzywęzłową (12) i docelową siecią międzywęzłową (12).
2. 2. Mostek według zastrz. 1, znamienny tym, że poprzez mostek (230) połączona jest pierwsza sieć międzywęzłowa o pierwszej szybkości działania i druga sieć międzywęzłowa o drugiej szybkości działania.
3. 3. Mostek według zastrz. 1, znamienny tym, że zdolność przepustowa co najmniej jednego z komutatorów węzłowych (44) j est przyporządkowana maksymalnej liczbie portów dołączonych do tego komutatora węzłowego (44).
4. 4. Mostek według zastrz. 1, znamienny tym, że dodatkowo jest zaopatrzony w co najmniej jedną kartę liniową (26), połączoną komunikacyjnie z komutatorami węzłowymi (44) do łączenia z co najmniej jedną siecią telekomunikacji publicznej lub osobistej (10), przy czym to połączenie komunikacyjne obejmuje szynę (30) przesyłającą dane do i z portów.
5. 5. Mostek według zastrz. 1, znamienny tym, że przynajmniej do jednej z sieci międzywęzłowych (12) jest przyłączony co najmniej jeden węzeł (6) oraz mostek (230), a każdy z węzłów (6) zawiera nadajnik i odbiornik danych, dołączone do sieci międzywęzłowej (12).
6. 6. Mostek według zastrz. 1, znamienny tym, że mostek (230) jest połączony z programującym i sterującym urządzeniem nadrzędnym (4).
7. 7. Mostek według zastrz. 6, znamienny tym, że co najmniej jedno z urządzeń nadrzędnych (4) oraz mostek (230) są połączone komunikacyjnie przez sieć lokalną (8).
8. 8. Mostek według zastrz. 6, znamienny tym, że co najmniej jedno z urządzeń nadrzędnych (4) oraz mostek (230) są połączone komunikacyjnie przez asynchroniczne połączenie komunikacyjne.
9. 9 Mostek według zastrz. 1, znamienny tym, że co najmniej jedna z sieci międzywęzłowych (12) zawiera sieci lokalne, sieci komunikacji bezprzewodowej, części publicznej komutowanej sieci telefonicznej, sieci transmisji asynchronicznej, oraz sieci światłowodowe.
10. 10. Mostek według zastrz. 1, znamienny tym, że mostek (230) jest zaopatrzony z środki dynamicznego umożliwienia na bazie połączenia port-by-port, jednemu i tylko jednemu z komutatorów węzłowych (44) nadawanie układowo komutowanych danych przez środki komunikacji dwukierunkowej.
11. 11. Mostek programowanego węzła komutacyjnego, do łączenia sieci międzywęzłowych w rozbudowywalnym systemie telekomunikacyjnym, do łączenia i przesyłania informacji pomiędzy sieciami międzywęzłowymi, znamienny tym, że mostek zawiera pierwszy komutator węzłowy (44) połączony komunikacyjnie z pierwszą siecią międzywęzłową (12) i co najmniej jednąz szyn komutacyjnych (30) skonfigurowanych do prowadzenia komunikacji dwukierunkowej z mostkiem (230) oraz drugi komutator węzłowy (44) połączony komunikacyjnie z drugą siecią międzywęzłową (12) i co najmniej jednąz szyn komutacyjnych (30).

    180 237
12. 12. Mostek według zastrz. 11, znamienny tym, że poprzez mostek (230) połączona jest pierwsza sieć międzywęzłowa o pierwszej szybkości działania i druga sieć międzywęzłowa o drugiej szybkości działania.
13. 13. Mostek według zastrz. 11, znamienny tym, że zdolność przepustowa co najmniej jednego z komutatorów węzłowych (44) jest przyporządkowana maksymalnej liczbie portów dołączonych do tego komutatora węzłowego (44).
14. 14. Mostek według zastrz. 11, znamienny tym, że dodatkowo jest zaopatrzony w co najmniej jedną kartę liniową (26), połączoną komunikacyjnie z komutatorami węzłowymi (44) do łączenia z co najmniej jedną siecią telekomunikacji publicznej lub osobistej (10), przy czym to połączenie komunikacyjne obejmuje szynę (30) przesyłającą dane do i z portów.
15. 15. Mostek według zastrz. 11, znamienny tym, że przynajmniej do jednej z sieci międzywęzłowych (12) jest przyłączony co najmniej jeden węzeł (6) oraz mostek (230), a każdy z węzłów (6) zawiera nadajnik i odbiornik danych, dołączone do sieci międzywęzłowej (12).
16. 16. Mostek według zastrz. 11, znamienny tym, że mostek (230) jest połączony z programującym i sterującym urządzeniem nadrzędnym (4).
17. 17. Mostek według zastrz. 16, znamienny tym, że co najmniej jedno z urządzeń nadrzędnych (4) oraz mostek (230) są połączone komunikacyjnie przez sieć lokalną (8).
18. 18. Mostek według zastrz. 16, znamienny tym, że co najmniej jedno z urządzeń nadrzędnych (4) oraz mostek (230) są połączone komunikacyjnie przez asynchroniczne połączenie komunikacyjne.
19. 19. Mostek według zastrz. 11, znamienny tym, że co najmniej jedna z sieci międzywęzłowych (12) zawiera sieci lokalne, sieci komunikacji bezprzewodowej, części publicznej komutowanej sieci telefonicznej, sieci transmisji asynchronicznej oraz asynchroniczne sieci światłowodowe.
20. 20. Mostek według zastrz. 16, znamienny tym, że mostek (230) jest zaopatrzony w środki dynamicznego umożliwienia na bazie połączenia port-by-port, jednemu i tylko jednemu z komutatorów węzłowych (44) nadawanie układowo komutowanych danych poprzez środki komunikacji dwukierunkowej.

    * * *