PL191494B1

PL191494B1 - Sposób termicznego przetwarzania materiału zawierającego kaolin w materiał o właściwościach pucolanowych

Info

Publication number: PL191494B1
Application number: PL318810A
Authority: PL
Inventors: Joseph Jan Peter Biermann; Robert Bleijerveld; Nicolaas Voogt; Jacobus Hulscher Hendrik
Original assignee: Cdem Holland Bv
Priority date: 1994-08-24
Filing date: 1995-08-24
Publication date: 2006-05-31
Also published as: US5868829A; RU2140885C1; WO1996006057A1; JPH10507992A; AU3266195A; EP0796230B1; CA2198507A1; FI119371B; JP4302771B2; PL318810A1; GR3033260T3; DE69514831T2; ES2144137T3; KR970705521A; DE69514831D1; ATE189200T1; KR100364345B1; FI970748A0; CA2198507C; NL9401366A

Abstract

1. Sposób termicznego przetwarzania materialu zawierajacego kaolin w material o wlasciwo- sciach pucolanowych, w którym prowadzi sie termiczna obróbke materialu zawierajacego kaolin w instalacji ze zlozem fluidalnym majacej wolna przestrzen, w obecnosci gazowego tlenu, znamienny tym, ze do zloza fluidalnego instalacji doprowadza sie material zawierajacy kaolin w postaci makulatury lub odpadów pochodzacych z zawracania makulatury do ponownego wyko- rzystania w przemysle papierniczym, nastepnie doprowadzony material spopiela sie w zlozu flu- idalnym w temperaturze pomiedzy 720-850°C i jednoczesnie utrzymuje sie temperature wolnej przestrzeni instalacji do 850°C lub nizsza, przy czym zloze fluidalne wyposaza sie w skladniki po- lepszajace wymiane ciepla, korzystnie piasek. PL PL PL

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest sposób termicznego przetwarzania materiału zawierającego kaolin w materiał o właściwościach pucolanowych, w którym materiał zawierający kaolin jest obrabiany termicznie w instalacji do fluidyzacji posiadającym wolną przestrzeń, w obecności gazowego tlenu.

Sposób termicznego przetwarzania materiału zawierającego kaolin jest znany z niemieckiego opisu patentowego DE OS 38 38 379. Resztki papierowe spopielane są w złożu fluidyzacyjnym w temperaturze powyżej 400°C, korzystnie w temperaturze 800-1000°C. Uzyskany odpadowy popiół z papieru stosowany jest do wytwarzania cegieł piaskowo-wapiennych. Odpadowy popiół z papieru otrzymywany w temperaturze 800-1000°C dodawany jest w ilości 0,5-2% do zaprawy z wapna i piasku. Cegły wapienno-piaskowe wytwarzane z takiej zaprawy nie zwiększają swojej objętości ani nie kurczą się pod wpływem wilgoci.

Przedmiotem wynalazku jest ulepszenie wyżej opisanego sposobu, a w szczególności opracowanie sposobu termicznego przetwarzania materiału zawierającego kaolin w materiał o lepszych właściwościach pucolanowych i hydraulicznych.

Sposób termicznego przetwarzania materiału zawierającego kaolin w materiał o własnościach pucolanowych, w którym prowadzi się termiczną obróbkę materiału zawierającego kaolin w instalacji ze złożem fluidalnym mającej wolną przestrzeń, w obecności gazowego tlenu, według wynalazku charakteryzuje się tym, że do złoża fluidalnego instalacji doprowadza się materiał zawierający kaolin w postaci makulatury lub odpadów pochodzących z zawracania makulatury do ponownego wykorzystania w przemyśle papierniczym, następnie doprowadzony materiał spopiela się w złożu fluidalnym w temperaturze pomiędzy 720-850°C i jednocześnie utrzymuje się temperaturę wolnej przestrzeni instalacji do 850°C lub niższą, przy czym złoże fluidalne wyposaża się w składniki polepszające wymianę ciepła, korzystnie piasek.

Korzystnie, w złożu fluidalnym utrzymuje się temperaturę 750-800°C, szczególnie korzystnie utrzymuje się temperaturę 780°C.

W sposobie według wynalazku, w wolnej przestrzeni instalacji ze złożem fluidalnym utrzymuje się temperaturę na tym samym poziomie lub niższą od temperatury złoża fluidalnego.

W wolnej przestrzeni instalacji ze złożem fluidalnym lub kolejnej komorze przemiany tlenku wapnia utrzymuje się temperaturę na poziomie 500°C lub niższą.

W wolnej przestrzeni instalacji ze złożem fluidalnym lub kolejnej komorze przemiany tlenku wapnia utrzymuje się temperaturę w zakresie 150-350°C.

Korzystnie, w sposobie według wynalazku, chłodzi się wolną przestrzeń w instalacji ze złożem fluidalnym lub kolejną komorę przemiany tlenku wapnia, po czym suszy się zaabsorbowanym ciepłem materiał zawierający kaolin przeznaczony do obróbki termicznej.

Utrzymuje się stężenie pary wodnej w wolnej przestrzeni instalacji ze złożem fluidalnym lub kolejnej komorze przemiany tlenku wapnia w zakresie 30-50% obj.

Wprowadza się wodę do wolnej przestrzeni instalacji ze złożem fluidalnym lub do kolejnej komory przemiany tlenku wapnia.

Wodę wprowadzaną do wolnej przestrzeni instalacji odciąga się z materiału zawierającego kaolin przeznaczonego do spopielania.

Spopielanie prowadzi się w obecności materiału, powstałego z materiału zawierającego kaolin, jako środka polepszającego wymianę ciepła.

Materiał zawierający kaolin wprowadza się do instalacji ze złożem fluidalnym w postaci zagęszczonej.

Materiał pucolanowy po opuszczeniu złoża fluidalnego rozdziela się na grubą frakcję i drobnoziarnistą, przy czym grubą frakcję po zmieszaniu z materiałem zawierającym kaolin wprowadza się ponownie do instalacji ze złożem fluidalnym.

Poprzez dokładne kontrolowanie temperatury w złożu fluidalnym i w wolnej przestrzeni otrzymuje się materiał pucolanowy zawierający metakaolinit oraz tlenek wapnia przekształcony w wodorotlenek wapnia. Poprzez uważną kontrolę warunków procesu unika się tego, że uzyskany metakaolinit będzie przekształcał się w materiał o gorszych własnościach pucolanowych. Dalej, uzyskany materiał pucolanowy zawiera jedynie ograniczoną ilość tlenku wapnia, który to tlenek, w przeciwieństwie do wodorotlenku wykazuje ujemny wpływ na wytrzymałość betonu i utwardzonego cementu wytworzonego z pucolanowego materiału. Dzięki obecności wody uwalnianej podczas spopielania, która obecna była w materiale wyjściowym oraz korzystnie jest dodawana, jest możliwe uzyskanie w pojedynczej instalacji,

PL 191 494 B1 instalacji do fluidyzacji materiału pucolanowego, nadającego się do użycia jako cement lub jako jeden z jego komponentów. Sposób według wynalazku pozwala więc na wyeliminowanie dalszych instalacji do przetworzenia tlenku wapnia w wodorotlenek wapnia, który z punktu widzenia ekonomicznego jest bardziej pożądany.

Stosowany materiał zawierający kaolin to korzystnie makulatura lub odpady pochodzące z zawracania makulatury do ponownego przerobu w przemyśle papierniczym.

Wspomniane odpadki, które mogą służyć jako materiał wyjściowy w sposobie według wynalazku mogą stanowić odpadki pośledniejszego gatunku, to znaczy pozostałości papieru posiadające zbyt krótką przeciętną długość włókien, lub szlam z urządzeń do oczyszczania ścieków w przemyśle papierniczym używającym papieru odpadowego jako podstawowego surowca. W ten sposób resztki są utylizowane do wytwarzania materiału pucolanowego wysokiej jakości.

Beton uzyskany z materiału pucolanowego wytwarzanego w temperaturze 780°C ma największą wytrzymałość na ściskanie.

Ze względu na dobre właściwości hydrauliczne materiału pucolanowego wytworzonego sposobem według wynalazku, cement uzyskany sposobem według wynalazku może być stosowany do wytworzenia betonu posiadającego przynajmniej równoważną wytrzymałość na ściskanie.

Termin „cement” zastosowany według wynalazku powinien być rozumiany w najszerszym tego słowa znaczeniu i obejmuje suche i mokre produkty cementowe, które mogą zawierać lub nie, żwir, piasek i tym podobne inne dodatki.

Przedmiot wynalazku jest uwidoczniony w przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig. 1a, fig. 1b i fig. 1c przedstawiają zależności przebiegu temperatury w instalacji do fluidyzacji.

Figura 1a przedstawia wykres zależności rozkładu temperatur w instalacji do fluidyzacji podczas termicznej obróbki resztek papierowych, fig. 1b - wykres zależności rozkładu temperatur w instalacji do fluidyzacji podczas termicznej obróbki resztek papierowych przy usuniętej osłonie izolacyjnej wokół wolnej przestrzeni instalacji do fluidyzacji, fig. 1c przedstawia wykres zależności rozkładu temperatur w instalacji do fluidyzacji z fig. 1a, podczas termicznej obróbki resztek papierowych, przy czym instalacja do fluidyzacji zawiera ślimak zagęszczający do przenoszenia resztek papierowych.

Pozostałość papieru - resztki papierowe pochodzące z materiału wyjściowego będącego papierem odpadowym z przemysłu papierniczego wprowadza się do instalacji ze złożem fluidalnym. Następnie wprowadzony materiał spopiela się w złożu fluidalnym, korzystnie w temperaturze 750 do 800°C, a szczególnie korzystnie w 780°C, utrzymując jednocześnie temperaturę w wolnej przestrzeni instalacji niższą lub taką samą jak w złożu fluidalnym, prowadząc do wytworzenia materiału pucolanowego. Korzystnie, w wolnej przestrzeni instalacji ze złożem fluidalnym utrzymuje się stężenie pary wodnej w zakresie 30-50% obj., przy czym wodę wprowadzaną do wolnej przestrzeni otrzymuje się z materiału przeznaczonego do spopielania. Fluidyzację prowadzi się w obecności czynnika polepszającego wymianę ciepła otrzymanego z materiału uzyskanego z materiału zawierającego kaolin. Materiał pucolanowy według niniejszego wynalazku jest rozumiany jako materiał posiadający hydrauliczne własności i/lub własności hydrauliczne innych materiałów wzmacniających. Dodawane odpady papierowe zawierają wodę w ilości 25 do 75% wagowych w przeliczeniu na całość. Cały kaolin jest przekształcony do metakaolinu. Tabela A przedstawia wytrzymałość na ściskanie betonu wytworzonego z materiału pucolanowego wyprodukowanego w różnych temperaturach. Pokazuje ona, że najlepszy materiał pucolanowy uzyskiwany jest w temperaturze 780°C.

Tabel a A

Temperatura złoża fluidalnego °C	Wytrzymałość na ściskanie Mpa
720	3,66 ± 0,15
760	3,84 ± 0,09
780	4,24 ±0,17
800	4,23 ± 0,09
850	2,81 ± 0,09

PL 191 494 B1

Przygotowanie: Miesza się 1 część materiału pucolanowego, 1 część wodorotlenku wapnia, 5,4 części znormalizowanego piasku i 2 części wody zgodnie z normą EN 196. Czas mieszania 3 minuty. Mieszaninę utwardzano zgodnie z normą EN 196. Wytrzymałość na ściskanie mierzono po utwardzaniu przez 28 dni.

Wytrzymałości na ściskanie dla temperatur 780 i 800°C są porównywalne. Ponieważ w 780°C wrażliwość wytrzymałości na ściskanie wraz ze zmianami temperatury zmniejsza się, korzystniejsza jest temperatura 780°C. Dodatkowo, produkty wytwarzane z zastosowaniem materiału pucolanowego według wynalazku wykazują dobrą wytrzymałość materiału surowego.

Czynnik polepszający przenoszenie ciepła, taki jak piasek, jest wprowadzany do złoża fluidalnego. Zdarza się często, że w instalacji do fluidyzacji czynnik przenoszący ciepło jest wydmuchiwany, przedostając się do produktu. W temperaturze wspomnianej wyżej, nieoczekiwanie występuje zwiększenie ilości czynnika przenoszącego ciepło pochodzącego z materiału uzyskanego z materiału zawierającego kaolin, który pod względem swego składu wykazuje podobieństwo do materiału pucolanowego według wynalazku. Sprawia to, że jest możliwe prowadzenie fluidyzacji z pomocą czynnika polepszającego wymianę ciepła własnej produkcji. Przez to unika się nie tylko konieczności dostarczania czynnika ułatwiającego przenoszenie ciepła i uzupełniania czynnika wyniesionego w postaci zmieszanej z produktem, lecz także produkt pozostaje wolny od zanieczyszczeń innym czynnikiem ułatwiającym przenoszenie ciepła.

Z punktu widzenia zastosowania w cemencie i/lub kompozycjach betonowych jest pożądane uzyskanie produktu o cząstkach bardzo drobnych i ściśle zachowujących rozrzut wymiarów. Ziarna uzyskane sposobem według wynalazku posiadają średnicę mniejszą niż 250 μm, przy czym 90% ma średnicę mniejszą niż 64 μm. Materiał ten jest unoszony przez gazy odlotowe i zgodnie z korzystnym wykonaniem jest oddzielany w postaci grubej i drobnej frakcji. Frakcja gruba jest domieszana do papieru resztkowego, zawracana do instalacji ze złożem fluidalnym, gdzie następuje zmniejszanie jej wymiarów. Rozkład ciepła w instalacji ze złożem fluidalnym może być polepszony przez zastosowanie dozownika zagęszczającego, takiego jak przenośnik ślimakowy z zaciskowym otworem doprowadzającym do instalacji ze złożem fluidalnym, tak, że resztki papierowe trudniej się rozpadają, a zatem tworzy się mniej iskier. Polepsza to zdolność spalania i w konsekwencji ujednolicenie rozkładu ciepła.

Figura 1a pokazuje rozkład temperatur w instalacji do fluidyzacji podczas termicznego przetwarzania resztek papierowych. Można zaobserwować, że przy zastosowaniu stopnia chłodzenia wolnej przestrzeni, przy którym temperatura tam istniejąca wzrasta do 900°C otrzymuje się materiał o mniej zadawalających właściwościach pucolanowych (tabela B). Na fig. 1b osłona izolacyjna dokoła wolnej przestrzeni została usunięta i temperatura w wolnej przestrzeni utrzymywana jest poniżej temperatury złoża fluidalnego 780°C. Tabela B pokazuje, że prowadzi to z jednej strony do uzyskania materiału pucolanowego, z którego może być wytworzony produkt o dobrej wytrzymałości na ściskanie, ale z drugiej strony wynikająca z procesu emisja CO i CxHy jest stosunkowo wysoka i są raczej niekorzystne ekonomicznie straty energii. Na fig. 1cjest zastosowana taka sama instalacja ze złożem fluidalnym jak według fig 1a, to znaczy z izolacją wolnej przestrzeni, w zestawie ze ślimakiem zagęszczającym do przenoszenia resztek papierowych. Dzięki polepszonejzdolnościdospalania,może być osiągnięty równomierny rozkład temperatury, któryjest związanyzbardzoniskimiwartościamiemisji,jaktomożna zobaczyćwtabeliB.

Tabel a B

	Emisja (mg/Nm³przy 11% O2 w gazach odlotowych)	Wytrzymałość na ściskanie
	CO	CxHy	Mpa
wsad niezagęszczony, izolacja	NA	NA	3,27 ± 0,05
wsad niezagęszczony, brak izolacji	238	100	4,31 ± 0,04
wsad niezagęszczony, izolacja	190	<10	4,24 ± 0,17

Stosowany ślimak: ślimak wytłaczający posiadający średnicę na końcu od strony instalacji do fluidyzacji stanowiącą 50% średnicy od strony odległej od instalacji do fluidyzacji.

Przygotowanie jak w tabeli A.

NA = nie występuje.

PL 191 494 B1

Tlenek wapnia wywołuje ujemny wpływ na wytrzymałość na ściskanie zawierającego go betonu. Ma to miejsce, ponieważ w przeciągu czasu tlenek wapnia pobiera dwutlenek węgla, tworząc węglan wapnia. Przemiana tlenku wapnia w wodorotlenek wapnia oraz mieszanie wodorotlenku wapnia z metakaolinitem jest znane w wytwarzaniu cementu. W sposobie według wynalazku wolna przestrzeń w urządzeniu do fluidyzacji złoża fluidalnego jest używana do przemiany tlenku wapnia w wodorotlenek wapnia. Ze względu na krótki czas przebywania w złożu fluidalnym i w wolnej przestrzeni - w zakresie sekund do kilku minut - niepożądana reakcja metakaolinitu z wodorotlenkiem wapnia i wodą jest ograniczona. Zawartość tlenku wapnia w produkcie może być także ograniczona przez ograniczenie przemiany węglanu wapnia. W tym przypadku otrzymywany jest głównie produkt o pucolanowych właściwościach. Ograniczenie przemiany węglanu wapnia może być uzyskane przez stosowanie sposobów, które wpływają na chemiczną równowagę między węglanem wapnia i tlenkiem wapnia oraz dwutlenkiem węgla. Przykładem takiego sposobu jest zwiększanie stężenia dwutlenku węgla, na przykład przez wybór właściwego paliwa (na przykład podczas spalania węgla kamiennego jest wytwarzane więcej dwutlenku węgla na jednostkę energii aniżeli podczas spalania gazu ziemnego).

Wolna przestrzeń w instalacji ze złożem fluidalnym jest utrzymywana w temperaturze poniżej 850°C, korzystnie poniżej 800°C. To zapobiega przemianie metakaolinitu utworzonego podczas spopielania w produkt o gorszych właściwościach pucolanowych, jak to zilustrowano na fig. 1a,b,i w tabeli B.

Aby umożliwić wiązanie wody przez tlenek wapnia utworzony podczas spalania, prowadzące do powstania wodorotlenku wapnia, wolna przestrzeń w instalacji do fluidyzacji, lub alternatywnie następująca dalej komora przemiany tlenku wapnia - jest utrzymywana w temperaturze 500°C lub niższej, w szczególności w temperaturze 150-350°C. Temperatura ta jest uzyskiwana przez chłodzenie wolnej przestrzeni względnie komory przemiany tlenku wapnia, przy czym zaabsorbowane ciepło może być zastosowane do suszenia materiału zawierającego kaolin, przeznaczonego do spopielania. Może to być osiągnięte przez wprowadzenie wody do wspomnianych przestrzeni. W celu otrzymania dobrej przemiany, w której są ograniczone niepożądane reakcje prowadzące do powstania produktu o gorszych właściwościach pucolanowych, stężenie pary wodnej w wolnej przestrzeni względnie alternatywnie w komorze przemiany tlenku wapnia jest utrzymywane na poziomie korzystnie 30-50% objętościowych. W ten sposób, w prostej instalacji ze złożem fluidalnym utworzony jest materiał o dobrych właściwościach pucolanowych i hydraulicznych.

Beton wytworzony z cementu portlandzkiego, do którego dodano materiał pucolanowy wytworzony sposobem według wynalazku jest bardziej wytrzymały niż bez tego dodatku (tabela C).

Tabe l a C

Cement portlandzki %	Materiał pucolanowy (Mpa)	Wytrzymałość na ściskanie %
100	0	39 ± 0,5
90	10	44,7 ± 1,6

Sposób przygotowania: Zmieszano 1 część cementu portlandzkiego wraz z pucolanowym materiałem z 3 częściami znormalizowanego piasku i 0,5 częściami wody (zgodnie z normą EN 196). Wytrzymałość na ściskanie mierzono po 14 dniach utwardzania.

Woda wymagana do przetworzenia tlenku wapnia pochodzi ze spalania materiałów wyjściowych i może zawierać paliwa używane w celu dodatkowego ogrzewania złoża fluidyzacyjnego, lub z wody zawartej w wyjściowym materiale oraz, jeśli to konieczne, z wody dodanej do złoża fluidyzacyjnego lub korzystnie do wolnej przestrzeni. Woda wprowadzana do wolnej półki lub alternatywnie do następującej komory przemiany tlenku wapnia jest korzystnie uzyskiwana z pozostałości przeznaczonych do spopielania.

Kompozycja materiału pucolanowego wytwarzanego sposobem według wynalazku zawiera 40% metakaolinitu, 50% wodorotlenku wapnia, węglanu wapnia i tlenku wapnia, przy czym tlenek wapnia jest obecny w tak małych ilościach, że ma nieistotny wpływ na wytrzymałość na ściskanie betonu, który go zawiera, oraz następnie metale, chlorki i siarczany w stężeniach nie mających ujemnego wpływu na wytrzymałość i przydatność do stosowania wyrobów wytworzonych z zastosowaniem materiału pucolanowego. Oczywiste jest także, że szczegółowy skład także zależy od stosowanych materiałów wyjściowych.

PL 191 494 B1

Jest znane, że temperatura wolnej przestrzeni korzystnie wpływa na ograniczenie emisji dioksyn. Jest jednak nieoczekiwanym odkrycie, że kombinacja temperatury spopielania w zakresie pomiędzy 750 a 800°C, a w szczególności 780°C z jednoczesnym obniżeniem temperatury wolnej przestrzeni do zakresu poniżej temperatury złoża fluidyzacyjnego, wpływa na emisję dioksyn w takim stopniu, że nawet bez jakiegokolwiek dalszego wyposażenia do usuwania dioksyn, spełnione zostaną ostre holenderskie normy dotyczące ochrony środowiska (tabela D). Są to kolejne nowe i nieoczekiwane efekty sposobu według wynalazku.

Tabel a D

^Tzłoża fluidalnego	^Twolnej półki	Ilość dioksyn
°C	°C	ngTeq/m³
850	850	0,35
780	770-780	0,034

(norma holenderska : 0,1 ngTeq/m³).

Poprzez zastosowanie sposobu według wynalazku odpady, które w innym przypadku musiałyby być składowane z nakładem wysokich kosztów, mogą być wykorzystane do wytwarzania materiału pucolanowego o wysokiej jakości.

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Sposób termicznego przetwarzania materiału zawierającego kaolin w materiał o właściwościach pucolanowych, w którym prowadzi się termiczną obróbkę materiału zawierającego kaolin w instalacji ze złożem fluidalnym mającej wolną przestrzeń, w obecności gazowego tlenu, znamienny tym, że do złoża fluidalnego instalacji doprowadza się materiał zawierający kaolin w postaci makulatury lub odpadów pochodzących z zawracania makulatury do ponownego wykorzystania w przemyśle papierniczym, następnie doprowadzony materiał spopiela się w złożu fluidalnym w temperaturze pomiędzy 720-850°C i jednocześnie utrzymuje się temperaturę wolnej przestrzeni instalacji do 850°C lub niższą, przy czym złoże fluidalne wyposaża się w składniki polepszające wymianę ciepła, korzystnie piasek.
2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że w złożu fluidalnym utrzymuje się temperaturę 750-800°C.
3. Sposób według zastrz. 2, znamienny tym, że w złożu fluidalnym utrzymuje się temperaturę 780°C.
4. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że w wolnej przestrzeni instalacji ze złożem fluidalnym utrzymuje się temperaturę na tym samym poziomie lub niższą od temperatury złoża fluidalnego.
5. Sposób według zastrz. 4, znamienny tym, że w wolnej przestrzeni instalacji ze złożem fluidalnym lub kolejnej komorze przemiany tlenku wapnia utrzymuje się temperaturę na poziomie 500°C lub niższą.
6. Sposób według zastrz. 5, znamienny tym, że w wolnej przestrzeni instalacji ze złożem fluidalnym lub kolejnej komorze przemiany tlenku wapnia utrzymuje się temperaturę w zakresie 150-350°C.
7. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że chłodzi się wolną przestrzeń w instalacji ze złożem fluidalnym lub kolejną komorę przemiany tlenku wapnia, po czym suszy się zaabsorbowanym ciepłem materiał zawierający kaolin przeznaczony do obróbki termicznej.
8. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że utrzymuje się stężenie pary wodnej w wolnej przestrzeni instalacji ze złożem fluidalnym lub kolejnej komorze przemiany tlenku wapnia w zakresie 30-50% obj.
9. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że wprowadza się wodę do wolnej przestrzeni instalacji ze złożem fluidalnym lub do kolejnej komory przemiany tlenku wapnia.
10. Sposób według zastrz. 9, znamienny tym, że wodę wprowadzaną do wolnej przestrzeni instalacji odciąga się z materiału zawierającego kaolin przeznaczonego do spopielania.
11. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że spopielanie prowadzi się w obecności materiału, powstałego z materiału zawierającego kaolin, jako środka polepszającego wymianę ciepła.
12. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że materiał zawierający kaolin wprowadza się do instalacji ze złożem fluidalnym w postaci zagęszczonej.

PL 191 494 B1
13. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że materiał pucolanowy po opuszczeniu złoża fluidalnego rozdziela się na grubą frakcję i drobnoziarnistą, przy czym grubą frakcję po zmieszaniu z materiałem zawierającym kaolin wprowadza się ponownie do instalacji ze złożem fluidalnym.