PL194275B1 - Pochodna kwasu hydroksymowego, sposób jej otrzymywania, kompozycja farmaceutyczna oraz jej zastosowanie - Google Patents

Pochodna kwasu hydroksymowego, sposób jej otrzymywania, kompozycja farmaceutyczna oraz jej zastosowanie

Info

Publication number
PL194275B1
PL194275B1 PL99346547A PL34654799A PL194275B1 PL 194275 B1 PL194275 B1 PL 194275B1 PL 99346547 A PL99346547 A PL 99346547A PL 34654799 A PL34654799 A PL 34654799A PL 194275 B1 PL194275 B1 PL 194275B1
Authority
PL
Poland
Prior art keywords
formula
group
atom
acid
amino
Prior art date
Application number
PL99346547A
Other languages
English (en)
Other versions
PL346547A1 (en
Inventor
Nagy Peter Literati
Balzas Sümegi
Kalman Takacs
Original Assignee
Gene Kutato Kft N
Priority date (The priority date is an assumption and is not a legal conclusion. Google has not performed a legal analysis and makes no representation as to the accuracy of the date listed.)
Filing date
Publication date
Priority claimed from HU9802001A external-priority patent/HU9802001D0/hu
Priority claimed from HU9902927A external-priority patent/HUP9902927A3/hu
Application filed by Gene Kutato Kft N filed Critical Gene Kutato Kft N
Publication of PL346547A1 publication Critical patent/PL346547A1/xx
Publication of PL194275B1 publication Critical patent/PL194275B1/pl

Links

Classifications

    • C—CHEMISTRY; METALLURGY
    • C07—ORGANIC CHEMISTRY
    • C07D—HETEROCYCLIC COMPOUNDS
    • C07D213/00—Heterocyclic compounds containing six-membered rings, not condensed with other rings, with one nitrogen atom as the only ring hetero atom and three or more double bonds between ring members or between ring members and non-ring members
    • C07D213/02—Heterocyclic compounds containing six-membered rings, not condensed with other rings, with one nitrogen atom as the only ring hetero atom and three or more double bonds between ring members or between ring members and non-ring members having three double bonds between ring members or between ring members and non-ring members
    • C07D213/04—Heterocyclic compounds containing six-membered rings, not condensed with other rings, with one nitrogen atom as the only ring hetero atom and three or more double bonds between ring members or between ring members and non-ring members having three double bonds between ring members or between ring members and non-ring members having no bond between the ring nitrogen atom and a non-ring member or having only hydrogen or carbon atoms directly attached to the ring nitrogen atom
    • C07D213/24—Heterocyclic compounds containing six-membered rings, not condensed with other rings, with one nitrogen atom as the only ring hetero atom and three or more double bonds between ring members or between ring members and non-ring members having three double bonds between ring members or between ring members and non-ring members having no bond between the ring nitrogen atom and a non-ring member or having only hydrogen or carbon atoms directly attached to the ring nitrogen atom with substituted hydrocarbon radicals attached to ring carbon atoms
    • C07D213/54—Radicals substituted by carbon atoms having three bonds to hetero atoms with at the most one bond to halogen, e.g. ester or nitrile radicals
    • A—HUMAN NECESSITIES
    • A61—MEDICAL OR VETERINARY SCIENCE; HYGIENE
    • A61P—SPECIFIC THERAPEUTIC ACTIVITY OF CHEMICAL COMPOUNDS OR MEDICINAL PREPARATIONS
    • A61P25/00—Drugs for disorders of the nervous system
    • A—HUMAN NECESSITIES
    • A61—MEDICAL OR VETERINARY SCIENCE; HYGIENE
    • A61P—SPECIFIC THERAPEUTIC ACTIVITY OF CHEMICAL COMPOUNDS OR MEDICINAL PREPARATIONS
    • A61P25/00—Drugs for disorders of the nervous system
    • A61P25/28—Drugs for disorders of the nervous system for treating neurodegenerative disorders of the central nervous system, e.g. nootropic agents, cognition enhancers, drugs for treating Alzheimer's disease or other forms of dementia
    • A—HUMAN NECESSITIES
    • A61—MEDICAL OR VETERINARY SCIENCE; HYGIENE
    • A61P—SPECIFIC THERAPEUTIC ACTIVITY OF CHEMICAL COMPOUNDS OR MEDICINAL PREPARATIONS
    • A61P3/00—Drugs for disorders of the metabolism
    • A—HUMAN NECESSITIES
    • A61—MEDICAL OR VETERINARY SCIENCE; HYGIENE
    • A61P—SPECIFIC THERAPEUTIC ACTIVITY OF CHEMICAL COMPOUNDS OR MEDICINAL PREPARATIONS
    • A61P3/00—Drugs for disorders of the metabolism
    • A61P3/08—Drugs for disorders of the metabolism for glucose homeostasis
    • A61P3/10—Drugs for disorders of the metabolism for glucose homeostasis for hyperglycaemia, e.g. antidiabetics
    • A—HUMAN NECESSITIES
    • A61—MEDICAL OR VETERINARY SCIENCE; HYGIENE
    • A61P—SPECIFIC THERAPEUTIC ACTIVITY OF CHEMICAL COMPOUNDS OR MEDICINAL PREPARATIONS
    • A61P31/00—Antiinfectives, i.e. antibiotics, antiseptics, chemotherapeutics
    • A61P31/12—Antivirals
    • A—HUMAN NECESSITIES
    • A61—MEDICAL OR VETERINARY SCIENCE; HYGIENE
    • A61P—SPECIFIC THERAPEUTIC ACTIVITY OF CHEMICAL COMPOUNDS OR MEDICINAL PREPARATIONS
    • A61P37/00—Drugs for immunological or allergic disorders
    • A61P37/02—Immunomodulators
    • A—HUMAN NECESSITIES
    • A61—MEDICAL OR VETERINARY SCIENCE; HYGIENE
    • A61P—SPECIFIC THERAPEUTIC ACTIVITY OF CHEMICAL COMPOUNDS OR MEDICINAL PREPARATIONS
    • A61P43/00—Drugs for specific purposes, not provided for in groups A61P1/00-A61P41/00
    • A—HUMAN NECESSITIES
    • A61—MEDICAL OR VETERINARY SCIENCE; HYGIENE
    • A61P—SPECIFIC THERAPEUTIC ACTIVITY OF CHEMICAL COMPOUNDS OR MEDICINAL PREPARATIONS
    • A61P7/00—Drugs for disorders of the blood or the extracellular fluid
    • A—HUMAN NECESSITIES
    • A61—MEDICAL OR VETERINARY SCIENCE; HYGIENE
    • A61P—SPECIFIC THERAPEUTIC ACTIVITY OF CHEMICAL COMPOUNDS OR MEDICINAL PREPARATIONS
    • A61P9/00—Drugs for disorders of the cardiovascular system
    • C—CHEMISTRY; METALLURGY
    • C07—ORGANIC CHEMISTRY
    • C07C—ACYCLIC OR CARBOCYCLIC COMPOUNDS
    • C07C251/00—Compounds containing nitrogen atoms doubly-bound to a carbon skeleton
    • C07C251/32—Oximes
    • C07C251/50—Oximes having oxygen atoms of oxyimino groups bound to carbon atoms of substituted hydrocarbon radicals
    • C07C251/58—Oximes having oxygen atoms of oxyimino groups bound to carbon atoms of substituted hydrocarbon radicals of hydrocarbon radicals substituted by nitrogen atoms not being part of nitro or nitroso groups
    • C—CHEMISTRY; METALLURGY
    • C07—ORGANIC CHEMISTRY
    • C07D—HETEROCYCLIC COMPOUNDS
    • C07D217/00—Heterocyclic compounds containing isoquinoline or hydrogenated isoquinoline ring systems
    • C07D217/02—Heterocyclic compounds containing isoquinoline or hydrogenated isoquinoline ring systems with only hydrogen atoms or radicals containing only carbon and hydrogen atoms, directly attached to carbon atoms of the nitrogen-containing ring; Alkylene-bis-isoquinolines
    • C07D217/04—Heterocyclic compounds containing isoquinoline or hydrogenated isoquinoline ring systems with only hydrogen atoms or radicals containing only carbon and hydrogen atoms, directly attached to carbon atoms of the nitrogen-containing ring; Alkylene-bis-isoquinolines with hydrocarbon or substituted hydrocarbon radicals attached to the ring nitrogen atom
    • C—CHEMISTRY; METALLURGY
    • C07—ORGANIC CHEMISTRY
    • C07D—HETEROCYCLIC COMPOUNDS
    • C07D295/00—Heterocyclic compounds containing polymethylene-imine rings with at least five ring members, 3-azabicyclo [3.2.2] nonane, piperazine, morpholine or thiomorpholine rings, having only hydrogen atoms directly attached to the ring carbon atoms
    • C07D295/04—Heterocyclic compounds containing polymethylene-imine rings with at least five ring members, 3-azabicyclo [3.2.2] nonane, piperazine, morpholine or thiomorpholine rings, having only hydrogen atoms directly attached to the ring carbon atoms with substituted hydrocarbon radicals attached to ring nitrogen atoms
    • C07D295/08—Heterocyclic compounds containing polymethylene-imine rings with at least five ring members, 3-azabicyclo [3.2.2] nonane, piperazine, morpholine or thiomorpholine rings, having only hydrogen atoms directly attached to the ring carbon atoms with substituted hydrocarbon radicals attached to ring nitrogen atoms substituted by singly bound oxygen or sulfur atoms
    • C07D295/084—Heterocyclic compounds containing polymethylene-imine rings with at least five ring members, 3-azabicyclo [3.2.2] nonane, piperazine, morpholine or thiomorpholine rings, having only hydrogen atoms directly attached to the ring carbon atoms with substituted hydrocarbon radicals attached to ring nitrogen atoms substituted by singly bound oxygen or sulfur atoms with the ring nitrogen atoms and the oxygen or sulfur atoms attached to the same carbon chain, which is not interrupted by carbocyclic rings
    • C07D295/088—Heterocyclic compounds containing polymethylene-imine rings with at least five ring members, 3-azabicyclo [3.2.2] nonane, piperazine, morpholine or thiomorpholine rings, having only hydrogen atoms directly attached to the ring carbon atoms with substituted hydrocarbon radicals attached to ring nitrogen atoms substituted by singly bound oxygen or sulfur atoms with the ring nitrogen atoms and the oxygen or sulfur atoms attached to the same carbon chain, which is not interrupted by carbocyclic rings to an acyclic saturated chain

Landscapes

  • Organic Chemistry (AREA)
  • Chemical & Material Sciences (AREA)
  • Health & Medical Sciences (AREA)
  • Life Sciences & Earth Sciences (AREA)
  • Pharmacology & Pharmacy (AREA)
  • Public Health (AREA)
  • Chemical Kinetics & Catalysis (AREA)
  • General Chemical & Material Sciences (AREA)
  • Medicinal Chemistry (AREA)
  • Bioinformatics & Cheminformatics (AREA)
  • Engineering & Computer Science (AREA)
  • Veterinary Medicine (AREA)
  • Nuclear Medicine, Radiotherapy & Molecular Imaging (AREA)
  • Animal Behavior & Ethology (AREA)
  • General Health & Medical Sciences (AREA)
  • Diabetes (AREA)
  • Neurosurgery (AREA)
  • Neurology (AREA)
  • Hematology (AREA)
  • Biomedical Technology (AREA)
  • Immunology (AREA)
  • Obesity (AREA)
  • Cardiology (AREA)
  • Oncology (AREA)
  • Virology (AREA)
  • Heart & Thoracic Surgery (AREA)
  • Endocrinology (AREA)
  • Emergency Medicine (AREA)
  • Hospice & Palliative Care (AREA)
  • Psychiatry (AREA)
  • Communicable Diseases (AREA)
  • Pharmaceuticals Containing Other Organic And Inorganic Compounds (AREA)
  • Acyclic And Carbocyclic Compounds In Medicinal Compositions (AREA)
  • Other In-Based Heterocyclic Compounds (AREA)
  • Organic Low-Molecular-Weight Compounds And Preparation Thereof (AREA)
  • Heterocyclic Carbon Compounds Containing A Hetero Ring Having Nitrogen And Oxygen As The Only Ring Hetero Atoms (AREA)
  • Pyridine Compounds (AREA)
  • Hydrogenated Pyridines (AREA)
  • Plural Heterocyclic Compounds (AREA)
  • Pyrrole Compounds (AREA)

Abstract

1. Nienasycona pochodna kwasu hydroksymowego o wzorze w którym R 1 oznacza grupe fenylowa, grupe fenylowa podstawiona przez 1-3 podstawniki wybrane z gru- py obejmujacej grupe C 1-2 alkoksylowa i atom halogenu, a ponadto R 1 oznacza grupe pirydylowa, R 2 oznacza atom wodoru; lub R 1 tworzy lacznie z R 2 grupe C 5-7 cykloalkilowa, Y oznacza atom wodoru, grupe hydroksylowa lub grupe C 3-22 alkenoiloksylowa, X oznacza atom halogenu, grupe hydroksylowa lub grupe aminowa, R 3 oznacza grupe o wzorze -NR 4 R 5 , w którym R 4 i R 5 niezaleznie oznaczaja atom wodoru lub grupe C 1-5 alkilowa; lub R 4 i R 5 tworza lacznie z sasiadujacym atomem azotu 5- lub 6-czlonowa, nasy- cona grupe heterocykliczna, która moze zawierac atom tlenu i moze byc skondensowana z pierscie- niem benzenowym lub jej farmaceutycznie dopuszczalne kwasowe sole addycyjne. PL PL PL PL PL PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku są nowe, nienasycone pochodne kwasu hydroksymowego, sposób ich otrzymywania, zawierające je kompozycje farmaceutyczne oraz ich zastosowanie jako inhibitorów PARP.
Z opisu HU-P nr 177 578 i równoważnego mu US-P nr 4 308 399 znane są O-/3-(podstawione amino)-2-hydroksy-1-propylo/-(podstawione amidoksymy) nadające się do leczenia cukrzycowej angiopatii, w których podstawniki amidoksymu są różne od grupy alkenylowej.
Znane związki oraz inne pokrewne pochodne kwasu hydroksymowego wykazują także i inne działania biologiczne. A więc, nadają się do zapobiegania i leczenia chorób o podłożu mitochondrialnym (zgłoszenie PCT nr WO 97/13504); zwiększają poziom proteiny stresowej w komórkach (zgłoszenie HU-P nr P 95 03141), itd.
W zgłoszeniu PCT nr WO 90/OS131 ujawniono nowy sposób otrzymywania pochodnych amidoksymu o wzorze
Ri—C=N—O—CH2—CH—CH2—NZ (A)
A„ 1 w którym R1 oznacza grupę mającą 2-15 atomów węgla, która może stanowić - między innymi -nienasyconą i/lub cykliczną grupę alkilową. W cytowanym dokumencie związki o wzorze A są traktowane jako znane, jednakże te związki o wzorze A, w których R1 oznacza grupę alkenylową lub grupę cykloalkilidenową są związkami nowymi, które dotychczas nie były otrzymane i scharakteryzowane danymi identyfikacyjnymi. W przykładach cytowanego dokumentu ujawniono jedynie związki o wzorze A, w których R1 oznacza grupę pirydylową, grupę chlorofenylową, grupę benzylową lub grupę dimetoksybenzylową.
Celem obecnego wynalazku jest więc dostarczenie nowych związków, które mogą być używane do skutecznego leczenia stanów związanych z deficytem energetycznym komórki, w powikłaniach cukrzycowych, w stanach deficytu tlenowego serca i mózgu, w chorobach neurodegeneratywnych, jak również w leczeniu chorób autoimmunizacyjnych i/lub wirusowych.
Istotą wynalazku jest nienasycona pochodna kwasu hydroksymowego o wzorze
w którym
R1 oznacza grupę fenylową, grupę fenylową podstawioną przez 1-3 podstawniki wybrane z grupy obejmującej grupę C1-2 alkoksylową i atom halogenu, a ponadto R1 oznacza grupę pirydylową,
R2 oznacza atom wodoru; lub
R1 tworzy łącznie z R2 grupę C5-7 cykloalkilową,
Y oznacza atom wodoru, grupę hydroksylową lub grupę C3-22 alkenoiloksylową,
X oznacza atom halogenu, grupę hydroksylową lub grupę aminową,
R3 oznacza grupę o wzorze -NR4R5, w którym R4 i R5 niezależnie oznaczają atom wodoru lub grupę C1-5 alkilową; lub R4 i R5 tworzą łącznie z sąsiadującym atomem azotu 5-lub 6-członową, nasyconą grupę heterocykliczną, która może zawierać atom tlenu i może być skondensowana z pierścieniem benzenowym lub jej farmaceutycznie dopuszczalne kwasowe sole addycyjne.
Korzystnie, nienasycona pochodna kwasu hydroksymowego o wzorze, Iw którym
R1 oznacza grupę pirydylową lub grupę fenylową ewentualnie podstawioną przez 1-3 grupy metoksylowe,
R2 oznacza atom wodoru,
X oznacza grupę aminową,
PL 194 275 B1
Y oznacza atom wodoru lub grupę hydroksylową,
R3 oznacza grupę pirolidyno, piperydyno lub morfolino, lub farmaceutycznie dopuszczalne kwasowe sole addycyjne.
Kolejnym przedmiotem wynalazku jest sposób otrzymywania nienasyconej pochodnej kwasu hydroksymowego o wzorze I, w którym R1, R2, R3, X i Y określono powyżej, który charakteryzuje się tym, że
a) w celu otrzymania związków o wzorze I, w którym X oznacza grupę aminową, a R1, R2, R3 i Y mają znaczenia podane dla wzoru I, amidoksym o wzorze
w którym R1 i R2 są zdefiniowane jak powyżej, poddaje się reakcji z reagentem o wzorze
Z—ch2—CH—ch2—r3
I (III) w którym Z oznacza grupę opuszczającą, korzystnie atom halogenu, a Y ma znaczenie podane powyżej ; lub
b)w celu otrzymania związków o wzorze I, w którym X oznacza grupę aminową, Y oznacza grupę hydroksylową, a R1, R2 i R3 są zdefiniowane jak dla wzoru I, reagent o wzorze III, w którym Z oznacza grupę opuszczającą, korzystnie atom chloru, a Y ma znaczenie podane powyżej, poddaje się reakcji z zasadą, a otrzymaną pochodną oksiranową o wzorze
w którym R3 ma znaczenie podane powyżej, poddaje się reakcji z amidoksymem o wzorze II, w którym R1 i R2 mają znaczenia podane powyżej; lub
c) w celu otrzymania związków o wzorze I, w którym X oznacza grupę aminową, a R1, R2, R3 i Y są zdefiniowane jak dla wzoru I, nitryl karboksylowy o wzorze
w którym R1 i R2 mają znaczenia podane powyżej, poddaje się reakcji z pochodną hydroksyloaminy o wzorze
w którym R3 i Y mają znaczenia podane powyżej; lub
PL 194 275 B1
d)w celu otrzymania związków o wzorze I, w którym X oznacza grupę aminową, a R1, R2, R3 i Y są zdefiniowane jak dla wzoru I, reaktywną pochodną kwasu karboksylowego o wzorze
w którym V oznacza grupę opuszczającą, a R1 i R2 mają znaczenia podane powyżej, poddaje się reakcji z pochodną hydroksyloaminy o wzorze VI, w którym R3 i Y mają znaczenia podane powyżej; lub
e)w celu otrzymania związków o wzorze I, w którym X oznacza grupę aminową, Y oznacza grupę hydroksylową, R3 oznacza grupę o wzorze -NR4R5, w którym R1, R2, R4 i R5 są zdefiniowane jak dla wzoru I, amidoksym o wzorze II, w którym R1 i R2 mają znaczenia podane powyżej, poddaje się reakcji z epichlorohydryną w obecności zasady, a otrzymany epoksyd o wzorze
ζ (VIII)
OCH2—CH-CH2
V w którym R1 i R2 mają znaczenia podane powyżej, poddaje się reakcji z aminą o wzorze -HNR4R5, w którym R4 i R5 mają znaczenia podane powyżej; lub
f) w celu otrzymania związków o wzorze I, w którym X oznacza atom halogenu, a R1, R2, R3 i Y są zdefiniowane jak dla wzoru I, oksym O-podstawiony o wzorze
w którym R1, R2 i R3 mają znaczenia podane powyżej, poddaje się reakcji z reagentem halogenującym; i jeśli pożądane, otrzymany związek o wzorze I, w którym X oznacza grupę aminową, R1, R2, R3 i Y są zdefiniowane jak dla wzoru I, przekształca się w odpowiedni związek o wzorze I, w którym X oznacza atom halogenu, poprzez diazowanie i rozkład otrzymanej soli diazoniowej w obecności halogenowodoru; lub otrzymany związek o wzorze I, w którym X oznacza grupę aminową, a R1, R2, R3 i Y są zdefiniowane jak dla wzoru I, przekształca się poprzez diazowanie i rozkład otrzymanej soli diazoniowej w obecności kwasu fosforowego w związek o wzorze I, w którym X oznacza hydroksyl, i/lub otrzymany związek o wzorze I, w którym Y oznacza grupę hydroksylową, a R1, R2, R3 i X są zdefiniowane jak dla wzoru I, poddaje się reakcji z reagentem acylującym, uzyskując związek o wzorze I, w którym Y oznacza grupę C1-30 alkanoiloksylową lub grupę C3-22 alkenoiloksylową, i/lub otrzymaną zasadę o wzorze I poddaje się reakcji z kwasem nieorganicznym lub organicznym, w celu otrzymania farmaceutycznie dopuszczalnej kwasowej soli addycyjnej, lub zasadę o wzorze I uwalnia się ze swej kwasowej soli addycyjnej pod działaniem zasady.
Kompozycja farmaceutyczna według wynalazku charakteryzuje się tym, że jako składnik aktywny zawiera nienasyconą pochodną kwasu hydroksymowego o wzorze I, w którym R1 oznacza grupę fenylową, grupę fenylową podstawioną przez 1-3 podstawniki wybrane z grupy obejmującej grupę C1-2 alkoksylową i atom halogenu, a ponadto R1 oznacza grupę pirydylową,
R2 oznacza atom wodoru; lub
R1 tworzy łącznie z R2 grupę C5-7 cykloalkilową,
Y oznacza atom wodoru, grupę hydroksylową lub grupę C3-22 alkenoiloksylową,
X oznacza atom halogenu, grupę hydroksylową lub grupę aminową,
PL 194 275 B1
R3 oznacza grupę o wzorze -NR4R5, w którym R4 i R5 niezależnie oznaczają atom wodoru lub grupę C1-5 alkilową; lub R4 i R5 tworzą łącznie z sąsiadującym atomem azotu 5-lub 6-członową, nasyconą grupę heterocykliczną, która może zawierać atom tlenu i może być skondensowana z pierścieniem benzenowym lub jej farmaceutycznie dopuszczalną sól addycyjną oraz jeden lub więcej typowych nośników.
Korzystnie, kompozycja farmaceutyczna według wynalazku jako składnik aktywny zawiera pochodną kwasu hydroksymowego o wzorze I, w którym
R1 oznacza grupę pirydylową lub grupę fenylową ewentualnie podstawioną przez 1-3 grupy metoksylowe,
R2 oznacza atom wodoru,
X oznacza grupę aminową,
Y oznacza atom wodoru lub grupę hydroksylową,
R3 oznacza grupę pirolidyno, piperydyno lub morfolino lub jej farmaceutycznie dopuszczalną kwasową sól addycyjną.
Innym przedmiotem wynalazku jest zastosowanie nienasyconej pochodnej kwasu hydroksymowego o wzorze I, w którym
R1 oznacza grupę fenylową, grupę fenylową podstawioną przez 1-3 podstawniki wybrane z grupy obejmującej grupę C1-2 alkoksylową i atom halogenu, a ponadto R1 oznacza grupę pirydylową,
R2 oznacza atom wodoru; lub
R1 tworzy łącznie z R2 grupę C5-7 cykloalkilową,
Y oznacza atom wodoru, grupę hydroksylową lub grupę C3-22 alkenoiloksylową,
X oznacza atom halogenu, grupę hydroksylową lub grupę aminową,
R3 oznacza grupę o wzorze -NR4R5, w którym R4 i R5 niezależnie oznaczają atom wodoru lub grupę C1-5 alkilową, lub R4 i R5 tworzą łącznie z sąsiadującym atomem azotu 5-lub 6-członową, nasyconą grupę heterocykliczną, którą może zawierać atom tlenu i może być skondensowana z pierścieniem benzenowym, lub jej farmaceutycznie dopuszczalnej kwasowej soli addycyjnej do wytwarzania leku odpowiedniego do leczenia stanu związanego z deficytem energetycznym komórki wywołanym przez inhibitowanie PARP, powikłań cukrzycowych, stanu deficytu tlenowego serca i mózgu, chorób neurodegeneratywnych, chorób autoimmunologicznych i/lub wirusowych.
Twórcy obecnego wynalazku odkryli, iż postawiony cel może być zrealizowany z wykorzystaniem nowych nienasyconych pochodnych kwasu hydroksymowego o wzorze I i ich farmaceutycznie dopuszczalnych kwasowych soli addycyjnych.
Nowe związki wykazują cenne działania farmaceutyczne imogą być stosowane dzięki ich działaniu inhibitowania polimerazy poli(adenozynodifosforanorybozowej) w stanach chorobowych wskazanych powyżej.
W opisie i w zastrzeżeniach patentowych, grupa C1-20 alkilowa oznacza na przykład grupę: metyl, etyl, n-propyl, izopropyl, n-butyl, sec-butyl, tert-butyl, izobutyl, n-pentyl, n-heksyl, n-heptyl, n-decyl, dodecyl, heksadecyl lub oktadecyl, itd.
Grupa C1-2 alkilowa oznacza grupę metylową lub etylową, natomiast grupa C1-2 alkoksylowa oznacza grupę metoksylową lub etoksylową.
Atom halogenu oznacza przed wszystkim atom fluoru, chloru lub bromu, korzystnie atom chloru lub atom bromu.
Grupa C1-4 alkilowa oznacza grupę: metyl, etyl, n-propyl, izopropyl, n-butyl, sec-butyl, tert-butyl lub izobutyl.
Grupa C1-5 alkilowa może obejmować na przykład grupę n-pentylową, poza grupami wymienionymi dla C1-4 alkilu.
Grupa C1-4 alkanoilowa korzystnie oznacza grupę: formyl, acetyl, propionyl lub butyryl.
Grupa C1-5 alkanoilowa może obejmować na przykład grupę n-pentanoilową, poza grupami wymienionymi dla C1-4 alkanoilu.
5-lub 6-członowa nasycona lub nienasycona grupa heterocykliczna zawierająca jeden lub dwa atomy azotu, lub atom siarki jako heteroatom(y) oznacza na przykład grupę: pirolil, pirazolil, imidazolil, tienyl, pirydyl, piperydyl, pirymidynyl, piperazynyl, itd.
Grupa C3-7 cykloalkilowa oznacza na przykład grupę: cyklopropyl, cyklopentyl, cykloheksyl lub cykloheptyl.
PL 194 275 B1
Grupa C5-7 cykloalkilowa ewentualnie skondensowana z pierścieniem benzenowym oznacza na przykład grupę: cyklopentyl, cykloheksyl, cykloheptyl, indanyl lub tetralinyl.
Grupa C1-30 alkanoiloksylowa oznacza na przykład grupę: formyloksyl, acetoksyl, propionyloksyl, butyryloksyl, palmityloksyl lub stearyloksyl, itd.
Grupa C3-32 alkenoiloksylowa może zawierać 1-6 podwójnych wiązań i może korzystnie oznaczać grupę: linolenoiloksyl, linoloiloksyl, dokozaheksaenoiloksyl, eikozapentaenoiloksyl lub arachidonoiloksyl.
5- lub 6-członowa nasycona lub nienasycona grupa heterocykliczna zawierająca atom azotu, lub atom azotu i atom tlenu jako heteroatom(y) oznacza na przykład grupę: pirolil, pirydyl, piperydyl lub morfolino.
Farmaceutycznie dopuszczalnymi kwasowymi solami addycyjnymi nienasyconych pochodnych kwasu hydroksymowego o wzorze I są kwasowe sole addycyjne tworzone z farmaceutycznie dopuszczalnymi kwasami nieorganicznymi, takimi jak kwas solny, kwas siarkowy, kwas fosforowy itd. lub z farmaceutycznie dopuszczalnymi kwasami organicznymi, takimi jak kwas octowy, kwas fumarowy, kwas mlekowy, kwas winowy, kwas bursztynowy, kwas jabłkowy, kwas benzenosulfonowy, kwas p-toluenosulfonowy, itd.
Wskutek obecności wiązania podwójnego we wzorze I, nowe nienasycone pochodne kwasu hydroksymowego według wynalazku mogą występować w postaci izomerów geometrycznych, tj. izomerów cis lub trans, lub dowolnych ich mieszanin. W opisie ujawniono czyste izomery geometryczne oraz ich mieszaniny.
Ponadto, określone związki o wzorze I zawierają jeden lub więcej chiralnych atomów węgla, a w konsekwencji mogą występować w postaci izomerów optycznych. W opisie ujawniono również izomery optyczne oraz jakiekolwiek ich mieszaniny.
W sposobie a) według wynalazku, reakcja amidoksymu o wzorze II z reagentem o wzorze III jest przeprowadzana w rozpuszczalniku, który jest nie reaktywny przy uwzględnieniu reakcji w obecności środka wiążącego kwas. Rozpuszczalnik może być nieorganicznym, takim jak woda lub organicznym rozpuszczalnikiem protonowym, takim jak alkohole, np. metanol lub etanol, lub dipolarnym rozpuszczalnikiem aprotonowym, takim jak dimetyloformamid, sulfotlenek dimetylu, itd. Korzystne jest zastosowanie mieszanin alkoholi lub wodnego alkoholu, ponieważ takie mieszaniny dobrze rozpuszczają silnie polarne związki wyjściowe.
Jako środek wiążący kwas może być użyta nieorganiczna lub organiczna amina. Jako zasady nieorganiczne mogą być wykorzystywane ogólnie wodorotlenki, węglany, alkoholany, amidki lub wodorki metali alkalicznych, lub metali ziem alkalicznych, przy koniecznym uwzględnieniu właściwości stosowanego rozpuszczalnika. W środowisku aprotonowym zasadami mogą być również związki metaloorganiczne, np. butylolit, fenylolit. Jako zasady organiczne korzystnie mogą być używane aminy trzeciorzędowe, takie jak trietyloamina lub inne otwartołańcuchowe lub cykliczne aminy trzeciorzędowe.
Reakcja amidoksymu o wzorze II z reagentem o wzorze III jest na ogół przeprowadzana w temperaturze pomiędzy -20°C i +150°C pod ciśnieniem atmosferycznym lub wyższym. Ta naprawdę rzeczywista temperatura reakcji zależy od temperatury wrzenia użytego rozpuszczalnika. Postęp reakcji może być śledzony za pomocą chromatografii cienkowarstwowej.
Część wyjściowych amidoksymów o wzorze II jest znana. Nowe związki mogą być otrzymane sposobem znanym per se, poprzez poddanie reakcji nitrylu karboksylowego o wzorze IV z hydroksyloaminą. Nowe amidoksymy o wzorze IV mogą być również otrzymane innymi sposobami ujawnionymi w preparatyce znanych amidoksymów [Chem. Revievs, 62, 155 (1962)].
Jeśli reagent o wzorze III, w którym Z oznacza atom chloru lub bromu jest używany jako związek wyjściowy, to do mieszaniny reakcyjnej może być dodany katalizator, taki jak jodek potasu lub jodek sodu.
W przypadku reagenta o wzorze III, w którym Z oznacza atom halogenu, Y oznacza grupę hydroksylową, R3 oznacza grupę o wzorze -NR4R5, wymieniony reagent może być poddany reakcji z amidoksymem o wzorze II z pominięciem wydzielania z mieszaniny reakcyjnej, w której został utworzony w reakcji odpowiedniej aminy o wzorze HNR4R5 z epihalohydryną, taką jak epichlorohydryna. Amina o wzorze HNR4R5 jest poddawana reakcji z epihalohydryną, korzystnie w alkoholowym roztworze z chłodzeniem, celem otrzymania roztworu reagenta o wzorze III. Amidoksym o wzorze II może być wprost dodany do tego roztworu.
Mieszaniny reakcyjne są przerabiane w sposób znany per se. W większości przypadków mieszanina reakcyjna jest odparowywana, a związek jest ekstrahowany z wodnego, alkalicznego środoPL 194 275 B1 wiska rozpuszczalnikiem organicznym nie mieszającym się z wodą. Z roztworu organicznego związek jest wykrystalizowywany lub wydzielany przez odparowanie, a następnie oczyszczany przez krystalizację lub preparowanie kwasowej soli addycyjnej. Produkty w postaci olejów, które nie tworzą jakichkolwiek krystalicznych soli, mogą być oczyszczane za pomocą chromatografii kolumnowej.
W sposobie b) według wynalazku, związek wyjściowy stanowi reagent o wzorze III, w którym Y oznacza grupę hydroksylową. Następnie reagent jest poddawany reakcji z jedną z zasad wymienionych przy omawianiu sposobu a) w celu otrzymania pochodnej oksiranowej o wzorze V, w którym R3 jest zdefiniowane jak powyżej, a pochodna oksiranowa jest poddawana reakcji z amidoksymem o wzorze II. Ta ostatnia reakcja może być również przeprowadzana w mieszaninie reakcyjnej, w której otrzymano pochodną oksiranowa lub ta pochodna jest wydzielana [J. Am. Chem. Soc., 80, 1257 (1958)] i poddawana reakcji z amidoksymem II w oddzielnym etapie. Mieszanina reakcyjna jest przerabiana i produkt jest wydzielany tak jak ujawniono łącznie ze sposobem a).
W sposobie c) według wynalazku reakcja jest przeprowadzana w nie reaktywnym rozpuszczalniku, korzystnie alkoholu, dogodnie w temperaturze wrzenia użytego rozpuszczalnika. Jako rozpuszczalnik może być użyty dipolarny organiczny rozpuszczalnik aprotonowy, taki jak dimetyloformamid lub sulfotlenek dimetylu. Pochodne hydroksyloaminy o wzorze VI są związkami znanymi (publikacja niemieckiego zgłoszenia patentowego nr 26 51 083). Mieszanina reakcyjna jest poddawana przeróbce i produkt jest wydzielany tak jak ujawniono łącznie ze sposobem a).
W sposobie d) według wynalazku, w przypadku reaktywnej pochodnej kwasu karboksylowego o wzorze VII, grupa opuszczająca V oznacza korzystnie atom halogenu lub grupę o wzorze -NH2, -SH,
-SR6 lub -OR6, w którym R6 oznacza grupę C1-6 alkilową. Reakcja jest przeprowadzana w nie reaktywnym rozpuszczalniku organicznym, korzystnie alkoholu. Mieszanina reakcyjna jest poddawana przeróbce i produkt jest wydzielany tak, jak ujawniono łącznie ze sposobem a). Reaktywne pochodne kwasu karboksylowego o wzorze VIIoraz ich otrzymywanie są ogólnie znane z literatury.
W sposobie e) według wynalazku reakcja amidoksymu o wzorze IIz epichlorohydryną jest przeprowadzana w obecności zasady wymienionej łącznie ze sposobem a), w nie reaktywnym rozpuszczalniku organicznym. W trakcie reakcji wymagane jest chłodzenie celem uniknięcia jakiejkolwiek cyklizacji wewnątrzcząsteczkowej tworzącego się epoksydu o wzorze VII, która to cyklizacja wewnątrzcząsteczkowa prowadzi do utworzenia 1,2,4-oksadiazyny. Na ogół epoksyd o wzorze VII nie jest wydzielany, ale od razu poddawany reakcji w mieszaninie reakcyjnej, w której został utworzony, z aminąo wzorze HNR4R5. Mieszanina reakcyjna jest poddawana przeróbce i produkt jest wydzielany tak,jak ujawniono łącznie ze sposobem a).
W sposobie f) według wynalazku oksym O-podstawiony o wzorze IX jest halogenowany w roztworze z użyciem pierwiastkowego halogenu, podchlorynu, N-chlorosukcynimidu, N-bromosukcynimidu, itd. Stosownie, jako rozpuszczalniki są używane halogenowane węglowodory, a reakcja jest na ogół przeprowadzana w temperaturze pokojowej. Mieszanina reakcyjna jest poddawana przeróbce i produkt owzorze I jest wydzielany tak,jak ujawniono łącznie ze sposobem a).
Związek o wzorze I, w którym X oznacza grupę aminową, może być przekształcony w odpowiedni związek o wzorze I, w którym X oznacza atom halogenu, poprzez diazowanie w obecności nadmiaru halogenowodoru. Według sposobu, do roztworu amidoksymu w halogenowodorze jest dodawany wodny roztwór azotynu sodu, korzystnie w temperaturze pomiędzy -5 i -15°C. W reakcji wydziela się gazowy azot i sól diazoniowa samoistnie przekształca się w odpowiadający halozwiązek. Do diazowania również mogą być użyte organiczne azotyny, takie jak azotyn izoamylu lub azotyn tertbutylu. Jeśli wyjściowy amidoksym o wzorze II źle się rozpuszcza w wodnym roztworze halogenowodoru, to rozpuszczalność może być zwiększona poprzez dodanie rozpuszczalnika organicznego mieszającego się z wodą, takiego jak dioksan. Aż do zakończenia przekształcania się soli diazoniowej mieszanina reakcyjna jest mieszana i, jeśli konieczne, ogrzewana w celu uzyskania pełnej konwersji. Następnie mieszanina reakcyjna jest alkalizowana, produkt ekstrahowany rozpuszczalnikiem organicznym nie mieszającym się z wodą i roztwór jest odparowywany lub produkt jest krystalizowany. Produkty o postaci oleistej mogą być oczyszczane za pomocą chromatografii kolumnowej. W przypadku związków o wzorze I, w których w łańcuchu bocznym znajduje się grupa zasadowa, wydziela się odpowiednie kwasowe sole addycyjne.
Jeśli diazowanie związku o wzorze I, w którym X oznacza grupę aminową, jest przeprowadzane w obecności wodnego roztworu kwasu fosforowego, to otrzymywany jest związek o wzorze I, w którym X oznacza grupę hydroksylową.
PL 194 275 B1
Związek o wzorze I, w którym Y oznacza grupę hydroksylową, może być poddany reakcji z odpowiednim reagentem acylującym celem otrzymania związku o wzorze I, w którym Y oznacza grupę C1-3- alkanoiloksylową lub grupę C3-22 alkenoiloksylową. Jako reagent acylujący może być użyty odpowiedni halogenek, bezwodnik, azydek karboksylowy, itd. Reakcja acylowania jest przeprowadzana w bezwodnych warunkach w niereaktywnym rozpuszczalniku organicznym, który nie wstępuje w reakcję z uczestnikami reakcji. Jako środki wiążące kwas mogą być stosowane zasady nieorganiczne lub organiczne, korzystnie trietyloamina lub pirydyna. Mieszanina reakcyjna jest poddawana przeróbce, tak jak ujawniono łącznie ze sposobem a).
Jeśli żądane, związek o wzorze I może być przekształcony w farmaceutycznie dopuszczalną kwasową sól addycyjną lub może być uwolniony ze swej soli. Jeśli do tworzenia soli zostanie użyty optycznie czynny kwas organiczny, taki jak kwas kamforowy, kwas kamforosulfonowy, kwas winowy lub pochodna kwasu winowego, to mogą być rozdzielone stereoizomery związków zawierających chiralny atom węgla. Rozdział przeprowadza się sposobem znanym per se, poprzez krystalizację kwasowej soli addycyjnej utworzonej z optycznie czynnym kwasem.
Nienasycone pochodne kwasu hydroksymowego o wzorze I wpływają na reakcje stresową w układach biologicznych, wywoływaną przez niedotlenienie narządów i tkanek, wewnątrzkomórkową hipoglikemię, powikłania cukrzycowe, reaktywne cząstki tlenowe (ROS) i ksenobiotyki według dwóch różnych mechanizmów.
1. Poprzez inhibitowanie enzymów jądrowej polimerazy poli(DAP-rybozowej) (PARP) i transferazy karnitynopalmitoilowej.
2. Poprzez modyfikowanie ekspresji genów wrażliwych na tlen, regulowanej przez przede wszystkim bHLH (podstawowa helisa-pętla-helisa) czynniki transkrypcyjne.
Biologiczne skutki inhibitowania PARP
Wiadomo, że reaktywne cząstki tlenowe (ROS) (np. rodnik hydroksylowy, ponadtlenkowy, nadtlenoazotyn, nadtlenek wodoru) tworzą się nieustannie w organizmie żywym [Richter, C., FEBS Lett, 241, 1-5 (1988)] i w małych ilościach odgrywają rolę w regulowaniu ważnych procesów fizjologicznych [Beck, K. F., et al., J. Exp. Biol., 202, 645-53 (1999); McDonald, L.J. i Murad, F., Proc. Soc. Exp. Biol. Med., 211, 1-6 (1996)] (takich jak rozszerzenie naczyń, agregacja płytek, adhezja leukocytów).
Stężenie reaktywnych cząstek tlenowych i tlenku azotu jest znacząco wyższe w ostrych i przewlekłych stanach zapalnych, na przykład w większości chorób autoimmunizacyjnych [Taraza, C., et al., Rom. J. Intern. Med., 35, 89-98 (1997)], w przypadku poniedokrwiennej niewydolności serca, niedokrwienia mózgu (udar) [Brain Pathology, 9, 119-131 (1999)]. Źródłami ROS są po części komórki zwykłych tkanek (śródbłonek) wskutek efektu indukcyjnego zapalnych cytokin (takich jak czynnik martwicy nowotworu alfa).
Reaktywne cząstki tlenowe uszkadzają między innymi DNA. W komórce po uszkodzeniu DNA jest inicjowany złożony proces obronny i naprawczy. Istotnym elementem tego procesu jest aktywowanie enzymu polimerazy poli(adenozynodifosforanorybozowej) (PARP). PARP jest enzymem układu jądrowego, który jest obecny w dużych ilościach niemal w każdej komórce i katalizuje transport jednostki adenozynodifosforanorybozy od dinukleotydu kwasu nikotynowego-adeniny (NAD) do protein i wbudowanie łańcuchów poli(adenozynodifosforanorybozowych).
Główne substraty enzymu to on sam [Gonzalez, R., et al., Mol. Cell. Biochem., 138, 33-37 (1994)], proteiny jądrowe, histony, topoizomerazy I i II, czynniki transkrypcyjne. Aktywność enzymu PARP jest zwiększana około 500 razy w przypadku pęknięcia łańcucha DNA [Mennisier de Murcia, J., et al., J. Mol. Biol., 210, 229-233 (1989)]. Krytyczne obniżenie stężenia NAD jest wywoływane przez aktywowanie enzymu PARP w wyniku wyjątkowo silnego uszkodzenia DNA.
W konsekwencji synteza trifosforanu adenozyny (ATP) w komórce jest zmniejszona, a w tym samym czasie zużycie ATP staje się większe, ponieważ komórka próbuje odtworzyć poziom NAD z adenozynodifosforanorybozy i amidu nikotynowego z użyciem ATP. Te procesy biochemiczne poważnie rujnują stan energetyczny komórek i mogą prowadzić do zniszczenia komórki. Inhibitowanie enzymu PARP jest istotne w terapii kilku chorób, takich jak choroba autoimmunizacyjna [Szabó, C. i współpr., Trends Pharmacol. Sci., 19, 287-98 (1998)], niedokrwienna choroba serca i choroby neurodegeneratywne.
Poprzez inhibitowanie enzymu PARP możemy wyeliminować katabolizm NAP, obniżenie poziomów amidu nikotynowego i adenozynodifosforanorybozy w komórkach oraz inhibitowanie zużycia trifosforanu adenozyny do syntezy NAD, czyli inhibitując enzym możemy wyeliminować wyżej wymienione uszkodzenia komórek oraz ich śmierć.
PL 194 275 B1
Część eksperymentalna
Inhibitowanie wyizolowanego enzymu PARP in vitro
Wyizolowano polimerazę poli-ADP-rybozową z wątroby szczura stosownie do artykułu Shah, G. M., Anal. Biochem., 227, 1-13 (1995).
Określono aktywowanie PARP w 130 μΐ mieszaniny reakcyjnej, która zawierała: 100 mM buforu Tris-HCl, pH 8,0, 10 mM MgCfe, 10% glicerolu, 1,5 mM DTT, 100 μg (32P) lub (3H) NAD+, 10 μg histonu. Reakcje zatrzymano po 10 minutach 8% kwasem nadchlorowym i wydzielono proteinę poprzez wirowanie (10 minut, 10000 x g). Osad przemyto 8% kwasem nadchlorowym i zmierzono radioaktywność proteiny licznikiem scyntylacyjnym. Wyniki przedstawiono w tabeli 1.
Ta be l a 1
Związek PARP I0,5 mg/l
Przykład 1 4,0 ± 2
Przykład 2 5,2 ± 3
Przykład 3 2,4 ± 2
Przykład 4 8,2 ± 3
Przykład 5 17,7
Przykład 6 8 ± 4
Przykład 7 7 ± 3
Przykład 8 10 ± 5
Przykład 9 13 ± 5
Przykład 10 17 ± 4
Przykład 11 18 ± 6
Przykład 12 8 ± 4
Przykład 13 12 ± 5
Przykład 14 13 ± 4
Przykład 15 19 ± 7
Przykład 16 18 ± 6
Przykład 17 15 ± 5
Przykład 18 34,1
Przykład 19 180 ± 40
Przykład 31 6 ± 3
Przykład 33 7 ± 4
Powyższe wyniki są podane jako SEM (błąd standardowy lub średnia) dla czterech równoległych pomiarów.
Wnioski
Można dostrzec na podstawie tabeli 1, że większość związków jest bardzo dobrymi inhibitorami PARP (I0,5) < 10 mg/l. Pozostałe związki, z wyjątkiem przykładu 19, który jest bardzo słabym inhibitorem PARP, mogą być zaklasyfikowane jako dobre inhibitory PARP, mieszczące się pomiędzy I0,5 = 10-34 mg/l.
Wpływ nienasyconych pochodnych kwasu hydroksymowego o wzorze I na niedokrwienne niewydolność serca i arytmię reperfuzyjną
Uszkodzenie mięśnia sercowego i śmierć komórek mięśnia sercowego zachodzi w większości przypadków poprzez zaburzenia odżywiania. Najbardziej typowa postacią zaburzenia odżywiania jest
PL 194 275 B1 brak tlenu. Powstałe uszkodzenie mięśnia sercowego stanowi niedokrwienie mięśnia sercowego, które może powstać wskutek ostrej hipoksji/anoksji, okluzji wieńcowej, skurczu lub przewlekłej choroby wieńcowej. Po fazie niedokrwienia w ostrym zawale mięśnia sercowego następuje faza nadmiernego strumienia krwi, tak zwana faza reperfuzyjna. Jednym z niekorzystnych i potencjalnie śmiertelnych aspektów reperfuzji, zwłaszcza w lokalnym niedokrwieniu mięśnia sercowego jest występowanie indukowanej reperfuzją arytmii (implikującej tachykardię komorową i migotanie). Są to pierwsze objawy uszkodzenia reperfuzyjnego. Ochrona przed zaburzeniem reperfuzyjnym mięśnia sercowego oznacza zapobieżenie niebezpieczeństwu zejścia we wczesnym stanie pozawałowym.
Materiały i sposoby
Eksperymenty przeprowadzono na samcach szczurów SPRD (dopuszczalny zakres wagi osobników: 300-350 g). Zwierzęta znieczulono pentobarbitalen sodu (Nembutal®: 60 mg/kg dootrzewnowo) i pozostawiono tak, aby mogły oddychać samodzielnie. Następnie zwierzęta poddano wentylacji za pomocą respiratora (MTA Kutesz) z użyciem kaniuli tchawicznej, którą wprowadzono po tracheotomii. Monitorowano standardowo odprowadzenie ECG II. Prawą tętnicę udową cewnikowano i połączono z przetwornikiem ciśnieniowym (BPR-01, Experimetria, Węgry), przedwzmacniaczem i pulsotachometrem (HG-M), Experimetria, Węgry) celem mierzenia, odpowiednio, tętniczego ciśnienia krwi i szybkości pracy serca. Zewnętrzną żyłę szyjną kaniulowano do podawania leku. Po torakotomii umieszczono nić jedwabną (spleciona, powlekana 4-0) pod lewą przednią tętnicą wieńcową (LAD). Po kilku minutach okresu stabilizacji aplikowano 5 min. okres okluzji tętnicy LAD, a następnie 10 min. okres reperfuzji. Oszacowano stopień przeżycia. Otrzymane wyniki przedstawiono w tabeli 2.
Ta be l a 2
Działanie różnych związków na arytmię indukowaną reperfuzją
Związek Dawka Stopień przeżycia Przeżycie, %
Przykład 1 1 mg/kg 7:10 70
Przykład 1 5 mg/kg 6:13 46
Przykład 3 5 mg/kg 4:10 40
Przykład 4 1 mg/kg 1:06 16,7
Przykład 4 5 mg/kg 9:11 81,8
Przykład 2 1 mg/kg 5:12 41,67
Przykład 2 5 mg/kg 9:09 100
Przykład 5 5 mg/kg 6:12 50
Przykład 7 5 mg/kg 5:12 42
Przykład 8 5 mg/kg 3:08 37,5
Przykład 11 5 mg/kg 2:10 20
Przykład 14 5 mg/kg 3:07 43
Przykład 32 5 mg/kg 5:07 71,43
Przykład 18 5 mg/kg 4:06 67
Próba kontrolna - 8:52 15,38
Wnioski
Jak można dostrzec na podstawie tabeli 2, nienasycone pochodne kwasu hydroksymowego o wzorze I zapobiegają arytmii wywołanej reperfuzją. W eksperymentach z arytmią reperfuzyjną spośród 52 zwierząt w próbie kontrolnej bez leku przeżyło tylko 8, co stanowi 15% stopień przeżycia. Spośród badanych związków wyróżniał się ten z przykładu 2, dając 100% przeżycia (spośród 9 zwierząt, 9 przeżyło arytmię wywołaną reperfuzją). Związki ujawnione w przykładach 1, 4, 32 i 18 mają podobnie wyróżniające się działanie. Z eksperymentów można wysnuć wniosek, ze nienasycone poPL 194 275 B1 chodne kwasu hydroksymowego o wzorze I mają korzystne działanie na schorzenia wynikłe z niedokrwiennej niewydolności serca, takiej jak zawał serca.
Badanie działania nienasyconych pochodnych kwasu hydroksymowego o wzorze I na choroby autoimmunizacyjne
Choroba autoimmunizacyjna jest schorzeniem, w którym reakcja immunologiczna w organizmie rozpoczyna się przeciwko jego normalnym elementom składowym [Ring, G. H., et al., Semin. Hephrol., 19, 25-33 (1999)]. Różne choroby autoimmunizacyjne różnią się od siebie antygenem, od którego rozpoczyna się proces, jednakże można znaleźć duże podobieństwa w mechanizmach niszczenia komórek rozwijającego się procesu autoimmunizacyjnego [Szabó, C., et al., Proc. Natl. Acad. Sci. USA, 95, 3867-3872 (1998)].
Choroby autoimmunizacyjne obejmują przede wszystkim następujące :
- choroby hormonalne: cukrzyca insulinozależna (IDDM);
- choroby wątroby: zapalenie wątroby;
- choroby skóry: pęcherzowy toczeń pemfigoidowy, pęcherzyca zwyczajna, łuszczyca, twardzina skóry, bielactwo nabyte;
- choroby organu wytwarzającego krew: sarkoidoza;
- choroby stawów: reumatoidalne zapalenie stawów;
- choroby naczyniowe: zapalenie stawów, zapalenie tętnicy, zapalenie guzkowate tętnic, zesztywnienie kręgów;
- choroby jelit: wrzodziejące zapalenie okrężnicy;
- choroby układu mięśniowego i nerwowego: stwardnienie rozsiane, miastenia, przewlekła zapalna rozsiana demielinizacyjna neuropatia.
Badanie zapobiegania indukowanej streptozotocyną (SZ) autoimmunizacyjnej cukrzycy typu I u myszy
Insulina, która jest podstawowym regulatorem metabolizmu węglowodanów w organizmie jest wytwarzana i przenoszona do strumienia krwi poprzez komórki wysepek Langerhansa trzustki. Uszkodzenie lub zniszczenie komórek β powoduje zmniejszenie lub zanik wytwarzania insuliny, co prowadzi do rozwoju cukrzycy typu I (cukrzyca insulinozależna = IDDM). Komórki β są zwłaszcza wrażliwe na ROS i działania toksyczne NO. Badania uszkodzenia DNA wywołanego przez NO prowadzą do przyjęcia założenia, że nadmierne aktywowanie enzymu PARP i zmniejszenie poziomu NAD są odpowiedzialne za śmierć komórek β [Heller, B. i współpr., J. Biol. Chem., 270, 176-180 (1995)]. Według podobnego mechanizmu streptozotocyna [2-deoksy-2-(3-metylo-3-nitrozoureido)-D-glukopiranoza] / (SZ) uszkadza komórki β wytwarzające insulinę, co dostarcza model cukrzycy typu I, jeśli jest użyta u zwierząt doświadczalnych [Yamamoto, H. i współpr., Nature, 294, 284-286 (1981)]. DNA jest uszkadzane przez streptozotocynę poprzez alkilowanie i tworzenie NO, który powoduje aktywowanie enzymu PARP, co omówiono powyżej.
Zbadano, czy cukrzycy typu I indukowanej tą drogą u myszy mogą zapobiegać nienasycone pochodne kwasu hydroksymowego o wzorze I, które wykazują działanie inhibitujące PARP.
Eksperymenty przeprowadzono na samicach myszy CD-1 ważących 17-19 g (Charles River, Węgry). Zwierzęta podzielono na trzy grupy. Każda grupa zawierała 10 zwierząt. Pierwsza grupa otrzymała 160 mg/kg streptozotocyny i.p. (Sigma), druga grupa otrzymała 160 mg/kg streptozotocyny i 200 mg/kg związku z przykładu 2 p.o., a trzecia grupa stanowiła grupę kontrolną. Stężenia glukozy we krwi mierzono trzeciego dnia. Zwierzęta uśmiercono, pobrano próbki surowicy do oznaczenia insuliny i usunięto trzustki do badań histologicznych. Stężenia glukozy we krwi podano w tabeli 3.
Ta be l a 3
Stężenie glukozy we krwi po podaniu SZ i SZ + związek z przykładu 2
Grupy Glukoza (średnia + s.d.)
Kontrolna 4,78 ± 2,13
SZ 13,03* ±2,09
SZ + związek z przykładu 2 8,16 ± 0,65
(* = znaczna różnica względem próby kontrolnej) SZ = streptozotocyna
PL 194 275 B1
Na podstawie tabeli 3 można zauważyć, że związek z przykładu 2 znacznie zmniejsza stężenie glukozy we krwi, zwiększone po dodaniu streptozotocyny. A zatem związki o wzorze I są odpowiednie do leczenia cukrzycy insulinozależnej.
Działanie nienasyconych pochodnych kwasu hydroksymowego o wzorze I na choroby neurodegeneratywne
Ogólnie wiadomo z literatury i co jest zawarte w powyższej części opisu, że w wyniku uszkodzenia DNA wywołanego przez ROS jest aktywowany enzym PARP, w następstwie czego komórka traci NAD, co prowadzi do śmierci komórki. Aktywowanie PARP nie może wyłącznie być obserwowane w trakcie śmierci neuronów wywoływanych przez niedokrwienie, jak niedokrwienie mózgu, ale stwierdzono, że odgrywa rolę w innych chorobach neurodegeneratywnych, takich jak choroba Alzheimera, choroba Parkinsona i stwardnienie zanikowe boczne (Love, et al., Neuropathol. Appl. Neurobiol., 25, 98-108, 1999), (Eliason, et al., Nat Med., 10, 1089-1095, 1997).
Działanie na eksperymentalne stwardnienie zanikowe boczne
Wprowadzenie
Stwardnienie zanikowe boczne (ALS) jest śmiertelną, postępującą chorobą neurodegeneratywną. Jest najczęstszym motorycznym zaburzeniem neuronowym w krajach rozwiniętych. ALS jest związane z motoryczną degeneracją neuronów w korze, pniu mózgu i rdzeniu kręgowym, co powoduje atrofię mięśni szkieletowych, paraliż i śmierć [Rowland, L. P., w Neurodegenerative diseases, str. 507-512 (1994)]. W przybliżeniu 10-15% przypadków ALS jest rodzinnych. 20% przypadków rodzinnych jest wywoływanych przez missensowną mutację ponadtlenkowej Cu/Zn dysmutazy-1 (SOD-1) [Deng, R. H., et al., Science, 261: 1047 (1993)]. SOD-1, cytozolowy enzym występujący w tkance neuronowej, odgrywa istotną rolę w ochronie przed rodnikami tlenowymi wywołującymi uszkodzenia komórek. Zmutowany enzym zachowuje prawie normalny poziom aktywności enzymatycznej. Badania in vitro wskazują, że mutacje SOD-1 powodują aktywację funkcjonowania i zwiększenie generowania wolnych rodników. U myszy transgenicznych ze zmutowanym SOD-1 rozwijają się objawy podobne do tych wALS. Kilka ludzkich zmutowanych genów SOD-1 (G93A, V148G) było nadmiernie ujawnianych u transgenicznych myszy, a wygenerowane modele choroby stosowano do skriningu leków przeciw-ALS [Gurney, M. E., J. Nerol. Sci., 152: supl. 1: s. 67-73 (1997)].
Materiały i sposoby
W badaniu użyto myszy transgeniczne w sposób wzmożony ujawniające zmutowany ludzki gen SOD-1 (G93A). Zwierzęta zakupiono w Jackson Laboratory, USA. Podawanie związków o wzorze I rozpoczęto przed pojawieniem się objawów choroby w wieku 4 tygodni, przy czym związki aplikowano doustnie raz dziennie 3 poziomami dawek, aż do zakończenia eksperymentu. Postęp choroby monitorowano poprzez cotygodniowe egzaminowanie sprawności ruchowej (zakres odruchów, obciążona siatka, test wirującego pręta), czas przeżycia i po zakończeniu eksperymentu (120 dni) poprzez badanie histologiczne i biochemiczne obszarów neuronów motorycznych.
Wyniki
Związki o wzorze I powodowały umiarkowane opóźnienie pojawienia się braku odruchów, koordynacji i siły mięśni u ALS transgenicznych zwierząt. Efekt wykazywał zależność od dawki. Wystąpiło również opóźnienie pojawienia się paraliżu i wystąpienia schyłkowego stanu chorobowego. Wyniki badania histologicznego potwierdziły obserwowany efekt kliniczny leczenia. Degeneracja i utrata neuronów motorycznych i istoty czarnej neuronów były mniej zaawansowane w grupie leczonej niż w grupie kontrolnej.
Na podstawie tych wyników można spodziewać się, że związki o wzorze Imogą mieć korzystne działanie terapeutyczne w chorobach ALS.
Działanie w eksperymentalnym modelu choroby Parkinsona (PD)
Wprowadzenie
Choroba Parkinsona jest częstym, ograniczającym możliwości motoryczne, idiopatycznym zaburzeniem neurodegeneratywnym charakteryzującym się drżeniem, spowolnieniem ruchów, zesztywnieniem i trudnościami utrzymania równowagi. Te nieprawidłowości motoryczne są wywoływane poprzez nadmierną utratę dopaminy mózgowej, co powoduje zanik neuronów dopaminergicznych istoty czarnej pars compacta.
Analiza działania selektywnej neurotoksyczności 1-metylo-4-fenylo-1,2,3,6-tetrahydropirydyny (MPTP) rzuca światło na możliwy patomechanizm PD. MPTP indukuje parkinsonowskie oznaki motoryczne u ludzi i zwierząt [Dexter, A., et al., Ann. Neurol, 35: 38-44 (1994)]. Traktowanie MPTP powoduPL 194 275 B1 je również utratę neuronów dopaminergicznych w istocie czarnej pars compacta. Inkluzje eozynofilowe Lewy'ego pojawiają się w uszkodzonych neuronach, a aktywność kompleksu mitochondrialnego I jest również obniżona w tych komórkach. Zmiany takie są charakterystyczne dla stresu oksydatywnego [Shapira, A., Adv. Neurol., 69: 161-165 (1996)]. Biologicznie aktywnym metabolitem MPTP jest MPP (kation 1-metylo-4-fenylopirydyniowy). MPP inhibituje kompleks I w mitochondriach, co prowadzi do zwiększonego wytwarzania anionu ponadtlenkowego. Dane wykazują, że ten stres oksydatywny odgrywa centralną rolę w patogenezie naturalnej i indukowanej MPTP postaci PD. Polimeraza poli(ADP-rybozowa) (PARP), która jest aktywowana przez stres oksydatywny, odgrywa aktywną rolę w patomechanizmie PD. Myszy z prowokacją PARP wykazują znacznie zmniejszoną wrażliwość na działanie MPTP indukujące chorobę Parkinsona [Mandir, A., et al., Proc. Natl. Acad. Sci. USA, 96: 5774-5779 (1999)]. Odkrycia te sugerują, że inhibitowanie PARP może dawać efekt terapeutyczny w PD.
Materiały i sposoby
Zwierzęta: samce myszy C57BL zostały zakupione w Charles River, Węgry.
Indukowanie PD u myszy i leczenie zwierząt
Zwierzęta ważące 20 g traktowano 4 dawkami 20 mg/kg MPTP i.p. podawanymi w odstępach 2-godzinnych. Związki testowane podawano p.o. na 30 minut przed iniekcją MPTP. Zwierzęta kontrolne otrzymały zaróbkę według tego samego harmonogramu. Siedem dni po iniekcji MPTP myszy uśmiercono, szybko wypreparowano mózgi i prążkowie odpreparowano na płytkach Petriego. Wycięte tkanki natychmiast zamrożono w suchym lodzie i przechowywano w -80°C aż do analizy. Próbki tkanek poddano sonikacji w 50-krotnej objętości 0,1 M kwasu nadchlorowego. Po wirowaniu (14000 x g, 10 min., 4°C), 20 μΐ supernatantu wstrzyknięto na kolumnę do faz odwróconych z katecholoaminą (ESA, Bedford) i oszacowano zawartość dopaminy.
Pomiary zawartości polimeru poli(ADP-rybozy) za pomocą metody Western
Śródmózgowie boczne i prążkowie wycięto (2 godz. po ostatnim podaniu MPTP) i homogenizowano w buforze (sukroza/DTT) i wirowano (14000 x 5 min.). Pastylkę ponownie zawieszono w buforze. Po oznaczeniu stężenia proteiny (Bradford) równe próbki naniesiono na żel SDS/PAGE. Z żelu proteinę przeniesiono na membranę nitrocelulozową i wybarwiono immunoreagentem dla polimeru poli (ADP-rybozy). Wiązanie specyficzne wizualizowano chemiluminescencyjnie.
Wyniki
Podawanie MPTP powoduje drastyczny spadek (80%) zawartości dopaminy w prążkowiu.
Związki testowane o wzorze I częściowo inhibitują (20-40%) indukowaną MPTP utratę dopaminy. Podawanie MPTP powoduje pojawianie się adduktów polimeru poli(ADP-rybozowych) w obszarach prążkowia. Jednoczesne podawanie związków testowanych powoduje inhibitowanie tego procesu (20-70%). A zatem można spodziewać się, że związki o wzorze I mogą mieć działanie terapeutyczne w PD.
Działanie związków o wzorze I jako środków cytoochronnych w procesach neurodegeneratywnych indukowanych związkami toksycznymi
Określone leki stosowane permanentnie lub okresowo mogą wywoływać uszkodzenie neuronów, co objawia się neuropatią jako efektem ubocznym. Spośród rozległej grupy takich leków, które wywołują ten efekt uboczny (chloramfenikol, dapson, disulfiram, dichlorooctan, etionamid, glutetymid, hydralazyna, izoniazyd, lit, metronidazol, nitrofurantoina, tlenek azotu, platyna, pirydoksyna, winkrystyna) najlepiej scharakteryzowanymi i najbardziej dopuszczalnymi są neuropatie indukowane przez izoniazyd, pirydoksynę, winkrystynę lub cisplatynę; chloramfenikol jest lekiem, który może wywoływać neuropatie, ale ten efekt uboczny może zanikać po zakończeniu leczenia. W niemal wszystkich przypadkach klinicznych wstępny etap chemioterapii może uniemożliwić powodzenie leczenia i może wywołać nawrót choroby. Zwłaszcza wysokie jest niebezpieczeństwo przy zmianach leczenia terapeutycznego wskutek efektów ubocznych w przypadkach chemioterapii przeciwrakowej. Fakt ten nadaje duże znaczenie tak zwanym środkom chemoochronnym, które są w stanie zmniejszyć działanie niekorzystne leków ratujących życie, nie powodując zmniejszenia ich skuteczności terapeutycznej. U pacjentów z rakiem, którzy są leczeni cisplatyną (cPt) głównym, toksycznym, ograniczającym dawkę, niekorzystnym efektem jest uszkodzenie nerwów obwodowych (neuropatia obwodowa). Zapoczątkowanie tego efektu ubocznego może skryć sprawność leczenia cisplatyną, może podważyć skuteczność leczenia i niekorzystnie wpływa na samopoczucie pacjenta. Występowanie i zakres uszkodzenia neuronowego może być określone poprzez pomiar szybkości przewodzenia nerwowego zarówno wbadaniach klinicznych jak i eksperymentalnych. Efekt neurotoksyczny cisplatyny obejmuje przede
PL 194 275 B1 wszystkim mielinowane nerwy obwodowe i objawia się uszkodzeniem czucia neuronowego (neuropatia czuciowa). Ostatnio, niektóre publikacje wspominają o autonomicznej neuropatii i niekiedy również o neuropatii motorycznej w następstwie leczenia cisplatyną. Cisplatyną, poprzez uszkadzanie grzbietowych korzeni zwojów i dużych nerwów czuciowych, może wywoływać szczególnie zaburzenia funkcjonalne nerwów czuciowych.
U szczurów przewlekle leczenie cPt wywołuje neuropatię czuciową, która objawia się poprzez zwolnienie szybkości przewodzenia nerwów czuciowych (mieszanego typu) nerwu kulszowego. Prototypy związków o wzorze I mają działanie cytoochronne i zapobiegają niekorzystnym działaniom organotoksycznym leków przeciwnowotworowych dzięki biochemicznemu sposobowi działania omówionemu powyżej, głównie poprzez zapobieganie uszkodzeniom wywoływanym przez wolne rodniki. W eksperymentach na szczurach, cPt podawano w postaci leczenia podostrego (przez 10 tygodni) w dawkach 1 i 2 mg/kg i obserwowano rozwój neuropatii obwodowej oraz dalej, jak różne dawki związków wpływają na uszkodzenie funkcjonowania nerwów (szybkość przewodzenia nerwowego).
Sposób
Uszkodzenie neuronów czuciowych i motorycznych indukowane przez cPt mierzono poprzez rejestrowanie szybkości przewodzenia nerwów według modyfikowanej metody Miyoshi (modyfikacja polegała na tym, że szybkość przewodzenia nerwów mierzono w temperaturze pokojowej, a nie w 37°C). Szybkość przewodzenia nerwów czuciowych i motorycznych zmierzono przez podaniem cPt (jako próbę kontrolną) i w 5-tym oraz 10-tym tygodniu leczenia. W trakcie pomiarów zwierzęta były zewnętrznie znieczulane eterem i przyczepiano im parę elektrod do nerwu ogonowego w odległości 50mm od siebie. Przy użyciu supramaksymalnego bodźca rejestrowano moc potencjałów działania nerwowego, odprowadzającego (motorycznego) i doprowadzającego (czuciowego). Szybkość przewodzenia nerwowego określono po zakończeniu pomiaru uśredniając 10 potencjałów działania w następujący sposób:
v
NCV = -p [m/sek], w którym v = odległość [mm] pomiędzy elektrodą wyzwalającą a rejestrującą, l = czas opóźnienia [msek] początku działania potencjału,
NCV = szybkość przewodzenia nerwu [m/sek].
Wyniki
Leczenie 10-tygodniowe z użyciem 112 mg/kg cisplatyny i.p. znacznie zmniejszyło wagę ciała leczonych zwierząt w porównaniu ze zwierzętami kontrolnymi. Te zmniejszenie wagi następowało również w przypadku zwierząt leczonych związkami według wynalazku. Nie było różnicy w ogólnym zachowaniu zwierząt leczonych i nie leczonych lub zwierząt leczonych cisplatyną i nowymi związkami. Nie było różnicy w NCV nerwów czuciowych i motorycznych w grupie kontrolnej w 3 okresach pomiarowych. U zwierząt leczonych cisplatyną NCV uległo zmniejszeniu jednoznacznie i znacząco w5-tym i również w 10-tym tygodniu przy leczeniu 1 mg/kg cisplatyny. W wyniku leczenia 2 mg/kg cisplatyny wystąpiło silniejsze zmniejszenie NCV. Również nastąpił rozwój neuropatii w nerwach motorycznych. W trakcie leczenia cPt przez 10 tygodni NCV motoryczne zmniejszyło się znacznie wgrupach z dawką 1 i 2 mg/kg cPt. To zmniejszenie było uzależnione od dawki. W grupie leczonej łącznie 1mg/kg cPt i związkiem o wzorze I zmniejszenie szybkości przewodzenia nerwu motorycznego było znacznie mniejsze niż w grupie leczonej tylko 1 mg/kg cPt, a zatem funkcjonowanie neuronów jest lepsze w wyniku leczenia łącznego, a stopień poprawy był tym wyższy im znaczniejszy był stopień uszkodzenia. W grupie leczonej łącznie 2 mg/kg cPt i związkiem o wzorze I w różnych dawkach w 5-tym tygodniu zmniejszenie przewodzenia nerwu u zwierząt nie różniło się do grupy traktowanej tylko 2mg/kg cPt. Jednakże w 10-tym tygodniu w grupie leczonej tylko 2 mg/kg cPt zmniejszyło się znacznie bardziej, natomiast u zwierząt traktowanych łącznie cPt i związkami cytowanymi powyżej zmniejszenie było uzależnione od dawki, w porównaniu ze zwierzętami leczonymi tylko 2 mg/kg cPt.Zmniejszenie szybkości przewodnictwa nerwu odprowadzającego było mniejsze na zakończenie 10-tego tygodnia, zwłaszcza w porównaniu z grupą leczoną równolegle cPt i danymi związkami.
Reasumując, można przyjąć, że uszkodzenie czuciowych i motorycznych NCV wywołane przez leczenie cPt zostało zmniejszone poprzez jednocześnie aplikowane leczenie związkami o wzorze I, zapobiegając postępowi uszkadzania (od 5-tego do 10-tego tygodnia). Ten efekt ochronny był w niektórych grupach uzależniony od dawki. Efekt neuroochronny związków o wzorze I może być zademonstrowany w funkcjonowaniu zarówno czuciowych, jak i motorycznych nerwów.
PL 194 275 B1
Biologiczne działanie transferazy karnitynopalmitoilowej (CPTI)
CPTI jest kluczowym enzymem w regulacji metabolizmu kwasów tłuszczowych. Istnieją dwie możliwości dla estrów (CoA):
1) synteza triglicerydu poprzez reakcję z glicerolem lub
2) utlenianie, którego pierwszym etapem jest tworzenie acylokarnityny pod działaniem enzymu CPTI [patrz McGarry, J. D., Woeltje, K. F., Kuwajima, M. i Foster, D., (1989), Diabetes, 5, 271-284; McGarry, J. D. i Foster, D., (1980), Ann. Rev.Biochem., 49, 395-420]. Enzym CPTI jest zlokalizowany w zewnętrznej części membrany mitochondrialnej (lub w zewnętrznej membranie) i katalizuje następującą reakcję:
FFA-CoA + L-karnityna ® FFA-karnityna + CoA
Inhibitowanie utleniania kwasu tłuszczowego prowadzi do zwiększenia rozpadu glukozy i utleniania. Jest to niezmiernie istotne i korzystne zwłaszcza w niedokrwieniu mięśnia sercowego i cukrzycy; oba te stany patologiczne wykazują wysoką chorobowość i śmiertelność. W niedokrwieniu mięśnia sercowego i w kolejnym ponownym utlenianiu zwiększenie utleniania kwasu tłuszczowego jest szkodliwe ze względu na dodatkowe wymaganie tlenowe i efekt uszkadzania membrany przez tworzoną acylokarnitynę [Busselen, P., Sercu, D. i Verdonck, F., (1988), J. Mol. Cell. Cardiol., 20, 905-916; Ford, D. A., Han, X., Horner, C. C. i Gros, R. W., (1996), Biochemistry, 35, 7903-7909; Reeves, K. A.,Dewar, G. H., Rad-Niknam, M. i Woodward, B., (1995), J. Pharm. Pharmacol., 48, 245-248]. Na podstawie szeregu danych eksperymentalnych obecnie przyjmuje się fakt, że aktywowanie metabolizmu glukozy i jednoczesne inhibitowanie utleniania kwasu tłuszczowego ma korzystny efekt z punktu widzenia zarówno odnowy mechanicznego funkcjonowania mięśnia sercowego jak i parametrów metabolizmu (uwalnianie enzymu, peroksydacja lipidów) [Lopaschuk, G. D., Spafford, M. A., Davies N. J. i Wall S. R., (1990), Circ. Res., 66, 546-553; Kennedy, J. A., Unger, S. A. i Horowitz, J. D., (1996), Biochem. Pharmacol., 52, 273-280). Dokonywanie wyboru powyższego substratu dla mięśnia sercowego, tj. wybór pomiędzy glukozą i kwasem tłuszczowym może być również uzyskiwany z udziałem inhibitorów CPTI, a zatem wykorzystanie glukozy jest zwiększone i bilans energetyczny mięśnia sercowego jest poprawiony [Lopaschuk, G. D., Wall, S. R., Olley, P. M. i Davies, N. J., (1988), Circ. Res., 63, 1036-1043; Carregal, M., Varela, A., Dalamon, V., Sacks, S. i Savino, E. A., (1995), Arch. Phys. Biochem., 103, 45-49; Lopaschuk, G. D. i Spafford, M., (1989), Circ. Res., 65, 378-387; Pauly, D. F., Kirk, K. A. i McMillin, J. B., (1981), Circ. Res., 68, 1085-1094].
Oznaczenie inhibitowania CPTI
Tabe la 4
Substancje Test CPTI w %
Żadna 100
Przykład 1 60,1 ± 2,1
Przykład 3 68,8 ± 3,2
Dane te dowodzą, że enzym, który katalizuje reakcję limitującą szybkość procesu utleniania kwasu tłuszczowego może być inhibitowany przez powyższe substancje w zakresie stężeń submilimolowych. Dane te również wskazują, że testowane związki wpływają na wybór substratu dla serca iinnych tkanek, a poprzez zmianę wyboru substratu, również na poniedokrwienne uszkodzenia tkanek.
Rola biologiczna genów wrażliwych na tlen, regulowana głównie przez czynniki transkrypcyjne bHLH
Zapobieganie niebezpiecznym efektom niedotlenienia wymaga serii zorganizowanych reakcji obronnych, zarówno na poziomie indywidualnej komórki,jak i na poziomie całego organizmu. W regulacji ekspresji genów indukowanej przez niedotlenienie, kompleks transkrypcyjny HIF-1/ARNT odgrywa centralną, ale nie wyłączną rolę. Wrażliwe na tlen, koordynacyjnie regulowane geny obejmują erytropoetynę, która stymuluje wytwarzanie czerwonych komórek krwi [Wang, G. L. i współpracownicy, PNAS, 92: 5510 (1995)], VEGF (czynnik wzrostowy śródbłonka naczyniowego), który stymuluje angiogenezę [Goldberg, M. A. i Scneider, T. J., J. Biol. Chem., 269: 4355 (1994)], enzymy glikolityczne jak GAPDH, LDH (laktano-dehydrogenaza) [Rolfs, A. i współpracownicy, J. Biol. Chem., 272: 200055 (1977)], jak również transporter glukozowy Glut-1.
PL 194 275 B1
Synteza protein szoku cieplnego (HSP) jest indukowana w wyniku różnych stresów, które oddziaływują na komórki. HSP pomaga przetrwać komórkom w trudnych sytuacjach i uczestniczy w naprawie różnych uszkodzeń [Cardiovascular Res., 578 (1993); Neurosci. Lett., 163: 135-137 (1993)].
Środki, które mogą przyspieszać reakcję alarmową w adaptacji do niedotlenienia, do niedotlenienia-reoksygenacji i które są zdolne do odtworzenia wyczerpanej reakcji adaptacyjnej, są potencjalnie zdolne do zmniejszenia uszkodzeń tkanki wywołanej przez niedotlenienie, niedotlenienie-reoksygenację w chorobach takich jak zawał, miażdżyca tętnic i cukrzyca.
Część eksperymentalna
Oszacowanie HSSP-70
Aktywność HSP-70 badano w oznaczeniu genu reporterowego tworzącego hybrydę DNA. Do sekwencji promotora HSP-7 kodującego proteinę szoku cieplnego dołączono gen proteiny, która może być wykrywana przez łatwo mierzalną aktywność enzymu. Zastosowano procesy biotechnologiczne. Jako gen reporterowy wykorzystano enzym lucyferazę, aktywność którego może być określona poprzez pomiar luminescencji. Jeśli promotor genu enzymu lucyferazy jest podstawiony przez promotor genu HSP-70, to zmiana aktywności enzymu lucyferazy, tj. zmiana częstotliwości transkrypcji z genu koreluje z częstotliwością transkrypcji genu HSP-70, która przebiega w danych warunkach. Tym sposobem, jeśli substancja lub proces ma wpływ na ekspresję genu HJSP-70, to efekt może być badany poprzez pomiar aktywności enzymu lucyferazy. Efekt działania substancji testowanych na ekspresję HSP-70 był badany w takim eksperymentalnym układzie.
Przygotowanie eksperymentu
Skonstruowano dwuniciową kołową cząsteczkę DNA, tj. plazmid zawierający promotor genu reporterowego HSP-70 w celu przeprowadzenia pomiarów. Prawie 600 bp sekwencję promotora mysiego genu HSP-70 (kierunek 5' z centrum wyjściowego genu) skondensowano z kodującą sekwencją genu lucyferazy pochodzącego od Photymus pyralis. Użyta sekwencja promotora zawierała kilka centrów wiążących proteiny przyspieszające ekspresję genu HSP-70. Konstrukt HSP promotora-lucyferazy heterologicznego genu zbudowano na bazie pBR wektora plazmidowego, który może być selekcjonowany względem neomycyny. Plazmid HSP-70-lucyferazy transfekowano na komórkach mysich fibroblastów L929. Oznaczenie przeprowadzono następująco.
Komórki K929 zawierające plazmid HSP-70-luc hodowano w środowisku DMEM (środowisko Dulbecco modyfikowane przez Eagle) uzupełnionym 5% FCS (bydlęca surowica płodowa). 104 komórek umieszczono w studzienkach 24-studzienkowej płytki do hodowli komórkowych Costar w 1 ml środowiska hodowlanego. Substancje testowane rozpuszczono w PBS (solanka z buforem fosforanowym) w stężeniu 10-2 M. Po przylgnięciu komórek (3-4 godziny po umieszczeniu), 10 μ! roztworu dodano do hodowli i komórki inkubowano przez 30 min. w 37°C w termostacie z CO2. Następnie środowisko hodowlane zamieniono na świeżą porcję (bez substancji testowanej) i komórki pozostawiono do regenerowania się na 1 godzinę w 37°C, a następnie raz przemyto PBS. Po usunięciu PBS, do komórek dodano 40 μ! 1 x buforu lizy i próbki trzymano w lodzie przez 30 minut. Następnie próbki przeniesiono do fiolek Eppendorfa i wirowano przy 14000 obr./min. przez 20 min. w 4°C. 5 μ! supernatantu dodano do 25 μ! buforu oznaczenia lucyferazy i mierzono luminescencję próbek przez 25 sekund w luminometrze. Wyniki zestawiono w tabeli 5.
x bufor lizy
125 mM tris-H3PO4, pH 7,8 mM CDTA (kwas trans-1,2-diaminocykloheksano-N,N,N',N'-tetraoctowy) mM DTT
50% glicerol
5% Triton X-100
Bufor oznaczenia lucyferazy mM (Tricin pH 7,8)
1,07 mM (MgCOs)4Mg(OH)2 · 5H2O
2,67 mM MgSO4
0,10 mM EDTA
3,33 mM DTT
270 μΜ soli litowej koenzymu A
470 μΜ lucyferazy
530 μΜ ATP
PL 194 275 B1
Ta be l a 5
Substancja Aktywność
Próba kontrolna 100
Przykład 1 107
Przykład 3 207
Przykład 4 250
Przykład 5 199
Przykład 6 302
Przykład 13 156
Przykład 15 115
Badanie genów wrażliwych na niedotlenienie
Materiały i sposoby
Działanie związków o wzorze I badano na ekspresji genu indukowanej przez ksenobiotyk i niedotlenienie (1% 02) w hodowlach komórek Hepa i HepG2 przy poziomach mKNA i proteiny. Zaobserwowano, że związki o wzorze I powodowały 10-krotne zwiększenie ekspresji HSP-70 indukowanej metylocholantrenem w komórkach Hepa. Ponadto związki o wzorze I zwiększały ekspresję genów wrażliwych na niedotlenienie, takich jak VEGF, GAPDH i LDH w reakcji na niedotlenienie komórek Hepa i HepG2.
Związki o wzorze I zwiększają ekspresję kilku genów wrażliwych na niedotlenienie w przypadku niedotlenienia. To wskazuje, że związki wpływają na typowe szlaki regulacji genów wrażliwych na tlen. Związki o wzorze I, przyspieszające adaptacje do stresu wywołanego niedotlenieniem i niedotlenieniem-reoksygenacją, są odpowiednie do chronienia przed szkodliwym działaniem niedotlenienia i niedotlenienia-reoksygenacji.
Należy spodziewać się, że związki dostarczą korzyści terapeutyczne wstanach, w których uszkodzenie tkanki jest wywoływane przez: zaburzenia krążenia, zwężenie i skurcz tętnic, miażdżycę tętnic, zawał, zator, zakrzepicę, niskie ciśnienie krwi, wstrząs, oparzenie, zamrożenie. Związki według wynalazku mogą być także skuteczne w drugorzędnych stanach niedotlenienia towarzyszących chorobom degeneratywnym i metabolicznym (choroba Alzheimera, cukrzyca).
Działanie na aktywność enzymu LDH w niedotlenionych komórkach HepG2
Komórki HepG2 hodowano w środowisku DMEM uzupełnionym 10% FCS w powietrzu zawierającym 5% CO2 w 37°C. 105 komórek umieszczono w studzienkach 24-studzienkowych płytek hodowlanych Costar w 1 ml środowiska.
Następnego dnia komórki traktowano związkami testowanymi w stężeniu 30 μg/ml, a następnie komórki eksponowano w warunkach niedotlenienia (1% O2, 5% CO2 watmosferze azotowej) przez 24 godziny.
Część hodowli kontrolnych traktowano wodą użytą jako rozpuszczalnikiem, a inną ich część nie eksponowano na niedotlenienie.
Po zakończeniu traktowania wwarunkach niedotlenienia, środowisko usunięto i komórki przemyto dwukrotnie zimnym PBS.
Lizaty komórkowe przygotowano w 0,05% Tritonie K-100 zawierającym bufor fosforanowy (0,05 M) i po wirowaniu (2 min. przy 200000 x g) oznaczono aktywność LDH w supernatancie w oparciu o zużycie NADH w obecności substratu - pirogronianu sodu.
Zastosowane niedotlenienie indukuje 3-krotny wzrost zawartości LDH w komórkach. Aktywność LDH w komórkach traktowanych związkami testowanymi i porównanie z aktywnością prób kontrolnych eksponowanych w warunkach niedotlenienia przedstawiono w tabeli 6.
PL 194 275 B1
Ta b e l a 6
Związek Względna zawartość LDH, %
Próba kontrolna z niedotlenieniem 100
Przykład 2 118
Przykład 4 118
Przykład 7 141
Przykład 8 116
Przykład 11 124
Przykład 16 120
Przykład 17 118
Przykład 26 100
Działanie przeciwwirusowe
Retrowirusowy genom zawiera jednoniciową cząsteczkę RNA, która powiela się poprzez pośredni dwuniciowy DNA. Insercja dwuniciowego DNA do genomu gospodarza jest podstawowym etapem w cyklu życiowym wirusa. Mechanizm insercji jest podobny do mechanizmu transpozycji. Enzym - odwrotna transkryptaza tworzy kopię DNA wirusowego RNA. Dwuniciowy DNA jest syntetyzowany w cytoplazmie zainfekowanej komórki. Następnie liniowy DNA jest transportowany do jądra i jedna lub więcej jego kopii jest integrowanych z genomem komórki gospodarza. W integrowaniu pośredniczy enzym integraza. Gdy prowirusowany DNA zostaje zintegrowany, to wykorzystuje enzymy komórki gospodarza do wytworzenia wirusowego RNA, który służy jako mRNA i jako genom po wprowadzeniu do wirionów.
W procesie replikacji wirusa zasadnicze znaczenie ma odwrotna transkryptaza. A zatem inhibitowanie odwrotnej transkryptazy dostarcza skuteczną drogę do inhibitowania replikacji retrowirusów. Część spośród obecnie dostępnych leków przeciw-HIV działa poprzez inhibitowanie odwrotnej transkryptazy. Aktualnie najbardziej skuteczne terapie przeciw-HIV są oparte na skojarzeniu różnych leków przeciw-HIV. Jednym z dwóch składników w takich połączeniach są inhibitory odwrotnej transkryptazy. Lstnieją dwa główne rodzaje inhibitorów odwrotnej transkryptazy. Jeden obejmuje analogi nukleozydów, a ogólnie znanym przedstawicielem tej grupy jest azydotymina, AZT. Związki te inhibitują aktywność enzymatyczną poprzez wiązanie z centrum wiążącym nukleotyd. Nie nukleozydowe analogi stanowią inny rodzaj inhibitorów odwrotnej transkryptazy. Związki te wiążą się również z enzymem, ale nie z centrum wiążącym nukleotyd. Wiązanie jest specyficzne, relatywnie trwałe i powoduje deformację centrum aktywnego enzymu, co wywołuje znaczną utratę aktywności enzymu.
Przygotowanie eksperymentu
Wyniki naszych testów dowodzą, że nowe związki według wynalazku wykazują aktywność inhibitującą odwrotną transkryptazę. Związki mogą być zaklasyfikowane do grupy typu nie nukleotydowych inhibitorów odwrotnej transkryptazy. Testy przeprowadzono na odwrotnej transkryptazie wirusa mysiej leukemii (Moloney), którą uważa się za dobry model dla enzymu odwrotnej transkryptazy HIV. Przygotowania do eksperymentu były następujące.
W oznaczeniu mierzono wbudowanie (3H)dTTP do cDNA z użyciem templatu poli(dA) i startera oligo(dT)12-18. Reakcję przeprowadzono w objętości 20 μ!.
Skład mieszaniny reakcyjnej:
μ! 10 x buforu μ! templatu-startera μΜ dTTP μ^ϊ (3H)dTTP
Substancja testowana: rozpuszczona w 1 x buforze.
Reakcje rozpoczęto poprzez dodanie 5U odwrotnej transkryptazy.
Skład 10x buforu odwrotnej transkryptazy:
500 mM Tris-HC! (pH 8,3) mM MgC!2
PL 194 275 B1
300 mM KCl
100 mM DTT
Mieszaninę reakcyjną inkubowano przez 40 min. w 37°C. Następnie 15 μl mieszaniny reakcyjnej naniesiono na krążki filtracyjne Whatman DE81 i filtry przemyto kolejno buforem z 5% wodorofosforanem disodowym, wodąi 96% (obj./obj.) etanolem. Po wysuszeniu, filtry umieszczono w mieszance scyntylacyjnej (OptiPhase, HiSafe, Wallac) i zmierzono radioaktywność licznikiem scyntylacyjnym Packard Tri-Carb 2200.
Wyniki
Dwa związki o znanej aktywności inhibitowania użyto w eksperymentach jako pozytywne próby kontrolne. AZT jest analogiem nukleozydowym, natomiast związek - Nevirapin jest nienukleozydowym typem inhibitora. Nevirapin wiąże się z tak zwanymi benzodiazepinowymi centrami wiążącymi enzymu. Zastosowane stężenia związków testowanych znajdowały się w zakresie stężeń 0,2-2 μg/ml. Wyniki zestawiono w tabeli 7.Wyniki eksperymentalne dostarczyły następujące wnioski.
Związki według wynalazku inhibitują odwrotna transkryptazę wirusa mysiej (Moloney) leukemii. Na podstawie zależności od dawki aktywności inhibitowania odwrotnej transkryptazy można przyjąć, żeefekt inhibitujący związków z przykładów 3, 4 i 5 jest większy niż Nevirapiny, ale jest mniejszy niż efekt nukleozydowego analogu AAZT. Ponieważ zastosowany enzym jest uważany za rzeczywisty model odwrotnej transkryptazy HIV, obserwowane wyniki mogą być uważane za działania przeciw-HIV.
Ta be la 7
Substancje Stężenie pg/ml Inhibitowanie enzymu, %
Nevirapin 0,2 21
2,0 26
AZT 0,2 84
0,8 93
Przykład 1 0,2 6
0,5 29
1,0 44
Przykład 3 0,5 7
1,0 45
2,0 70
Przykład 5 1,0 52
2,0 57
Ostatnie dane wykazują, że PARP jest niezbędna do integracji genomu wirusowego z komórką gospodarza i inhibitowanie PARP blokuje integrację genomu wirusowego z DNA gospodarza. Dlatego też nietoksyczne inhibitory PARP mogą inhibitować wirulentne retrowirusy i zatrzymywać rozmnażanie retrowirusów, takich jak HIV i wirus zapalenia wątroby typu nie-B.
Jak wskazano powyżej, wskazane są substancje aktywne, które nie są toksyczne i są odpowiednie do inhibitowania PARP. Jak można dostrzec na podstawie tabeli 1, związki według wynalazku są silnymi inhibitorami PARP.
W oparciu o powyższe wyniki eksperymentalne można postawić tezę, że związki według wynalazku, wskutek ich efektu inhibitującego odwrotną transkryptazę i PARP, mogą być wykorzystywane jako aktywne substancje przeciwwirusowe, mające kilka mechanizmów atakowania.
Stosownie do wyżej wymienionych wyników, nowe nienasycone pochodne kwasu hydroksymowego mogą być używane jako składniki aktywne kompozycji farmaceutycznych. Zatem, wynalazek obejmuje kompozycję farmaceutyczną zawierającą nienasyconą pochodną kwasu hydroksymowego o wzorze I jako składnik aktywny i jeden lub więcej typowych nośników stosowanych w kompozycjach farmaceutycznych.
PL 194 275 B1
Kompozycja farmaceutyczna według wynalazku zawiera 0,1 do 95% wagowych, korzystnie 1 do 50% wagowych, zwłaszcza 5 do 30% wagowych składnika aktywnego i jest odpowiednia do leczenia chorób związanych ze stanami deficytu tlenowego i energetycznego oraz z inhibitowaniem PARP, zwłaszcza chorób autoimmunizacyjnych i neurodegeneratywnych i/lub wirusowych.
Kompozycja farmaceutyczna według wynalazku jest odpowiednia do podawania doustnego, pozajelitowego lub doodbytniczego, lub do miejscowego leczenia i może być stała lub ciekła.
Stałe kompozycje farmaceutyczne odpowiednie do podawania doustnego mogą być proszkami, kapsułkami, tabletkami, tabletkami powlekanymi filmem, mikrokapsułkami, itd. i mogą zawierać środki wiążące, takie jak żelatyna, sorbitol, poli(winylopirolidon), itd.; środki wypełniające, takie jak laktoza, glukoza, skrobia, fosforan wapnia, itd.; substancje pomocnicze do tabletkowania, takie jak stearynian magnezu, talk, poli(glikol etylenowy), krzemionkę, itd.; środki zwilżające, takie jak laurylosiarczan sodu, itd., jako nośnik.
Ciekłe kompozycje farmaceutyczne odpowiednie do podawania doustnego mogą być roztworami, zawiesinami lub emulsjami i mogą zawierać, np. środki zawieszające, takie jak żelatyna, karboksymetyloceluloza, itd.; środki emulgujące, takie jak monooleinian sorbitanu, itd.; rozpuszczalniki, takie jak woda, oleje, glicerol, glikol propylenowy, etanol, itd.; środki konserwujące, takie jak p-hydroksybenzoesan metylu lub propylu, itd., jako nośnik.
Kompozycje farmaceutyczne odpowiednie do podawania pozajelitowego stanowią, ogólnie, sterylne roztwory składnika aktywnego.
Postacie dawek wymienione powyżej, jak również inne postacie dawek są znane per se, np. z poradników, takich jak Remington's Pharmaceutical Sciences, 18-te wydanie, Mack Publishing Co., Easton, USA (1990).
Kompozycje farmaceutyczne według wynalazku zawierają na ogół jednostkową dawkę. Typową dawką dzienną dla dorosłych pacjentów jest ilość 0,1 do 1000 mg związku o wzorze I lub jego farmaceutycznie dopuszczalnej kwasowej soli addycyjnej, która to dawka może być podawana w jednej porcji lub w kilku porcjach. Właściwa dawka zależy od wielu czynników i jest określana przez lekarza.
Kompozycja farmaceutyczna według wynalazku jest otrzymywana poprzez wymieszanie związku o wzorze I lub jego farmaceutycznie dopuszczalnej kwasowej soli addycyjnej z jednym lub więcej nośników w sposób znany per se. Użyteczne sposoby są znane z literatury, np. z podręcznika Remington's Pharmaceutical Sciences.
Wynalazek dalej objaśniono w oparciu o poniższe przykłady.
Pr zy kł a d 1
Dichlorowodorek amidoksymu kwasu O-(3-piperydynopropylo)cynamonowego
3,24 g (0,02 mola) amidoksymu kwasu cynamonowego rozpuszczono w roztworze 2,5 g wodorotlenku potasu w 12,0 ml wody. Po rozpuszczeniu dodano 4,35 g (0,022 mola) chlorowodorku 1-chloro-3-piperydynopropanu w 8 ml metanolu. Mieszaninę reakcyjną mieszano przez 48 godzin w temperaturze pokojowej. Po dodaniu 10 ml 10% roztworu wodorotlenku sodu, mieszaninę ekstrahowano 2 x 70 ml octanu etylu. Połączono warstwy organiczne, wysuszono bezwodnym siarczanem sodu, odbarwiono węglem aktywnym, rozpuszczalnik odparowano w próżni. Pozostałość rozpuszczono w 5 ml izopropanolu, a roztwór zakwaszono chłodząc mieszaniną woda-lód do pH 3,5 przez dodanie nasyconego izopropanolu z kwasem solnym. Odsączono biały krystaliczny osad, przemyto zimnym izopropanolem i wysuszono w próżni w 40°C. Otrzymano 1,7 g dichlorowodorku amidoksymu kwasu O-(3-piperydynopropylo)cynamonowego. T.t.: 185°C.
1H-NMR (CDCl3, 200 MHz) δ = 1,4(2H, m, piperydynowe 4-CH2), 1,6 (4H, m, piperydynowe 3i 5-CH2), 1,93 (2H, O-CH2-CH2), 1,42 (4H, m, piperydynowe 2- i 6-CH2), 2,42 (2H, t, CH2N), 4,1 (2H, t, -O-CH2-), 4,62 (2H, br, NH2), 6,5 (1H, Ar-CH=CH), 6,8 (1H, d, Ar-CH=CH), 7,28-7,42 (5H, m, ArH).
Wyjściowy materiał, chlorowodorek 1-chloro-3-piperydynopropanu jest materiałem handlowym. Oksym amidu kwasu cynamonowego został zsyntetyzowany z nitrylu kwasu cynamonowego i hydroksyloaminy zgodnie z metodą literaturową (Chem. Reviews, 62, 155 (1962)).
Pr zy kł a d 2
Chlorowodorek amidoksymu kwasu O-(3-piperydynopropylo)-3,4-dimetoksycynamonowego
W reakcji 4,44 g (0,02 mola) amidoksymu kwasu 3,4-dimetoksycynamonowego z 4,35 g (0,022 mola) chlorowodorku 1-chloro-3-piperydynopropanu otrzymano 2,62 g chlorowodorku amidoksymu kwasu O-(3-piperydynopropylo)-3,4-dimetoksycynamonowego postępując według sposobu ujawnionego w przykładzie 1. T.t.: 170-172°C.
PL 194 275 B1 1NMR (DMSO-d6) δ = 1,3-2,0 (6H, m, piperydynowe 3,4,5-CH2), 2,12 (2H, m, O-CH2-CH2), 2,9 (2H, m, piperydynowe-CH2), 3,17 (2H, m, -CH2-N), 3,4 (2H, m, piperydynowe-CH2), 3,79 (3H, s, OCH3), 3,80 (3H, s, OCH3), 4,1 (2H, t, Ar-CH2-), 6,45 (1H, d, Ar-CH=CH-), 7,0 (1H, d, Ar-5H), 7,07 (1H, d, Ar-4H), 7,15 (1H, d, Ar-2H), 7,8 (1H, d, Ar-CH=CH-).
Amidoksym kwasu 3,4-dimetoksycynamonowego użyty jako materiał wyjściowy otrzymano wreakcji 3,4-dimetoksycynamononitrylu z hydroksyloaminą w typowych warunkach w roztworze etanol-woda. 3,4-Dimetoksycynamononitryl otrzymano z 3,4-dimetoksybenzaldehydu z kwasem cyjanooctowym w roztworze pirydynyzgodnie z metodą literaturową (J. Am. Chem. Soc.,65, 22 (1943)).
Przykład 3
Chlorowodorek amidoksymu kwasu O-(3-piperydynopropylo)-3-(3-pirydylo)akrylowego
W reakcji 3,26 g (0,22 mola) amidoksymu kwasu 3-(3-pirydylo)akrylowego z 4,35 g (0,022 mola) chlorowodorku 1-chloro-3-piperydynopropanu otrzymano 2,03 g chlorowodorku amidoksymu kwasu O-(3-piperydynopropylo)-3-(3-pirydylo)akrylowego postępując według sposobu ujawnionego w przykładzie 1. T.t.: 125-127°C.
1NMR (CDC13) δ = 1,4 (2H, m, piperydynowe 4-CH2), 1,6 (4H, m, piperydynowe 3- i 5-CH2), 1,95 (2H, m, O-CH2-CH2), 2,42 (4H, m, piperydynowe 2- i 6-CH2), 2,42 (2H, t, =N-CH2), 4,10 (2H, t, -O-CH2-CH2-), 4,7 (2H, br, NH2), 6,52 (1H, Ar-CH=CH), 6,8 (1H, d, Ar-CH=CH), 7,28 (1H, m, Ar-5H), 7,78 (1H, m,Ar-4H), 8,5 (1H, dd, Ar-6H), 8,62 (1H, d, Ar-2H).
Amidoksym kwasu 3-(3-pirydylo)akrylowego otrzymano w reakcji 3-(3-pirydylo)akrylonitrylu zhydroksyloaminą w typowych warunkach w roztworze etanol-woda. 3-(3-pirydylo)akrylonitryl otrzymano z aldehydu nikotynowego z kwasem cyjanooctowym w roztworze pirydyny postępując według metody literaturowej (J. Am. Chem. Soc. 65, 22 (1943).
Przykład 4
Dichlorowodorek amidoksymu kwasu O-(3-piperydyno-2-hydroksypropylo)cynamonowego
3,56 g (0,022 mola) amidoksymu kwasu cynamonowego rozpuszczono w roztworze 3,7 g wodorotlenku potasu w 4 ml wody.
Mieszając w 10°C dodano kroplami do roztworu roztwór 5,6 g (0,026 mola) chlorowodorek 1-chloro-3-piperydyno-2-propanolu rozpuszczonego w 4 ml metanolu. Mieszaninę reakcyjną mieszano przez 48 godzin pod azotem w temperaturze pokojowej.
Po dodaniu 10 ml 10% roztworu wodorotlenku sodu, mieszaninę reakcyjną ekstrahowano 2 x 70 ml octanu metylu. Połączone warstwy organiczne wysuszono bezwodnym siarczanem sodu, odbarwiono węglem aktywnym, a rozpuszczalnik odparowano.
Pozostałość rozpuszczono w 5 ml izopropanolu, chłodząc i mieszając, zakwaszono do pH 2,5 przez dodanie izopropanolu nasyconego chlorowodorem. Strącone kryształy odsączono, przemyto zimnym izopropanolem, wysuszono w 40°Cw próżni.
Otrzymano 2,4 g dichlorowodorku amidoksymu kwasu O-(3-piperydyno-2-hydroksypropylo)-cynamonowego. T.t.: 160-162°C.
1H-NMR (DMSO-d6) δ = 1,4-1,9 (6H, br, piperydynowe-CH2), 3,0 (2H, br, piperydynowe-CH2), 3,16 (1H, dd, propylowe-CH), 3,24 (1H, d, propylowe-CH), 3,4 (2H, br, piperydynowe-CH2), 3,84 (1H, dd, propylowe-CH), 4,16 (1H, dd, propylowe-CH), 4,5 (1H, br, propylowe-CH), 6,2 (1H, br, OH), 7,1 (1H, d, Ar-CH=CH),7,48 (3H, m, Ar-H), 7,72 (1H, d, Ar-Cff=CH),7,76(2H, m, ArH).
Przykład 5
Dichlorowodorek amidoksymu kwasu O-(3-piperydyno-2-hydroksypropylo)-3-(3-pirydylo)akrylowego
a. W reakcji 3,58 g (0,02 mola) amidoksymu kwasu 3-(3-pirydylo)akrylowego z 5,6 g (0,026 mola) chlorowodorku 1-chloro-3-piperydyno-2-propanolu otrzymano 3,1 g dichlorowodorku amidoksymu kwasu O-(3-piperydyno-2-hydroksypropylo)-3-(3-pirydylo)akrylowego postępując według sposobu ujawnionego w przykładzie 4. T.t.: 165-167°C.
1H-NMR (DMSO-d6) δ = 1,4-2,0 (6H, m, piperydynowe-CH2), 2,9-3,6 (6H, m, 2 piperydynowe-CH2 i propylowe-CH2), 3,95 (2H, m, propylowe-CH2), 4,36 (1H, m, propylowe-CH), 6,9 (1H, d, Ar-CH=CH-), 7,60 (1H, d, Ar-CH-CH-), 8,02 (1H, dd, ArH), 8,67 (1H, dt, ArH), 8,82 (1H, d, ArH), 9,02 (1H, d, ArH).
b. Do 3 ml metanolowego roztworu zawierającego 1,88 g (0,02 mola) epichlorohydryny wkroplono 1,74 g (0,02 mola) piperydyny, mieszając i chłodząc i utrzymywano temperaturę mieszaniny reakcyjnej poniżej 20°C.
PL 194 275 B1
Mieszanie kontynuowano przez 2 godziny w temperaturze pokojowej i dodano w ciągu 15 minut w atmosferze azotu w 40°C amidoksym kwasu 3-(3-pirydylo)akrylowego w wodorotlenku potasu (otrzymany z 1,25 g wodorotlenku potasu i 4 ml wody). Po mieszaniu w 40°C, pod azotem, mieszaninę reakcyjną ekstrahowano octanem etylu, a rozpuszczalnik odparowano.
Surową zasadę oczyszczano za pomocą chromatografii kolumnowej (żel krzemionkowy, mieszanina octan etylu - metanol 5:1).
Otrzymano 0,9 g oczyszczonej zasady, którą rozpuszczono w 5 ml izopropanolu i roztwór zakwaszono mieszaniną izopropanol-kwas solny do pH 2. Strąciło się 0,88 g dichlorowodorku amidoksymu kwasu O-(3-piperydyno-2-hydroksypropylo)-3-(pirydylo)akrylowego, który był tym samym produktem co ujawniony w przykładzie 5a. T.t.: 165-167°C.
Pr zy kł a d 6
Amidoksym kwasu O-(3-butyloamino-2-hydroksypropylo)-cynamonowego
W reakcji 3,56 g (0,022 mola) amidoksymu kwasu cynamonowego z 5,25 g (0,026 mola) chlorowodorku 1-chloro-3-t-butylo-amino-2-propanolu otrzymano 0,76 g amidoksymu kwasu O-(3-t-butyloamino-2-hydroksypropylo)cynamonowego w postaci oleju postępując według sposobu ujawnionego w przykładzie 4, pomijając tworzenie soli.
1H-NMR (CDCl3 + DMSO) δ = 1,1 (9H, s, t-butylo-CH3), 2,71 (2H, d, -CH2-NH-t-Bu), 3,98 (1H, dd, O-CH2-), 4,08 (1H, dd, O-CH2), 4,10 (1H, m, CH-OH), 6,9 (1H, d, Ar-CH=CH-), 7,15 (1H, d, Ar-CH=CH-), 7,2-7,6 (5H, m, ArH), 10,7 (1H, br, HCl).
Pr zy kł a d 7
Amidoksym kwasu O-(3-morfolino-2-hydroksypropylo)cynamonowego
W reakcji 3,56 g (0,022 mola) amidoksymu kwasu cynamonowego z 5,62 g (0,026 mola) chlorowodorku 1-chloro-3-morfolino-2-propanolu otrzymano 3,24 g dichlorowodorku amidoksymu kwasu O-(3-morfolino-2-hydroksypropylo)cynamonowego postępując według sposobu ujawnionego w przykładzie 4. T.t.: 176-180°C.
1NMR (DMSO-d6) δ = 3,15-3,20 (3H, m, CH2), 3,37-3,43 (3H, m, CH2), 3,82-4,02 (6H, m, CH2), 4,40-4,46 (1H, m, -CH-OH), 6,60 (1H, d, Ar-CH-CH-), 7,67 (1H, d, Ar-CH=CH-), 7,40-7,47 (3H, m, ArH), 7,53-7,57 (2H, m, ArH).
Pr zy kł a d 8
Dichlorowodorek amidoksymu kwasu O-(3-t-butyloamino-2-hydroksypropylo)-3,4-dimetoksycynamonowego
W reakcji 4,88 g (0,022 mola) amidoksymu kwasu 3,4-dimetoksycynamonowego z 5,25 g (0,026 mola) chlorowodorku 1-chloro-3-t-butyloamino-2-propanolu otrzymano 1,5 g dichlorowodorku amidoksymu kwasu O-(3-t-butyloamino-2-hydroksypropylo)cynamonowego postępując według sposobu ujawnionego w przykładzie 4. T.t.: 204-205°C.
1H-NMR (CDC13 + CH3OD) δ = 1,45 (9H, s, CH3), 3,12-3,26 (2H, m, CH2-NH), 3,90 (3H, s, OCH3), 3,95 (3H, s, OCH3), 4,24-4,30 (2H, m, O-CH2), 6,9 (1H, d, Ar-CH=CH-), 6,9 (1H, s, ArH), 7,24-7,28 (2H, m, ArH), 7,6 (1H, d, Ar-CH=CH-).
Pr zy kł a d 9
Chlorowodorek amidoksymu kwasu O-(3-morfolino-2-hydroksypropylo)-3,4-dimetoksycynamonowego
W reakcji 4,88 g (0,022 mola) amidoksymu kwasu 3,4-dimetoksycynamonowego z 5,62 g (0,026 mola) chlorowodorku 1-chloro-3-morfolino-2-propanolu otrzymano 2,1 g chlorowodorku amidoksymu kwasu O-(3-morfolino-2-hydroksypropylo)-3,4-dimetoksycynamonowego postępując według sposobu ujawnionego w przykładzie 4. T.t.: 139-142°C.
1NMR (DMSO) δ = 3,2-3,35 (4H, m, 2CH2), 3,65-4,15 (9H, m, 4CH2-CH-OH), 3,76 (3H, s, OCH3), 3,80 (3H, s, OCH3), 6,3 (1H, d, Ar-CH-CH-), 6,95-7,10 (3H, m, ArH), 7,12 (1H, d, Ar-CH=CH).
Pr zy kł a d 10
Chlorowodorek amidoksymu kwasu O-(3-morfolino-2-hydroksypropylo)-3-(3-pirydylo)akrylowego
W reakcji 3,58 g (0,022 mola) amidoksymu kwasu 3-(3-pirydylo)akrylowego z 5,62 g (0,026 mola) chlorowodorku 1-chloro-3-morfolino-2-propanolu otrzymano 1,85 g chlorowodorku amidoksymu kwasu O-(3-morfolino-2-hydroksypropylo)-3-(3-pirydylo)akrylowego postępując według sposobu ujawnionego w przykładzie 4. T.t.: 114-117°C.
1NMR (DMSO + CDCl3) δ = 3,17-3,25 (4H, m, 2CH2), 3,92-4,08 (SH, m, 4CH2), 4,40-4,50 (1H, m, CH-OH), 6,82 (1H, d, Ar-CH=CH), 7,58 (1H, d, Ar-CH-CH-), 7,90 (1H, dd, 5ArH), 8,51-8,55 (1H, m, 4-ArH), 8,78 (1H, dd, 6-ArH), 8,97 (1H, d, 2-ArH).
PL 194 275 B1
Przy kł a d 11
Dichlorowodorek amidoksymu kwasu O-[3-(l,2,3,4-tetrahydro-2-izochinolilo)-2-hydroksypropylo)-cynamonowego
W reakcji 3,56 g (0,022 mola) amidoksymu kwasu cynamonowego z 6,81 g (0,026 mola) chlorowodorku 1-chloro-3-(1,2,3,4-tetrahydro-2-izochinolilo)-2-propanolu otrzymano 1,77 g dichlorowodorku amidoksymu kwasu O-(3-(1,2,3,4-tetrahydro-2-izochinolilo)-2-hydroksypropylo)cynamonowego postępując według sposobu ujawnionego w przykładzie 4. T.t.: 204-206°C.
1H-MMR (CDCl3+ MeOD) δ = 3,4-3,6 (4H, m, 2CH2), 4,2-4,7 (7H, m, 3CH2, CH-OH), 6,62 (1H, d, Ar-CH=CH-), 7,82 (1H, d, Ar-CH=CH), 7,19 (1H, s, izochinolinowe-ArH), 7,25 (1H, s, izochinolinowe-ArH), 7,29-7,32(2H, m, izochinolinowe-ArH), 7,4-7,65(5H, m, 5-fenylo-H).
Przy kł a d 12
Dichlorowodorek amidoksymu kwasu O-[3-(1,2,3,4-tetrahydro-2-izochinolilo)-2-hydroksypropylo]-3,4-dimetoksycynamonowego
W reakcji 4,88 g (0,022 mola) amidoksymu kwasu 3,4-dimetoksycynamonowego z 6,81 g (0,026 mola) chlorowodorku 1-chloro-3-(1,2,3,4-tetrahydro-2-izochinolilo)-2-propanolu otrzymano 3,62 g dichlorowodorku amidoksymu kwasu O-[3-(1,2,3,4-tetrahydro-2-izochinolilo)-2-hydroksypropylo]-3,4-dimetoksycynamonowego postępując według sposobu ujawnionego w przykładzie4. T.t.: 193-195°C.
1H-NMR (CDCl3 + MeOD) δ = 3,4-3,6(4H, m, 2CH2), 3,9(6H, s, 2-OCH3), 4,2-4,3(7H, m, 3CH2, CH-OH), 6,48 (1H, d, Ar-CH=CH), 6,94 (1H, d, 5-ArH), 7,18 (1H, d, 6-ArH), 7,74 (1H, d, Ar-CH=CH), 7,15-7,35(4H, m, izochinolinowe-ArH).
Przy kł a d 13
Dichlorowodorek amidoksymu kwasu O-[3-(1,2,3,4-tetrahydro-2-izochinolilo)-2-hydroksypropylo]-3-(3-pirydylo)akrylowego
W reakcji 3,58 g (0,022 mola) amidoksymu kwasu 3-(3-pirydylo)akrylowego z 6,81 g (0,026 mola) chlorowodorku 1-chloro-3-(1,2,3,4-tetrahydro-2-izochinolilo)-2-propanolu otrzymano 1,5 g dichlorowodorku amidoksymu kwasu O-[3-(1,2,3,4-tetrahydro-2-izochinolilo)-2-hydroksypropylo]-3-(3-pirydylo)akrylowego postępując według sposobu ujawnionego w przykładzie 4. T.t.: 163-165°C.
1NMR (DMSO-d6) δ = 3,0-5,0 (6H, m, izochinolinowe 3CH2), 4,04 (1H, dd, propylowe CH2-N=), 4,07 (1H, dd, propylowe CH2-N=), 4,40 (2H, dd, -O-CH2-), 4,72 (1H, m, CH-OH), 7,6 (1H, d, Ar-CH=CH), 7,98(1H, d, Ar-CH=CH-), 7,1-7,9(4H, m, ArH), 8,70-9,60(4H, m, ArH).
Przy kł a d 14
Dichlorowodorek amidoksymu kwasu O-[3-t-butyloamino-2-hydroksypropylo]-3-(3-pirydylo)akrylowego
W reakcji 3,58 g (0,022 mola) amidoksymu kwasu 3-(3-pirydylo)akrylowego z 5,25 g (0,026 mola) chlorowodorku 1-chloro-3-t-butyloamino-2-propanolu otrzymano 2,17 g dichlorowodorku amidoksymu kwasu O-[3-t-butyloamino-2-hydroksypropylo]-3-(3-pirydylo)akrylowego postępując według sposobu ujawnionego w przykładzie 4. T.t.: 164-166°C.
1H-NMR (CDCl3+ MeOH) δ = 1,44 (9H, s, 3CH3), 3,05(1H, dd, -HN-CH2-), 3,23(1H, dd, -NH-CH2-), 4,23 (1H, dd, -O-CH2-), 4,26 (1H, dd, OCH2), 4,42 (1H, m, -CH-OH), 7,18 (1H, d, Ar-CH=CH), 8,04 (1H, d, Ar-CH=CH-), 8,13 (1H, t, Ar-6H), 8,82 (1H, d, Ar-5-H), 8,98 (1H, d, Ar-4H), 9,33(1H, s, Ar-2H).
Przy kł a d 15
Dichlorowodorek amidoksymu kwasu O-[3-pirolidyno-2-hydroksypropylo]cynamonowego
W reakcji 3,56 g (0,022 mola) amidoksymu kwasu cynamonowego z 5,2 g (0,026 mola) chlorowodorku 1-chloro-3-pirolidyno-2-propanolu otrzymano 0,80 g dichlorowodorku amidoksymu kwasu O-3-(pirolidyno-2-hydroksypropylo)cynamonowego postępując według sposobu ujawnionego w przykładzie 4. T.t.: 171-175°C.
1H-NMR (CDCl3+ DMSO) δ = 2,05 (4H, m, pirolidyno-3,4-CH2), 3,15-3,6 (4H, m, pirolidyno-2,5-CH2), 3,7 (2H, m, -CH2-N=), 4,11 (2H, m, -O-CH2-), 4,46 (1H, m, CH-OH), 6,61 (1H, d, Ar-CH-CH-), 8,04(1H, d, Ar-CH=CH-), 7,4-7,6(5H, m, ArH).
Przy kł a d 16
Dichlorowodorek amidoksymu kwasu O-[3-pirolidyno-2-hydroksypropylo)-3,4-dimetoksycynamonowego
W reakcji 4,88 g (0,022 mola) amidoksymu kwasu 3,4-dimetoksycynamonowego z 5,2 g (0,026 mola) chlorowodorku 1-chloro-3-pirolidyno-2-propanolu otrzymano 3,89 g dichlorowodorku
PL 194 275 B1 amidoksymu kwasu O-(3-pirolidyno-2-hydroksypropylo)-3,4-dimetoksycynamonowego postępując według sposobu ujawnionego wprzykładzie 4. T.t.: 186-188°C.
1NMR (DMSO) δ= 1,95(4H, m, pirolidyno-3,4-CH2), 3,0-3,25 (4H, m, pirolidyno-2, 5-CH2), 3,40-3,90 (4H, m, OCH2- i N-CH2), 3,8 (6H, s, 2-OCH3), 4,3 (1H, m, CH-OH), 6,65 (1H, d, Ar-CH-CH-), 7,70(1H, d, Ar-CH=CH-), 7,0-7,17 (3H, m, ArH).
Przy kła d 17
Chlorowodorek amidoksymu kwasu O-(3-pirolidyno-2-hydroksypropylo)-3-(3-pirydylo)akrylowego
W reakcji 3,58 g (0,022 mola) chlorowodorku amidoksymu kwasu 3-(3-pirydylo)akrylowego z 5,2 g (0,026 mola) chlorowodorku 1-chloro-3-pirolidyno-2-propanolu otrzymano 2,65 g chlorowodorku amidoksymu kwasu O-(3-pirolidyno-2-hydroksypropylo)-3-(3-pirydylo)akrylowego postępując według sposobu ujawnionego w przykładzie 4. T.t.: 125-127°C.
1H-NMR (DMSO + CDCl3) δ = 2,07 (4H, m, pirolidyno-3 i 4-CH2), 3,1-3,25 (4H, m, pirolidyno-2 i 5-CH2), 3,70-4,20 (4H, m, OCH2- i N-CH2), 4,4 (1H, m, CH-OH), 7,06 (1H, d, Ar-CH-CH), 8,0 (1H, d, Ar-CH-CH-), 8,05(1H, t, Ar-5H-), 8,68 (1H, d, Ar-4H),6,88 (1H, d, Ar-6H), 9,07(1H, s, Ar-2H).
Przy kła d 18
Amidoksym kwasu O-(3-pirolidyno-2-hydroksypropylo)-3,4-dimetoksycynamonowy
Z 10,5 g (0,047 mola amidoksymu kwasu 3,4-dimetoksycynamonowego otrzymano 5,4 g amidoksymu kwasu O-(3-piperydyno-2-hydroksypropylo)-3,4-dimetoksycynamonowego postępując według sposobu ujawnionego w przykładzie 5 i pomijając tworzenie soli. Dichlorowodorek produktu strącono zroztworu izopropanolu przez dodanie kwasu solnego rozpuszczonego w izopropanolu. T.t.: 190°C.
1H-NMR (CDCl3+ DMSO-d6) δ= 1,7-2,1 (6H, m, piperydyno-3,4,5-CH2), 3,0-3,7 (6H, m,
CH
- CH2 - N—3,9 (6H, s, OCH3), 4,1 (2H, d, O-CH2-), 4,56 (1H, m, O-CH<), 6,58 (1H, d, Ar-CH-CH-), CH2
6,87(1H, m, ArH), 7,12(1H, m, ArH), 7,16(1H, m, ArH), 7,85 (1H, d, Ar-CH=CR), 8,9(2H, br, NH2), 10,2(1H, br, NH).
Przy kła d 19
Acetamidoksym O-(3-piperydyno-2-hydroksypropylo)cykloheksylidenu
W reakcji 3,39 g (0,022 mola) acetamidoksymu cykloheksylidenu z 5,6 g (0,026 mola) chlorowodorku 1-chloro-3-piperydyno-2-propanolu otrzymano 3 g oleistego surowego produktu postępując według sposobu ujawnionego w przykładzie 4 pomijając tworzenie soli.
Surową zasadę oczyszczano za pomocą chromatografii kolumnowej (żel krzemionkowy, mieszanina chloroform-metanol 9:1). Otrzymano 1,6 g acetamidoksymu O-(3-piperydyno-2-hydroksypropylo)cykloheksylldenu w postaci bezbarwnego oleju.
1H-NMR (CDCl3) δ = 1,45-1,72 (12H, m, cykloheksano-CH2 i piperydyno-CH2), 2,02-2,06 (2H, m, N-CH2), 2,5-2,6 (4H, m, piperydyno-CH2), 2,65-2,75 (4H, m, piperydyno-CH2), 4,10-4,17 (2H, m, OCH2), 4,6(1H, m, CH-OH-), 7,2(1H, m, =CH-).
Acetamidoksym cykloheksylidenu, użyty jako materiał wyjściowy, otrzymano z cykloheksylidenoacetonitrylu z hydroksyloaminą w typowych warunkach w roztworze etanol-woda [Chem. Reviews, 62, 155 (1962)].
Pr zy kł a d 20
Chlorek N-(3-morfolino-2-hydroksypropylo)-3-fenyloakryloimidoilu
3,78 g (0,01 mola) dichlorowodorku amidoksymu kwasu O-(3-morfolino-2-hydroksypropylo)cynamonowego (produkt z przykładu 7) rozpuszczono w 4 ml stężeniu kwasu solnego w 5°C; po dodaniu 5 ml dioksanu mieszaninę reakcyjną ochłodzono do 0°C. Mieszając wkroplono 1,38 g (0,02 mola) azotynu sodu w 6 ml wody w ciągu 1,5 godziny.
Mieszanie kontynuowano przez 4 godziny w temperaturze pokojowej, wartość pH mieszaniny skorygowano do 11 przez dodanie 10% roztworu wodorotlenku sodu. Po ekstrakcji 2 x 50 ml octanu etylu, warstwy organiczne połączono i wysuszono bezwodnym siarczanem sodu, odbarwiono węglem aktywnym i odparowano. Otrzymano 1,13 g chlorku N-(3-morfolino-2-hydroksypropoksy)-3-fenyloakryloimidoilu w postaci oleistego produktu.
1H-NMR (CDCl3) δ = 2,45 (4H, m, morfolinowe-CH2), 2,65(2H, m, =N-CH2-), 3,73 (4H, m, morfolinowe-CH2), 4,09 (1H, m, CH-OH), 4,28 (2H, m, O-CH2), 6,85 (1H, d, Ar-CH=CH-), 7,30 (1H, d, ArCH=CH-), 7,32-7,50 (5H, m, ArH).
PL 194 275 B1
P r z y k ł a d 21
Chlorek N-(3-(1,2,3,4-tetrahydro-2-izochinolilo)-2-hydroksypropoksy)-3-fenyloakryloimidoilu
Postępując według sposobu ujawnionego w przykładzie 20, z 4,24 g (0,01 mola) dichlorowodorku amidoksymu kwasu O-(3-(1,2,3,4-tetrahydro-2-izochinolilo)-2-hydroksypropylo)cynamonowego (produkt przykładu 11) otrzymano 0,78 g chlorku N-(3-(1,2,3,4-tetrahydro-2-izochinolilo)-2-hydroksypropoksy)-3-fenyloakryloimidoilu w postaci oleistego produktu.
1H-NMR (CDCl3) δ = 2,68 (2H, m, izochinolinowe-CH2), 2,90 (2H, m, izochinolinowe CH2), 2,84 (2H, m, =N-CH2-), 3,80 (2H, m, izochinolinowe-CH2), 4,21 (1H, m, CH-OH), 4,30 (2H, m, O-CH2), 6,85 (1H, d, Ar-CH=CH-), 7,35 (1H, d, Ar-CH=CH-), 7,15-7,50 (9H, m, ArH).
P r z y k ł a d 22
Chlorek N-(3-(1,2,3,4-tetrahydro-2-izochinolilo)-2-hydroksypropoksy)-3-(3,4-dimetoksyfenylo)akryloimidoilu
Postępując według sposobu ujawnionego w przykładzie 19, z 1,84 g (0,01 mola) dichlorowodorku amidoksymu kwasu O-(3-(1,2,3,4-tetrahydro-2-izochinolilo)-2-hydroksypropylo)-3,4-dimetoksycynamonowego (produkt przykładu 12) otrzymano 1,2 g chlorku N-(3-(l,2,3,4-tetrahydro-2-izochinolilo)-2-hydroksypropoksy)-3-(3,4-dimetoksyfenylo)akryloimidoilu w postaci oleistego produktu.
1H-NMR (CDCl3) δ = 2,65 (2H, m, izochinolinowe-CH2), 2,90 (2H, m, izochinolinowe CH2), 2,92 (2H, m, =N-CH2-), 3,90 (2H, m, izochinolinowe-CH2), 3,91 (3H, s, OCH3), 3,97 (3H, s, OCH3), 4,21 (1H, m, CH-OH), 4,30 (2H, m, O-CH2), 6,74 (1H, d, Ar-CH=CH-), 7,2(1H, d, Ar-CH=CH-), 7,0-7,3 (7H, m, ArH).
P r z y k ł a d 23
Chlorek N-(3-t-butyloamino-2-hydroksypropoksy)-3-(3,4-dimetoksyfenylo)akryloimidoilu
Postępując według sposobu ujawnionego w przykładzie 19, z 4,24 g (0,01 mola) dichlorowodorku amidoksymu kwasu O-(3-t-butyloamino-2-hydroksypropylo)-3,4-dimetoksycynamonowego (produkt przykładu 8) otrzymano 0,3 g chlorku N-(3-t-butyloamino-2-hydroksypropoksy)-3-(3,4-dimetoksyfenylo)akryloimidoilu w postaci oleistego produktu.
1H-NMR (DMSO+ CDCl3) δ = 1,35 (9H, s, 3CH3), 3,1 (2H, m, N-CH2-), 3,80 (3H, s, OCH3), 3,85 (3H, s, OCH3), 4,05 (1H, m, CH-OH), 4,30 (2H, m, O-CH2), 6,92 (1H, d, Ar-CH=CH-), 7,60 (1H, d, Ar-CH=CH-), 7,0-7,3 (3H, m, ArH).
P r z y k ł a d 24
Chlorek N-(3-morfolino-2-hydroksypropoksy)-3-(3,4-dimetoksyfenylo)akryloimidoilu
Postępując według sposobu ujawnionego w przykładzie 19, z 4,02 g (0,01 mola) dichlorowodorku amidoksymu kwasu O-(3-morfolino-2-hydroksypropylo)-3,4-dimetoksycynamonowego (produkt przykładu 9) otrzymano 1,08 g chlorku N-(3-morfolino-2-hydroksypropoksy)-3-(3,4-dimetoksyfenylo)akryloimidoilu w postaci oleistego produktu.
1H-NMR (CDCl3) δ = 2,45 (4H, m, morfolinowe-CH2), 2,68 (2H, m, =N-CH2-), 3,72 (4H, m, morfolinowe-CH2), 3,90 (6H, s, OCH3), 4,1 (1H, m, CH-OH), 4,25(2H, m, OCH2), 6,70(1H, d, Ar-CH=CH-), 6,85 (1H, d, ArH), 7,0-7,08 (2H, m, ArH),7,22 (1H, d,Ar-CH=CH).
P r z y k ł a d 25
Chlorek N-(3-pirolidyno-2-hydroksypropoksy)-3-(3,4-dimetoksyfenylo)akryloimidoilu
Postępując według sposobu ujawnionego w przykładzie 19, z 1,22 g (0,01 mola) dichlorowodorku amidoksymu kwasu O-(3-pirolidyno-2-hydroksypropylo)-3,4-dimetoksycynamonowego (produkt przykładu 16) otrzymano 1,18 g chlorku N-(3-pirolidyno-2-hydroksypropoksy)-3-(3,4-dimetoksyfenylo)akryloimidoilu w postaci oleistego produktu.
1H-NMR (CDCl3) δ = 1,75 (4H, m, pirolidynowe-CH2), 2,42-2,55 (4H, m, pirolidynowe CH2), 2,75 (2H, m, =N-CH2-), 3,92 (6H, s, OCH3), 4,08 (1H, m, CH-OH), 4,25 (2H, m, OCH2), 6,74 (1H, d, Ar-CH=CH-), 7,20 (1H, d, Ar-CH=CH), 6,9-7,1 (3H, m,Ar H).
P r z y k ł a d 26
Chlorek N-(3-pirolidyno-2-hydroksypropoksy)-3-(3-fenylo)akryloimidoilu
Postępując według sposobu ujawnionego w przykładzie 19, z 3,62 g (0,01 mola) dichlorowodorku amidoksymu kwasu O-(3-pirolidyno-2-hydroksypropylo)cynamonowego (produkt przykładu 15) otrzymano 1,03 g chlorku N-(3-pirolidyno-2-hydroksypropoksy)-3-(3-fenylo)akryloimidoilu w postaci oleistego produktu.
1H-NMR (DMSO) δ = 1,85 (4H, m, pirolidynowe-CH2), 2,75-3,60 (6H, m, N-CH2-), 4,0-4,2 (3H, m, OCH2, CH-OH), 7,0 (1H, d, Ar-CH=CH-), 7,63 (1H, d, Ar-CH=CH), 7,2-7,7 (5H, m, ArH).
PL 194 275 B1
Pr zy kł a d 27
Chlorek N-(3-pirolidyno-2-hydroksypropoksy)-3-(3-pirydylo)akryloimidoilu
Postępując według sposobu ujawnionego w przykładzie 19, z 3,27 g (0,01 mola) dichlorowodorku amidoksymu kwasu O-(3-pirolidyno-2-hydroksypropylo)-3-(3-pirydylo)akrylowego (produkt przykładu 17) otrzymano 1,98 g chlorku N-(3-pirolidyno-2-hydroksypropoksy)-3-(3-pirydylo)akryloimidoilu w postaci oleistego produktu.
1H-NMR (CDCl3) δ = 1,79 (4H, m, pirolidynowe-CH2), 2,40-2,70 (6H, m, N-CH2-, pirolidynowe-CH2), 4,06 (1H, m, CH-OH), 4,27 (2H, m, OCH2), 6,92 (1H, d, Ar-CH=CH-), 7,3 (1H, d, Ar-CH=CH), 7,25(1H, m, ArH), 7,80(1H, d, ArH), 8,50(1H, m, ArH), 8,70(1H, s, ArH).
Pr zy kł a d 28
Dichlorowodorek amidoksymu kwasu O-(3-piperydynopropylo)-4-fluorocynamonowego
W reakcji 1,80 g (0,01 mola) amidoksymu kwasu 4-fluorocynamonowego z 2,18 g (0,011 mola) chlorowodorku 1-chloro-3-piperydynopropanu otrzymano 1,66 g dichlorowodorku amidoksymu kwasu O-(3-piperydynopropylo)-4-fluorocynamonowego postępując według sposobu ujawnionego w przykładzie 1. T.t.: 192-194°C.
1H-NMR (CDCl 3+ DMSO-d6) δ = 1,5-2,1 (6H, m, piperydynowe-3, 4, 5-CH2), 2,4(2H, m, O-CH2-CH2-) 2,9-3,6 (4H, m, piperydynowe-CH2), 3,4 (2H, t, CH2-N<), 4,2 (2H, t, O-CH2-), 6,65 (1H, d, Ar-CH=CH-), 7,12(2H, m, ArH), 7,58(2H, m, ArH), 7,9(1H, d, Ar-CH=CH).
Pr zy kł a d 29
Chlorek N-(3-piperydynopropoksy)-3-fenyloakryloimidoilu
Postępując według sposobu ujawnionego w przykładzie 20, z 3,60 g (0,01 mola) dichlorowodorku amidoksymu kwasu O-(3-piperydynopropylo)cynamonowego (produkt przykładu 1) otrzymano 1,43 g chlorku N-(3-piperydynopropoksy)-3-fenyloakryloimidoilu w postaci oleistego produktu.
1H-NMR (CDCl3) δ = 1,4 (2H, m, piperydyno-4-CH2), 1,6 (4H, m, piperydynowe 3 i 5-CH2), 1,95
CH (2H, m, O-CH2-CH2-), 2,4 (6H, m, CH2 -N—^), 4,3 (2H, t, O-CH2-), 6,85 (1H, d, Ar-CH-CH-), 7,25 CH2 (1H, d, Ar-CH=CH), 7,3(3H, m, ArH), 7,45(2H, m, ArH).
Pr zy kł a d 30
ChlorekN-(3-piperydyno-2-hydroksypropoksy)-3-fenyloakryloimidoilu
Postępując według sposobu ujawnionego w przykładzie 20, z 3,76 g (0,01 mola) dichlorowodorku amidoksymu kwasu O-(3-piperydyno-2-hydroksypropylo)cynamonowego (produkt przykładu 4) otrzymano 1,28 g chlorku N-(3-piperydyno-2-hydroksypropoksy)-3-fenyloakryloimidoilu w postaci oleistegoproduktu. T.t.: 91-92°C.
1H-NMR (CDCl3) δ = 1,4 (2H, m, piperydynowe-4-CH2), 1,55 (4H, m,piperydynowe 3 i 5-CH2), 2,4 (4H, m, piperydynowe-CH2), 2,6 (2H, m, CH2-N), 4,1 (1H, m, CH-OH), 4,25 (2H, m, O-CH2), 6,85 (1H, d, Ar-CH-CH-), 7,25(1H, d, Ar-CH=CH), 7,35(3H, m, ArH), 7,45 (2H, m, ArH).
Pr zy kł a d 31
Wodoromaleinian chlorku N-(3-t-butyloamino-2-hydroksypropoksy)-3-(3-pirydylo)akryloimidoilu
Postępując według sposobu ujawnionego w przykładzie 20, z 3,65 g (0,01 mola) dichlorowodorku amidoksymu kwasu O-(3-t-butyloamino-2-hydroksypropylo)-3-(3-pirydylo)akrylowego (produkt przykładu 14) otrzymano 1,40 g wodoromaleinianu chlorku N-(3-t-butyloamino-2-hydroksypropoksy)-3-(3-pirydylo)akryloimidoilu w postaci oleistego produktu. Wodoromaleinian produktu strącono z roztworu izopropanolowego kwasem maleinowym. T.t.: 114-116°C.
1H-NMR (CDCl3+ DMSO-d6) δ = 1,35(9H, s, butylowe-CH), 3,35(2H, m, CH2-NH), 4,17(1H, m, CH-OH), 4,27 (2H, m, O-CH2), 6,10 (2H, s, kwas maleinowy-CH), 7,10 (1H, d, Ar-CH-CH-), 7,35 (1H, d, Ar-CH=CH), 7,40 (1H, m, Ar-6H), 8,08(1H, m, Ar-5H), 8,55(1H, m, Ar-4H), 8,80(1H, s, Ar-2H).
Pr zy kł a d 32
Wodoromaleinian chlorku N-(3-piperydynopropoksy)-3-(3-pirydylo)akryloimidoilu
Postępując według sposobu ujawnionego w przykładzie 20, z 3,61 g (0,01 mola) dichlorowodorku amidoksymu kwasu O-(3-piperydynopropylo)-3-(3-pirydylo)akrylowego (produkt przykładu 3) otrzymano 1,65 g wodoromaleinianu chlorku N-(3-piperydynopropoksy)-3-(3-pirydylo)akryloimidoilu w postaci oleistego produktu. Wodoromaleinian produktu strącono z roztworu izopropanolu kwasem maleinowym. T.t.: 91-92°C.
1H-NMR (CDCl3) δ = 1,8 (6H, m, piperydynowe-3,4,5-CH2), 2,2 (4H, m, piperydynowe-CH2) 2,5 (2H, m, propylowe -CH2), 3,05 (2H, m, CH2-N<), 4,25 (2H, m, O-CH2-), 6,2 (2H, s, od kwasu maleinoPL 194 275 B1 wego-CH2), 6,8 (1H, d, Ar-CH=CH-), 7,25 (1H, d, Ar-CH=CH), 7,30 (1H, m, Ar-6H), 7,75 (1H, m, Ar-5H), 8,5 (1H, m, Ar-4H), 8,65 (1H, s, Ar-2H).
Przykład 33
Wodoromaleinian chlorku N-(3-morfolino-2-hydroksypropoksy)-3-(3-pirydylo)akryloimidoilu
Postępując według sposobu ujawnionego w przykładzie 20, z 3,42 g (0,01 mola) dichlorowodorku amidoksymu kwasu O-(3-morfolino-2-hydroksypropylo)-3-(3-pirydylo)akrylowego (produkt z przykładu 10) otrzymano 1,26 g wodoromaleinianu chlorku N-(3-morfolino-2-hydroksypropoksy)-3-(3-pirydylo)akryloimidoilu w postaci oleistego produktu. Wodoromaleinian produktu strącono z roztworu izopropanolowego kwasem maleinowym. T.t.: 120-124°C.
1H-NMR (CDCl3 + DMSO-d6) δ = 3,1 (6H, m, 3CH2), 3,8 (4H, m, 2CH2) 4,3 (3H, m, CH2, CH), 6,15 (2H, s, od kwasu maleinowego-CH),7,05 (1H, d, Ar-CH=CH-), 7,25 (1H, d, Ar-CJf=CH),7,40(1H, m, Ar-6H), 8,0 (1H, m, Ar-5H), 8,55 (1H, m, Ar-4H), 8,75 (1H, s, Ar-2H).
Przykład 34
Amidoksym kwasu O-(3-piperydyno-2-palmitoiloksypropylo)cynamonowego
Do 400 mg (1,33 mmola) amidoksymu kwasu O-(3-piperydyno-2-hydroksypropylo)cynamonowego (produkt z przykładu 4) rozpuszczonego w 5 ml chloroformu wkroplono 0,4 g chlorku palmitoilu. Mieszaninę reakcyjną mieszano 1 godzinę w temperaturze pokojowej, ogrzewano we wrzeniu 0,5 godziny; po ochłodzeniu przemyto roztworem kwaśnego węglanu sodu, następnie wodą, wysuszono nad bezwodnym siarczanem sodu. Po odparowaniu rozpuszczalnika otrzymano 0,46 g amidoksymu kwasu O-(3-piperydyno-2-palmitoiloksypropylo)cynamonowego w postaci oleistego produktu.
1H-NMR (CDCl3) δ = 0,9 (3H, t, CH3), 1,3-2,3 (34H, m, palmitoilowe-CH2, piperydynowe 3,4,5-CH2) 2,55 (4H, m, piperydynowe 3 i 6-CH2), 2,71 (2H, m, N-CH2-), 4,13 (2H, m, O-CH2-), 4,75 (2H, br, NH2), 5,40 (1H, m, CH-O), 6,46 (1H, d, Ar-CH=CH-), 6,82 (1H, d, Ar-CH=CH), 7,28-7,43 (5H, m, 5ArH).
Przykład 35
Kwas O-(3-piperydyno-2-hydroksypropylo)-3-(3-pirydylo)propeno-2-hydroksymowy
1,52 g (0,005 mola) amidoksymu kwasu O-(3-piperydyno-2-hydroksypropylo)-3-(3-pirydylo)akrylowego (produkt z przykładu 5) rozpuszczono chłodząc lodem w 10 ml 10% kwasu fosforowego; pododaniu 4 ml dioksanu ochłodzonego do 2°C. W tej temperaturze do mieszaniny reakcyjnej wkroplono roztwór 0,95 g azotynu sodu w 3 ml wody. Po 1-godzinnym mieszaniu w 5°C i 2 godzinach w temperaturze pokojowej zaalkalizowano przez do danie 10% roztworu wodorotlenku sodu, ekstrahowano 2 x 40 ml octanem etylu. Warstwę organiczną wysuszono nad bezwodnym siarczanem sodu, rozpuszczalnik odparowano. Otrzymano 0,8 g kwasu O-(3-piperydyno-2-hydroksypropylo)-3-(3-pirydylo)propeno-2-hydroksymowego w postaci oleistego produktu.

Claims (6)

1. Nienasycona pochodna kwasu hydroksymowego o wzorze w którym
R1 oznacza grupę fenylową, grupę fenylową podstawioną przez 1-3 podstawniki wybrane z grupy obejmującej grupę C1-2 alkoksylową i atom halogenu, a ponadto R1 oznacza grupę pirydylową,
R2 oznacza atom wodoru;lub
R1 tworzy łącznie z R2 grupę C5-7 cykloalkilową,
Y oznacza atom wodoru, grupę hydroksylową lub grupę C3-22 alkenoiloksylową,
X oznacza atom halogenu, grupę hydroksylową lub grupę aminową,
R3 oznacza grupę o wzorze -NR4R5, w którym R4 i R5 niezależnie oznaczają atom wodoru lub grupę C1-5 alkilową; lub R4i R5 tworzą łącznie z sąsiadującym atomem azotu 5-lub 6-członową, nasy28
PL 194 275 B1 coną grupę heterocykliczną, która może zawierać atom tlenu i może być skondensowana z pierścieniem benzenowym lub jej farmaceutycznie dopuszczalne kwasowe sole addycyjne.
2. Pochodna kwasu hydroksymowego według zastrz. l, w której we wzorze I
R1 oznacza grupę pirydylową lub grupę fenylową ewentualnie podstawioną przez 1-3 grupy metoksylowe,
R2 oznacza atom wodoru,
X oznacza grupę aminową,
Y oznacza atom wodoru lub grupę hydroksylową,
R3 oznacza grupę: pirolidyno, piperydyno lub morfolino lub jej farmaceutycznie dopuszczalne kwasowe sole addycyjne.
3. Sposób otrzymywania nienasyconej pochodnej kwasu hydroksymowego o wzorze I, w którym R1, R2, R3, X i Y określono w zastrz. 1, znamienny tym, że
a) w celu otrzymania związków o wzorze I, w którym X oznacza grupę aminową, R1, R2, R3 i Y mają znaczenia podane dla wzoru I, amidoksym o wzorze w którym R1 i R2 są zdefiniowane jak powyżej, poddaje się reakcji z reagentem o wzorze w którym Z oznacza grupę opuszczającą, korzystnie atom halogenu, a Y ma znaczenie podane powyżej ; lub
b)w celu otrzymania związków o wzorze I, w którym X oznacza grupę aminową, Y oznacza grupę hydroksylową, a R1, R2 i R3 są zdefiniowane jak dla wzoru I, reagent o wzorze III, w którym Z oznacza grupę opuszczającą, korzystnie atom chloru, a Y ma znaczenie podane powyżej, poddaje się reakcji z zasadą, a otrzymaną pochodną oksiranową o wzorze
CH2—CH—CH2—R3 (V) w którym R3 ma znaczenie podane powyżej, poddaje się reakcji z amidoksymem o wzorze II, w którym R1 i R2 mają znaczenia podane powyżej; lub
c) w celu otrzymania związków o wzorze I, w którym X oznacza grupę aminową, a R1, R2, R3 i Y są zdefiniowane jak dla wzoru I, nitryl karboksylowy o wzorze w którym R1 i R2 mają znaczenia podane powyżej, poddaje się reakcji z pochodną hydroksyloaminy o wzorze w którym R3 i Y mają znaczenia podane powyżej; lub
PL 194 275 B1
d)w celu otrzymania związków o wzorze I, w którym X oznacza grupę aminową, a R1, R2, R3 i Y są zdefiniowane jak dla wzoru I, reaktywną pochodną kwasu karboksylowego o wzorze w którym V oznacza grupę opuszczającą, a R1 i R2 mają znaczenia podane powyżej, poddaje się reakcji z pochodną hydroksyloaminy o wzorze VI, w którym R3 i Y mają znaczenia podane powyżej; lub
e)w celu otrzymania związków o wzorze I, w którym X oznacza grupę aminową, Y oznacza grupę hydroksylową, R3 oznacza grupę o wzorze -NR4R5, w którym R1, R2, R4 i R5 są zdefiniowane jak dla wzoru I, amidoksym o wzorze II, w którym R1 i R2 mają znaczenia podane powyżej, poddaje się reakcji z epichlorohydryną w obecności zasady, a otrzymany epoksyd o wzorze ζ (VIII)
OCH2—CH-CH?
V w którym R1 i R2 mają znaczenia podane powyżej, poddaje się reakcji z aminą o wzorze -HNR4R5, w którym R4 i R5 mają znaczenia podane powyżej; lub
f) w celu otrzymania związków o wzorze I, w którym X oznacza atom halogenu, a R1, R2, R3 i Y są zdefiniowane jak dla wzoru I, oksym O-podstawiony o wzorze w którym R1, R2 i R3 mają znaczenia podane powyżej, poddaje się reakcji z reagentem halogenującym; i jeśli pożądane, otrzymany związek o wzorze I, w którym X oznacza grupę aminową, R1, R2, R3 i Y są zdefiniowane jak dla wzoru I, przekształca się w odpowiedni związek o wzorze I, w którym X oznacza atom halogenu, poprzez diazowanie i rozkład otrzymanej soli diazoniowej w obecności halogenowodoru; lub otrzymany związek o wzorze I, w którym X oznacza grupę aminową, a R1, R2, R3 i Y są zdefiniowane jak dla wzoru I, przekształca się poprzez diazowanie i rozkład otrzymanej soli diazoniowej w obecności kwasu fosforowego w związek o wzorze I, w którym X oznacza hydroksyl, i/lub otrzymany związek o wzorze I, w którym Y oznacza grupę hydroksylową, a R1, R2, R3 i X są zdefiniowane jak dla wzoru I, poddaje się reakcji z reagentem acylującym, uzyskując związek o wzorze I, w którym Y oznacza grupę C1-30 alkanoiloksylową lub grupę C3-22 alkenoiloksylową, i/lub otrzymaną zasadę o wzorze I poddaje się reakcji z kwasem nieorganicznym lub organicznym, w celu otrzymania farmaceutycznie dopuszczalnej kwasowej soli addycyjnej; lub zasadę o wzorze I uwalnia się ze swej kwasowej soli addycyjnej pod działaniem zasady.
4. Kompozycja farmaceutyczna zawierająca składnik aktywny oraz jeden lub więcej typowych nośników, znamienna tym, że jako składnik aktywny zawiera nienasyconą pochodną kwasu hydroksymowego o wzorze I, w którym
R1 oznacza grupę fenylową, grupę fenylową podstawioną przez 1-3 podstawniki wybrane z grupy obejmującej grupę C1-2 alkoksylową i atom halogenu, a ponadto R1 oznacza grupę pirydylową,
R2 oznacza atom wodoru; lub
R1 tworzy łącznie z R2 grupę C5-7 cykloalkilową,
Y oznacza atom wodoru, grupę hydroksylową lub grupę C3-22 alkenoiloksylową,
X oznacza atom halogenu, grupę hydroksylową lub grupę aminową,
PL 194 275 B1
R3 oznacza grupę o wzorze -NR4R5, w którym R4 i R5 niezależnie oznaczają atom wodoru lub grupę C1-5 alkilową; lub R4 i R5 tworzą łącznie z sąsiadującym atomem azotu 5-lub 6-członową, nasyconą grupę heterocykliczną, która może zawierać atom tlenu i może być skondensowana z pierścieniem benzenowym lub jej farmaceutycznie dopuszczalną sól addycyjną.
5. Kompozycja farmaceutyczna według zastrz. 4, znamienna tym, że jako składnik aktywny zawiera pochodną kwasu hydroksymowego o wzorze I, w którym
R1 oznacza grupę pirydylową lub grupę fenylową, ewentualnie podstawioną przez 1-3 grupy metoksylowe,
R2 oznacza atom wodoru,
X oznacza grupę aminową,
Y oznacza atom wodoru lub grupę hydroksylową,
R3 oznacza grupę: pirolidyno, piperydyno lub morfololino lub jego dopuszczalną sól addycyjną.
6. Zastosowanie nienasyconej pochodnej kwasu hydroksymowego o wzorze I, w którym
R1 oznacza grupę fenylową, grupę fenylową podstawioną przez 1-3 podstawniki wybrane z grupy obejmującej grupę C1-2 alkoksylową i atom halogenu, a ponadto R1 oznacza grupę pirydylową,
R2 oznacza atom wodoru; lub
R1 tworzy łącznie z R2 grupę C5-7 cykloalkilową,
Y oznacza atom wodoru, grupę hydroksylową lub grupę C3-22alkenoiloksylową,
X oznacza atom halogenu, grupę hydroksylową lub grupę aminową,
R3 oznacza grupę o wzorze -NR4R5, w którym R4 i R5 niezależnie oznaczają atom wodoru lub grupę C1-5 alkilową; lub R4 i R5 tworzą łącznie z sąsiadującym atomem azotu 5-lub 6-członową, nasyconą grupę heterocykliczną, która może zawierać atom tlenu i może być skondensowana z pierścieniem benzenowym;
lub jej farmaceutycznie dopuszczalnej kwasowej soli addycyjnej do wytwarzania leku odpowiedniego do leczenia stanu związanego z deficytem energetycznym komórki wywołanym przez inhibitowanie PARP, powikłań cukrzycowych, stanu deficytu tlenowego serca i mózgu, chorób neurodegeneratywnych, chorób autoimmunologicznych i/lub wirusowych.
PL99346547A 1998-09-03 1999-09-02 Pochodna kwasu hydroksymowego, sposób jej otrzymywania, kompozycja farmaceutyczna oraz jej zastosowanie PL194275B1 (pl)

Applications Claiming Priority (3)

Application Number Priority Date Filing Date Title
HU9802001A HU9802001D0 (en) 1998-09-03 1998-09-03 New unsaturated hydroximic acid derivatives, process for producing them, and pharmaceutical compositions containing them
HU9902927A HUP9902927A3 (en) 1999-08-31 1999-08-31 New unsaturated hydroxym-acid-derivatives, process for their production and medicaments containing them
PCT/HU1999/000062 WO2000014054A1 (en) 1998-09-03 1999-09-02 Unsaturated hydroximic acid derivatives as parp inhibitors

Publications (2)

Publication Number Publication Date
PL346547A1 PL346547A1 (en) 2002-02-11
PL194275B1 true PL194275B1 (pl) 2007-05-31

Family

ID=89999161

Family Applications (1)

Application Number Title Priority Date Filing Date
PL99346547A PL194275B1 (pl) 1998-09-03 1999-09-02 Pochodna kwasu hydroksymowego, sposób jej otrzymywania, kompozycja farmaceutyczna oraz jej zastosowanie

Country Status (24)

Country Link
US (1) US6500823B1 (pl)
EP (1) EP1115697B1 (pl)
JP (1) JP2002524439A (pl)
KR (1) KR100632522B1 (pl)
CN (1) CN1211353C (pl)
AT (1) ATE258916T1 (pl)
AU (1) AU771782B2 (pl)
BR (1) BR9913425A (pl)
CA (1) CA2342898A1 (pl)
CZ (1) CZ2001705A3 (pl)
DE (1) DE69914614T2 (pl)
DK (1) DK1115697T3 (pl)
ES (1) ES2215400T3 (pl)
IL (2) IL141756A0 (pl)
MX (1) MXPA01002315A (pl)
NO (1) NO20011091L (pl)
NZ (1) NZ510933A (pl)
PL (1) PL194275B1 (pl)
PT (1) PT1115697E (pl)
RU (1) RU2220953C2 (pl)
SK (1) SK2532001A3 (pl)
TR (1) TR200100645T2 (pl)
UA (1) UA65635C2 (pl)
WO (1) WO2000014054A1 (pl)

Families Citing this family (12)

* Cited by examiner, † Cited by third party
Publication number Priority date Publication date Assignee Title
AU783393B2 (en) * 2000-03-20 2005-10-20 N-Gene Research Laboratories Inc. Propenecarboxylic acid amidoxime derivatives, a process for the preparation thereof, and pharmaceutical compositions containing the same
EP1408966B1 (en) 2001-07-17 2008-02-20 N-Gene Research Laboratories Inc. Synergistic pharmaceutical combinations for the prevention or treatment of diabetes
WO2005023246A1 (en) * 2003-09-04 2005-03-17 Aventis Pharmaceuticals Inc. Substituted indoles as inhibitors of poly (adp-ribose) polymerase (parp)
HUP0303584A3 (en) 2003-10-30 2009-12-28 Cytrx Corp Use of a hydroximic acid halide derivative in the treatment of neurodegenerative diseases
JP2008505176A (ja) * 2004-06-30 2008-02-21 コンビナトアールエックス インコーポレーティッド 代謝障害を治療するための方法および試薬
US20080262062A1 (en) * 2006-11-20 2008-10-23 Bipar Sciences, Inc. Method of treating diseases with parp inhibitors
US7763601B2 (en) * 2006-11-02 2010-07-27 N-Gene Research Laboratories, Inc. Prevention and treatment of obesity
WO2018022851A1 (en) 2016-07-28 2018-02-01 Mitobridge, Inc. Methods of treating acute kidney injury
RU2019114863A (ru) 2016-11-02 2020-12-03 Иммуноджен, Инк. Комбинированное лечение конъюгатами антитело-лекарственное средство и ингибиторами parp
KR20230128462A (ko) 2020-11-19 2023-09-05 제브라 덴마크 에이/에스 아리모클로몰 시트레이트 및 이의 중간체를 제조하기 위한 공정
CN113354557B (zh) * 2021-06-07 2022-06-28 大连理工大学 一种3-苯基-2-丙烯-1-酮o-正丁基肟的制备方法及应用
WO2023053008A1 (en) * 2021-09-28 2023-04-06 Kempharm Denmark A/S Oximes and their use in treatment of gba-related diseases

Family Cites Families (6)

* Cited by examiner, † Cited by third party
Publication number Priority date Publication date Assignee Title
US4308399A (en) * 1977-08-30 1981-12-29 Chinoin Gyogyszer Es Vegyeszeti Termekek Gyara Rt. O-(3-Amino-2-hydroxy-propyl)-amidoxime derivatives, process for the preparation thereof and pharmaceutical compositions containing same
HU188250B (en) * 1983-02-08 1986-03-28 Egyt Gyogyszervegyeszeti Gyar,Hu Process for producing of basical oxim-ethers
HUT54347A (en) 1989-01-10 1991-02-28 Chinoin Gyogyszer Es Vegyeszet Improved process for producing amidoximes
HU213421B (en) * 1993-04-09 1997-06-30 Egyt Gyogyszervegyeszeti Gyar New basic ethers, pharmaceutical compns. containing the said compds. and process for prepg. them
EP0841924B1 (en) 1995-08-02 2002-10-02 Newcastle University Ventures Limited Benzimidazole compounds
DE19756236A1 (de) 1997-12-17 1999-07-01 Klinge Co Chem Pharm Fab Neue piperazinylsubstituierte Pyridylalkan-, alken- und -alkincarbonsäureamide

Also Published As

Publication number Publication date
RU2220953C2 (ru) 2004-01-10
IL141756A (en) 2006-08-01
US6500823B1 (en) 2002-12-31
KR100632522B1 (ko) 2006-10-09
EP1115697A1 (en) 2001-07-18
DE69914614D1 (de) 2004-03-11
CN1322193A (zh) 2001-11-14
ES2215400T3 (es) 2004-10-01
EP1115697B1 (en) 2004-02-04
DK1115697T3 (da) 2004-06-07
MXPA01002315A (es) 2002-05-08
PL346547A1 (en) 2002-02-11
AU771782B2 (en) 2004-04-01
NZ510933A (en) 2003-01-31
DE69914614T2 (de) 2005-01-05
BR9913425A (pt) 2001-11-27
JP2002524439A (ja) 2002-08-06
NO20011091D0 (no) 2001-03-02
CA2342898A1 (en) 2000-03-16
SK2532001A3 (en) 2001-08-06
HK1040700A1 (en) 2002-06-21
UA65635C2 (uk) 2004-04-15
IL141756A0 (en) 2002-03-10
KR20010085760A (ko) 2001-09-07
WO2000014054A1 (en) 2000-03-16
CZ2001705A3 (cs) 2001-08-15
NO20011091L (no) 2001-05-02
TR200100645T2 (tr) 2001-06-21
ATE258916T1 (de) 2004-02-15
CN1211353C (zh) 2005-07-20
PT1115697E (pt) 2004-06-30
AU5753799A (en) 2000-03-27

Similar Documents

Publication Publication Date Title
RU2264387C2 (ru) Производные амидоксимов пропенкарбоновых кислот, способ их получения и содержащие их фармацевтические композиции
PL194275B1 (pl) Pochodna kwasu hydroksymowego, sposób jej otrzymywania, kompozycja farmaceutyczna oraz jej zastosowanie
EP4368620A1 (en) Compound serving as kat6 inhibitor
HUP9902927A2 (hu) Új, telítetlen hidroximsavszármazékok, eljárás az előállításukra és ilyen hatóanyagot tartalmazó gyógyászati készítmények
JP2003526639A (ja) ウイルス疾患のための薬物
HU227116B1 (en) New propenecarboxylic acid amidoxime derivatives, process for their preparation and pharmaceutical compositions containing them
HU180504B (en) Process for preparing 2-imino-thiazoline derivatives
UA73557C2 (en) Amideoxyme derivatives of propenecarboxylic acid, a method for the preparation thereof and a pharmaceutical composition based thereon
CN103172619B (zh) 4-(取代苄基)-1(2h)-2,3-二氮杂萘酮类衍生物及其制备方法、药物组合物和用途
DE19701664A1 (de) Neue Derivate des Madurahydroxylactons, Verfahren zu ihrer Herstellung und ihre Verwendung