PL195281B1

PL195281B1 - But złożony z buta zewnętrznego oraz z umieszczonego wewnątrz niego wodoszczelnego buta wewnętrznego oraz sposób wytwarzania wodoszczelnego buta wewnętrznego

Info

Publication number: PL195281B1
Application number: PL00354445A
Authority: PL
Inventors: Stefan Yoon
Original assignee: Gore W L & Ass Gmbh
Priority date: 1999-10-26
Filing date: 2000-10-18
Publication date: 2007-08-31
Also published as: ATE271793T1; WO2001030190A1; AU1273001A; ES2225249T3; DE19951542A1; EP1223823B1; DE50007227D1; EP1223823A1; DE19951542C2; PL354445A1

Abstract

1. But zlozony z buta zewnetrznego oraz z umieszczo- nego wewnatrz niego wodoszczelnego buta wewnetrznego, przy czym but zewnetrzny jest zaopatrzony w podeszwe, wykonana przynajmniej z jednego materialu, zas jego dno jest skierowane w strone otworu buta zewnetrznego, oraz w przymocowany do niego rozlacznie i wyjmowalny but wewnetrzny, wykonany z wodoszczelnego materialu, zna- mienny tym, ze powierzchnia zewnetrzna (14) obszaru podeszwowego (12) buta wewnetrznego(10) jest zaopa- trzona w pokrywajaca ja powloke (30) z elastomeru. 30. Sposób wytwarzania buta wewnetrznego, zaopa- trzonego w obszar podeszwowy, polegajacy na wykonaniu tego buta wewnetrznego z materialu wodoszczelnego, lecz przepuszczajacego pare wodna, w osadzeniu go na ele- mencie wypelniajacym, zwlaszcza kopycie, znamienny tym, ze powierzchnie zewnetrzna (14) obszaru podeszwo- wego (12) buta wewnetrznego (10) pokrywa sie elastome- rem, a nastepnie utworzona powloke (30) z elastomeru suszy sie. PL PL PL

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest but złożony z buta zewnętrznego oraz z umieszczonego wewnątrz niego wodoszczelnego buta wewnętrznego.

Przedmiotem wynalazku jest również sposób wytwarzania wodoszczelnego buta wewnętrznego.

Buty wewnętrzne w postaci wkładki do butów są znane w przemyśle obuwniczym. Mają one zwykle postać skarpety wykonanej z materiału wodoszczelnego i przymocowanej trwale, względnie rozłącznie do buta zewnętrznego, który nie jest wodoszczelny.

Z opisu patentowego Stanów Zjednoczonych AP nr US 5 253 434 znany jest sposób wytwarzania wodoszczelnego, ale przepuszczającego parę wodną wyrobu obuwniczego, mającego postać wkładki do buta zewnętrznego. W celu wytworzenia tej wkładki przygotowuje się odpowiedni, korzystnie dwuczęściowy wykrój, po czym zszywa się jego części, tworząc kompletną wkładkę. Wkładkę tę umieszcza się na odpowiednim kopycie i zanurza się ją wraz z kopytem w wodnym roztworze substancji uszczelniającej, ewentualnie złożonym z dwuskładnikowego, termoutwardzalnego uszczelniacza. Po wyjęciu wkładki suszy się ją, powodując utwardzenie uszczelniacza i zdejmuje się ją z kopyta. Wkładkę umieszcza się w bucie zewnętrznym, (który nie jest przedmiotem wynalazku). W przypadku, gdy na wkładkę stosuje się materiał wodoszczelny, ale przepuszczający parę wodną, warstwę uszczelniającą nanosi się za pomocą pędzla albo przez natrysk, lecz tylko w obszarze zszycia ze sobą części wkładki. Opis patentowy nie precyzuje ani rodzaju substancji uszczelniającej, ani materiału wkładki.

Niedogodnością opisanej wkładki, która nie jest mocowana do buta, ani nie jest stabilizowana na stopie, natomiast poddawana zostaje w trakcie użytkowania dużym obciążeniom mechanicznym - jest łatwa możliwość jej uszkodzenia już po upływie krótkiego czasu użytkowania, przy czym uszkodzeniu podlega przede wszystkim powierzchnia uszczelniona.

Ze zgłoszeniowego opisu patentowego Stanów Zjednoczonych AP nr RE 34,890 znana jest wkładka do buta podobna do skarpety, przylegająca do wewnętrznej powierzchni buta zewnętrznego, wykonana z tekstylnego laminatu, składającego się z dwóch tekstylnych warstw zewnętrznych, między którymi jest umieszczona funkcyjna warstwa wodoodporna, jednak przepuszczająca parę wodną. Warstwa funkcyjna powoduje, że but jest wodoszczelny, a równocześnie przepuszczalny dla pary wodnej. Wkładka jest przyszyta do buta wzdłuż jego górnej krawędzi, oraz przyklejona do niego w kilku punktach.

Z niemieckiego opisu patentowego nr DE 3 628 913 znany jest but z wyjmowaną wkładką wewnętrzną w postaci skarpety, wykonanej z warstwy funkcyjnej przepuszczalnej dla powietrza i dla pary wodnej, ale nieprzepuszczalnej dla wody. Obszar pięty wkładki jest pokryty materiałem usztywniającym, dopasowującym ją do kształtu wnętrza buta. Wkładkę tę można prać.

Z włoskiego wzoru użytkowego nr IT TO U 000135 znana jest wyjmowalna z buta wkładka, wykonana z materiału wodoszczelnego, przepuszczalnego dla pary wodnej i mocowana do buta za pomocą zamka błyskawicznego względnie zacisków.

Wady tych znanych butów wewnętrznych albo wkładek, mających postać skarpet wodoodpornych polegają na tym, że są one poddawane dużym obciążeniom mechanicznym, powodującym już po krótkim czasie mechaniczne uszkodzenia materiału wodoodpornego, powodujące nieszczelność buta.

Materiał tych znanych butów wewnętrznych albo wkładek jest zaopatrzony w wodoszczelną warstwę funkcyjną, stanowiącą rodzaj przepony lub błony, zwykle bardzo cienkiej, w celu zapewnienia dostatecznej sprężystości buta. Wskutek tego nawet niewielkie uszkodzenie mechaniczne tej warstwy powoduje utratę szczelności buta.

Znane buty z wyjmowalną wkładką umożliwiają przedostawanie się do przestrzeni między nią a butem zewnętrznym obcych ciał, na przykład kamyków, ziaren lub innych cząstek, powodujących kaleczenie i wycieranie materiału wkładki, zwłaszcza zaś powstawanie otworków lub rys w jej cienkiej, wodoodpornej warstwie funkcyjnej, likwidując jej wodoszczelność.

Wyjmowalna wkładka lub but wewnętrzny są zwykle zaopatrzone w usytuowane na ich krawędzi elementy mocujące do buta zewnętrznego. Obszar podeszwowy buta wewnętrznego jest usytuowany swobodnie i ruchomy wewnątrz buta zewnętrznego, powodując również kaleczenie i wycieranie materiału warstwy funkcyjnej, likwidujące jej wodoszczelność, co oczywiście przyspiesza obecność obcych ciał stałych.

PL 195 281 B1

Celem wynalazku jest opracowanie konstrukcji takiego wodoszczelnego buta wewnętrznego, który wyeliminuje niedogodności znanych dotychczas butów, zabezpieczając go przed powstawaniem obciążeń mechanicznych oraz przed powodującym tarcie przemieszczaniem się go względem buta zewnętrznego, a równocześnie umożliwi jego wielokrotne pranie, bez utraty wodoszczelności, a także skuteczne przymocowanie go do buta zewnętrznego, uniemożliwiające ich wzajemne przemieszczanie się.

Cel ten zrealizowano w bucie wewnętrznym według wynalazku, który charakteryzuje się tym, że powierzchnia zewnętrzna obszaru podeszwowego buta wewnętrznego jest zaopatrzona w pokrywającą ją powłokę z elastomeru.

Materiał powłoki ma korzystnie względem materiału dna wnętrza buta zewnętrznego współczynnik tarcia m > 0,9.

Podeszwa buta zewnętrznego jest korzystnie zaopatrzona w podpodeszwę, której górna powierzchnia stanowi dno wnętrza buta zewnętrznego.

Podeszwa buta zewnętrznego jest korzystnie zaopatrzona w zelówkę, której górna powierzchnia stanowi dno wnętrza buta zewnętrznego.

Podpodeszwa buta zewnętrznego jest korzystnie wykonana z materiału należącego do grupy materiałów obejmującej skórę, namiastki skóry, tworzywa sztuczne oraz materiały tekstylne albo z kombinacji przynajmniej dwóch materiałów należących do grupy materiałów obejmującej skórę, namiastki skóry, tworzywa sztuczne oraz materiały tekstylne lub z materiału należącego do grupy materiałów obejmujących skórę, gumę i tworzywa sztuczne.

But wewnętrzny jest korzystnie wykonany z materiału, stanowiącego tekstylny laminat, zaopatrzony przynajmniej w jedną wodoszczelną, lecz przepuszczalną dla pary wodnej warstwę funkcyjną, przy czym warstwa ta ma postać przepony, względnie błony.

Warstwa funkcyjna jest korzystnie wykonana z materiału z grupy obejmującej poliestry, poliamidy, poliolefiny, zawierające polietylen i polipropylen, polichlorek winylu, poliketon, polisulfon, poliwęglan, polimer fluoru, poliakrylan, poliuretan, kopoliestru, kopoliestry względnie kopoliamid eteru albo też ze spienionego politetrafluoroetylenu (PTFE).

Powłoka pokrywająca powierzchnię zewnętrzną obszaru podeszwowego buta wewnętrznego jest korzystnie wykonana ze zwulkanizowanego elastomeru, przy czym elastomer ten zawiera syntetyczne polimery.

Elastomer, z którego jest wykonana powłoka, jest dobrany z grupy silikonów, elastomerów termoplastycznych, poliuretanu względnie poliuretanów termoplastycznych.

Elastomer, z którego jest wykonana powłoka, jest utworzony z dyspersji polimerowej, roztworu polimerowego względnie z ciekłego polimeru.

Elastomer, z którego jest wykonana powłoka, tworzy dyspersję polimeru, dobraną z grupy homopolimeru polichloroprenu (CR), kopolimeru akrylonitrylo-butadienowego (NBR), karboksylowego kopolimeru akrylonitrylo-butadienowego (XNBR) względnie poliuretanu.

Dyspersja polimeru zawiera kauczuk naturalny albo też stanowi dyspersję polichloroprenu.

Tekstylny laminat zawiera jedną warstwę tekstylną, laminowaną po jednej stronie warstwą funkcyjną.

Druga warstwa tekstylna jest po swej drugiej stronie laminowana warstwą funkcyjną.

Pierwsza i druga warstwy tekstylne stanowią tkaninę, dzianinę, dzianinę szydełkową względnie włókninę.

But wewnętrzny składa się korzystnie przynajmniej z dwóch części materiału, połączonych ze sobą za pomocą przynajmniej jednego szwu, który jest uszczelniony za pomocą wodoodpornej taśmy.

Powłoka z elastomeru pokrywa korzystnie cały obszar podeszwowy buta wewnętrznego.

But wewnętrzny, na swej górnej krawędzi, jest zaopatrzony w zespół elementów mocujących, a równocześnie but zewnętrzny, na swej górnej krawędzi, jest zaopatrzony w drugi zespół elementów mocujących, współpracujących z elementami mocującymi, przy czym but wewnętrzny jest połączony rozłącznie z butem zewnętrznym za pomocą łączonych ze sobą elementów mocujących.

Powłoka z elastomeru, pokrywająca powierzchnię zewnętrzną obszaru podeszwowego buta wewnętrznego, tworzy laminat wraz z wodoszczelnym materiałem buta wewnętrznego.

Materiał, z którego jest wykonany but wewnętrzny jest korzystnie porowaty, zaś materiał elastomerowy, z którego wykonana jest powłoka pokrywająca powierzchnię zewnętrzną obszaru podeszwowego buta wewnętrznego, przynajmniej częściowo przenika w pory materiału.

PL 195 281 B1

W odmianie rozwiązania konstrukcyjnego materiał buta wewnętrznego jest pozbawiony porów, a powłoka pokrywająca jego obszar podeszwowy przywiera w sposób ciągły do powierzchni zewnętrznej tego obszaru podeszwowego.

Celem wynalazku jest również opracowanie takiego sposobu wytwarzania buta wewnętrznego, który wyeliminuje niedogodności znanych wodoszczelnych butów wewnętrznych.

Cel ten zrealizowano przez opracowanie sposobu wytwarzania buta wewnętrznego według wynalazku, który charakteryzuje się tym, że przygotowuje się but wewnętrzny, do wnętrza którego wprowadza się element wypełniający, po czym pokrywa się obszar podeszwowy buta wewnętrznego elastomerem.

Suszenia powłoki dokonuje się korzystnie w temperaturze około 70°C w czasie najwyżej 30 min.

Po wysuszeniu powłoki dokonuje się korzystnie jej wulkanizacji w temperaturze 120°C w czasie do 20 min.

Jako element wypełniający buta wewnętrznego stosuje się prawidło.

Obszar podeszwowy buta wewnętrznego pokrywa się powłoką przez jego zanurzanie, względnie przez powlekanie albo natryskiwanie materiału powłoki.

W sposobie według wynalazku stosuje się elastomer zawierający syntetyczne polimery.

Elastomer dobiera się z grupy silikonów, termoplastycznych elastomerów, poliuretanu względnie termoplastycznych poliuretanów.

Elastomer tworzy się z dyspersji polimerowej z roztworu polimerowego względnie z ciekłego polimeru, przy czym dyspersję polimeru dobiera się z następującej grupy materiałów: homopolimeru polichloroprenu (CR), kopolimeru akrylonitrylo-butadienowego (NBR), karboksylowego kopolimeru akrylonitrylo-butadienowego (XNBR) względnie poliuretanu.

Dyspersja polimeru zawiera kauczuk naturalny względnie stanowi ją dyspersja polichloroprenu.

Dyspersja polimeru ma korzystnie lepkość wynoszącą od 40 mPas/s do 600 mPas/s, a korzystnie od 40 mPas/s do 80 mPas/s.

But według wynalazku jest uwidoczniony w przykładzie rozwiązania konstrukcyjnego na załączonym rysunku, na którym poz. 1 przedstawia znany but wewnętrzny, w widoku perspektywicznym, fig. 1 - but według wynalazku składający się z buta zewnętrznego i umieszczonego w nim wodoszczelnego buta wewnętrznego, w widoku perspektywicznym, fig. 2 -but według fig. 1, w przekroju podłużnym przez but zewnętrzny oraz w częściowym przekroju przez but wewnętrzny, fig. 3 - but wewnętrzny, w widoku perspektywicznym, fig. 4 - laminat tkaninowy, będący częścią składową materiału buta wewnętrznego, w przekroju, fig. 5 - nieprzemakalną warstwę funkcyjną zastosowaną w bucie wewnętrznym według fig. 3, w przekroju, a fig. 6a do 6c - kolejne fazy nakładania powłoki według wynalazku na but wewnętrzny.

W poniższym opisie pojęcie wodoszczelny oznacza, że badany materiał wytrzymuje statyczne ciśnienie wody wynoszące 0,13 bar oraz przebiciowe ciśnienie wody wynoszące nieco ponad 1 bar. Podczas badania próbka materiału o powierzchni 100 cm² jest poddawana coraz większemu ciśnieniu wody destylowanej o temperaturze 20°C ± 2°C. Prędkość podwyższania ciśnienia wody wynosi 60 cm H2O/min ± 3 cm H2O/min. Przebiciowe ciśnienie wody jest ciśnieniem, przy którym woda pojawia się na przeciwległej powierzchni próbki. Sposób badania jest dokładnie opisany w normie ISO nr 811 z1981 roku.

Pojęcie przepuszczalność dla pary wodnej jest miarą wartości Ret, oporu materiału na przenikanie pary wodnej, czyli szczególnej właściwości rozpiętego materiału powierzchniowo, określającej „utajony” przepływ ciepła parowania przez tę powierzchnię, spowodowany przez statyczne ciśnienie cząstkowe.

Wartość Ret określa się na podstawie powierzchniowej próby modelowej Hohensteina, opisanej w Standard-Prijfvorschnft nr BPI 1.4 z września 1987 r. Instytutu o nazwie Bekleidungsphysiologischer Institut e.V. Hohenstein.

Przepona/laminat przepuszczalna dla pary wodnej ma Ret wynoszący poniżej 150 (m2Pa)/W, przy czym korzystnie wartość Ret powinna wynosić 20 (m2Pa)/W.

Warstwą funkcyjną jest warstwa wodoszczelna lecz przepuszczalna dla pary wodnej.

Współczynnik tarcia jest współczynnikiem proporcjonalności we wzorze określającym siłę tarcia FR, działającą na powierzchni dwóch trących się o siebie ciał i przeciwdziałającą ich ruchowi

PL 195 281 B1 względnemu i mającą kierunek równoległy do powierzchni przylegania tych ciał w zależności od funkcji prostopadłej siły nacisku FN.

FR = m xFN

Odróżnia się tarcie spoczynkowe o współczynniku ms, występujące w trakcie wprawiania ciał wich ruch względny od tarcia ruchowego mR występującego po rozpoczęciu i w czasie ruchu względnego tych ciał. Oznaczania współczynników tarcia spoczynkowego i ruchowego (ms i mR) dokonuje się zgodnie z normą DIN 53375 „Bestimmung des Reibungsverhaltnises”.

Opisany w normie DIN 53375 przyrząd badawczy składa się z mechanizmu napędowego powodującego ruch względny trących się ciał oraz z zespołu pomiarowego siły tarcia. Siłę prostopadłą FNuzyskuje się za pomocą klocka ciernego wyłożonego filcem, o masie 200 g.

Do każdego badania używa się dwóch klocków próbnych o powierzchni 80 mm x 200 mm, uprzednio oczyszczonej za pomocą alkoholu.

But 1 przedstawiony na fig. 1 składa się z buta zewnętrznego 20 oraz z umieszczonego wewnątrz niego buta wewnętrznego 10, którego górna krawędź 16 otacza otwór 18 na stopę. Pod górną krawędzią 16 buta wewnętrznego 10 znajdują się elementy mocujące 40 go do buta zewnętrznego 20.

But zewnętrzny 20 składa się z cholewki 22 i ze stanowiącej jego dolną część podeszwy 52, złożonej z nieuwidocznionej na rysunku podpodeszwy 27, zelówki 24 i protektora 54. W jednej z odmian konstrukcyjnych buta zewnętrznego 20, podeszwa 52 jest zaopatrzona tylko w zelówkę 24 i w protektor 54.

Zelówka 24 i protektor 54 są wykonane z materiału wodoszczelnego, na przykład z gumy albo z tworzywa sztucznego, na przykład z tworzywa poliuretanowego względnie ze skóry pokrytej powłoką z gumy albo z tworzywa sztucznego. Zelówka 24 jest połączona z cholewką 22 przez sprasowanie, ćwiekowanie, przyklejenie względnie przyszycie. Również protektor 54 jest połączony z zelówką 24 przez sprasowanie, ćwiekowanie, przyklejenie względnie przyszycie.

Cholewka 22 jest wykonana z materiału przepuszczalnego dla wody, na przykład ze skóry albo też z materiału włókienniczego, na przykład z tkaniny, dzianiny albo filcu, wytworzonego z włókien naturalnych względnie sztucznych. Jako włókna sztuczne stosowane są poliester, poliamid, polipropylen, albo poliolefiny, względnie ich przynajmniej dwuskładnikowe mieszaniny.

Cholewka 22 jest zaopatrzona w zespół 23 języka 25. Język 25 może być swobodny, względnie przymocowany do cholewki 22 na całej swej długości lub jej części.

Do cholewki 22 są przymocowane na jej zewnętrznej powierzchni 26 umieszczone elementy złączne, na przykład oczka 36 dla sznurowadła, służącego do zaciśnięcia buta 1 na nodze. Zamiast oczek 36 mogą być stosowane haczyki, pętelki, albo zaciski.

Górną krawędź 29 cholewki 22 otacza otwór 38,w którym jest osadzony but wewnętrzny 10. Pod krawędzią 29 znajduje się na zewnętrznej powierzchni cholewki 22 zespół elementów mocujących 50 współpracujących z elementami mocującymi 40 służącymi do przymocowania buta wewnętrznego 10.

Podeszwa 52 buta zewnętrznego 20 (fig. 2) składa się z zelówki 24 i w protektora 54oraz zpodpodeszwy 27, przyklejanej do zelówki 24, przy czym skierowana w stronę otworu 38 górna powierzchnia 39 półpodeszwy stanowi dno 56 wnętrza buta zewnętrznego 20. Podpodeszwa 27 jest wykonana z grupy materiałowej obejmującej skórę, namiastki skóry, tworzywa sztuczne, gumę oraz materiały włókiennicze. W jednym z rozwiązań konstrukcyjnych buta, podpodeszwa 27 jest wykonana z kombinacji przynajmniej dwóch wymienionych wyżej materiałów. Wprzypadku materiału włókienniczego są to: tkaniny, dzianiny, włókniny lub filce, przy czym korzystne jest zastosowanie włókniny igłowanej. Jako tworzywo sztuczne stosowany jest przykładowo nylon.

Podpodeszwa 27 jest korzystnie wykonana ze skóry albo namiastek skóry i uzupełniona dodatkiem wiskozy, na przykład znanej pod nazwą handlową TEXON®, firmy Texon Mockmuhl GmbH wMockmuhl, Niemcy, albo podpodeszwa z włókniny poliestrowej względnie włókniny szklanej. Znane są również podpodeszwy 27 ze skóry albo ze sklejonych włókien skóry.

W bucie zewnętrznym 20 jest umieszczony but wewnętrzny 10 według wynalazku, zaopatrzony w obszarze podeszwowym 12, przylegającym do górnej powierzchni 39 podpodeszwy 27, w powłokę 30.

But wewnętrzny 10 przedstawiony schematycznie na fig. 3, jest zaopatrzony w obszar podeszwowy 12 z pokrywającą go powłoką 30 oraz w część górną 14, wykonaną z materiału 15, bez

PL 195 281 B1 tej powłoki 30, przy czym górna krawędź 16 tej części 14 otacza otwór 18 dla stopy. Pod górną krawędzią 16 znajduje się zespół elementów mocujących 40, łączących but wewnętrzny 10 z zespołem elementów mocujących 50 buta zewnętrznego 20.

Powierzchnia zewnętrzna 14 buta wewnętrznego 10 jest korzystnie zaopatrzona w materiały wzmacniające względnie okładziny 19. But wewnętrzny 10 jest ponadto zaopatrzony w torebkę 17 języka, przymocowaną do materiału 15 z którego jest wykonana jego część górna 14.

Obszar podeszwowy 12 buta wewnętrznego 10 jest zaopatrzony w szpic 32, w piętę 34 oraz w obrzeże 21.

But wewnętrzny 10 i but zewnętrzny 20 są ze sobą połączone za pomocą obydwu zespołów elementów mocujących 40 i 50, mających postać rzepów, zamka błyskawicznego, haczyków i oczek połączenia sznurowanego albo zacisków. Na fig. 3 zespół elementów mocujących 40 ma postać rzepu, zaś na fig. 1 przedstawione są wodoszczelne zaciski 62, przymocowane w pobliżu górnych krawędzi 16 i 29 buta wewnętrznego 10 i buta zewnętrznego 20.

Język 25 buta zewnętrznego 20 i torebka 17 języka buta wewnętrznego 10 mogą być do siebie również przymocowane za pomocą rzepu.

Materiał 15 z którego jest wykonany but wewnętrzny, może być wodoszczelnym tworzywem sztucznym względnie naturalnym, korzystnie zaopatrzony w wodoszczelną i przepuszczającą parę wodną warstwę funkcyjną 45, która w połączeniu przynajmniej z jedną warstwą tekstylną 82 stanowi tekstylny laminat 80 (fig. 4).

Figura 4 przedstawia przekrój przez tekstylny laminat 80 materiału 15 buta wewnętrznego 10 złożony z trzech warstw: z pierwszej warstwy tekstylnej 82 z warstwy funkcyjnej 45, wodoszczelnej i przepuszczającej parę wodną, i z drugiej warstwy tekstylnej 84. Warstwa funkcyjna 45 ma powierzchnię zewnętrzną 47, którą pokrywa pierwsza warstwa tekstylna 82 i powierzchnię wewnętrzną 49, którą pokrywa druga warstwa tekstylna 84. Jednakże możliwe jest również rozwiązanie, w którym warstwa funkcyjna 45 jest pokryta tylko jedną warstwą tekstylną 82.

Warstwa tekstylna 82 może mieć postać tkaniny, dzianiny względnie włókniny, wykonaną na przykład z włókien poliestrowych, poliamidowych (nylon), z włókien poliolefinowych i innych. Pierwsza warstwa tekstylna 82 i druga warstwa tekstylna 84 stanowią przykładowo gładkie względnie szorstkie dzianiny wykonane z włókien poliestrowych.

Warstwa funkcyjna 45 ma korzystnie postać wodoszczelnej przepony względnie błony, porowatej względnie pozbawionej porów, wykonanej korzystnie z policzterofluoroetylenu, poliuretanu, poliuretano-poliesteru, polietylenu, silikonu, poliolefin, poliakrylatu, poliamidu, polipropylenu względnie z poliestru etylowego.

W jednym z rozwiązań buta według wynalazku, jego warstwa funkcyjna 45 jest porowatą polimerową warstwa 60, zaopatrzoną w ciągłą nieporowatą, wodoszczelną, lecz przepuszczalną dla pary wodnej warstwę 70 (fig. 5), dzięki czemu jest ona wodoszczelna, zaś jej opór przeciw przedostawaniu się pary wodnej wynosi mniej niż 150 x 10^-3 m²mbar/W.

Porowata polimerowa warstwa 60 stanowi mikroporowatą przeponę o mikroskopowej strukturze otwartych, połączonych ze sobą mikroporów. Warstwa ta jest przepuszczalna dla powietrza i dla pary wodnej. Jako polimery dla mikroporowatej przepony mogą być stosowane syntetyczne polimery syntetyczne oraz elastyczne, na przykład: poliestry, poliamidy, poliolefiny, poliketony, poliwęglany, polimery fluorowe, poliakrylany, poliuretany, kopoliestry eteru, kopoliamidy eteru i inne.

Najbardziej korzystnym mikroporowatym materiałem do wytwarzania warstwy 60 jest spieniony policzterofluoroetylen (cPTFE), odznaczający się wielką ilością otwartych, połączonych ze sobą porów, a ponadto stosunkowo dużą objętością porów i dużą gęstością. Spieniony policzterofluoroetylen jest miękki, elastyczny, ma stabilne własności chemiczne, dużą przepuszczalność pary wodnej i powierzchnię nieprzyjmującą zanieczyszczeń.

Ciągła przepuszczalna dla pary wodnej warstwa 70 jest wykonana z polimeru hydrofilowego względnie z przepuszczalnych dla pary wodnej polimerów z rodziny poliuretanów, zwłaszcza zawierających jednostki oksyetylenowe, silikonów, kopoliestrów eteru, kopoliamidów eteru.

Tekstylne laminaty 80 z omówioną wodoszczelną i przepuszczalną dla pary wodnej warstwą funkcyjną 45są do nabycia w firmie W.L.Gore&Associates pod nazwą GORE-TEX® Laminat.

Celem wytworzenia buta wewnętrznego 10 z materiału 15, na przykład z omówionego tekstylnego laminatu 80, wycina się jego elementy, odpowiadające poszczególnym częściom buta 10, i łączy się je sobą w znany sposób za pomocą szwów 13 usytuowanych w obszarze pięty 4 stopy i w obszarze przodu 6 (poz. 1), obejmującego palce i sklepienie stopy. Szwy 13 mogą być uzyskane przez

PL 195 281 B1 zszycie, zespawanie albo sklejenie i winny być wodoodporne. W tym celu są one korzystnie uszczelnione za pomocą wodoodpornej taśmy 86, dostępnej pod nazwą GORE-SEAM® Nahtabdichtungsband i produkowanej przez firmę W.L.Gore&Associates.

Powierzchnia zewnętrzna 14 buta wewnętrznego 10 (fig. 3) jest zaopatrzona, w obszarze podeszwowym 12, w powłokę 30, wykonaną z elastomeru, korzystnie z elastomeru wulkanizowanego, stanowiącego naturalny względnie syntetyczny polimer. W jednym z rozwiązań według wynalazku na but wewnętrzny 10 jest nałożona mieszanina składająca się z polimeru naturalnego, a mianowicie kauczuku, polimeru syntetycznego, pochodzącego z grupy silikonów, względnie z termoplastycznych elastomerów, na przykład styrenu-butadienu (SBS) albo styrenu-izoforenu (SJS), poliuretanu, zwłaszcza termoplastycznego. Polimery syntetyczne pochodzą korzystnie z grupy polichloroprenu, homopolimeru (CR), kopolimeru akrylowo-butadienowego (NBR) i karboksylowanego kopolimeru akrylowo-butadienowego (XNBR) oraz poliuretanu.

Elastomer może być utworzony z dyspersji lub z roztworu polimeru, albo z ciekłego polimeru. Stosuje się korzystnie dyspersję 95 polimeru. Z grupy polimerów syntetycznych stosuje się korzystnie dyspersję polichloroprenu. Dyspersja 95 polimeru jest wytwarzana przykładowo przez firmę Polymer Latex GmbH, Marl, Niemcy pod nazwą BAYPREN®Latex i PERBUNAn®Latex.

Bardzo korzystna jest dyspersja 95 polimeru składająca się z BAYPREN®Latex z dodatkiem kauczuku naturalnego. Ta mieszanina polimerowa jest bardzo elastyczna i bardzo rozciągliwa. Jest produkowana przykładowo przez firmę WOLFF Gummi+Kunststoffe, Morlenbach, Niemcy.

Powłokę 30 nanosi się przez zanurzanie, natryskiwanie względnie powlekanie elastomerem zewnętrznej powierzchni buta wewnętrznego 10 w jego obszarze podeszwowym 12, a korzystnie zanurza się go w dyspersji 95 polimeru. Po naniesieniu dyspersji 95 polimeru tworzy ona, wraz z materiałem 15,z którego jest wykonany but wewnętrzny 10 - laminat.

Jeżeli materiałem 15 jest laminat tekstylny 80, to dyspersja 95 polimeru wnika przez pierwszą warstwę tekstylną 82, przesycając ją całkowicie do warstwy funkcyjnej 45. W przypadku porowatej warstwy funkcyjnej 45 dyspersja 95 polimeru penetruje przynajmniej częściowo jej pory, tworząc stałe połączenie tekstylnego laminatu 80 z dyspersją 95 polimeru.

W przypadku warstwy funkcyjnej 45 pozbawionej porów, dyspersja 95 polimeru nakłada się na nią bez powstawania pęcherzy, łącząc się wskutek działania sił przyczepności z nieporowatą warstwą funkcyjną 45.

Do tego celu wymagana jest dyspersja 95 polimeru o małej lepkości, wynosząca 40 mPas/sek do 600 mPas/sek, korzystnie od 40 mPas/sek do 80 mPas/sek.

W korzystnym rozwiązaniu według wynalazku materiał 15, z którego jest wykonany but wewnętrzny 10, zawiera tekstylny laminat 80 z warstwą funkcyjną 45 w postaci mikroporowatej przeponyePTFE, laminowanej z pierwszą warstwą tekstylną 82 z dzianiny poliestrowej oraz z drugą warstwą tekstylną 84, również z dzianiny poliestrowej.

Dyspersja 95 polimeru podczas operacji zanurzania buta wewnętrznego przenika przez pierwszą warstwę tekstylną 82 tekstylnego laminatu 80 całkowicie nawilżając i otaczając włókna poliestrowe, przy czym ze względu na jej małą lepkość przedostaje się ona, przynajmniej częściowo, do porów mikroporowatej warstwy funkcyjnej 45, utwardzając się wewnątrz jej porów i porów pierwszej warstwy tekstylnej 82. W wyniku uzyskuje się twarde i nierozpuszczalne połączenie dyspersji 95 z tekstylnym laminatem 80.

Operacja powlekania zewnętrznej powierzchni 14 buta wewnętrznego 10 w obszarze podeszwowym 12 nie jest oczywiście ograniczona do stosowania dyspersji 95 polimeru, lecz mogą być wtym celu stosowane również roztwory polimeru albo ciekłe polimery.

Powłokę 30 nakłada się korzystnie przez zanurzanie obszaru podeszwowego 12 buta wewnętrznego 10 w dyspersji 95 polimeru względnie w roztworze polimeru, względnie w ciekłym polimerze. Schemat tej operacji jest przedstawiony na fig. 6a-c. W zbiorniku 90 mieści się dostateczna ilość dyspersji 95 polimeru o temperaturze 10°C do 35°C, korzystnie około 20°C.

But wewnętrzny 10 z tekstylnego laminatu 80 zostaje wstępnie przygotowany przez wprowadzenie do jego wnętrza elementu wypełniającego 98, na przykład prawidła, które wypełnia go, napinając jego powierzchnię zewnętrzną i nadając mu trójwymiarowy kształt stopy, po czym wprowadza się jego obszarem podeszwowym 12 do dyspersji 95 polimeru, uzyskując po nałożeniu równomierną i gładką powłokę 30. Element wypełniający 98 jest korzystnie przymocowany do obrotowego ramienia 92,co umożliwia uzyskanie powłoki 30 przez obrót tego ramienia (fig. 7a do 7c).

PL 195 281 B1

Figura 6a przedstawia pierwszy krok zanurzania buta wewnętrznego 10 piętą 34 w dyspersji 95 polimeru. W drugim kroku (fig. 6b) but wewnętrzny 10 zostaje zanurzony w zbiorniku 90 zewnętrzną powierzchnią swego całego obszaru podeszwowego 12, powlekając równocześnie obrzeże 21 podeszwy, przy czym wysokość powleczonego obrzeża 21 podeszwy, która nie powinna przekraczać 5 cm, może być regulowana przez głębokość zanurzenia buta 10 w dyspersji 95 polimeru.

W trzecim kroku (fig. 6c) but wewnętrzny 10 wynurza się z dyspersji 95 polimeru, a równocześnie głębiej zanurza się szpic 32 buta. Dzięki temu powłoka 30 z dyspersji 95 polimeru powstaje na całej powierzchni obszaru podeszwowego 12.

Grubość d powłoki 30 powinna być większa od 0,2 mm, a korzystnie winna wynosić od 0,4 mm do 4 mm. Najkorzystniejsza jest grubość d wynosząca 1 mm, zapewniająca odpowiednią elastyczność buta wewnętrznego 10.

Bezpośrednio po nałożeniu powłoki 30, zostaje ona wysuszona w celu usunięcia wilgoci zawartej w dyspersji 95 polimeru i wyeliminowania możliwości powstawania pęcherzy pary wodnej podczas wulkanizowania. Suszenia przeprowadza się w piecu w temperaturze około 70°C w czasie przynajmniej 30 min. Korzystne jest stosowanie pieca przelotowego firmy Heraeus.

Bezpośrednio po suszeniu wykonuje się wulkanizację w celu utwardzenia dyspersji 95 polimeru, wypełniającej materiał 15 buta wewnętrznego 10. Wulkanizację wykonuje się w piecu w temperaturze około 120°C, w czasie przynajmniej 20 min., korzystnie w piecu przelotowym firmy UVSM.

W odmianie rozwiązania według wynalazku powłokę 30 nanosi się na obszar podeszwowy 12 przez jej natryskiwanie. W tym celu przygotowuje się wstępnie but wewnętrzny 10 z tekstylnego laminatu 80 i wprowadza się do niego element wypełniający 98. Następnie przykrywa się odpowiednią osłoną powierzchnię zewnętrzną buta wewnętrznego 10, pozostawiając odsłonięty tylko obszar podeszwowy 12,szpic 32,piętę 34 oraz obrzeże 21 podeszwy, po czym napełnia się dyspersją 95 polimeru dostępny w handlu pistolet natryskowy, na przykład pistolet natryskowy GR 92 firmy Sata, Korn-Westheim, Niemcy i pokrywa się nią równomiernie obszar podeszwowy 12 buta wewnętrznego 10, przy czym grubość powłoki 30 reguluje się czasem natryskiwania. Celem utwardzenia powłoka 30 zostaje wysuszona i zwulkanizowana.

Współczynnik tarcia m dla buta wewnętrznego 10 z materiału 15,z powłoką 30 w obszarze podeszwowym 12 porównano ze współczynnikiem tarcia dla stosowanych zwykle materiałów na podeszwę buta na podstawie normy DIN 53375.

Badaniu poddano materiał 15 z powłoką 30, trący się kolejno o dwa materiały podpodeszwy, amianowicie omówiony poprzednio TEXON® oraz skórę podpodeszwową.

Wyniki są przedstawione w Tabeli 1.

Tabela 1

Współczynniki tarcia spoczynkowego i ruchowego

	Materiał podkładu Texon	Materiał podkładu Skóra
ms	mR	ms	mR
Artykuł 1 (but zewnętrzny)
Próba 1	2,05	2,02	3,42	3,09
Próba 2	2,19	2,20	3,50	3,25
Próba 3	2,41	2,39	4,14	3,45
Artykuł 2 (but wewnętrzny)
Próba 1	2,27	2,23	3,05	3,00
Próba 2	1,93	1,89	2,85	2,49
Próba 3	2,08	2,05	3,44	3,18

PL 195 281 B1

Materiał buta wewnętrznego badano dla dwóch artykułów (buta). Artykuł 1, stanowiący but zewnętrzny 20, był płaski i miał postać tekstylnego laminatu 80 z powłoką 30. Artykuł, stanowiący but wewnętrzny 10, miał typowy kształt buta wewnętrznego 10 (fig. 3) z powłoką 30 w obszarze podeszwowym 12.

Wyniki badań wskazują na bardzo duże wartości współczynnika tarcia, zarówno spoczynkowego, jak i ruchowego. Dla zestawu powłoka 30/skóra podpodeszwowa wartości te przekraczają 3, co oznacza bardzo dobrą przyczepność, inaczej mówiąc potrzebna jest bardzo duża siła pozioma dla spowodowania ruchu względnego.

But wewnętrzny 10 może być wyjęty z buta zewnętrznego 20 i wyprany. Wykonana operacja prania odpowiadała przemysłowemu cyklowi prania i została wykonywana za pomocą maszyny pralniczej Wascator TT 600 firmy Electrolux.

Przeprowadzone próby prania nie wykazały oddzielania się powłoki 30 od materiału 15 buta wewnętrznego 10.

Przemysłowy cykl prania buta wewnętrznego 10 przy użyciu tej maszyny w temperaturze od 40°C do 60°C miał następujący przebieg:

Pranie 1

Wlewa się wodę do poziomu 170 (75 l) (co oznacza, że na 1 kg masy butów przypada 5 l wody) i podgrzewa do żądanej temperatury. Następnie po zasileniu maszyny środkiem pralniczym uruchamia się normalny program prania (w czasie 20 min.), po czym spuszcza się wodę (w czasie około 1 min.), a następnie wlewa się zimną wodę o temperaturze 15°C ± 5°C.

Pranie 2

Wlewa się wodę do poziomu 170 i podgrzewa do żądanej temperatury. Następnie po zasileniu maszyny środkiem pralniczym uruchamia się normalny program prania (w czasie 10 min.). Następnie spuszcza się jeszcze gorącą wodę (w czasie około 1 min.), po czym wlewa się zimną wodę o temperaturze 15°C ± 5°C.

Płukanie 1

Wlewa się wodę do poziomu 190 (83 l) i podgrzewa do żądanej temperatury. Następnie uruchamia się normalny program prania (w czasie 2 min.) bez środka pralniczego, po czym spuszcza się wodę (w czasie około 1 min.) i wlewa się zimną wodę o temperaturze 15°C ± 5°C.

Odwirowanie 1

Po trzecim płukaniu odwirowuje się prany materiał (w czasie 2 min.), naprzód przy niskich obrotach bębna, odpowiadających sile odśrodkowej 600 N, a następnie (w czasie około 3 min.) przy wysokich obrotach bębna, odpowiadających sile odśrodkowej 1600 N.

Płukanie 2

Przeprowadza się tak samo, jak podczas pierwszego płukania.

Odwirowanie 2

Przeprowadza się tak samo, jak podczas pierwszego odwirowania.

Po zakończeniu cyklu uprane buty wewnętrzne 10 wyjmuje się z maszyny pralniczej.

Jako środek pralniczy dla buta wewnętrznego został zastosowany Leggil Super firmy Henkel KgaA w ilości 15 g/kg masy butów w pierwszym praniu i 10 g/kg masy butów w drugim praniu.

But wewnętrzny 10 według wynalazku może być prany w powyższy sposób przynajmniej dziesięć razy, nie wykazując oddzielania się powłoki 30 od materiału 15, nie tracąc swych właściwości pod względem wodoszczelności i przepuszczalności pary wodnej.

W tym celu poddano but wewnętrzny 10, po dziesięciu cyklach prania, próbie na wodoszczelność przez napełnienie go sprężonym powietrzem i zanurzenie w zbiorniku wodnym. Ponieważ po określonym czasie nie pojawiły się bąbelki powietrza na powierzchni wody, but uznano za wodoszczelny.

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. But złożony z buta zewnętrznego oraz z umieszczonego wewnątrz niego wodoszczelnego buta wewnętrznego, przy czym but zewnętrzny jest zaopatrzony w podeszwę, wykonaną przynajmniej z jednego materiału, zaś jego dno jest skierowane w stronę otworu buta zewnętrznego, oraz w przymocowany do niego rozłącznie i wyjmowalny but wewnętrzny, wykonany z wodoszczelnego materiału,

PL 195 281 B1 znamienny tym, że powierzchnia zewnętrzna (14) obszaru podeszwowego (12) buta wewnętrznego (10) jest zaopatrzona w pokrywającą ją powłokę (30) z elastomeru.
2. But według zastrz. 1, znamienny tym, że materiał powłoki (30) ma względem materiału (53) dna (56) wnętrza buta zewnętrznego (20) współczynnik tarcia m > 0,9.
3. But według zastrz. 1, znamienny tym, że podeszwa (52) buta zewnętrznego (20) jest zaopatrzona w podpodeszwę (27), której górna powierzchnia stanowi dno (56) wnętrza buta zewnętrznego (20).
4. But według zastrz. 1, znamienny tym, że podeszwa (52) buta zewnętrznego (20) jest zaopatrzona w zelówkę (24), której górna powierzchnia stanowi dno (56) wnętrza buta zewnętrznego (20).
5. But według zastrz. 3, znamienny tym, że podpodeszwa (27) jego buta zewnętrznego (20) jest wykonana z materiału należącego do grupy materiałów obejmującej skórę, namiastki skóry, tworzywa sztuczne oraz materiały tekstylne.
6. But według zastrz. 3, znamienny tym, że podpodeszwa (27) jego buta zewnętrznego (20) jest wykonana z kombinacji przynajmniej dwóch materiałów należących do grupy materiałów obejmującej skórę, namiastki skóry, tworzywa sztuczne oraz materiały tekstylne.
7. But według zastrz. 4, znamienny tym, że zelówka (24) jego buta zewnętrznego (20) jest wykonana z materiału należącego do grupy materiałów obejmujących skórę, gumę i tworzywa sztuczne.
8. But według zastrz. 1, znamienny tym, że jego but wewnętrzny (10) jest wykonany z materiału (15), stanowiącego tekstylny laminat (80), zaopatrzony przynajmniej w jedną wodoszczelną, lecz przepuszczalną dla pary wodnej warstwę funkcyjną (45).
9. But według zastrz. 8, znamienny tym, że warstwa funkcyjna (45) materiału (15) buta wewnętrznego (10) ma postać przepony, względnie błony.
10. But według zastrz. 8, znamienny tym, że warstwa funkcyjna (45) jest wykonana z materiału z grupy obejmującej poliestry, poliamidy, poliolefiny, zawierające polietylen i polipropylen, polichlorek winylu, poliketon, polisulfon, poliwęglan, polimer fluoru, poliakrylan, poliuretan, kopoliestru, kopoliestry względnie kopoliamid eteru.
11. But według zastrz. 10, znamienny tym, że warstwa funkcyjna (45) jest wykonana ze spienionego politetrafluoroetylenu (PTFE).
12. But według zastrz. 1, znamienny tym, że powłoka (30) pokrywająca powierzchnię zewnętrzną (14) obszaru podeszwowego (12) buta wewnętrznego (10) jest wykonana ze zwulkanizowanego elastomeru.
13. But według zastrz. 12, znamienny tym, że elastomer, z którego jest wykonana powłoka (30), zawiera syntetyczne polimery.
14. But według zastrz. 13, znamienny tym, że elastomer, z którego jest wykonana powłoka (30), jest dobrany z grupy silikonów, elastomerów termoplastycznych, poliuretanu względnie poliuretanów termoplastycznych.
15. But według zastrz. 13, znamienny tym, że elastomer, z którego jest wykonana powłoka (30), jest utworzony z dyspersji polimerowej, roztworu polimerowego względnie z ciekłego polimeru.
16. But według zastrz. 15, znamienny tym, że elastomer, z którego jest wykonana powłoka (30), tworzy dyspersję (95) polimeru, dobraną z grupy homopolimeru polichloroprenu (CR), kopolimeru akrylonitrylo-butadienowego (NBR), karboksylowego kopolimeru akrylonitrylo-butadienowego (XNBR) względnie poliuretanu.
17. But według zastrz. 15, znamienny tym, że dyspersja (95) polimeru zawiera kauczuk naturalny.
18. But według zastrz. 15, znamienny tym, że dyspersja (95) polimeru stanowi dyspersję polichloroprenu.
19. But według zastrz. 8, znamienny tym, że tekstylny laminat (80) zawiera jedną warstwę tekstylną (82), laminowaną po jednej stronie (47) warstwą funkcyjną (45).
20. But według zastrz. 19, znamienny tym, że druga warstwa tekstylna (84) jest po swej drugiej stronie (49) laminowana warstwą funkcyjną (45).
21. But według zastrz. 19, znamienny tym, że pierwsza warstwa tekstylna (82) stanowi tkaninę, dzianinę, dzianinę szydełkową względnie włókninę.
22. But według zastrz. 20, znamienny tym, że druga warstwa tekstylna (84) stanowi tkaninę, dzianinę, dzianinę szydełkową względnie włókninę.

PL 195 281 B1
23. But według zastrz. 1, znamienny tym, że jego but wewnętrzny (10) składa się przynajmniej z dwóch części materiału (15), połączonych ze sobą za pomocą przynajmniej jednego szwu (13).
24. But według zastrz. 23, znamienny tym, że przynajmniej jeden szew (13) jego buta wewnętrznego (10) jest uszczelniony za pomocą wodoodpornej taśmy (86).
25. But według zastrz. 1, znamienny tym, że powłoka (30) z elastomeru pokrywa cały obszar podeszwowy (12) buta wewnętrznego (10).
26. But według zastrz. 1, znamienny tym, że jego but wewnętrzny (10), na swej górnej krawędzi (16), jest zaopatrzony w zespół elementów mocujących (40), a równocześnie but zewnętrzny (20) na swej górnej krawędzi (29), jest zaopatrzony w drugi zespół elementów mocujących (50), współpracujących z elementami mocującymi (40), przy czym but wewnętrzny (10) jest połączony rozłącznie z butem zewnętrznym (20) za pomocą łączonych ze sobą elementów mocujących (40 i 50).
27. But według zastrz. 1, znamienny tym, że powłoka (30) z elastomeru, pokrywająca powierzchnię zewnętrzną (14) obszaru podeszwowego (12) buta wewnętrznego (10), tworzy laminat wraz z wodoszczelnym materiałem (15) buta wewnętrznego (10).
28. But według zastrz. 8, znamienny tym, że materiał (15), z którego jest wykonany but wewnętrzny (10) jest porowaty, zaś materiał elastomerowy, z którego wykonana jest powłoka (30), pokrywająca powierzchnię zewnętrzną (14) obszaru podeszwowego (12) buta wewnętrznego (10), przynajmniej częściowo przenika w pory materiału (15).
29. But według zastrz. 8, znamienny tym, że materiał (15) jego buta wewnętrznego (10) jest pozbawiony porów, a powłoka (30), pokrywająca jego obszar podeszwowy (12), przywiera w sposób ciągły do powierzchni zewnętrznej (14) tego obszaru podeszwowego (12).
30. Sposób wytwarzania buta wewnętrznego, zaopatrzonego w obszar podeszwowy, polegający na wykonaniu tego buta wewnętrznego z materiału wodoszczelnego, lecz przepuszczającego parę wodną, w osadzeniu go na elemencie wypełniającym, zwłaszcza kopycie, znamienny tym, że powierzchnię zewnętrzną (14) obszaru podeszwowego (12) buta wewnętrznego (10) pokrywa się elastomerem, a następnie utworzoną powłokę (30) z elastomeru suszy się.
31. Sposób według zastrz. 30, znamienny tym, że suszenia powłoki (30) dokonuje się w temperaturze około 70°C w czasie najwyżej 30 min.
32. Sposób według zastrz. 30, znamienny tym, że po wysuszeniu powłoki (30) dokonuje się jej wulkanizacji w temperaturze 120°C w czasie do 20 min.
33. Sposób według zastrz. 30, znamienny tym, że jako element wypełniający (98) buta wewnętrznego stosuje się prawidło.
34. Sposób według zastrz. 30, znamienny tym, że obszar podeszwowy (12) buta wewnętrznego (10) pokrywa się powłoką (30) przez jego zanurzanie, względnie przez powlekanie albo natryskiwanie materiału powłoki (30).
35. Sposób według zastrz. 30, znamienny tym, że stosuje się elastomer zawierający syntetyczne polimery.
36. Sposób według zastrz. 35, znamienny tym, że elastomer dobiera się z grupy silikonów, termoplastycznych elastomerów, poliuretanu względnie termoplastycznych poliuretanów.
37. Sposób według zastrz. 30, znamienny tym, że elastomer tworzy się z dyspersji polimerowej (95) z roztworu polimerowego względnie z ciekłego polimeru.
38. Sposób według zastrz. 37, znamienny tym, że dyspersję (95) polimeru dobiera się z następującej grupy materiałów: homopolimeru polichloroprenu (CR), kopolimeru akrylonitrylobutadienowego (NBR), karboksylowego kopolimeru akrylonitrylo-butadienowego (XNBR) względnie poliuretanu.
39. Sposób według zastrz. 37, znamienny tym, że dyspersja (95) polimeru zawiera kauczuk naturalny.
40. Sposób według zastrz. 37, znamienny tym, że dyspersja (95) polimeru stanowi dyspersję polichloroprenu.
41. Sposób według zastrz. 37, znamienny tym, że dyspersja (95) polimeru ma lepkość wynoszącą od 40 mPas/s do 600 mPas/s.
42. Sposób według zastrz. 37, znamienny tym, że dyspersja (95) polimeru ma lepkość wynoszącą od 40 m Pas/s do 80 mPas/s.