PL195287B1

PL195287B1 - Elektryczne urządzenie do odparowywania cieczy lotnych

Info

Publication number: PL195287B1
Application number: PL00354978A
Authority: PL
Inventors: Shaun Rymer
Original assignee: Reckitt Benckiser Uk Ltd
Priority date: 1999-09-24
Filing date: 2000-09-25
Publication date: 2007-08-31
Also published as: ES2214321T3; AU7534400A; PL354978A1; EP1214105B1; BR0014251A; ATE260122T1; WO2001021226A1; CA2383467C; GB2354445A; GB2354445B; US20020146243A1; JP2003509166A; MXPA02003074A; EP1214105A1; DE60008553D1; AU772055B2; CN1197628C; CN1399564A; GB0023437D0; US6567613B2

Abstract

1.Elektryczne urzadzenie do odparowywania cieczy lotnych, skladajace sie ze zbiornika na lotna ciecz oraz knota, którego blizszy koniec znajduje sie wewnatrz zbiornika i przylega do dna zbiornika, zas dalszy koniec znajduje sie ponad zbiornikiem w po- blizu elektrycznego podgrzewacza, przy czym ponad zbiornikiem i knotem znajduje sie obudowa posiada- jaca otwór ponad dalszym koncem knota, zas w ob- szarze pomiedzy dalszym koncem knota a obudowa jest umieszczony rurowy korpus, który to rurowy korpus jest umieszczony ruchomo pomiedzy poloze- niem najwyzszym i polozeniem najnizszym dla zmia- ny wielkosci emisji pary odparowywanej z knota, znamienne tym, ze glówna trasa przeplywu pary z knota (14) na zewnatrz urzadzenia jest wytyczona przez rurowy korpus (18), zas dodatkowa trasa przeplywu pary z knota (14) na zewnatrz urzadzenia przechodzi poza rurowym korpusem (18), gdy ruro- wy korpus (18) znajduje sie w swoim polozeniu naj- wyzszym. PL PL PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest elektryczne urządzenie do odparowywania cieczy lotnych, na przykład środków odświeżających powietrze i środków owadobójczych.

Z hiszpańskiego zgłoszenia patentowego nr 9 701 388 jest znane urządzenie, które oferuje kontrolę nad dawką odparowywanej lotnych cieczy. W tym urządzeniu dawka odparowywania ulega zmianie w zależności od położenia knota i podgrzewacza (zazwyczaj w kształcie pierścieniowym). Urządzenie zawiera elementy służące do obracania zbiornika i knota osiowo, przy pomocy gwintowanej śruby, podczas gdy pierścień ogrzewający jest nieruchomy.

W jednym z urządzeń znajdujących się na rynku, ruch knota względem pierścienia ogrzewającego jest osiągany dzięki osiowemu obrotowi pierścienia ogrzewającego względem nieruchomego knota.

W innym z dostępnych na rynku urządzeń zastosowano uchylny element bębnowy umieszczony na dalszym końcu knota, który to element może być przechylany wokół poziomej osi zmieniając drogę przepływu powietrza i tym samym zmieniając dawkę odparowania.

Jednakże wszystkie te urządzenia nie zapewniają zadowalającego sposobu regulacji, ponieważ dawka odparowania jest większa w minimalnym położeniu urządzenia niż w jego położeniu maksymalnym.

Ponadto w takich urządzeniach najwyższe położenie rurowego korpusu jest położeniem, w którym dawka odparowywania jest największa. Z tego względu korzystne jest zapewnienie dodatkowej trasy przepływu tak, aby tylko część pary wydostającej się z urządzenia na zewnątrz przechodziła przez rurowy korpus.

Jednakże w pewnych warunkach, mianowicie kiedy rurowy korpus jest w swoim najwyższym położeniu, pomimo zastosowania dodatkowej trasy przepływu, zwiększającej dawkę odparowywania lotnej cieczy, część cieczy nie odparowuje. Ta nie odparowana ciecz ucieka ze zbiornika, często spływając w dół po wewnętrznych powierzchniach zbiornika. Może to być widoczne w pewnych zewnętrznych częściach zbiornika. Jest to efekt niepożądany i nie do zaakceptowania, ponieważ uciekająca ciecz jest niewidoczna i może spowodować zniszczenia w obszarze wokół urządzenia.

Celem wynalazku jest opracowanie urządzenia, umożliwiającego wyeliminowanie tych niedogodności.

Elektryczne urządzenie do odparowywania cieczy lotnych, składające się ze zbiornika na lotną ciecz oraz knota, którego bliższy koniec znajduje się wewnątrz zbiornika i przylega do dna zbiornika, zaś dalszy koniec znajduje się ponad zbiornikiem w pobliżu elektrycznego podgrzewacza, przy czym ponad zbiornikiem i knotem znajduje się obudowa posiadająca otwór ponad dalszym końcem knota, zaś w obszarze pomiędzy dalszym końcem knota a obudową jest umieszczony rurowy korpus, który to rurowy korpus jest umieszczony ruchomo pomiędzy położeniem najwyższym i położeniem najniższym dla zmiany wielkości emisji pary odparowywanej z knota, według wynalazku charakteryzuje się tym, że główna trasa przepływu pary z knota na zewnątrz urządzenia jest wytyczona przez rurowy korpus, zaś dodatkowa trasa przepływu pary z knota na zewnątrz urządzenia przechodzi poza rurowym korpusem, gdy rurowy korpus znajduje się w swoim położeniu najwyższym.

Dodatkowa trasa przepływu pary prowadzi do otworu obudowy ponad dolnym końcem knota.

Pomiędzy górnym końcem rurowego korpusu w jego najwyższym położeniu a obudową znajduje się przestrzeń, stanowiąca część dodatkowej trasy przepływu pary.

Rurowy korpus posiada górną powierzchnię, leżącą w płaszczyźnie wyznaczającej kąty proste względem osi rurowego korpusu, która to górna powierzchnia posiada ściankę wystającą prostopadle w kierunku od dolnego końca rurowego korpusu i przechodzącą wokół przynajmniej części obwodu górnej powierzchni rurowego korpusu.

Rurowy korpus korzystnie posiada w górnej powierzchni przynajmniej jeden otwór.

Z otworu w górnej powierzchni rurowego korpusu wystaje skierowany ku dołowi wypust, a dolny koniec wypustu posiada przynajmniej jeden otwór w kształcie wyciętym, to znaczy sięgającym do końca odpowiedniej części, zaś dolny koniec wypustu, w najwyższym położeniu rurowego korpusu, styka się z górnym końcem rurowego korpusu.

Dolny koniec wypustu jest w postaci odwróconego zagłębienia z wieloma otworami o kształcie wyciętym, to znaczy sięgającym do końca odpowiedniej części.

Górny koniec rurowego korpusu posiada przynajmniej jeden otwór w kształcie wyciętym, to znaczy sięgającym do końca odpowiedniej części, a w najwyższym położeniu rurowego korpusu górny koniec rurowego korpusu przylega do obudowy.

PL 195 287 B1

Górny koniec rurowego korpusu ma postać zagłębienia i posiada wiele otworów w kształcie wyciętym, to znaczy sięgającym do końca odpowiedniej części.

Wokół głównego otworu znajduje się układ dodatkowych otworków, wyznaczających dodatkowe trasy przepływu.

W najwyższym położeniu rurowego korpusu, stosunek powierzchni przekroju przestrzeni stanowiącej część dodatkowej trasy przepływu pary lub powierzchni wspomnianego otworu, lub łącznej powierzchni wszystkich wspomnianych otworów, do powierzchni przekroju głównego otworu mieści się w zakresie od 1:5 do 5:1.

Zaletą urządzenia według wynalazku jest ułożenie górnej powierzchni rurowego korpusu w płaszczyźnie pod właściwymi kątami do osi rurowego korpusu, która to powierzchnia posiada ściankę umieszczoną wokół co najmniej części obwodu górnej powierzchni i skierowaną prostopadle do powierzchni i w kierunku od dolnego końca rurowego korpusu.

Ścianka działa jako tama zwracająca nie odparowaną ciecz w kierunku z powrotem do podgrzewacza, celem powtórnego ogrzania cieczy.

Obecność ścianki zatem zapewnia, że cała nie odparowana ciecz powraca do podgrzewacza, gdzie jest powtórnie podgrzana. Proces ten eliminuje lub w znacznej mierze redukuje część lotnej cieczy, która nie zostaje odparowana podczas procesu podgrzewania oraz w znacznym stopniu redukuje ciecz widoczną na zewnętrznych częściach zbiornika.

Ponadto rurowy korpus posiada jeden lub więcej otworów w górnej powierzchni. Otwory te umożliwiają odpływ cieczy w kierunku podgrzewacza.

Powierzchnia może mieć ten sam wymiar i kształt, co przekrój poprzeczny rurowego korpusu, ale górna powierzchnia powinna mieć większa średnicę niż przekrój poprzeczny rurowego korpusu.

Górna powierzchnia powinna być współosiowa z rurowym korpusem. Ponieważ górna powierzchnia rurowego korpusu jest większa niż jego przekrój poprzeczny powstała górna powierzchnia wystaje poza rurowy korpus i zapewnia większa powierzchnię wyłapywania nie odparowanej cieczy, dzięki temu dalej redukując część nie odparowanej cieczy, która mogłaby wydostać się poza urządzenie.

W jednym z przykładów wykonania górna część obudowy może posiadać jeden lub więcej oddzielnych otworów, poza wspomnianym już otworem, który znajduje się ponad dalszym końcem knota. Na przykład może to być układ otworów wykonanych wokół wspomnianego otworu tak, że wierzch obudowy posiada jeden wspomniany otwór i pozostałe mniejsze otwory, ułożone w typie „pieprzniczki”.

W innym przykładzie wykonania pomiędzy górnym końcem rurowego korpusu i obudową może powstać przestrzeń, w najwyższym położeniu rurowego korpusu, przez którą może przepływać para. Dlatego też może powstać dodatkowa trasa przepływu przez dolny koniec rurowego korpusu, następnie ku górze na zewnątrz rurowego korpusu, ponad jego górnym końcem przez wspomnianą przestrzeń na zewnątrz przez wspomniany otwór ponad rurowym korpusem.

Takie przykłady wykonania są preferowanymi przykładami wykonania przedmiotu wynalazku, ze względu na to, ze są bardzo efektywne.

Dalszą zaletą ścianki utworzonej na górnej powierzchni rurowego korpusu w preferowanym przykładzie wykonania przedmiotu wynalazku jest to, że ścianka zapobiega zetknięciu się górnego końca rurowego korpusu z obudową, zapewniając istnienie przestrzeni pomiędzy nimi, w najwyższym położeniu rurowego korpusu, co poprawia odparowywanie lotnej cieczy.

Wspomniana przestrzeń pomiędzy górnym końcem rurowego korpusu może mieć kształt pierścieniowy. Zastosowanie mogą znaleźć również elementy blokujące, zapobiegające zetknięciu się rurowego korpusu z obudowa w jego najwyższym położeniu.

Alternatywnie urządzenie może zapewniać zetknięcie się rurowego korpusu z obudową w jego najwyższym położeniu, zapewniając jednocześnie otwór w górnej części rurowego korpusu lub w części obudowy, która się z nim styka. Taki otwór powinien mieć odpowiednie wycięcie, aby wystawał do wnętrza odpowiedniej części.

W jednym z przykładów wykonania górny koniec rurowego korpusu może posiadać jeden lub więcej otworów w wyciętym kształcie. Dlatego też może mieć on formę wypustową. Alternatywnie z wspomnianego otworu może wystawać skierowany ku dołowi występ, który może posiadać jeden lub więcej otworów, w odpowiednio wyciętym kształcie. Może to być kształt występu, skierowanego ku dołowi.

Preferuje się aby wspomniany otwór w obudowie wykonany był ponad dalszym końcem knota i posiadał ten sam kształt i wymiar, co przekrój poprzeczny rurowego korpusu.

Odpowiednio stosunek powierzchni przekroju wspomnianej przestrzeni albo otworu lub otworów łącznie, kiedy jest ich więcej niż jeden, do poprzecznego przekroju trasy przepływu wewnątrz rurowe4

PL 195 287 B1 go korpusu znajdował się w zakresie 1:5 do 5:1, korzystnie 1:3 do 3:2, a najkorzystniej 1:2 do 1:1, aw szczególności 6:10 do 9:10. W urządzeniach, w których wielkość wspomnianej przestrzeni lub wspomnianego otworu(ów) jest najmniejsza wtedy, kiedy rurowy korpus jest w najwyższym położeniu wspomniane stosunki odnoszą się do sytuacji, w której rurowy korpus jest w swym najwyższym położeniu.

W przynajmniej najwyższym położeniu rurowego korpusu pomiędzy jego dolnym końcem a podgrzewaczem istnieje szczelina. Szczelina ta ma mniejszą powierzchnię przekroju niż powierzchnia przekroju poprzecznego trasy przepływu wewnątrz rurowego korpusu. Stosunek przekrojów nie powinien być większy niż 1:2, korzystnie nie większy niż 1:5, a najkorzystniej nie większy niż 1:10. Szczelina jest odpowiednio mniejsza niż wspomniany otwór lub wszystkie otwory łącznie, kiedy jest ich więcej niż jeden. Stosunek szczeliny do otworów nie powinien wynosić więcej niż 1:2, korzystnie nie więcej niż 1:5, a najkorzystniej nie więcej niż 1:10.

Knot i podgrzewacz powinny być przymocowane do obudowy.

Istotną zaletą urządzenia według wynalazku jest dostarczenie dodatkowej trasy przepływu pary, kiedy rurowy korpus znajduje się w swoim najwyższym położeniu. Taka dodatkowa trasa przepływu powinna występować również w innych położeniach rurowego korpusu, włączając w to położenie najniższe.

Kolejną istotną zaletą urządzenia według wynalazku jest wyposażenie go w elementy umożliwiające nie odparowanej lotnej cieczy skierowanie się z powrotem w stronę podgrzewacza.

Podgrzewacz powinien być pierścieniem ogrzewającym, jak to ma miejsce zazwyczaj, zaś knot powinien znajdować się w osi środka pierścienia podgrzewającego. Dalszy koniec knota powinien znajdować się wewnątrz okręgu tworzonego przez pierścień ogrzewający.

Pierścień ogrzewający powinien składać się z opornika elektrycznego, najlepiej termistora. Powinien on być zasilany z sieci elektrycznej, a urządzenie powinno posiadać formę wtyczki, umożliwiającej włączenie do gniazdka sieci elektrycznej.

Kiedy urządzenie posiada formę wtyczki oraz wspomniany jeden lub więcej otworów w górnym końcu rurowego korpusu lub w dolnym końcu wspomnianego skierowanego ku dołowi wypustu, to powinno ono także posiadać taki otwór skierowany w stronę wtyczki (najdalszy od wtyczki). Dwa dalsze otwory powinny być umieszczone pod kątem 90° wokół środka otworu i skierowane w kierunku od wtyczki. Preferuje się wykonania jeszcze jednego otworu skierowanego od wtyczki (najbliższy wtyczki). Dlatego też w najbardziej preferowanym przykładzie wykonania urządzenie posiada co najmniej cztery otwory.

Rurowy korpus nie powinien wystawać za dalszy koniec knota, nawet w swoim najniższym położeniu.

Rurowy korpus znajduje się wewnątrz otworu tworzonego przez pierścień ogrzewający, nawet w swoim najniższym położeniu. Dolny koniec rurowego korpusu powinien znajdować się w jednej płaszczyźnie z górną powierzchnia pierścienia ogrzewającego, kiedy rurowy korpus znajduje się w najwyższym położeniu.

Dolny koniec rurowego korpusu powinien znajdować się ponad dalszym końcem knota, nawet w najniższym położeniu rurowego korpusu.

Przedmiot wynalazku jest uwidoczniony w przykładach wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia widok z przodu urządzenia według wynalazku, fig. 2 - widok z góry urządzenia z fig. 1, ₁ fig.3 - widok w perspektywie górnej części urządzenia z fig. 1, fig. 4 - przekrój wzdłuż linii A-A¹ z fig. 2, ukazujący górną część urządzenia przy ustawieniu na maksymalną dawkę odparowania, fig. 5 - schematyczny przekrój górnej części urządzenia według wynalazku w drugim przykładzie wykonania, ustawionego na średnią dawkę odparowania, fig. 6 - schematyczny przekrój urządzenia według wynalazku w trzecim przykładzie wykonania, ustawionego na maksymalną dawkę odparowania, fig. 7 - schematyczny przekrój górnej powierzchni rurowego korpusu, będącego częścią urządzenia z fig. 1 do 6, fig. 8 - widok rurowego korpusu z fig. 7, ukazujący jego położenie względem nachylonej górnej powierzchni obudowy.

Urządzenie z fig. 1 do 4 posiada zbiornik w formie wymiennej szklanej butelki 2, zawierającej lotną ciecz odświeżacza powietrza oraz plastikową obudowę 4, która wystaje ponad otworem zbiornika, a także za nim. Z tylnej ścianki zbiornika, ponad obudową wystaje elektryczna wtyczka 6. W tym przykładzie wykonania jest to wtyczka o trzech bolcach, ale oczywiście stosować można inne wtyczki, na przykład o dwóch bolcach. Wierzch obudowy jest, ze względów estetycznych, nachylony nieco wdół w kierunku ku przodowi, tworząc nachyloną górną powierzchnię 13. Wewnątrz nachylonej górnej

PL 195 287 B1 powierzchni 81 znajduje się okrągły centralny otwór 10, tworzony przez skierowany ku dołowi wypust 12. Knot 14 skierowany jest ku górze, prostopadle do zbiornika, z którego wystaje. Dalszą część knota pokazano na fig. 4. Średnica knota wynosi 6,8 mm. Bliższy koniec knota 14 znajduje się wewnątrz zbiornika i przylega do jego dna. Przy dalszym końcu knota 14 umieszczony jest termistor o dodatnim współczynniku temperaturowym (PTC). Knot 14, pierścień ogrzewający 16 i centralny otwór 10 są współosiowe.

Pomiędzy pierścieniem ogrzewającym 16 a dolnym końcem wypustu 12 znajduje się przestrzeń, w której umieszczony jest rurowy korpus 18. Rurowy korpus 18 posiada cylindryczną ściankę19, a na jej górnym końcu znajduje się kołnierz 20. Średnica otworu rurowego korpusu 18 wynosi 8,4 mm. Rurowy korpus 18 jest współosiowy z knotem 14, pierścieniem ogrzewającym 16 i otworem 10. Rurowy korpus 18 może przesuwać się w górę i w dół, wprawiany w ruch przez użytkownika. Kierunek tego ruchu ukazuje dwustronna strzałka 21 z fig. 4. Rurowy korpus 18 jest połączony przez element łączący (nie pokazany na rysunku) z elementem regulacyjnym 22, wystawionym na zewnątrz i przystosowanym do poruszania się po prowadnicy 23 w obudowie. Kiedy element regulacyjny 22 znajduje się w swym najwyższym położeniu wzdłuż prowadnicy 23 (na końcu obrotu prawoskrętnego po prowadnicy, jak to ukazuje fig. 1) rurowy korpus 18 znajduje się również w swoim najwyższym położeniu, co ukazuje fig. 4. W tym położeniu emisja pary z knota 14 do otoczenia jest maksymalna. Kiedy element regulacyjny 22 znajduje się w swym najniższym położeniu wzdłuż prowadnicy 23 (na końcu obrotu lewoskrętnego po prowadnicy, jak to ukazuje fig. 1) rurowy korpus 18 znajduje się również w swoim najniższym położeniu, co ukazuje fig. 4. W tym położeniu emisja pary z knota 14 do otoczenia jest minimalna.

Nachylona górna powierzchnia 8 obudowy posiada owalne zagłębienie wokół otworu 10, wykonanew celach estetycznych. Obszar 24 tego zagłębienia ukazuje wyraźniej fig. 3.

Knot 14 działa w pozycji pionowej, a jego okrągły dalszy koniec 26 jest poziomy i znajduje się w otworze tworzonym przez pierścień ogrzewający 16. Jak ukazuje fig. 4, nawet w najniższym położeniu rurowego korpusu 18 pierścień ogrzewający 16 nie przesuwa się ponad knot 14. W najwyższym położeniu rurowego korpusu 18 powierzchnia jego dolnego końca znajduje się w jednej płaszczyźnie z powierzchnią pierścienia ogrzewającego 16. W innych położeniach rurowego korpusu 13 jego dolny koniec znajduje się w otworze tworzonym przez pierścień ogrzewający 16. Zewnętrzna średnica ścianki 19 rurowego korpusu 18 wynosi 9,8 mm, a okrągły otwór wewnątrz pierścienia ogrzewającego 16 ma średnicę 9,9 mm. Dzięki temu para unosząca się z knota 14, która nie przechodzi przez otwór rurowego korpusu 18 musi przejść przez pierścieniową przestrzeń o szerokości 0,1 mm. Powierzchnia tej przestrzeni wynosi około 1,5 mm². Dlatego też we wszystkich położeniach rurowego korpusu 18 para wydzielająca się z knota 14 może przejść przez rurowy korpus 18 albo przez szczelinę pomiędzy rurowym korpusem 18 a pierścieniem ogrzewającym 16.

Skierowany ku dołowi wypust 12, tworzący cylindryczne przejście prowadzące do okrągłego głównego otworu 10, posiada cztery otwory 29 o kształcie wyciętym, umieszczone na spodzie wypustu. Każdy z otworów, jak ukazuje fig. 4, ma 4 mm szerokości i 3 mm wysokości. Inny otwór, nie pokazany, który skierowany jest w stronę od wtyczki (położony najbliżej wtyczki) ma 4 mm szerokości i 1mm wysokości. Położenie wszystkich czterech otworów pogrubiono czarnym kolorem (fig. 2). Otwory umieszczone są na obwodzie i oddalone o 90° od siebie. Kiedy urządzenie jest ustawione na największą dawkę odparowywania, wówczas rurowy korpus 13 znajduje się w najwyższym położeniu, jak to ukazuje fig. 4, zaś para może przechodzić przez główny otwór 10 przez rurowy korpus 18 lub omijać go przez szczelinę pomiędzy dolnym końcem rurowego korpusu 18 i pierścieniem ogrzewającym 16, w górę na zewnątrz rurowego korpusu 18, a następnie do głównego otworu 10 przez otwory 29. Trasy przepływu pary na zewnątrz urządzenia oznaczono strzałkami (fig. 4).

Umożliwienie wyprowadzania pary z urządzenia poprzez dodatkową trasę przepływu, a nie przez rurowy korpus 18 powoduje polepszenie pracy urządzenia, w szczególności zapobiegając skraplaniu się pary wewnątrz urządzenia.

W drugim przykładzie wykonania, jak to ukazuje fig. 5, rurowy korpus 18 jest prostym okrągłym cylindrem, a podgrzewacz ma uproszczoną formę, zapewniając jednocześnie dodatkową trasę przepływu pary w ten sam sposób, co w pierwszym przykładzie wykonania, jakkolwiek wykonano tylko trzy otwory, widoczne na fig. 5. Nie ma otworu skierowanego od wtyczki (położonego najbliżej wtyczki). Rurowy korpus 18, z przykładu wykonania z fig. 5, znajduje się w środkowym położeniu. Szczelina 30 pomiędzy pierścieniem ogrzewającym 16 i rurowym korpusem 18 w położeniu środkowym (jak i w wyższych położeniach) jest większa niż w pierwszym przykładzie wykonania.

PL 195 287 B1

W dalszym przykładzie wykonania (nie pokazanym) skierowany ku dołowi wypust nie posiada żadnych otworów, a zakończony jest okrągłą płaszczyzną. Dlatego też wypust jest szczelny z rurowym korpusem, w najwyższym położeniu tego ostatniego. W zamian za to górny koniec rurowego korpusu jest zagłębiony i posiada otwory, najlepiej cztery, w wyciętym kształcie.

Figura 6 ukazuje kolejny przykład wykonania urządzenia według wynalazku. Wtym przykładzie wykonania skierowany ku dołowi wypust nie jest zagłębiony. Nie jest również zagłębiony górny koniec rurowego korpusu 18. W najwyższym położeniu rurowego korpusu 18, jak to ukazuje fig. 6, jest on oddzielony od dolnego końca skierowanego w dół wypustu 12. Można to osiągnąć poprzez takie wykonanie urządzenia, aby po przesunięciu elementu regulacyjnego 22 do górnego końca prowadnicy23 pozostawała jeszcze wolna przestrzeń. Dlatego też pierścieniowa przestrzeń jest częścią dodatkowej trasy pary. Fig. 6 ukazuje trasy przepływu pary na zewnątrz urządzenia oznaczone strzałkami.

Figury 7 i 8 ukazują rurowy korpus 18 w dalszym przykładzie wykonania urządzenia według wynalazku. Rurowy korpus 18 posiada górną powierzchnię 31 ułożoną w płaszczyźnie, pod odpowiednimi kątami do osi rurowego korpusu 18.

Górna powierzchnia 31 posiada ściankę 32, umieszczoną ponad górna powierzchnia 31 i pod właściwym do niej kątem. Ścianka 32 umieszczona jest częściowo po obwodzie górnej powierzchni 31.

Górna powierzchnia 31 posiada jeden lub więcej otworów 33. Pomimo, iż fig. 7 i 8 ukazują dla przykładu dwa otwory, to mogą one występować w dowolnej ilości.

Odkryto, że w pewnych położeniach rurowego korpusu 18, szczególnie kiedy rurowy korpus 18 jest w najwyższym położeniu, pewna część lotnej cieczy nie odparowuje, pozostając w stanie płynnym. Górna powierzchnia 31 służy do wyłapywania nie odparowanej cieczy. Ścianka 32 służy jako tama kierująca wyłapana ciecz przez rurowy korpus 18 lub przez otwory 33 i z powrotem do podgrzewacza. Nie odparowana ciecz jest następnie ponownie podgrzewana i może odparować. Ciecz, która nie odparowała jest znów skierowywana przez ściankę 32 i otwory 33 do podgrzewacza. Wtym wielokrotnym procesie większość lub cała ciecz odparowuje likwidując problem nie odparowanej cieczy wydostającej się z urządzenia.

Górna powierzchnia rurowego korpusu 18 wystaje poza jego zewnętrzną powierzchnię zapewniając dużą powierzchnię dla wychwytywania nie odparowanej cieczy.

Ścianka 32 służy nie tylko jako tama dla nie odparowanej cieczy, ale również zapewnia istnienie szczeliny 34 pomiędzy obudową a górną powierzchnią rurowego korpusu 18. Układ ten ponadto dostarcza dodatkowych tras przepływu oraz poprawia wentylację wewnątrz urządzenia. Zapewnia to zwiększone odparowywanie lotnej cieczy.

W dalszym przykładzie wykonania (nie pokazanym) nie ma otworów pomiędzy rurowym korpusem 18 i skierowanym w dół wypustem, które to części stykają się ze sobą w najwyższym położeniu rurowego korpusu 18, w taki sposób, że nie tworzy się pomiędzy nimi trasa przepływu. Zamiast tego wykonano otwory w nachylonej górnej powierzchni 8 obudowy, wokół głównego otworu 10. Preferuje się układ 12 otworów usytuowanych w okręgu.

Claims

1. Elektryczne urządzenie do odparowywania cieczy lotnych, składające się ze zbiornika na lotną ciecz oraz knota, którego bliższy koniec znajduje się wewnątrz zbiornika i przylega do dna zbiornika, zaś dalszy koniec znajduje się ponad zbiornikiem w pobliżu elektrycznego podgrzewacza, przy czym ponad zbiornikiem i knotem znajduje się obudowa posiadająca otwór ponad dalszym końcem knota, zaś w obszarze pomiędzy dalszym końcem knota a obudową jest umieszczony rurowy korpus, który to rurowy korpus jest umieszczony ruchomo pomiędzy położeniem najwyższym i położeniem najniższym dla zmiany wielkości emisji pary odparowywanej z knota, znamienne tym, że główna trasa przepływu pary z knota (14) na zewnątrz urządzenia jest wytyczona przez rurowy korpus (18), zaś dodatkowa trasa przepływu pary z knota (14) na zewnątrz urządzenia przechodzi poza rurowym korpusem (18), gdy rurowy korpus (18) znajduje się w swoim położeniu najwyższym.

2. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że dodatkowa trasa przepływu pary prowadzi do otworu obudowy (4) ponad dolnym końcem knota (14).

3. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że pomiędzy górnym końcem rurowego korpusu (18) w jego najwyższym położeniu a obudową (4) znajduje się przestrzeń, stanowiąca część dodatkowej trasy przepływu pary.

PL 195 287 B1

4. Urządzenie według zastrz. 1 albo 3, znamienne tym, że rurowy korpus (18) posiada górną powierzchnię (31), leżącą w płaszczyźnie wyznaczającej kąty proste względem osi rurowego korpusu (18), która to górna powierzchnia (31) posiada ściankę (32) wystającą prostopadle w kierunku od dolnego końca rurowego korpusu (18) i przechodzącą wokół przynajmniej części obwodu górnej powierzchni (31) rurowego korpusu (18).

5. Urządzenie według zastrz. 4, znamienne tym, że rurowy korpus (18) posiada w górnej powierzchni (31) przynajmniej jeden otwór (33).

6. Urządzenie według zastrz. 5, znamienne tym, że z otworu (33) w górnej powierzchni (31) rurowego korpusu (18) wystaje skierowany ku dołowi wypust (12), a dolny koniec wypustu (12) posiada przynajmniej jeden otwór (29) w kształcie wyciętym, to znaczy sięgającym do końca odpowiedniej części, zaś dolny koniec wypustu (12), w najwyższym położeniu rurowego korpusu (18), styka się z górnym końcem rurowego korpusu (18).

7. Urządzenie według zastrz. 6, znamienne tym, że dolny koniec wypustu (12) jest w postaci odwróconego zagłębienia z wieloma otworami o kształcie wyciętym, to znaczy sięgającym do końca odpowiedniej części.

8. Urządzenie według zastrz. 5, znamienne tym, że górny koniec rurowego korpusu (18) posiada przynajmniej jeden otwór w kształcie wyciętym, to znaczy sięgającym do końca odpowiedniej części, a w najwyższym położeniu rurowego korpusu (18) górny koniec rurowego korpusu (18) przylega do obudowy (4).

9. Urządzenie według zastrz. 8, znamienne tym, że górny koniec rurowego korpusu (18) ma postać zagłębienia i posiada wiele otworów w kształcie wyciętym, to znaczy sięgającym do końca odpowiedniej części.

10. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że wokół głównego otworu (10) znajduje się układ dodatkowych otworków, wyznaczających dodatkowe trasy przepływu.

11. Urządzenie według zastrz. 3 albo 10, znamienne tym, że w najwyższym położeniu rurowego korpusu (18), stosunek powierzchni przekroju przestrzeni stanowiącej część dodatkowej trasy przepływu pary lub powierzchni wspomnianego otworu, lub łącznej powierzchni wszystkich wspomnianych otworów, do powierzchni przekroju głównego otworu (10) mieści się w zakresie od 1:5 do 5:1.