PL195499B1 - Układ elektromagnetyczny odłącznika przewodowego - Google Patents

Abstract

1. Uklad elektromagnetyczny odlacznika przewodowe- go zawierajacy korpus nosny ustalajacy tuleje, która jest otoczona polaczona z korpusem nosnym cewka i prowadzi ruchoma kotwice wykonana z materialu magnesowalnego dla umozliwienia jej przemieszczania, popychacz, który celem wyzwolenia odlacznika przewodowego jest przesu- wany przez kotwice przeciw sile sprezyny, przy czym tuleja ma na swej stronie wewnetrznej zderzak dla kotwicy, oraz zawierajacy nasadke, która jest zazebiona z korpusem nosnym i zawiera prowadnice dla popychacza oraz pierw- sza opore dla sprezyny, a przy tym popychacz na swoim przylegajacym do kotwicy koncu ma druga opore dla sprezyny przesuwajaca kotwice do zderzaka za pomoca sily wstepnego napiecia sprezyny, znamienny tym, ze nasadka (6') ma wystep uformowany asymetrycznie wzgle- dem koncowych powierzchni czolowych nasadki (6') do zazebiania z ustalajacym tuleje (2) korpusem nosnym (1), a kazda z koncowych powierzchni czolowych jest zaopa- trzona w opore dla sprezyny (5), tworzac dwa odcinki (63', 64') nasadki (6') oróznych dlugosciach wyznaczajace odstep miedzy oporami dla sprezyny, do nastawiania dwóch róznych wstepnych napiec sprezyny (5) za pomoca dwóch róznych pozycji montazowych nasadki (6') w korpusie nosnym (1). PL PL PL PL

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest układ elektromagnetyczny odłącznika przewodowego.

Odłączniki przewodowe wykorzystuje się w elektrotechnice do zabezpieczenia obwodów łączeniowych przed przeciążeniem, na przykład z powodu zwarcia lub podobnych przyczyn, i służą one do automatycznego przerwania przewodu, to znaczy następuje ich zadziałanie w razie wystąpienia przeciążenia.

W niektórych możliwych przypadkach przeciążeń wykorzystuje się układ elektromagnetyczny do wyzwolenia odłącznika przewodowego. Układ taki ma ruchomą kotwicę, która w położeniu spoczynkowym wchodzi częściowo w cewkę, przez którą przepływa prąd płynący w kontrolowanym przewodzie. Jeżeli prąd w cewce jest większy od ustalonego wstępnie prądu wyzwolenia, to powstające pole magnetyczne cewki przesuwa kotwicę i wyzwala poprzez popychacz odłącznik przewodowy.

Przez cewkę przepływa zawsze kontrolowany prąd, awięc człon wyzwalający, to znaczy kotwica i popychacz, musi być utrzymywany sprężyną w określonym położeniu spoczynkowym, żeby zapewnić prawidłowe zadziałanie odłącznika i uniknąć błędnych odłączeń.

Wskutek tego układ elektromagnetyczny musi mieć wiele różnych części mechanicznych, żeby zapewnić niezawodne działanie. Montaż tych części mechanicznych jest czasochłonny i stąd drogi.

Odłączniki przewodowe wytwarza się w dużych ilościach, gdyż prawie wszystkie obwody elektryczne w domach, fabrykach itym podobne muszą być zabezpieczone takimi wyłącznikami.

Z międzynarodowej publikacji nrWO 97/48113 znany jest układ elektromagnetyczny zawierający korpus nośny, w którym umieszczona jest tuleja, otoczona połączoną z korpusem nośnym cewką. W tulei jest prowadzona ruchoma kotwica, mająca postać trzpienia i wykonana z materiału magnesowalnego. Ponadto w korpusie nośnym umieszczony jest popychacz, który wcelu uruchomienia odłącznika przewodowego może być przesuwany przez kotwicę przeciw sile sprężyny. Przy tym tuleja ma utworzony przez element płytkowy uformowany na tulei zderzak. Układ ten zawiera nasadkę, która jest zazębiona z korpusem nośnym i zawiera prowadnicę dla popychacza w postaci wzdłużnego otworu oraz oporę dla sprężyny. Popychacz na swoim przylegającym do kotwicy końcu ma drugą oporę dla sprężyny i przesuwa kotwicę do jej zderzaka za pomocą siły naprężenia wstępnego sprężyny, która jest umieszczona pomiędzy nasadką i działającą na popychacz kotwicą. Dla uruchomienia układu elektromagnetycznego siła sprężyny musi zostać pokonana przez siłę elektromagnetyczną.

W europejskim zgłoszeniu patentowym nrEP 0 120 422 A2 opisany jest podobny układ elektromagnetyczny. Wstępnie napięta sprężyna przeciwdziała tu zagłębianiu się kotwicy do wewnątrz korpusu cewki. Sprężyna ta rozciąga się pomiędzy tworzącą rdzeń i prowadzącą popychacz nasadką i kotwicą.

Celem wynalazku jest stworzenie układu elektromagnetycznego odłącznika przewodowego, który można będzie wytwarzać łatwo i niedrogo.

Układ elektromagnetyczny odłącznika przewodowego zawierający korpus nośny ustalający tuleję, która jest otoczona połączoną z korpusem nośnym cewką i prowadzi ruchomą kotwicę wykonaną z materiału magnesowalnego dla umożliwienia jej przemieszczania, popychacz, który celem wyzwolenia odłącznika przewodowego jest przesuwany przez kotwicę przeciw sile sprężyny, przy czym tuleja ma na swej stronie wewnętrznej zderzak dla kotwicy, oraz zawierający nasadkę, która jest zazębiona z korpusem nośnym i zawiera prowadnicę dla popychacza oraz pierwszą oporę dla sprężyny, aprzy tym popychacz na swoim przylegającym do kotwicy końcu ma drugą oporę dla sprężyny przesuwającą kotwicę do zderzaka za pomocą siły wstępnego napięcia sprężyny według wynalazku charakteryzuje się tym, że nasadka ma występ uformowany asymetrycznie względem końcowych powierzchni czołowych nasadki do zazębiania z ustalającym tuleję korpusem nośnym, a każda z końcowych powierzchni czołowych jest zaopatrzona w oporę dla sprężyny, tworząc dwa odcinki nasadki o różnych długościach wyznaczające odstęp między oporami dla sprężyny, do nastawiania dwóch różnych wstępnych napięć sprężyny za pomocą dwóch różnych pozycji montażowych nasadki w korpusie nośnym.

Korzystnie, układ elektromagnetyczny zawiera umieszczony w tulei przeciwlegle do kotwicy i w odstępie od niej stały rdzeń z materiału magnesowalnego, który to rdzeń ma otwór na przechodzący przez niego popychacz.

Korzystnie, znajdujący się na nasadce występ przylega po stronie tulei do korpusu nośnego.

Korzystnie, tuleja ma stopniowany otwór wzdłużny o mniejszej średnicy na jednym końcu tworzący zderzak dla kotwicy.

PL 195 499 B1

Korzystnie, kotwica ma stopniowe odcinki o różnej średnicy i stopień między tymi odcinkami o różnej średnicy stanowi przylgę współpracującą ze zderzakiem.

Korzystnie, kotwica na powierzchni czołowej po stronie popychacza ma gniazdko do wprowadzania popychacza.

W rozwiązaniu według wynalazku elementami składowymi układu elektromagnetycznego są tuleja, kotwica, popychacz, sprężyna, nasadka i korpus nośny. Elementy te są ukształtowane tak, że tuleja może mieścić kotwicę, popychacz, sprężynę i nasadkę iwraz ztymi częściami jest wstawiana w korpus nośny, który utrzymuje w całości ten podzespół konstrukcyjny.

W alternatywnym korzystnym ukształtowaniu wynalazku przewidziano oprócz nasadki stały rdzeń, przez który przechodzi popychacz, i który jest umieszczony między kotwicą i nasadką, żeby wzmocnić pole magnetyczne cewki iaby zmieniać sposób reagowania układu elektromagnetycznego.

Poza tym nasadka może być ukształtowana tak, że można ją wcisnąć w tuleję, żeby utrzymywać w całości wstępnie zmontowany podzespół, który składa się z tulei z kotwicą, popychacza, sprężyny i ewentualnie stałego rdzenia.

Alternatywnie stały rdzeń może przejąć funkcję nasadki, gdy taki rdzeń stanowi oporę dla sprężyny, tak że sprężyna jest napięta między popychaczem i stałym rdzeniem.

Nasadkę można ukształtować tak, że jej długość osiowa między punktem ustalenia na korpusie nośnym lub na tulei i ukształtowaną na nasadce oporą sprężyny jest dopasowana do charakterystyki wyzwalania układu elektromagnetycznego, żeby dostosować odpowiednio siłę sprężyny. W takim przypadku można zawsze stosować tę samą sprężynę, żeby otrzymać jednakże różne układy elektromagnetyczne. Długość nasadki można dopasować poprzez odpowiednie zwymiarowanie lub też wybór nasadki o potrzebnej długości. Nasadkę można też ukształtować tak, że na jej każdej stronie czołowej jest przewidziana opora dla sprężyny, przy czym każda opora ma inny odstęp od punktu ustalenia nasadki (na tulei albo na korpusie nośnym). Taką nasadkę można wykorzystać dobierając długość montażową tak, żeby umożliwić wspomniane dopasowanie długości i wstępne napięcie sprężyny.

Układ elektromagnetyczny według wynalazku można łatwo zestawić z niedrogich elementów konstrukcyjnych.

Produkowana zwykle z tworzywa sztucznego tuleja ma na końcu zderzak dla kotwicy zmagnesowalnego materiału, tak że kotwicę można łatwo wprowadzić w pierwszej operacji montażowej w tuleję, gdzie jest ona przytrzymywana przez zderzak. Następnie w tuleję można wprowadzić do zetknięcia z kotwicą popychacz wykonywany również zwykle z tworzywa sztucznego. Popychacz przylega przy tym tylko do powierzchni czołowej kotwicy bez trwałego połączenia z kotwicą. Popychacz przesuwa wówczas sprężynę, tak że przylega ona po stronie kotwicy do opory na popychaczu. Po założeniu na popychacz wykonanej również z tworzywa sztucznego nasadki zjej prowadzeniem na popychaczu sprężyna przylega do opory na nasadce. Gdy nasadka jest przesuwana wjej położenie krańcowe, następuje napinanie sprężyny, która naciska popychacz wjego położenie spoczynkowe. Nasadka może być zamocowana na tulei i/lub na korpusie nośnym, przy czym to ostatnie następuje przez wstawienie tulei z wymienionymi wyżej elementami w korpus nośny. W zmontowanym układzie elektromagnetycznym popychacz jest naprężony w swoim położeniu spoczynkowym i przylegając do kotwicy dociska ją również wjej położenie spoczynkowe do zderzaka ukształtowanego na tulei.

Można najpierw zmontować podzespół złożony z kotwicy, popychacza, sprężyny i nasadki wprowadzając po prostu te części do tulei, przy czym nie są tu potrzebne żadne skomplikowane zabiegi pośrednie. Ponadto nie jest potrzebne połączenie między kotwicą i popychaczem z umieszczoną między nimi sprężyną, tak że można zastosować proste elementy z tworzywa sztucznego. Gdy nasadka i tuleja są utrzymywane przez korpus nośny, można nawet wykonywać poszczególne detale ze stosunkowo dużymi tolerancjami, ponieważ do złożenia ze sobą tych części nie jest potrzebne ich pasowanie wtłaczane dokładne. Poza tym potrzebna itak cewka opasuje i przytrzymuje tuleję, przy czym cewka jest zamocowana na korpusie nośnym, awięc cały układ elektromagnetyczny można zmontować z niedrogich detali o dużych tolerancjach przy użyciu niewielu elementów łączących.

Przedmiot wynalazku jest uwidoczniony w przykładach wykonania na rysunku, na którym fig.1 przedstawia w powiększeniu w częściowym przekroju pierwszy przykład wykonania układu elektromagnetycznego odłącznika przewodowego według wynalazku, fig.2 - powiększony przekrój częściowy drugiego przykładu wykonania układu elektromagnetycznego według wynalazku, fig.3 - korpus nośny w widoku perspektywicznym, fig.4 - układ elektromagnetyczny według wynalazku

PL 195 499B1 w widoku perspektywicznym, a fig. 5 - układ przedstawiony w przekroju w stanie rozłożonym celem objaśnienia montażu układu elektromagnetycznego według wynalazku.

Na fig.4 jest ukazany ogólny widok perspektywiczny układu elektromagnetycznego. Przedstawiono tu korpus nośny 1 z osadzoną wnim tuleją 2. Tuleja 2 jest opasana cewką 3, która jednym swym końcem 32 jest połączona z korpusem 1. Drugi koniec cewki 33 jest połączony z zaciskiem śrubowym 31. Na fig.4 oznaczono odnośnikiem 7 kotwicę, która jest utrzymywana siłą sprężyny (nie pokazana na rysunku) wjej pozycji spoczynkowej, w której kotwica 7 wystaje nieznacznie poza koniec tulei 2. Korpus nośny stanowi jarzmo elektromagnesu, który jest utworzony z cewki 3 i kotwicy 7. Gdy przez cewkę 3 płynie prąd, który przekracza wcześniej określoną wielkość, kotwica 7, która w położeniu spoczynkowym jest umieszczona mimośrodowo względem pola magnetycznego cewki 3, jest odchylana wdół na fig. 4. Powoduje to zadziałanie mechanizmu wyzwalającego (nie pokazany na rysunku).

Na fig.1 przedstawiony jest pierwszy przykład wykonania układu elektromagnetycznego według wynalazku. Widać tu wyraźnie korpus nośny 1 z tuleją 2 utrzymywaną między ramionami korpusu nośnego. Tuleja 2 jest opasana cewką 3, której jeden koniec jest połączony z korpusem nośnym 1 i której drugi koniec jest podłączony do zacisku śrubowego 31. Wewnątrz tulei 2 są umieszczone kotwica 7, popychacz 4, sprężyna 5 i nasadka 6. Kotwica 7 jest wykonana z materiału magnesowalnego (żelazo itp.) i w swoim położeniu spoczynkowym, jak na fig. 1, wchodzi tylko nieznacznie w opasany przez cewkę 3 odcinek tulei 2. Gdy przez cewkę 3 płynie prąd o określonej wielkości, następuje przyciągnięcie kotwicy 7 i ruch w prawo na fig. 1. Przy tym kotwica 7 przesuwa przylegający pod działaniem napięcia sprężyny do gniazda w kotwicy 7 popychacz 4 pokonując siłę sprężyny 5. Po przesunięciu popychacza 4 jego prawy na fig.1 koniec wychodzi dalej z nasadki 6 i uruchamia przyporządkowany mechanizm wyzwalający (nie pokazany na rysunku).

Jak można zauważyć na fig. 1, nasadka 6 spełnia dwie funkcje. Z jednej strony służy ona jako prowadnik popychacza 6, a z drugiej strony jej powierzchnia czołowa zwrócona ku kotwicy 7jest oporą dla sprężyny 5, która jest zaciśnięta między nasadką 6 i oporą ukształtowaną na końcu popychacza4 po stronie kotwicy. Kotwica 7 w swoim położeniu spoczynkowym przylega do obwodowego odsadzenia tulei 2 ijest utrzymywana w położeniu spoczynkowym przez wstępnie naprężony popychacz przylegający do jego gniazda na kotwicy 7.

Poza tym na fig. 1 pokazano, że nasadka 6 ma obwodowy występ, którym opiera się ona na korpusie 1 pod naciskiem sprężyny 5. Alternatywnie nasadka 6 może być też wciśnięta w tuleję, ale może być też zamocowana winny sposób w korpusie nośnym 1.

Figura 2 przedstawia drugi przykład wykonania układu elektromagnetycznego według wynalazku. Przykład ten jest w zasadzie identyczny z pierwszym przykładem wykonania, to znaczy układ ma korpus nośny 1, tuleję 2, cewkę 3, popychacz 4, sprężynę 5, nasadkę 6 i kotwicę 7.

Elementy te współpracują ze sobą tak, jak to wyjaśniono w odniesieniu do fig. 1, awięc rezygnuje się z powtarzania tego opisu. W porównaniu z pierwszym przykładem jest tu dodatkowo umieszczony stały rdzeń 8 w tulei 2. Stały rdzeń 8 jest też wykonany z materiału magnesowalnego, jak to ukazano na fig. 2, ijest umieszczony przeciwlegle do kotwicy 7 w obrębie otoczonego cewką 3 odcinka tulei 2 oraz służy do wzmocnienia działającej na kotwicę 7 magnetycznej siły przyciągającej, gdy przez cewkę 3 przepływa prąd.

Jak widać wyraźnie na fig. 2, stały rdzeń 8 ma centralny otwór wzdłużny, przez który przechodzą popychacz 4 i sprężyna 5. Średnicę otworu dobrano tak, że popychacz 4 i sprężyna 5 mogą poruszać się wnim swobodnie. Poza tym służący za oporę sprężyny 5 odcinek nasadki 6 może również wchodzić wten otwór, żeby utworzyć tam oporę dla sprężyny 5. Ten przykład wykonania stanowi uproszczoną modyfikację pierwszego przykładu wykonania, gdyż w tuleję 2 jest wciskany tylko dodatkowo stały rdzeń 8. Rdzeń ten może być także wklejony albo ustalony winny sposób. Stały rdzeń 8 może być także ukształtowany tak, że przejmuje on funkcje nasadki 6, gdy ma ukształtowany stanowiący znim jedną część odcinek odpowiadający nasadce 6.

Na fig.3 ukazany jest w widoku perspektywicznym korpus nośny 1, który może być wykorzystany w pierwszym i drugim przykładzie realizacji. Korpus nośny 1 ma tu obsadę 12 po stronie kotwicy i obsadę 11 po stronie popychacza. Celem lepszego zrozumienia pionowa oś korpusu nośnego 1 według fig.3 jest ukierunkowana tak samo jak pionowa oś układu elektromagnetycznego na fig. 2. Jak widać wyraźnie na fig. 3, obsada 11 po stronie popychacza i obsada 12 po stronie kotwicy mają postać otwartych w jedną stronę otworów wzdłużnych. Dzięki temu wstępnie zmontowany podzespół tulei z nasuniętą na tuleję cewką można osadzić poprzez boczne wprowadzenie do korpusu

PL 195 499 B1 nośnego 1. Podczas tego osadzania obwodowy występ nasadki 6 styka się po stronie tulei z korpusem nośnym 1 (fig. 1 i2), podobnie jak koniec tulei 2 po stronie kotwicy przylega do korpusu nośnego 1 (fig. 1 i 2). Żeby poprawić trzymanie tulei 2 w korpusie nośnym 1 po stronie kotwicy, tuleja2, jak ukazano na fig.1 i2, może być ukształtowana z ramieniem przytrzymującym 24, które zachodzi na przeciwległą stronę przynależnego ramienia korpusu nośnego 1. Celem ustalenia tulei można też przewidzieć inne warianty ukształtowania tulei i korpusu nośnego, na przykład z noskami i rowkami zatrzaskowymi, z klejeniem, zgrzewaniem itemu podobnie.

Na fig.5 ukazany jest przekrój poszczególnych elementów układu elektromagnetycznego w trakcie montażu zgodnego z wynalazkiem układu elektromagnetycznego według pierwszego przykładu wykonania. Poszczególne elementy są składane na fig. 5 od prawej strony w kierunku lewej, to znaczy wstawia się do tulei 2 detale w pokazanej kolejności od prawej strony. Korzystnie montaż ten wykonuje się ze skierowanym wgórę większym otworem tulei, tak że wstawione elementy są utrzymywane siłą ciążenia.

Jak widać wyraźnie na fig. 5, tuleja 2 ma stopniowany otwór z odcinkami 21 (o mniejszej średnicy) i 22 (o większej średnicy). W strefie przejściowej między tymi dwoma odcinkami 21 i 22 jest ukształtowany stopień, który stanowi zderzak 23 dla kotwicy 7.

Kotwica 7 ma stopniowany kontur zewnętrzny z odcinkami 71 (o mniejszej średnicy) i 72 (o większej średnicy). Między tymi odcinkami jest ukształtowany stopień, który tworzy przylgę 73. Odcinek 71 o mniejszej średnicy kotwicy 7 jest zwymiarowany tak, że może on łatwo przesuwać się w mającym mniejszą średnicę odcinku 21 tulei 2. Podobnie odcinek 72 o większej średnicy kotwicy 7 ma mniejszą średnicę od średnicy odcinka 22 o większej średnicy tulei 2, tak że kotwica 7 może być wprowadzona do tulei 2 aż do oparcia się przylgi 73 na zderzaku 23 tulei 2.

Po wprowadzeniu kotwicy 7 do tulei 2 aż do zderzaka 23 wstawia się w tuleję popychacz 4 wraz z nie pokazaną na fig. 5 sprężyną. Przy tym główka 41 popychacza wchodzi w gniazdko 74 ukształtowane na kotwicy 7 po stronie czołowej. Gniazdko to poprawia prowadzenie popychacza 4 w tulei 2 i utrzymuje odstęp sprężyny (nie pokazanej na rysunku) od ścianki tulei, tak że nawet w stanie ściśniętym nie może dojść do zakleszczenia lub zahaczenia tej sprężyny. Jednak gniazdko 74 na kotwicy 7 nie jest niezbędne.

Teraz nasadkę 6 z jej otworem prowadzącym 62 zakłada się na wyzwalający koniec 42 popychacza 4 i ściskając sprężynę (nie pokazana na rysunku) przesuwa się wzdłuż popychacza 4, aż nasadka 6 zajmie względem tulei 2 takie położenie, które pozwala na wstawienie tak zmontowanego podzespołu w korpus nośny (patrz fig. 1 i 2). Następnie tuleję wraz z cewką (nie pokazana na rysunku) wstawia się w korpus nośny.

Po wstawieniu tego podzespołu w korpus nośny 1 obwodowy występ 61 nasadki 6 przylega do korpusu nośnego. Odcinek 63 nasadki 6 wyznacza odstęp między oporami dla sprężyny (nie pokazana na rysunku) na główce 41 popychacza 4 i na czołowym końcu odcinka 63 nasadki 6, tak że ustalając długość tego odcinka 63 można dobrać wstępne napięcie sprężyny, przy czym wykorzystuje się stale tę samą sprężynę.

Na fig.5 oznaczono odnośnikiem 6' ukształtowanie nasadki 6, w której uwidoczniony odcinek 63' jest dłuższy niż odpowiedni odcinek 63 nasadki 6. Wykorzystując taką nasadkę można uzyskać większe naprężenie wstępne sprężyny. Ponadto odcinek 64' nasadki 6' przeciwległy do odcinka 63' względem obwodowego występu ma w przybliżeniu taką samą długość, jak odcinek 63 nasadki 6. Tak więc tylko przez odwrócenie nasadki 6' (tzw. przeładowanie) można uzyskać za pomocą tego samego elementu konstrukcyjnego dwa różne wstępne napięcia sprężyny.

Claims (6)

Zastrzeżenia patentowe

1. Układ elektromagnetyczny odłącznika przewodowego zawierający korpus nośny ustalający tuleję, która jest otoczona połączoną z korpusem nośnym cewką i prowadzi ruchomą kotwicę wykonaną z materiału magnesowalnego dla umożliwienia jej przemieszczania, popychacz, który celem wyzwolenia odłącznika przewodowego jest przesuwany przez kotwicę przeciw sile sprężyny, przy czym tuleja ma na swej stronie wewnętrznej zderzak dla kotwicy, oraz zawierający nasadkę, która jest zazębiona z korpusem nośnym i zawiera prowadnicę dla popychacza oraz pierwszą oporę dla sprężyny, a przy tym popychacz na swoim przylegającym do kotwicy końcu ma drugą oporę dla sprężyny przesuwającą kotwicę do zderzaka za pomocą siły wstępnego napięcia sprężyny, znamienny tym,

PL 195 499B1 że nasadka (6') ma występ uformowany asymetrycznie względem końcowych powierzchni czołowych nasadki (6') do zazębiania z ustalającym tuleję (2) korpusem nośnym (1), a każda z końcowych powierzchni czołowych jest zaopatrzona w oporę dla sprężyny (5), tworząc dwa odcinki (63', 64') nasadki (6') o różnych długościach wyznaczające odstęp między oporami dla sprężyny, do nastawiania dwóch różnych wstępnych napięć sprężyny (5) za pomocą dwóch różnych pozycji montażowych nasadki (6') w korpusie nośnym (1).

2. Układ elektromagnetyczny według zastrz. 1, znamienny tym, że zawiera umieszczony w tulei (2) przeciwlegle do kotwicy (7) i w odstępie od niej stały rdzeń (8) z materiału magnesowalnego, który to rdzeń ma otwór na przechodzący przez niego popychacz (4).

3. Układ elektromagnetyczny według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że znajdujący się na nasadce (6') występ przylega po stronie tulei (2) do korpusu nośnego (1).

4. Układ elektromagnetyczny według zastrz. 1, znamienny tym, że tuleja (2) ma stopniowany otwór wzdłużny o mniejszej średnicy na jednym końcu tworzący zderzak (23) dla kotwicy (7).

5. Układ elektromagnetyczny według zastrz. 4, znamienny tym, że kotwica (7) ma stopniowe odcinki (71, 72) o różnej średnicy i stopień między tymi odcinkami o różnej średnicy stanowi przylgę (73) współpracującą ze zderzakiem (23).

6. Układ elektromagnetyczny według zastrz. 5, znamienny tym, że kotwica (7) na powierzchni czołowej po stronie popychacza (4) ma gniazdko (74) do wprowadzania popychacza (4).