PL195946B1 - Element złączny dla elementu skrzynkowego w konstrukcji drzwi i okien - Google Patents

Abstract

1. Element zlaczny dla elementu skrzynkowe- go w konstrukcji drzwi i okien, z elementem trzy- majacym, wsuwanym w element skrzynkowy w kierunku osi elementu trzymajacego, i z ele- mentem rozporowym, dociskajacym element trzymajacy do elementu skrzynkowego, przy czym wewnetrzny ksztalt elementu trzymajace- go i zewnetrzny ksztalt elementu rozporowego sa tak do siebie dopasowane, ze przez pokre- canie elementu rozporowego wzgledem ele- mentu trzymajacego jest utworzone trwale po- laczenie pomiedzy elementem trzymajacym i elementem skrzynkowym, znamienny tym, ze element rozporowy (2) ma przebiegajaca w kierunku osi (44) elementu trzymajacego (1) wewnetrzna powierzchnie wieloboczna dla uzyskania trwalego polaczenia przez obrót elementu rozporowego (2) wokól osi (44) ele- mentu skrzynkowego (9). PL PL PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest element złączny dla elementu skrzynkowego w konstrukcji drzwi i okien, z elementem trzymającym, wsuwanym w element skrzynkowy w kierunku osi elementu trzymającego, i z elementem rozporowym, dociskającym element trzymający do elementu skrzynkowego.

Dotychczas znane są elementy, w których wewnętrzny kształt elementu trzymającego i zewnętrzny kształt elementu rozporowego są tak do siebie dopasowane, że przez pokręcanie elementu rozporowego względem elementu trzymającego zostaje utworzone trwałe połączenie pomiędzy elementem trzymającym i elementem skrzynkowym.

Ponadto znany jest z opisu francuskiego FR-A-1 497 682 element złączny z elementem rozporowym, posiadającym wewnętrzną powierzchnię wieloboczną przebiegającą w przybliżeniu prostopadle do osi elementu skrzynkowego co ma tę wadę, że po wetknięciu elementu złącznego w profil skrzynkowy zostaje przesłonięty przez element skrzynkowy dostęp do elementu rozporowego i jego otworu wielobocznego.

Celem wynalazku jest opracowanie korzystnego funkcjonalnie elementu złącznego, w którym pomiędzy elementem trzymającym i częścią skrzynkową uzyskuje się szybkie, proste i pewne połączenie za pomocą wprowadzanego z zewnątrz narzędzia.

Element złączny dla elementu skrzynkowego w konstrukcji drzwi i okien, z elementem trzymającym, wsuwanym w element skrzynkowy w kierunku osi elementu trzymającego, i z elementem rozporowym, dociskającym element trzymający do elementu skrzynkowego, charakteryzuje się według wynalazku tym, że element rozporowy ma, przebiegającą w kierunku osi elementu trzymającego, wewnętrzną powierzchnię wieloboczną dla uzyskania trwałego połączenia przez obrót elementu rozporowego wokół osi elementu skrzynkowego.

Korzystnie, element rozporowy ma co najmniej jedną łukową powierzchnię, współdziałającą z odpowiednią łukową powierzchnią elementu trzymającego.

Korzystnie, element rozporowy i/lub element trzymający są wyposażone w środki ustalające, przy czyn zwłaszcza element rozporowy ma otwór przelotowy usytuowany w kierunku osi elementu trzymającego.

Korzystnie, kształt zewnętrzny elementu trzymającego jest dopasowany do kształtu wewnętrznego elementu skrzynkowego.

Korzystnie, na powierzchni zewnętrznej elementu trzymającego element złączny ma małe wypukłości, tworzące powierzchnię połączenia pomiędzy elementem trzymającym i elementem skrzynkowym.

Korzystnie, element rozporowy i element trzymający mają postać łącznika narożnego, przy czym zwłaszcza element trzymający ma otwór przelotowy albo wgłębienie na osi odpowiedniego elementu trzymającego łącznika narożnego.

Dzięki wewnętrznej powierzchni wielobocznej, w elemencie złącznym według wynalazku uzyskuje się to, że możliwe jest wprowadzenie klucza wielobocznego aby móc obrócić element rozporowy tak aby obrót elementu rozporowego wokół osi elementu skrzynkowego pozwolił na silny docisk elementu rozporowego. Tego rodzaju element złączny ma tę zaletę, że element rozporowy może być łatwo uchwycony na otwartym końcu elementu skrzynkowego w celu przykręcenia go za pomocą klucza wielobocznego.

Dalszą zaletą jest, gdy element złączny ma przynajmniej jedną powierzchnię łukową, współpracującą z odpowiednią powierzchnią łukową na elemencie trzymającym. Łukowe powierzchnie elementu trzymającego i elementu rozporowego zwiększają przestrzeń, w której jest poruszany element rozporowy, i zwiększają powierzchnie współdziałania pomiędzy elementem rozporowym i elementem trzymającym.

Środki ustalające w elemencie trzymającym mogą być zazębiającymi się zębami. Środki ustalające mogą być jednak utworzone także przez współdziałające ze sobą wypukłe i wklęsłe powierzchnie. Jeżeli pożądane jest połączenie nierozłączne, to jako środek ustalający proponuje się pewną pochyłość i tylne nacięcie, które współdziałają z elementem wystającym na leżącej naprzeciw części i w ten sposób umożliwiają łatwe mocne pokręcanie, natomiast zapobiegają pokręcaniu elementu rozporowego w kierunku przeciwnym.

Celem zmniejszenia ciężaru elementu rozporowego proponuje się, aby element rozporowy miał otwór przelotowy w kierunku osi części skrzynkowej. Tego rodzaju otwór przelotowy ma tę dalszą zaletę, że można w nim prowadzić drążek, który wykorzystuje się na przykład do blokowania drzwi.

PL 195 946 B1

Zwłaszcza przy drzwiach wywiniętych, zasuwka pędna drzwi, która biegnie prostopadle do drzwi i łączy skrzydło drzwiowe z ościeżnicą i progiem, może przechodzić przez element rozporowy. Zasuwkę pędną drzwi prowadzi się korzystnie w elemencie rozporowym.

Jeżeli zewnętrzny kształt elementu trzymającego jest dopasowany do kształtu elementu skrzynkowego, to umożliwia to pełne wykorzystanie przestrzeni wewnątrz tej części. Poza tym, dzięki temu, element trzymający prowadzi się w skrzynkowej części, a tworzą się duże powierzchnie dla współdziałania pomiędzy elementem trzymającym i elementem skrzynkowym.

Zwłaszcza przy współdziałaniu elementu skrzynkowego z metalu i elementów trzymających z tworzywa sztucznego pomocne jest, gdy kształt zewnętrzny elementu trzymającego ma stosunkowo małe wypukłości, które tworzą powierzchnie przylegania pomiędzy elementem trzymającym i elementem skrzynkowym. Wysokość wypukłości może być dopasowana do maksymalnej tolerancji wykonania pomiędzy elementem trzymającym i elementem skrzynkowym, tak że przy wprowadzaniu elementu trzymającego w element skrzynkowy zawsze tworzy się powierzchnia połączenia pomiędzy elementem trzymającym i elementem skrzynkowym. Jeżeli element trzymający jest za duży albo część skrzynkowa jest za mała, to element trzymający zgina się w miejscach wypukłości, wypukłości ściskają się albo część wypukłości przy wprowadzaniu elementu trzymającego ściera się. Gwarantuje to także przy tolerancjach wykonania dobre prowadzenie elementu trzymającego w elemencie skrzynkowym.

Stosowanie wykonania, w którym element rozporowy i element trzymający są częściami jednego łącznika narożnego jest zalecane w obszarze łączników narożnych w skrzydłach drzwiowych i okiennych, ponieważ umieszcza się je w sposób niewidoczny od zewnątrz a umożliwiają one szybkie i łatwe automatyczne połączenie elementów skrzynkowych. Poza tym element złączny nadaje się dobrze do łączenia ze sobą większej liczby tkwiących w sobie elementów skrzynkowych. Jest to konieczne na przykład w przypadku profili metalowych stosowanych przy profilach odlewanych w sposób ciągły.

Przy wykorzystaniu elementu złącznego jako części łącznika narożnego korzystnie jest, gdy element trzymający ma otwór przelotowy lub zagłębienie na osi odpowiedniego elementu trzymającego łącznika narożnego. Jeżeli w elemencie trzymającym łącznika narożnego prowadzi się drążek, taki jak na przykład zasuwka pędna drzwi, to otwór przelotowy służy w odpowiednim elemencie trzymającym łącznika narożnego do przeprowadzania drążka lub zasuwki pędnej drzwi przez odpowiedni element trzymający łącznika narożnego. Zamiast otworu przelotowego może być także przewidziane tylko wgłębienie, które ustala położenie wykonywanego otworu przelotowego i ułatwia jego usytuowanie, o ile otwór przelotowy jest konieczny.

Przykład rozwiązania elementu złącznego według wynalazku zostanie bliżej opisany i przedstawiony w oparciu o rysunek, na którym: fig. 1 przedstawia element rozporowy w widoku perspektywicznym, fig. 2 - element trzymający w widoku perspektywicznym, fig. 3 - element trzymający z wsuniętym elementem rozporowym i dwoma usuniętymi bokami elementu trzymającego, w widoku perspektywicznym, fig. 4 - element złączny przedstawiony na fig. 3 w przekroju wzdłużnym, fig. 5 - element złączny przedstawiony na fig. 3 ze zluzowanym elementem rozporowym w przekroju poprzecznym, i fig. 6 - element złączny przedstawiony na fig. 3 ze ściągniętym elementem rozporowym w przekroju poprzecznym.

Na figurze 1 i 2 przedstawiono element trzymający 1 i element rozporowy 2, które, jak przedstawiono na fig. 3, mogą stanowić razem element złączny 3.

Przedstawiony na fig. 2 element trzymający ma podstawę 8 usytuowaną pod kątem 45° do ścianek bocznych 4, 5, 6 i 7. Taka podstawa 8 służy do utworzenia prostokątnego elementu kątowego, tak jak w znanych łącznikach narożnych z dalszym elementem trzymającym. Ścianki boczne 4, 5, 6 i 7 są w tym przypadku tak rozmieszczone względem siebie, że tworzą prostokąt, który pasuje do przedstawionego na fig. 5 elementu skrzynkowego 9. Na płaszczyznach zewnętrznych ścianek bocznych 4, 5, 6 i 7 elementu trzymającego 1, współdziałających z elementem skrzynkowym 9, są przewidziane w kierunku osi elementu skrzynkowego 9, która w danym przypadku jest rurą profilową, kułaki 10 do 21 w postaci wypukłości, które przy wsuwaniu elementu trzymającego 1 w rurę profilową elementu skrzynkowego 9 przylegają do niej. Jeżeli rura profilowa nie trzyma wymiarów, to przy wsuwaniu elementu trzymającego w rurę profilową części kułaków 10 do 21 odkształcają się lub ścierają.

Element trzymający 1 ma dolny obszar 22, w którym ścianki boczne 4, 5, 6 i 7 łączą się ze sobą swoimi narożnikami, oraz obszar górny 23, w którym pomiędzy brzegami ścianek bocznych 4 do 7 jest przewidziana każdorazowo szczelina 24, 25, 26 i 27. Szczeliny 24 do 27 mają taką samą długość.

PL 195 946 B1

W taki element trzymający 1 jest wsuwany element rozporowy 2, który jest dokładniej przedstawiony na fig. 1. Element rozporowy 2 jest bryłą o symetrii obrotowej z centralnym sześciokątnym otworem przelotowym 28, symetrycznie względem niego rozmieszczonymi dwiema większymi częściami skrzydełkowymi 29, 30 i dwiema mniejszymi częściami skrzydełkowymi 31, 32. Takie części skrzydełkowe mają promieniowo na zewnątrz leżące wypukłe powierzchnie 33, 34, 35 i 36, które są tak daleko wysunięte promieniowo na zewnątrz, że element rozporowy 2 daje się jeszcze wsuwać w element trzymający 1.

Na figurze 3 przedstawiono element rozporowy 2 wsunięty w element trzymający 1, przy czym w elemencie rozporowym 2, na promieniowo na zewnątrz wystającej powierzchni 33 elementu rozporowego jest zaznaczona struktura ząbkowana, która, jak będzie dalej opisane, służy jako element ustalający. Tego rodzaju struktura ząbkowana może być także przewidziana na pozostałych powierzchniach 34, 35i 36 elementurozporowego 2.

Z elementu trzymającego 1 przedstawionego na fig. 4 widać, że na podstawie 8 elementu trzymającego 1 jest przewidziany cylindryczny element 37, który jest stabilizowany przez ścianki podporowe 38, 39 i 40 i niesie na sobie element rozporowy 2 wsunięty w element trzymający 1. Wypadaniu elementu rozporowego 2 z elementu trzymającego 1 zapobiegają wystające noski 41, 42, które są umieszczone na górnym końcu dwóch leżących naprzeciw siebie ścianek bocznych 4, 6.

W dolnej części 22 elementu trzymającego 1 znajduje się wgłębienie 43, które służy jako opór dla wiertła przy wierceniu wykonywanego w tym miejscu otworu przelotowego. Położenie wgłębienia 43 jest tak dobrane, że otwór przelotowy umieszczony w tym miejscu prostopadle do ścianki bocznej 4 przecina oś 44 elementu trzymającego 1 w obszarze dolnej strony podstawy 8. Gdy przykłada się podstawę dalszego elementu trzymającego do powierzchni podstawowej 45 pierwszego elementu podstawowego, tak że pomiędzy elementami trzymającymi tworzy się kąt prosty, to na tym wgłębieniu można wykonać otwór przelotowy, który jest współosiowy z dalszym elementem trzymającym. Umożliwia to prowadzenie w elemencie trzymającym drążka, takiego jak na przykład drążka pędnego, który wychodzi z elementu trzymającego 1w obszarze wgłębienia 43.

W danym przypadku element trzymający 1 ma podstawę 8, która umieszczona jest pod kątem 45 stopni do osi 44 elementu trzymającego 1. Element trzymający 1 może być jednak wykonany z powierzchnią podstawową 45 umieszczoną prostopadle do powierzchni bocznej 4, albo można umieścić dwa elementy trzymające z ukośnymi powierzchniami podstawowymi zwróconymi do siebie na zasadzie odbicia lustrzanego w ten sposób, że można ze sobą połączyć elementy skrzynkowe leżące na osi 44.

Działanie elementu rozporowego 2 przedstawiono na fig. 5 i 6. Jak widać z fig. 5, element rozporowy 2 wsuwa się łatwo w element trzymający 1i w takim położeniu wsunięcia większe skrzydełka 29, 30 leżą w elemencie trzymającym 1 prawie diagonalnie.

Element złączny 3 składający się z elementu rozporowego 2 i elementu trzymającego 1 wsuwa się następnie w element skrzynkowy 9, przy czym wypukłości 10 do 21 tworzą powierzchnię przylegania pomiędzy elementem trzymającym 1i elementem skrzynkowym 9.

Na koniec, za pomocą klucza sześciokątnego, który wsuwa się w sześciokątny otwór przelotowy 28, przekręca się element rozporowy 2 o około 20 stopni zgodnie z kierunkiem ruchu wskazówek zegara dookoła osi otworu przelotowego 28. Wypukłe boczne powierzchnie 33, 35 i 34, 36 skrzydełek 29, 30 i 31, 32 naciskają przy tym na wewnętrzną stronę ścianek bocznych 4, 5, 6i 7, przez co ścianki boczne 4, 5, 6 i 7 opierają się od zewnątrz o wewnętrzną stronę elementu skrzynkowego 9.

Element rozporowy 2 obraca się tak długo dookoła osi otworu przelotowego 28 aż utworzy się wystarczająco mocne przyleganie elementu trzymającego 1 do elementu skrzynkowego 9.

Poślizgowi wstecznemu elementu rozporowego 2 względem dokonanego obrotu zapobiega się za pomocą elementów ustalających 46 na boku 33 co najmniej jednego skrzydełka elementu rozporowego 2, które współdziałają z wystającym elementem 47 na wewnętrznej stronie ścianki bocznej 6. W danym przypadku jako środki ustalające 46, 47 przewidziano uzębienie blokujące.

Celem umożliwienia łatwiejszego obrócenia elementu rozporowego 2 w elemencie trzymającym 1 na wewnętrznej stronie ścianek 4, 5, 6 i 7 elementu trzymającego są przewidziane wklęsłe wybrania materiału, które współdziałają jako przeciwelementy z powierzchniami 33, 34, 35i 36 elementu rozporowego 2.

Claims (9)

1. Element złączny dla elementu skrzynkowego w konstrukcji drzwi i okien, z elementemtrzymającym, wsuwanym w element skrzynkowy w kierunku osi elementu trzymającego, i z elementem rozporowym, dociskającym element trzymający do elementu skrzynkowego, przy czym wewnętrzny kształt elementu trzymającego i zewnętrzny kształt elementu rozporowego są takdo siebie dopasowane, że przez pokręcanie elementu rozporowego względem elementu trzymającego jest utworzone trwałe połączenie pomiędzy elementem trzymającym i elementem skrzynkowym, znamienny tym, że element rozporowy (2) ma przebiegającą w kierunku osi (44) elementu trzymającego (1) wewnętrzną powierzchnię wieloboczną dla uzyskania trwałego połączenia przez obrót elementu rozporowego (2) wokół osi (44) elementu skrzynkowego (9).

2. Element złączny według zastrz. 1, znamienny tym, że element rozporowy (2) ma co najmniej jedną łukową powierzchnię (33, 34, 35, 36), współdziałającą z odpowiednią łukową powierzchnią elementu trzymającego (1).

3. Element złączny według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że element rozporowy (2) i/lub element trzymający (1) są wyposażone w środki ustalające (46, 47).

4. Element złączny według zastrz. 1, znamienny tym, że element rozporowy (2)ma otwór przelotowy (28) w kierunku osi (44) elementu trzymającego (1).

5. Element złączny według zastrz. 1, znamienny tym, że kształt zewnętrzny elementu trzymającego (1) jest dopasowany do kształtu wewnętrznego elementu skrzynkowego (9).

6. Element złączny według zastrz. 1, znamienny tym, że na powierzchni zewnętrznej elementu trzymającego (1) ma małe wypukłości (10-21), kształtujące powierzchnię połączenia pomiędzy elementem trzymającym (1) i elementem skrzynkowym (9).

7. Element złączny według zastrz. 1, znamienny tym, że element rozporowy (2) i element trzymający (1) mają postać łącznika narożnego.

8. Element złączny według zastrz. 7, znamienny tym, że element trzymający (1) ma otwór przelotowy na osi odpowiedniego elementu trzymającego łącznika narożnego.

9. Element złączny według zastrz. 7, znamienny tym, że element trzymający (1) ma wgłębienie (43) na osi odpowiedniego elementu trzymającego łącznika narożnego.