PL197157B1

PL197157B1 - Zastosowanie polimeru anionowego lub jego soli z farmaceutycznie dopuszczalnym kationem do wytwarzania leku do leczenia biegunki

Info

Publication number: PL197157B1
Application number: PL352411A
Authority: PL
Inventors: Caroline Kurtz; Richard Fitzpatrick
Original assignee: Genzyme Corp
Priority date: 1999-05-13
Filing date: 2000-05-11
Publication date: 2008-03-31
Also published as: KR100742433B1; US6419914B2; HUP0201114A2; NO329497B1; ATE367818T1; CA2374108A1; DE60035689D1; AU4840900A; BR0011520A; US6270755B1; WO2000069428A2; RU2246938C2; WO2000069428A3; HUP0201114A3; NO20015524D0; CN100435806C; HK1044490A1; EP1189622B1; MY132695A; IL146211A

Abstract

1. Zastosowanie polimeru lub jego soli z farmaceutycznie dopuszczalnym kationem do wytwa- rzania leku do leczenia biegunki pochodzenia antybiotykowego u ssaków, przy czym wymieniony po- limer zawiera kwasowe funkcyjne grupy boczne do laczone do la ncucha g lównego polimeru za pomo- c a grupy dystansujacej wybranej z (i) aromatycznej grupy dystansuj acej, (ii) liniowej alifatycznej grupy dystansuj acej i (iii) rozgalezionej alifatycznej grupy dystansuj acej, przy czym wymieniony polimer w zasadzie nie zawiera grup bezwodnika kwasowego, a kwasow a funkcyjn a grup e wybiera si e z gru- py obejmuj acej grupy kwasu karboksylowego, kwasu sulfonowego, kwasu fosfonowego, kwasu ami- dosulfonowego, kwasu boronowego, grupy wodorosiarczanowe i wodorofosforanowe, a wymieniony polimer charakteryzuje jednostka powtarzalna o wzorze I w którym X oznacza grup e dystansuj ac a, ka zdy R 1 i R 2 niezale znie oznacza atom wodoru lub grup e alkilow a; lub R 1 oznacza atom wodoru lub grupe alkilow a i R 2 oznacza kwasow a grup e funkcyj- n a; i Y oznacza kwasow a grup e funkcyjn a. PL PL PL PL

Description

(21) Numer zgłoszenia: 352411 (22) Data zgłoszenia: 11.05.2000 ^{(51) IntCL}

A61K 31/765 (2006.01) (86) Data i numer zgłoszenia międzynarodowego: A^{61p 1/12} (²⁰⁰⁶°¹)

11.05.2000, PCT/US00/12943 (87) Data i numer publikacji zgłoszenia międzynarodowego:

23.11.2000, WO00/69428 PCT Gazette nr 47/00

Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej

(54) Zastosowanie polimeru anionowego lub jego soliz dopuszczalnym ⁽ ) kationem dlo wytwarzania leku dlo leczenia bie^gunki
(30) Pierwszeństwo: 13.05.1999,US,60/133,975	(73) Uprawniony z patentu:
GENZYME CORPORATION,Cambrldge,US
03.04.2000,US,09/541,268	(72) Twórca(y) wynalazku:
(43) Zgłoszenie ogłoszono: 25.08.2003 BUP 17/03	Carollne Kurtz,Sudbury,US Richard Fltzpatrlck,Marblehead,US
(45) O udzieleniu patentu ogłoszono: 31.03.2008 WUP 03/08	(74) Pełnomocnik: Llpska-Trych Zofla, POLSERVICE, Kancelarla Rzecznlków Patentowych Sp. z o.o.

(57) 1. Zastosowanie polimeru lub jego soli z farmaceutycznie dopuszczalnym kationem do wytwarzania leku do leczenia biegunki pochodzenia antybiotykowego u ssaków, przy czym wymieniony polimer zawiera kwasowe funkcyjne grupy boczne dołączone do łańcucha głównego polimeru za pomocą grupy dystansującej wybranej z (i) aromatycznej grupy dystansującej, (ii) liniowej alifatycznej grupy dystansującej i (iii) rozgałęzionej alifatycznej grupy dystansującej, przy czym wymieniony polimer w zasadzie nie zawiera grup bezwodnika kwasowego, a kwasową funkcyjną grupę wybiera się z grupy obejmującej grupy kwasu karboksylowego, kwasu sulfonowego, kwasu fosfonowego, kwasu amidosulfonowego, kwasu boronowego, grupy wodorosiarczanowe i wodorofosforanowe, a wymieniony polimer charakteryzuje jednostka powtarzalna o wzorze I

-(CR¹CHR²)X

I

Y (I) w którym X oznacza grupę dystansującą, każdy R¹ i R² niezależnie oznacza atom wodoru lub grupę alkilową; lub R1 oznacza atom wodoru lub grupę alkilową i r2 oznacza kwasową grupę funkcyjną; i Y oznacza kwasową grupę funkcyjną.

PL 197 157 B1

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest zastosowanie polimeru anionowego lub jego soli z farmaceutycznie dopuszczalnym kationem do wytwarzania leku do leczenia biegunki.

Wiele patogenów wytwarza toksyny, które są szkodliwe, a w pewnych przypadkach śmiertelne, dla organizmu gospodarza. Toksyny wytwarzane przez patogeny można sklasyfikować w dwóch ogólnych kategoriach, egzotoksyny i endotoksyny.

Egzotoksyny są na ogół białkami lub polipeptydami. Te toksyny, które wydziela patogen, mogą wędrować w organizmie gospodarza i uszkadzać obszary organizmu gospodarza znacznie oddalone od miejsca infekcji. Objawy związane z egzotoksynami są bardzo różne i obejmują hemolizę, wstrząs ogólny, rozpad leukocytów, wymioty, paraliż i biegunkę.

Enterotoksyny są egzotoksynami, które działają na jelito cienkie i wywołują intensywną sekrecję płynów do światła jelita, co prowadzi do biegunki. Enterotoksyny są produkowane przez rozmaite bakterie, w tym organizmy wywołujące zatrucie pokarmowe, jak Staphylococcus aureus, Clostridium perfringens i Bacillus cereus, oraz patogeny jelitowe, jak Vibrio cholerae, Escherichia coli i Salmonella enteritidis.

Endotoksyny są lipopolisacharydami/lipoproteinami obecnymi w zewnętrznej warstwie ścian komórkowych bakterii Gram-ujemnych. Te lipopolisacharydy są związane z błoną komórkową i uwalniane po cytolizie. Objawy związane z uwalnianiem endotoksyn obejmują gorączkę, biegunkę i wymioty. Specyficznie, endotoksyny stymulują komórki gospodarza do uwalniania białek, endogennych pirogenów, które oddziaływują na obszar mózgu regulujący temperaturę ciała. Oprócz gorączki, biegunki i wymiotów, u macierzystego zwierzęcia może nastąpić gwałtowny spadek liczby Ilmfocytów, leukocytów i płytek krwi, i dojść do ogólnego stanu zapalnego.

Chociaż endotoksyny są mniej toksyczne niż egzotoksyny, duże dawki endotoksyn mogą doprowadzić do śmierci, na ogół poprzez wstrząs krwotoczny i martwicę tkanek. Przykłady bakterii które produkują endotoksyny obejmują bakterie z rodzaju Escherichia, Shigella, a szczególnie Salmonella.

W pewnych przypadkach, czynną chorobę wywołaną przez egzotoksynę można leczyć przez podawanie pacjentowi antytoksyny. Antytoksyna zawiera przeciwciała przeciw toksynie pochodzące z osocza zwierzęcia, typowo konia, które uodporniono poprzez iniekcję anatoksyny, nietoksycznej pochodnej toksyny. Jednakże skuteczność antytoksyn jest ograniczona, ponieważ toksyny ulegają szybkiemu wchłonięciu przez komórki i stają się niedostępne dla przeciwciał. Ponadto, układ immunologiczny pacjenta może reagować na obce białka występujące w antytoksynie, wywołując stan znany jako choroba posurowicza.

Clostridium difficile stał się jednym spośród najpowszechniejszych organizmów zakażających w szpitalach i placówkach stałej opieki. Organizm ten typowo infekuje pacjentów których prawidłowa flora jelitowa została naruszona w wyniku podawania antybiotyku o szerokim spektrum działania. Biegunka i zapalenie okrężnicy związane z infekcją stanowią poważne powikłania lecznicze/chirurgiczne, prowadzące do zwiększonej zachorowalności i śmiertelności, i przedłużające okres pobytu w szpitalu średnio o prawie trzy tygodnie. Dotyczy to szczególnie osób starszych i pacjentów z poważnymi chorobami zasadniczymi, u których rozwój infekcji jest najbardziej prawdopodobny. Biegunka towarzysząca C. difficile (CDAD) stanowi główne obciążenie ekonomiczne systemu opieki zdrowotnej, ostrożnie szacowane na 3-6 miliardów dolarów rocznie w szpitalnych kosztach dodanych, w samych tylko Stanach Zjednoczonych.

Obecnie, sposoby leczenia CDAD są niewystarczające. Takie sposoby leczenia obejmują odstawienie antybiotyku, który wywołał CDAD, w celu ujawnienia prawidłowej flory jelitowej i umożliwienia jej regeneracji w możliwie najkrótszym czasie. Jednakże w większości przypadków to nie wystarcza, a w celu zniszczenia organizmów C. difficile stosuje się jeszcze inny antybiotyk, metronidazol lub wankomycynę. Ustępowanie objawów po zastosowaniu metronidazolu jest powolne, typowo zajmuje od 4 do 8 dni. Ponadto, ponieważ metronidazol także zmienia prawidłową florę przez zniszczenie większości beztlenowców w jelicie, 20% leczonych pacjentów dotyka nawrót lub ponowna infekcja CDAD, zazwyczaj w ciągu 1 do 2 tygodni po zaprzestaniu leczenia. W nagłych lub nawracających przypadkach CDAD można stosować wankomycynę. Jednakże, ten lek powoduje nawrót choroby z podobną szybkością do metronidazolu, a także potencjalnie może wywoływać niepożądany efekt uboczny w postaci nabytej odporności wielolekowej na enterokoki i stafylokoki.

Biegunka i zapalenie okrężnicy są bezpośrednim wynikiem uszkodzenia jelita i zapalenia wywołanego przez toksyny A i B C. difficile. Toksyny A i B, wytwarzane przez C. difficile, uszkadzają śluzówkę

PL 197 157 B1 jelita i są czynnikami etiologicznymi odpowiedzialnymi za zapalenie okrężnicy. Obecnie brak jest terapii hamujących toksyny bakteryjne wytwarzane przez C. difficile, które są odpowiedzialne za uszkodzenie jelita i zapalenie prowadzące do biegunki i zapalenia okrężnicy. Środki farmaceutyczne, które mogą hamować toksyny A i B stanowią najsensowniejszy sposób leczenia CDAD.

Zatem, istnieje zapotrzebowanie na ulepszony sposób leczenia stanów, w których pośredniczą toksyny, który znacznie zmniejsza lub eliminuje powyżej wymienione wady.

Wynalazek obejmuje zastosowanie polimeru lub jego soli z farmaceutycznie dopuszczalnym kationem do wytwarzania leku do leczenia biegunki pochodzenia antybiotykowego u ssaków, przy czym wymieniony polimer zawiera kwasowe funkcyjne grupy boczne dołączone do łańcucha głównego polimeru za pomocą grupy dystansującej wybranej z (i) aromatycznej grupy dystansującej, (ii) liniowej alifatycznej grupy dystansującej i (iii) rozgałęzionej alifatycznej grupy dystansującej, przy czym wymieniony polimer w zasadzie nie zawiera grup bezwodnika kwasowego, a kwasową funkcyjną grupę wybiera się z grupy obejmującej grupy kwasu karboksylowego, kwasu sulfonowego, kwasu fosfonowego, kwasu amidosulfonowego, kwasu boronowego, grupy wodorosiarczanowe i wodorofosforanowe, a wymieniony polimer charakteryzuje jednostka powtarzalna o wzorze I

-(CR¹CHR²)X

I

Y (I) w którym X oznacza grupę dystansującą każdy R¹ i R2 niezależnie oznacza atom wodoru lub grupę alkilową; lub R1 oznacza atom wodoru lub grupę alkilową i r2 oznacza kwasową grupę funkcyjną; i Y oznacza kwasową grupę funkcyjną.

W korzystnym rozwiązaniu grupę dystansującą stanowi aromatyczna grupa dystansująca.

W innym korzystnym rozwiązaniu według wynalazku polimer charakteryzuje jednostka powtarzalna mająca jedną kwasową funkcyjną grupę boczną.

Kolejne korzystne rozwiązanie charakteryzuje się tym, że polimer zawiera grupę hydrofobową.

Dalsze korzystne rozwiązanie to takie w którym kwasowa grupa funkcyjna nie oznacza grupy kwasu amidosulfonowego, a zwłaszcza oznacza kwas sulfonowy.

W innym korzystnym rozwiązaniu według wynalazku X w jednostce powtarzalnej o wzorze I oznacza grupę C2-2oalkilenową, grupę C2-20-alkenylenową.

W jednym zastosowaniu według wynalazku polimer oznacza korzystnie homopolimer.

W kolejnym zastosowaniu według wynalazku polimer oznacza kopolimer, który korzystniej jest terpolimerem, i ewentualnie polimer ponadto zawiera obojętny monomer hydrofilowy; i ponadto ewentualnie obojętny monomer hydrofilowy jest wybrany z grupy obejmującej akryloamid, metakryloamid, N-(2-hydroksyetylo)akryloamid i metakrylan 2-hydroksyetylu.

W innym dalszym rozwiązaniu według wynalazku kopolimer charakteryzuje dalej monomer mający boczne grupy hydrofobowe; i ewentualnie grupa hydrofobowa oznacza prostą lub rozgałęzioną, podstawioną lub niepodstawioną, cykliczną lub acykliczną grupę C3-C2₄-alkilową, grupę arylową lub aryloalkilową; i ewentualnie dodatkowo monomer hydrofobowy jest wybrany z grupy obejmującej styren, N-izopropyloakryloamid, N-t-butyloakryloamid, N-n-butyloakryloamid, akrylan heptafluorobutylu, N-n-decyloalliloaminę, N-n-decyloakryloamid, pentafluorostyren, akrylan n-butylu, akrylan t-butylu, akrylan n-decylu, N-t-butylometakryloamid, metakrylan n-decylu, metakrylan n-butylu, metakrylan n-heksylu, N-n-heksylowinyloaminę, N-n-heksyloalliloaminę, N-benzyloalliloaminę, N-(cykloheksylometylo)alliloaminę i N-(n-decylo)alliloaminę.

Natomiast monomer jest korzystnie wybrany z grupy obejmującej kwas akrylowy, kwas metakrylowy, kwas winylosulfonowy, kwas winylofosfonowy, kwas 3-alliloksy-2-hydroksy-1-propanosulfonowy, kwas winylooctowy, wodorosiarczan winylu, dihydrofosforan winylu, kwas undecenowy, wodorosiarczan undecenylu, kwas undecenylosulfonowy, styrenosulfonian i kwas winylobenzoesowy; i ich sprzężone zasady w połączeniu z farmaceutycznie dopuszczalnym kationem.

W korzystnym wykonaniu wynalazku zastosowanie charakteryzuje się tym, że polimer podaje się doustnie.

W dalszym korzystnym urzeczywistnieniu wynalazku polimer zawiera sulfonian polistyrenu albo polistyrenosulfonian sodu albo sulfonian polistyrenu albo polistyrenosulfonian sodu.

PL 197 157 B1

W innym rozwiązaniu wynalazek obejmuje zastosowanie polimeru lub jego soli z farmaceutycznie dopuszczalnym kationem do wytwarzania leku do leczenia biegunki pochodzenia antybiotykowego u ssaków, przy czym wymieniony polimer charakteryzuje jednostka powtarzalna o wzorze II

-(CR¹CHR²)I o=c z

I

X

I

Y (II) w którym każdy R1 i R2 niezależnie oznacza atom wodoru lub grupę alkilową; lub R1 oznacza atom wodoru lub grupę alkilową i r2 oznacza kwasową grupę funkcyjną; Z oznacza O lub NH, Y oznacza kwasową grupę funkcyjną, X oznacza prostą, rozgałęziona, podstawioną lub niepodstawioną, nasyconą lub nienasyconą grupę hydrokarbylenową lub prostą, rozgałęzioną, podstawioną lub niepodstawioną, nasyconą lub nienasyconą grupę hydrokarbylenową, w której co najmniej jeden atom węgla jest podstawiony przez heteroatom, przy czym kwasową grupę funkcyjną wybiera się z grupy obejmującej grupy kwasu karboksylowego, kwasu sulfonowego, kwasu fosfonowego, kwasu amidosulfonowego, kwasu boronowego, grupy wodorosiarczanowe i wodorofosforanowe.

W korzystnym rozwiązaniu X oznacza C2-C2₀-alkilen, C2-C2₀-alkenylen, C2-C2₀-alkilen z włączonym w jednym lub więcej miejscach heteroatomem lub C2-C2₀-alkenylen z włączonym w jednym lub więcej miejscach heteroatomem.

Zastosowanie według wynalazku jak przedstawiono wyżej, w którym biegunka pochodzenia antybiotykowego jest biegunką wywołaną Clostridium difficille a polimer jest rozpuszczalny; i ewentualnie polimer ma masę cząsteczkową w zakresie od 400000 do 1 miliona, korzystnie w zakresie około 600000.

Hamowanie toksyny u zwierzęcia, takiego jak człowiek, obejmuje podawanie zwierzęciu terapeutycznie skutecznej ilości polimeru z wieloma dołączonymi kwasowymi grupami funkcyjnymi, które są bezpośrednio przyłączone do łańcucha głównego polimeru lub są przyłączone do łańcucha głównego polimeru przez grupę dystansującą. Grupa dystansująca może mieć długość w zakresie od 0 do około 20 atomów. Toksyną zazwyczaj jest egzotoksyna wydzielana przez patogeniczny mikroorganizm taki jak bakteria. W korzystnym rozwiązaniu, polimer w zasadzie nie zawiera bezwodników kwasowych.

Stosuje się kompozycje farmaceutyczne zawierające anionowe polimery do leczenia CDAD i innych biegunek towarzyszących podawaniu antybiotyku (AAD) u ssaków, a szczególnie u ludzi. Terapeutyczne kompozycje korzystnie inaktywują obie toksyny A i B C. difficile i wyjątkowo skutecznie zapobiegają rozwojowi CDAD (leczenie profilaktyczne), jak również zapobiegają ponownej infekcji i nawrotowi choroby CDAD przy zastosowaniu jako monoterapia lub przy zastosowaniu jako leczenie równoległe z antybiotykami (np. metronidazolem i wankomycyną).

Polimery stosowane w opisanym wyżej leczeniu są podstawione przez grupy kwasowe lub anionowe. Odpowiednie kwasowe grupy funkcyjne obejmują grupy kwasu karboksylowego, kwasu sulfonowego, kwasu fosfonowego, hydrosiarczanowe, hydrofosforanowe, kwasu amidosulfonowego i kwasu boronowego. Grupy kwasowe mogą także występować w formie sprzężonej z zasadą, w połączeniu z odpowiednim kationem.

Polimerem do podawania może być kopolimer, który charakteryzuje pierwszy monomer lub jednostka powtarzalna z dołączoną kwasową grupą funkcyjną i drugi monomer lub jednostka powtarzalna z dołączoną grupą hydrofobową. W innym rozwiązaniu, polimer charakteryzuje się monomerem lub jednostką powtarzalną z dołączoną zarówno kwasową grupą funkcyjną i grupą hydrofobową. Polimer do podawania może ewentualnie dalej charakteryzować się monomerem lub jednostką powtarzalną zawierającą obojętną grupę hydrofilową, taką jak grupa hydroksylowa lub grupa amidowa.

Korzystne kompozycje terapeutyczne do zastosowania w leczeniu zawierają poli(styrenosulfonian) i jego sole. Korzystne sposoby leczenia obejmują podawanie pacjentowi terapeutycznie skutecznej ilości kompozycji w formie terapii łączonej z antybiotykiem o szerokim spektrum działania, który stosowany sam może przyspieszyć początek CDAD lub AAD, ale nie w obecności kompozycji zawierającej polistyren. Terapia łączona z antybiotykiem o szerokim spektrum działania nie wpływa na skuteczność antybiotyku, ale jednocześnie zapobiega wystąpieniu objawów CDAD lub AAD.

W innym rozwiązaniu, kompozycje można stosować albo same w formie monoterapii lub w formie terapii łączonej z metronidazolem, wankomycyną lub innymi antybiotykami stosowanymi do leczenia

PL 197 157 B1

CDAD lub AAD, po wystąpieniu objawów choroby. W jeszcze innym rozwiązaniu, kompozycje można stosować albo same lub w formie terapii łączonej z innymi antybiotykami, aby zapobiec ponownej infekcji lub nawrotowi choroby.

Niniejszy wynalazek ma wiele zalet. Na przykład kompozycje stosowane w leczeniu łatwo przygotowuje się, stosując standardowe techniki syntezy polimeru i tanie substancje wyjściowe. Sposoby leczenia na ogół nie interferują z antybiotykami o szerokim spektrum działania często niezbędnymi do leczenia innych infekcji organizmu, a więc można je stosować w połączeniu z antybiotykami o szerokim spektrum działania. Ponadto pacjenta można jednocześnie zabezpieczyć przed szkodliwymi efektami ubocznymi takich antybiotyków o szerokim spektrum działania, często prowadzącymi do CDAD lub AAD, gdy reżimy leczenia profilaktycznego stosuje się w połączeniu z podawaniem pacjentowi antybiotyków o szerokim spektrum działania. Podobnie, reżimy leczenia na ogół nie wpływają na działanie metronidazolu lub wankomycyny, a zatem można je także stosować w połączeniu z takimi sposobami leczenia po wystąpieniu objawów choroby lub po leczeniu, aby zapobiec ponownej infekcji i nawrotowi choroby. Ponadto, kompozycje i leczenie można stosować jako monoterapię, aby zapobiec wystąpieniu objawów choroby (profilaktycznie), do leczenia choroby po wystąpieniu jej objawów lub aby zapobiec nawrotowi choroby. Monoterapia jest szczególnie korzystna gdy pacjenci nie tolerują antybiotyków.

Krótki opis rysunków

Powyższe i inne przedmioty, cechy i zalety wynalazku będą oczywiste po zapoznaniu się z poniższym bardziej szczegółowym opisem korzystnych rozwiązań według wynalazku, zilustrowanym towarzyszącymi rysunkami, w których podobne oznaczenia odnoszą się do tych samych części w różnych rysunkach. W rysunkach nie zachowano dokładnej skali, nacisk natomiast położono na ilustrację głównych założeń wynalazku.

W Fig. 1 i 2 przedstawiono wpływy poli(styrenosulfonianu) (160-246) na toksynę A na dwóch modelach chemiczych, które bardziej szczegółowo opisano poniżej.

Dzięki zastosowaniu według wynalazku osiągnięto sposób hamowania patogenicznej lub bakteryjnej toksyny u pacjenta, takiego jak człowiek, obejmujący podawanie pacjentowi terapeutycznie skutecznej ilości polimeru zawierającego wiele dołączonych kwasowych grup funkcyjnych. Kwasowa grupa funkcyjna może być związana z łańcuchem głównym polimeru przez alifatyczną grupę dystansującą o długości od 1 do około 20 atomów.

Stosowany tu termin „hamowanie toksyny bakteryjnej” odnosi się do hamowania aktywności toksyny, która jest związana z rozwojem konkretnej choroby lub stanu medycznego. Toksyną bakteryjną jest endotoksyna lub egzotoksyna wytwarzane przez mikroorganizm, taki jak bakteria, grzyb, pierwotniak lub wirus. Toksynę można hamować przez dowolny mechanizm obejmujący, lecz nie ograniczający się do nich, wiązanie toksyny przez polimer. Stosowany tu termin „terapeutycznie skuteczna ilość” oznacza ilość wystarczającą do hamowania lub zapobiegania, częściowo lub całkowicie, uszkodzeniom tkanki lub innym objawom związanym z działaniem toksyny w lub na ciele pacjenta lub do zapobiegania lub zmniejszania dalszego rozwoju takich objawów.

Zastosowanie według wynalazku zapewnia sposoby i terapeutyczne kompozycje przydatne do leczenia AAD, w tym CDAD, i zapalenia okrężnicy. Stosowany tu termin „leczenie” chorób według wynalazku obejmuje: leczenie profilaktyczne ssaków podatnych na AAD, CDAD lub zapalenie okrężnicy; leczenie początkowych objawów AAD, CDAD lub zapalenia okrężnicy; leczenie trwających AAD, CDAD lub zapalenia okrężnicy; i leczenie nawracających AAD, CDAD lub zapalenia okrężnicy u podatnych ssaków. Stosowany tu termin „podatny” ssak oznacza ssaka z możliwością rozwinięcia choroby lub z nawrotami choroby z dowolnych przyczyn obejmujących zastosowanie antybiotyków o szerokim spektrum działania, które mogą zniszczyć prawidłową florę, co prowadzi do CDAD. Terapeutyczne kompozycje według wynalazku korzystnie zawierają poli(styrenosulfonian), jego sole i kopolimery.

Stosowany tu termin „monomer” odnosi się zarówno do cząsteczki zawierającej jedną lub więcej polimeryzujących grup funkcyjnych przed polimeryzacją, jak i do jednostki powtarzalnej polimeru. Przyjmuje się, że kopolimer charakteryzuje się obecnością dwóch lub więcej różnych monomerów.

Stosowany tu termin „łańcuch główny polimeru” lub „łańcuch główny” odnosi się do tej części polimeru, która jest ciągłym łańcuchem zawierającym wiązania utworzonymi pomiędzy monomerami po polimeryzacji. Skład łańcucha głównego polimeru można opisać poprzez identyfikację monomerów, z których powstaje, bez uwzględniania składu rozgałęzień lub łańcuchów bocznych, łańcucha głównego polimeru. Zatem przyjmuje się, że poli(kwas akrylowy) ma poli(etylenowy) łańcuch główny, który jest podstawiony przez grupy kwasu karboksylowego (-C(O)OH) jako łańcuchy boczne.

PL 197 157 B1

Grupa „dołączona” oznacza grupę, która tworzy część łańcucha bocznego przyłączoną do łańcucha głównego polimeru. Grupa dołączona może być przyłączona do łańcucha głównego polimeru poprzez grupę dystansującą.

Monomer z kwasową grupą funkcyjną zawiera dołączoną kwasową grupę funkcyjną wybraną z grupy obejmującej grupę kwasu karboksylowego, grupę kwasu sulfonowego, grupę wodorosiarczanową, grupę kwasu fosfonowego, grupę kwasu amidosulfonowego, grupę kwasu wodorofosforanowego lub grupę kwasu boronowego. Kwasowe grupy funkcyjne obejmują tu protonowaną formę kwasu lub formę częściowo protonowaną. Jednakże należy rozumieć, że dowolna kwasowa grupa funkcyjna może także występować w sprzężonej zasadzie lub formie deprotonowanej w połączeniu z farmaceutycznie dopuszczalnym kationem. Podawany polimer może zawierać kwasowe grupy funkcyjne albo w formie protonowanej, formie deprotonowanej lub ich kombinację. Odpowiednie kationy obejmują jony metali alkalicznych, jak jony sodu, potasu i cezu, jony metali ziem alkalicznych, jak jony wapnia i magnezu, jony metali przejściowych i niepodstawione oraz podstawione (pierwszorzędowe, drugorzędowe, trzeciorzędowe i czwartorzędowe) jony amoniowe. W jednym rozwiązaniu, kationem jest wⁱe^lowar^to^ścⁱow^y jon mete^ tato ja^k Ca^{2+, Mg2}+, Zn²⁺, A^|3+, B^i3+, Fe²⁺ to^b Fe³⁺.

Polimer w zasadzie nie zawiera grup bezwodnika kwasowego. Na przykład poniżej 5%, korzystnie poniżej 2%. Korzystniej, żadna spośród kwasowych grup funkcyjnych w polimerze nie występuje w formie bezwodnika.

Kwasowa grupa funkcyjna jest przyłączona do łańcucha głównego polimeru poprzez grupę dystansującą. Grupa dystansująca jest składnikiem łańcucha bocznego polimeru i łączy kwasową grupę funkcyjną z łańcuchem głównym polimeru. Grupa dystansująca może być liniowa, rozgałęziona lub cykliczna, alifatyczna, aromatyczna lub częściowo aromatyczna i częściowo alifatyczna. Odpowiednie alifatyczne grupy dystansujące obejmują proste lub rozgałęzione, nasycone lub częściowo nienasycone grupy hydrokarbylowe, obejmujące grupy alkilenowe, np. grupy polimetylenowe takie jak -(CH2)n-, w których n oznacza liczbę całkowitą od 1 do około 20, i grupy cykloalkilenowe, takie jak grupa 1,4-cykloheksylenowa. Grupa alkilenowa może być podstawiona lub niepodstawiona. Odpowiednie podstawniki alkilenu obejmują grupy hydroksylowe i atomy fluorowca, np. atomy fluoru, chloru i bromu. Grupa alkilenowa może także, ewentualnie, mieć włączony w jednym lub więcej miejscach heteroatom, taki jak atom tlenu, azotu lub siarki. Przykłady obejmują grupy oksaalkilenowe, np. -(CH2)2O[(CH2hO]n(CH2)2-, w których n oznacza liczbę całkowitą w zakresie od 0 do około 3. Grupa dystansująca może także być częściowo nienasycona, taka jak podstawiona lub niepodstawiona grupa C2-C20-alkenylenowa lub grupa C2-C20-alkenylenowa z włączonym w jednym lub więcej miejscach heteroatomem. Odpowiednie aromatyczne grupy dystansujące obejmują grupy orto-, meta- i parafenylenowe, grupy naftylenowe i grupy bifenylenowe.

W jednym rozwiązaniu, co najmniej część jednostek powtarzalnych w polimerze ponadto zawiera dołączoną grupę hydrofobową. Dołączoną grupą hydrofobową może być podstawiona lub niepodstawiona, nasycona lub częściowo nienasycona grupa C2-C24-hydrokarbylowa lub podstawiona lub niepodstawiona grupa arylowa lub aryloalkilowa. Przykłady odpowiednich podstawników alkilu obejmują atomy fluorowca, takie jak atom fluoru lub chloru i grupy arylowe, takie jak grupa fenylowa. Podstawniki arylowe mogą obejmować atomy fluorowca, grupy C1-C₆-alkilowe i grupy C_rC₆-alkoksylowe. Korzystnie, dołączoną grupą hydrofobową jest prosta lub rozgałęziona grupa C2-C24-alkilowa.

W jednym rozwiązaniu, podawanym polimerem jest homopolimer. W innym rozwiązaniu, podawanym polimerem jest kopolimer, który charakteryzuje monomer z kwasową grupą funkcyjną i monomer hydrofobowy. Stosowany tu termin „monomer hydrofobowy” oznacza monomer zawierający dołączoną grupę hydrofobową, jak to opisano powyżej. Odpowiednie monomery hydrofobowe obejmują między innymi podstawiony lub niepodstawiony N-C3-C24-alkiloakryloamid, taki jak N-n-decyloakryloamid i N-izopropyloakryloamid; podstawione lub niepodstawione C3-C24-alkiloakrylany, takie jak akrylan n-butylu i akrylan n-decylu; styren i podstawione styreny, takie jak pentafluorostyren i 4-fluorostyren; winylonaftalen i winylobifenyl. Skład kopolimeru może różnić się w szerokim zakresie, np. od około 10% molowych do około 50% molowych monomeru hydrofobowego i od około 90% molowych do około 50% molowych monomeru z kwasową grupą funkcyjną.

W korzystnym rozwiązaniu, podawany polimer charakteryzuje jednostka powtarzalna zawierająca jedną kwasową grupę funkcyjną. W tym rozwiązaniu, żadne dwie kwasowe grupy funkcyjne w polimerze nie będą przyłączone do sąsiadujących atomów łańcucha głównego polimeru. W jednym rozwiązaniu, podawany polimer charakteryzuje jednostka powtarzalna lub monomer o wzorze ogólnym

PL 197 157 B1

-(cRchr²)X

I y (i) w którym X oznacza grupę dystansującą, jak opisano powyżej, każdy R¹ i R² niezależnie oznacza atom wodoru lub grupę alkilową, korzystnie metyl lub etyl, i Y oznacza kwasową grupę funkcyjną. Przykłady odpowiednich monomerów tego typu obejmują kwas akrylowy, kwas metakrylowy, kwas winylosulfonowy, kwas winylofosfonowy, kwas 3-alliloksy-2-hydroksy-1-propanosulfonowy, kwas winylooctowy i estry alkoholu winylowego i alkoholu allilowego z kwasami mineralnymi, takimi jak kwasy siarkowy, fosforowy i borowy, obejmujące wodorosiarczan winylu, dihydrofosforan winylu, wodorosiarczan allilu, dihydrofosforan allilu i ich sprzężone zasady. Monomerem może także być polimeryzowany alken, który jest podstawiony przez kwasową grupę funkcyjną, taki jak kwas undekenowy, wodorosiarczan undecenylu i kwas undecenylosulfonowy. Inne odpowiednie przykłady obejmują styren z kwasową grupą funkcyjną, tak jak styrenosulfonian, styrenofosfonian i kwas winylobenzoesowy, winylonaftalen z kwasową grupą funkcyjną, taki jak winylonaftalenosulfonian i winylobifenyl z kwasową grupą funkcyjną, taki jak winylobifenylosulfonian.

W innym rozwiązaniu, podawany polimer charakteryzuje jednostka powtarzalna lub monomer o wzorze ogólnym

-(CR¹CHR2)I o=c

I z

I

X

I y (II) w którym Z oznacza atom tlenu lub NH i X oznacza grupę dystansującą, jak opisano powyżej, lub bezpośrednie wiązanie. Y oznacza kwasową grupę funkcyjną i każdy R1 i R2 niezależnie oznacza atom wodoru lub grupę alkilową, korzystnie metyl lub etyl. Przykłady odpowiednich monomerów tego typu obejmują kwas 2-akryloamidoglikolowy i kwas 2-akryloamido-2-metylo-1-propanosulfonowy.

Odpowiednie kopolimery do zastosowania w sposobie według wynalazku obejmują kopolimery kwasu akrylowego i C2-C20-akiloakrylanu, takie jak poli(kwas akrylowy-ko-n-decyloakrylan) i poli(kwas akrylowy-ko-n-butyloakrylan). Także objęte są kopolimery kwasu akrylowego i N-C2-C20alkiloakryloamidu, takie jak poli(kwas akrylowy-ko-N-izopropyloakryloamid) i poli(kwas akrylowy-ko-N-n-decyloakryloamid), i kopolimery kwasu akrylowego ze styrenem lub podstawionym styrenem, takim jak pentafluorostyren lub 4-fluorostyren.

W innym rozwiązaniu, podawanym polimerem jest kopolimer zawierający monomer z kwasową grupą funkcyjną, monomer hydrofobowy i obojętny monomer hydrofilowy. Obojętnym monomerem hydrofilowym jest monomer zawierający grupę polarną, który nie jest ani zasadniczo kwasowy, ani zasadniczo zasadowy w fizjologicznym pH. Przykłady odpowiednich obojętnych monomerów hydrofitowych obejmują akryloamid, N-(2-hydroksyetylo)-akryloamid, N-(3-hydroksypropylo)akryloamid, akrylan 2-hydroksyetylu, octan winylu, alkohol winylowy i N-winylopirolidon. Odpowiednim kopolimerem tego typu jest terpolimer poli(kwas akrylowy-ko-n-decyloakrylan-ko-akryloamid).

Podawany polimer może także charakteryzować jednostka powtarzalna zawierająca zarówno dołączoną grupę hydrofobową i dołączoną kwasową grupę funkcyjną. Odpowiednie grupy hydrofobowe i kwasowe grupy funkcyjne obejmują omówione powyżej. Polimery tego typu obejmują poli(kwas 2-alkiloakrylowy), w którym grupa alkilowa zawiera od 2 do około 24 atomów węgla. Jednym z odpowiednich polimerów tego typu jest poli(kwas 2-etyloakrylowy) lub jego sprzężona zasada. Podawany polimer może także zawierać pierwszy monomer z dołączoną grupą hydrofobową i dołączoną kwasową grupą funkcyjną i drugi obojętny monomer hydrofilowy, taki jak uprzednio omówione obojętne monomery hydrofilowe.

W jednym rozwiązaniu, podawany polimer zawiera pierwszą jednostkę powtarzalną, która zawiera dołączoną kwasową grupę funkcyjną i drugą jednostkę powtarzalną, która zawiera dołączoną pochodną kwasu, taką jak grupa amidowa lub grupa estrowa. Odpowiednie przykłady polimerów tego typu obejmują poli(styrenosulfonian), w którym część grup sulfonianowych przekształcono w grupy sulfonoamidowe lub estrowe grupy sulfonianu, i poliakrylan, w którym część grup karboksylanowych

PL 197 157 B1 przekształcono w grupy amidowe lub estrowe. Właściwości polimeru można zmieniać ilością i cechami chemicznymi grup wprowadzanych do polimeru metodą amidowania lub estryfikacji. W jednym rozwiązaniu, polimer zawiera jednostki powtarzalne z dołączonymi grupami estrowymi, w których grupa estrowa pochodzi od alkoholu, takiego jak mentol, kwasu żółciowego, takiego jak kwas cholowy lub kwas litocholowy, lub alkanolu, takiego jak prosty lub rozgałęziony C₄-C₁2-alkanol. W innym rozwiązaniu, polimer zawiera jednostki powtarzalne z dołączonymi grupami amidowymi, w których grupy amidowe pochodzącą od aminy, takiej jak alkiloamina, np. prosta lub rozgałęziona C₄-C12-alkiloamina lub amonioalkiloamina. Odpowiednie amonioalkiloaminy obejmują związki o wzorze R¹(R²)(R³)N⁺(CH2)nNH2, w którym każdy R_1f R2 i R3 niezależnie oznacza atom wodoru, grupę C^C^-alkilową lub grupę aryloalkilową, i n oznacza liczbę całkowitą od 1 do około 12. W innym rozwiązaniu, podawanym polimerem jest kopolimer zawierający monomer lub jednostkę powtarzalną z kwasową grupą funkcyjną, kationową jednostkę powtarzalną i, ewentualnie, hydrofobową jednostkę powtarzalną i/lub obojętną hydrofitową jednostkę powtarzalną. Na przykład jednostka powtarzalna z kwasową grupą funkcyjną, hydrofobowa i obojętna hydrofilowa mogą obejmować dowolne typy jednostek powtarzalnych omówionych powyżej. Kationowa jednostka powtarzalna jest obdarzona ładunkiem dodatnim w warunkach fizjologicznych i, korzystnie, zawiera dołączoną grupę aminową lub amoniową. Odpowiednie jednostki powtarzalne tego typu obejmują ujawnione w zgłoszeniu patentowym St. Zjedn. Ameryki nr 08/934495, wprowadzonym tu w całości na zasadzie odsyłacza. Przykłady odpowiednich kationowych jednostek powtarzalnych obejmują alliloaminę, N-podstawioną alliloaminę, czwartorzędowaną alliloaminę, dialliloaminę, N-podstawioną dialliloaminę, czwartorzędowaną dialliloaminę, winyloaminę, N-podstawioną winyloaminę, czwartorzędowaną winyloaminę, N-aminoalkiloakryloamid i -metakryloamid, N-amonioalkiloakryloamid i -metakryloamid, aminoalkiloakrylan i -metakrylan, oraz amonioalkiloakrylan i -metakrylan. Stosunek anionowych i kationowych jednostek powtarzalnych może zmieniać się szeroko, np. od około 95% anionowego monomeru i 5% kationowego monomeru w stosunku do ogółem naładowanych monomerów w polimerze, do około 5% anionowego monomeru i 95% kationowego monomeru w stosunku do ogółem naładowanych monomerów, korzystnie 75% lub więcej monomerów jest anionowych.

Korzystne polimery według wynalazku obejmują:

Poli(propenosiarczan), poli(butenosiarczan), poli(pentenosiarczan), poli(heksenosiarczan), poli(heptenosiarczan), poli(oktenosiarczan), poli(nonenosiarczan), poli(dekenosiarczan), poli(undekenosiarczan), poli(dodekenosiarczan).

Poli(winylosulfonian), poli(propenosulfonian), poli(butenosulfonian), poli(pentenosulfonian), poli(heksenosulfonian), poli(heptenosulfonian), poli(oktenosulfonian), poli(nonenosulfonian), poli(dekenosulfonian), poli(undekenosulfonian), poli(dodekenosulfonian).

Poli(propenofosforan), poli(butenofosforan), poli(pentenofosforan), poli(heksenofosforan), poli(heptenofosforan), poli(oktenofosforan), poli(nonenofosforan), poli(dekenofosforan), poli(undekenofosforan), poli(dodekenofosforan).

Poli(propenofosfonian), poli(butenofosfonian), poli(pentenofosfonian), poli(heksenofosfonian), poli(heptenofosfonian), poli(oktenofosfonian), poli(nonenofosfonian), poli(dekenofosfonian), poli(undekenofosfonian), poli(dodekenofosfonian).

Poli(styrenosulfonian), poli(styrenosiarczan), poli(styrenosulfanilan), poli(sulfofenyloalanina), poli(tyrozynosiarczan), poli(sulfofenetyloakryloamid), poli(sulfofenetylometakryloamid), poli(winylonaftalenosulfonian), poli(winylonaftalenosiarczan), poli(winylobifenylosulfonian), poli(winylobifenylosiarczan), poli(anetolosulfonian), poli(kwas winylobenzoesowy).

Poli(sulfofenylopropen), poli(sulfofenylobuten), poli(sulfofenylopenten), poli(sulfofenyloheksen), poli(sulfofenylohepten), poli(sulfofenylookten), poli(sulfofenylononen), poli(sulfofenylodeken), poli(sulfofenyloundeken), poli(sulfofenylododeken).

Poli(siarczanofenylopropen), poli(siarczanofenylobuten), poli(siarczanofenylopenten), poli(siarczanofenyloheksen), poli(siarczanofenylohepten), poli(siarczanofenylookten), poli(siarczanofenylononen), poli(siarczanofenylodeken), poli(siarczanofenyloundeken), poli(siarczanofenylododeken).

Poli(fosfofenylopropen), poli(fosfofenylobuten), poli(fosfofenylopenten), poli(fosfofenyloheksen), poli(fosfofenylohepten), poli(fosfofenylookten), poli(fosfofenylononen), poli(fosfofenylodeken), poli(fosfofenyloundeken), poli(fosfofenylododeken).

Poli(fosforanofenylopropen), poli(fosforanofenylobuten), poli(fosforanofenylopenten), poli(fosforanofenyloheksen), poli(fosforanofenylohepten), poli(fosforanofenylookten), poli(fosforanofenylononen), poli(fosforanofenylodeken), poli(fosforanofenyloundeken), poli(fosforanofenylododeken).

PL 197 157 B1

Sulfonowany poli(keton winylowo-fenylowy), sulfonowany poli(fenylosulfon), sulfonowany poli(4-metylostyren), sulfonowany poli(a-metylostyren), sulfonowany poli(styren-blok-tlenek etylenu-blok-styren), sulfonowany poli(tlenek etylenu-blok-styren-blok-tlenek etylenu), sulfonowany poli(4-metoksystyren), sulfonowany poli(difenoksyfosfazen), sulfonowany poli(tlenek etylenu-blok-styren), sulfonowany poli(styren-blok-etylen), sulfonowany poli(acenaftylen), sulfonowany poli(winylokarbazol), sulfonowany poli(styreno-ko-butadien), sulfonowany poli(styreno-blok-(etylen-ko-butylen)-blok-styren).

Poli(styrenosulfonian-ko-kwas maleinowy), poli(styrenosulfonian-ko-kwas akrylowy), poli(styrenosulfonian-ko-kwas metakrylowy), poli(styrenosulfonian-ko-akryloamidometylo-propanosulfonian), poli(styrenosulfonian-ko-kwas itakonowy), poli(styrenosulfonian-ko-kwas winylobenzoesowy).

Poli(styrenosulfonian-ko-chlorek diallilometyloamoniowy), poli(styrenosulfonian-ko-chlorek diallilodimetyloamoniowy), poli(styrenosulfonian-ko-chlorek diallilometylooktylo-amoniowy), poli(styrenosulfonian-ko-alliloamina), poli(styrenosulfonian-ko-winyloamina), poli(styrenosulfonian-ko-chlorek winylobenzylotrimetyloamoniowy).

Poli(styrenosulfonian-ko-styren), poli(styrenosulfonian-ko-oktylostyrenosulfonoamid), poli(styrenosulfonian-ko-mentylostyrenosulfonian), poli(styrenosulfonian-ko-styrenosulfonian kwasu litocholowego).

Polimery stosowane w niniejszym wynalazku mogą być liniowe lub usieciowane. Polimer może być usieciowany, np. dzięki wprowadzeniu do polimeru wielofunkcyjnego komonomeru. Odpowiednie wielofunkcyjne komonomery obejmują diakrylany, triakrylany i tetraakrylany, dimetakrylany, diakryloamidy, dialliloakryloamid, di(metakryloamidy), trialliloaminę i jon tetraalkiloamoniowy. Specyficzne przykłady obejmują diakrylan glikolu etylenowego, diakrylan glikolu propylenowego, diakrylan glikolu butylenowego, dimetakrylan glikolu etylenowego, dimetakrylan glikolu butylenowego, bis(metakryloamid) metylenu, bis(akryloamid) etylenu, bis(metakryloamid) etylenu, bis(akryloamid) etylidenu, bis(metakryloamid) etylidenu, tetraakrylan pentaerytrytolu, triakrylan trimetylolopropanu, dimetakrylan bisfenolu A i diakrylan bisfenolu A. Inne odpowiednie wielofunkcyjne monomery obejmują poliwinyloareny, taki jak diwinylobenzen. Ilość środka sieciującego typowo wynosi pomiędzy około 1,0% i około 30% wagowych w stosunku do masy polimeru, korzystnie od około 5% do około 25% wagowych.

Polimer może także poddać sieciowaniu po polimeryzacji. Na przykład część kwasowych grup funkcyjnych można przekształcić w pochodną reaktywną, co jest znane w tej dziedzinie. Na przykład grupy kwasu karboksylowego i kwasu sulfonowego reagują z chlorkiem tionylu, z wytworzeniem odpowiednio grup chlorku acylu i chlorku sulfonylu. Te reaktywne grupy można następnie poddać reakcji z diaminą, dialkoholem lub aminoalkoholem, korzystnie diaminą, dialkoholem lub aminoalkoholem, w których grupy aminowe i/lub hydroksylowe oddziela łańcuch alkilenowy, taki jak łańcuch C3-C18-alkilenowy. Ta reakcja prowadzi do powstawania grup estrowych i/lub amidowych w danym łańcuchu polimeru, które są połączone z podobnymi grupami w sąsiadujących łańcuchach polimeru. Zakres usieciowania można regulować np. frakcją kwasowych grup funkcyjnych, które przekształca się w grupy reaktywne.

Masa cząsteczkowa polimeru nie jest krytyczna, ale korzystnie odpowiada zamierzonemu sposobowi podawania i umożliwia polimerowi dotarcie i pozostanie w docelowym obszarze organizmu. Na przykład w sposobie leczenia jelitowej infekcji należy stosować polimer o dostatecznie dużej masie cząsteczkowej lub stopniu usieciowania, w celu uniknięcia absorpcji, częściowej lub całkowitej, z przewodu pokarmowego do innych części organizmu. Korzystnie, podawany polimer, jeśli jest liniowy, ma masę cząsteczkową w zakresie od około powyżej 1 do około 1 miliona daltonów lub większą, taką jak 2000 daltonów do około 500000 daltonów, 5000 daltonów do około 150000 daltonów lub około 25000 daltonów do około 1 miliona daltonów. Alternatywnie, masa cząsteczkowa może wynosić od około 100000 do około 1 miliona lub pomiędzy około 400000 do około 1 miliona daltonów.

Polimery do zastosowania według wynalazku korzystnie w zasadzie nie ulegają biodegradacji i wchłonięciu. Oznacza to, że polimery w zasadzie nie ulegają rozerwaniu w warunkach fizjologicznych na fragmenty, które są wchłaniane przez tkanki ciała. Polimery korzystnie mają nie ulegający hydrolizie łańcuch główny, który jest w zasadzie nieaktywny w warunkach panujących w docelowym dla polimeru obszarze organizmu, takim jak przewód pokarmowy. Szczególnie korzystnym polimerem jest poli(styrenosulfonian). Korzystnie, polimerem jest rozpuszczalny, nieusieciowany poli(styrenosulfonian) o masie cząsteczkowej pomiędzy około 400000 i 1 miliona daltonów, takiej jak 600000 daltonów. Alternatywnie, łańcuchy główne polimeru odpowiednie według niniejszego wynalazku obejmują poliakryloamidowe, poliakrylanowe, poli(winylowe) i poli(etylenoiminowe), polistyrenowe łańcuchy główne. Kopolimer według niniejszego wynalazku może zawierać kombinację dwóch lub więcej takich elementów

PL 197 157 B1 łańcucha głównego. Podawanym polimerem może być także polimer kondensacyjny, taki jak poliamid lub poliester.

Ilość danego podawanego polimeru należy określać indywidualnie i co najmniej częściowo, biorąc pod uwagę wielkość pacjenta, identyfikację znanego lub prawdopodobnego organizmu patogenicznego, stan zaawansowania leczonych objawów i oczekiwany rezultat. Polimer można podawać sam lub w kompozycji farmaceutycznej zawierającej polimer i jeden lub więcej farmaceutycznie dopuszczalnych nośników, rozcieńczalników lub rozczynników. Kompozycja farmaceutyczna może ewentualnie także zawierać jeden lub więcej dodatkowych leków, takich jak antybiotyki, środki przeciwzapalne lub środki przeciwbólowe.

Polimer można podawać podskórnie lub w inny sposób iniekcyjnie, dożylnie, miejscowo, doustnie, pozajelitowo, przezskórnie lub doodbytniczo poprzez zgłębnik. Korzystnie, polimer lub kompozycję farmaceutyczną zawierającą polimer podaje się doustnie. Postać, w której podaje się polimer, np. proszek, tabletka, kapsułka, roztwór lub emulsja, będzie zależeć sposobu podawania. Terapeutycznie skuteczną ilość można podawać w dawce pojedynczej lub jako szereg dawek w określonych przedziałach czasu, np. co godzinę.

Doustnie polimery można podawać w dawce około 0,1 do 10 g/kg/dzień i korzystniej od 1,0 - 7,0 g/kg/dzień i nawet korzystniej od 2,0 do 6,6 g/kg/dzień.

Polimer można także podawać w połączeniu z jednym lub więcej środkami przeciwbakteryjnymi np. wybranymi spośród znanych w tej dziedzinie antybiotyków. Podawany antybiotyk na ogół wybiera się w oparciu o identyfikację lub prawdopodobną identyfikację mikroorganizmu patogenicznego, co jest znane w tej dziedzinie. Na przykład, jeśli patogenicznym mikroorganizmem jest C. parvum, jednym z antybiotyków, który można podawać w połączeniu z polimerem, jest paromomycyna. Polimer i środek przeciwbakteryjny można podawać jednocześnie, np. w oddzielnych postaciach dawkowania lub w pojedynczej postaci dawkowania, lub w sekwencji rozdzielonej odpowiednimi przedziałami czasu.

Stosowany tu termin „środek przeciwbakteryjny” w zamierzeniu obejmuje środki przeciwbakteryjne, środki przeciwgrzybicze, środki bakteriobójcze itp. Odpowiednie środki przeciwbakteryjne są znane w tej dziedzinie i obejmują takie jak izoniazyd, ryfampicyna, pirazynamid, etambutol, erytromycyna, wankomycyna, tetracyklina, chloramfenikol, sulfonamidy, gentamycyna, amoksycylina, penicylina, streptomycyna, kwas p-aminosalicylowy, klarytromycyna, klofazymina, minocyklina, sulfonamidy, etionamid, cykloseryna, kanamycyna, amikacyna, kapreomycyna, wiomycyna, tioacetazon, ryfabutyna i chinolony, takie jak cyprofloksacyna, ofloksacyna i sparfloksacyna. Stosowany tu termin „środek przeciwbakteryjny” obejmuje, lecz nie ogranicza się do nich: naturalnie występujące antybiotyki wytwarzane przez mikroorganizmy tłumiące wzrost innych mikroorganizmów i środki syntetyczne lub zmodyfikowane laboratoryjnie, które mają aktywność bakteriobójczą lub bakteriostatyczną, np. przeciwbakteryjne środki β-laktamowe obejmujące, np. karbenicylinę; ampicylinę, kloksacylinę, oksacylinę i pieracylinę, cefalosporyny i inne cefemy obejmujące, np. cefaklor, cefamandol, cefazolinę, cefoperazon, ceftaksym, cefoksytynę, ceftazydym, ceftriazon, i karbapenemy obejmujące, np. imipenem i meropenem; oraz glikopeptydy, makrolidy, chinolony (np. kwas nalidyksowy), tetracykliny, aminoglikozydy (np. Gentamycyna i Paromomycyna) i ponadto środki przeciwgrzybicze. Na ogół, jeśli środek przeciwbakteryjny jest bakteriostatyczny, oznacza to, że środek w istocie zatrzymuje wzrost komórki bakteryjnej (ale nie niszczy bakterii); jeśli środek jest bakteriobójczy, oznacza to, że środek niszczy komórki bakteryjny (i mogą zatrzymywać wzrost przed zniszczeniem bakterii).

Zatem, polimery i kompozycje tu opisane można stosować w medycynie, np. do wytwarzania leków do opisanych tu terapii i sposobów leczenia.

W jednym rozwiązaniu, polimer zawierający wiele dołączonych kwasowych grup funkcyjnych podaje się w połączeniu z kationowym polimerem, korzystnie polimerem zawierającym grupy aminowe i/lub amoniowe. Przykłady odpowiednich polimerów tego typu ujawniono w będącym jednocześnie przedmiotem postępowania zgłoszeniu patentowym nr 08/934495, wprowadzonym tu w całości na zasadzie odsyłacza. Odpowiednie kationowe polimery mogą być liniowe lub usieciowane. Włączone są polimery zawierające jednostki powtarzalne lub monomery takie jak alliloamina, dialliloamina, diallilmetyloamina, winyloamina, N-aminoalkiloakryloamid, N-aminoalkilometakryloamid, aminoalkiloakrylan, aminoalkilometakrylan i sole addycyjne z kwasami i ich monoalkilowane, dialkilowane i trialkilowane (czwartorzędowane) pochodne. Odpowiednie polimery kationowe obejmują homopolimery tych jednostek powtarzalnych i kopolimery obejmujące co najmniej jedną spośród tych jednostek powtarzalnych i, ewentualnie, jeden lub więcej monomerów hydrofobowych i/lub obojętnych monomerów hydrofilowych, co omówiono powyżej. Polimer z kwasowymi grupami funkcyjnymi i polimer kationowy można

PL 197 157 B1 podawać w zmiennych stosunkach wagowych i jednocześnie, np. w jednostkowej postaci dawkowania lub w oddzielnych postaciach dawkowania, lub w sekwencji co kilka minut lub godzin. Odpowiednie dawki i sposoby podawania mogą łatwo określić fachowcy w tej dziedzinie. W jednym rozwiązaniu, anionowym polimerem jest poli(styrenosulfonian) i kationowym polimerem jest poli(diallilometyloamina) lub poli(diallilometyloamina), w której część jednostek powtarzalnych alkilowano np. grupą C4-C12-alkilową, taką jak oktyl lub decyl.

Polimery według niniejszego wynalazku można wytworzyć sposobami znanymi w tej dziedzinie, np. metodą bezpośredniej polimeryzacji monomeru z kwasową grupą funkcyjną lub kopolimeryzacji mieszaniny monomerów zawierającej monomer z kwasową grupą funkcyjną i co najmniej jeden dodatkowy komonomer, taki jak drugi monomer z kwasową grupą funkcyjną, monomer hydrofobowy, obojętny monomer hydrofilowy, wielofunkcyjny monomer sieciujący lub ich kombinacja. Mieszaninę monomerów można polimeryzować, stosując np. polimeryzację wolnorodnikową, kationową lub anionową, które są dobrze znane w tej dziedzinie. Z uwagi na różnice w stosunkach reaktywności dwóch lub więcej monomerów, stosunek molowy monomerów w kopolimerze może różnić się od stosunku molowego monomerów w początkowej mieszaninie reakcyjnej. Ta różnica reaktywności może także powodować nielosowy rozkład monomerów w łańcuchu polimeru.

Polimery można także zsyntetyzować metodą nukleofilowego podstawienia łańcucha bocznego do aktywowanego polimeru. Przeprowadza się to z wykorzystaniem pośredniego polimeru z labilnymi łańcuchami bocznymi, które łatwo podstawić przez pożądany łańcuch boczny. Odpowiednie polimery tego typu obejmują poli(N-akryloilooksysukcynoimid) (pNAS), który reaguje z pierwszorzedową aminą, z wytworzeniem np. N-podstawionego poliakryloamidu. Innym odpowiednim polimerem z labilnymi łańcuchami bocznymi jest poli(4-nitrofenyloakrylan), który także tworzy N-podstawiony poliakryloamid po reakcji z pierwszorzedową aminą.

Na przykład kopolimer z poliakryloamidowym łańcuchem głównym zawierający amidowe atomy azotu podstawione przez kwasową grupą funkcyjną i amidowe atomy azotu podstawione przez grupę hydrofobową można wytworzyć metodą traktowania pNAS mniej niż jednym równoważnikiem (w stosunku do monomeru N-akryloilooksysukcynoimidu) pierwszorzędowej aminy, która jest zakończona kwasową grupą funkcyjną, takiej jak aminokwas, np. glicyna. Grupę hydrofobową można następnie wprowadzić poprzez poddanie co najmniej części pozostałych monomerów N-akryloilooksysukcynoimidu reakcji z drugą pierwszorzedową aminą, taką jak C2-C2₀-alkiloamina. Kopolimer zawierający ponadto obojętny monomer hydrofiłowy można wytworzyć poprzez poddanie dowolnych pozostałych monomerów N-akryloilooksysukcynoimidu reakcji z np. 2-aminoetanolem lub amoniakiem. Zatem, kopolimery o rozmaitych składach można łatwo otrzymać metodą traktowania aktywowanego polimeru różnymi proporcjami wybranych amin.

Polimery do zastosowania w sposobie według wynalazku można także zsyntetyzować metodą wprowadzania grup funkcyjnych do polimeru prekursorowego z kwasową grupą funkcyjną. Na przykład polimer z łańcuchami bocznymi, które zawierają grupy arylowe można sulfonować, stosując znane metody, w celu wytworzenia polimeru z dołączonymi grupami kwasu sulfonowego. Do polimerów prekursorowych, które zawierają grupy hydroksylowe, takie jak poli(alkohol winylowy) i poli(alkohol allilowy), można wprowadzać siarczanowe grupy estrowe, stosując znane metody. Polimery mające zarówno kwasowe grupy funkcyjne i grupy hydrofobowe można także zsyntetyzować, stosując to ogólne podejście. Na przykład polimer poli(winyloarenowy), taki jak polistyren, można sulfonować na drodze reakcji z np. dymiącym kwasem siarkowym, z wytworzeniem poli(styrenosulfonianu).

Polimer z kwasową grupą funkcyjną można zmodyfikować przez poddanie konwersji co najmniej części grup kwasowych w pochodną kwasu, taką jak amid lub ester. Na przykład poli(styrenosulfonian) można poddać reakcji z podstechiometryczną ilością, w przeliczeniu na grupy sulfonianowe, chlorku tionylu, tym samym przekształcając część grup sulfonianowych w grupy chlorku sulfonylu. Uzyskany polimer można np. poddać reakcji z nadmiarem pierwszorzędowej aminy, aby przekształcić grupy chlorku sulfonylu w grupy N-podstawionego sulfonoamidu, lub z alkoholem, aby przekształcić grupy chlorku sulfonylu w estrowe grupy sulfonianowe. Hydrofobowość uzyskanego polimeru można zmieniać poprzez zmianę albo N-podstawnika lub estrowej grupy funkcyjnej lub obu naraz i zakresu konwersji grup sulfonianowych w grupy sulfonoamidowe lub estrowe grupy sulfonianu.

Patogeniczne toksyny, które można hamować sposobem według niniejszego wynalazku obejmują między innymi toksyny takie jak egzotoksyny i/lub endotoksyny wytwarzane przez Streptococcus spp., w tym Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes i Streptococcus Sanguis; Salmonella spp., w tym Salmonella enteritidis; Campylobacter spp., w tym Campylobacter jejuni;

PL 197 157 B1

Escherichia spp., w tym E. coli; Clostridia spp., w tym Clostridium difficile i Clostridium botulinum; Staphylococcus spp., w tym Staphylococcus aureus; Shigella spp., w tym Shigella dysenteriae; Pseudomonas spp., w tym Pseudomonas aeruginosa; Bordatella spp., w tym Bordatella pertussis; Listeria spp., w tym Listeria monocytogenes; Vibrio cholerae; Yersinia spp., w tym Yersinia enterocolitica; Legionella spp., w tym Legionella pneumophilia; Bacillus spp., w tym Bacillus anthracis; Helicobacter spp.; Corynebacteria spp.; Actinobacillus spp.; Aeromonas spp.; Bacteroides spp. w tym Bacteroides fragilis; Neisseria spp, w tym N. meningitidis; Moraxella spp., jak Moravella catarrhalis i Pasteuretta spp. Także włączone są toksyny pierwotniakowe takie jak toksyny wytwarzane przez Entameoba histolytica i Acanthameoba; oraz toksyny pasożytnicze.

Sposób według wynalazku można także stosować do hamowania toksyny wirusowej, takiej jak toksyna wytwarzana przez rotawirus, ludzki wirus niedoboru odporności, wirus grypy, wirus polio, virus pęcherzykowego zapalenia jamy ustnej, wirus krowianki, adenowirus, piawirus, togawirusy (takie jak wirusy sindbis i semlikifores), paramiksowirusy, papillomawirusy. Toksyny, które można hamować, stosując sposób według wynalazku, obejmują cząsteczki wiroporyny wytwarzane przez dowolne z tych wirusów. Korzystnie, toksyną którą można hamować, stosując sposób według wynalazku, jest białko NSP4 rotawirusa. Inne toksyny, które można hamować, obejmują białko M2 grypy, białka Vpu i gp41 HIV, białko 3A pikornawirusa, białko 6K togawirusa, białko SH wirusa syncycjalnego dróg oddechowych, białko D3 koronawirusa i białko E5 adenowirusa.

Infekcja może być ogólnoustrojowa lub zlokalizowana. Korzystnie, infekcja jest zlokalizowana w jednym lub więcej obszarach obejmujących jamę ustną, oko, przewód pokarmowy, w tym gardło, skórę i ucho, w tym kanał słuchowy lub ucho środkowe.

Ilość danego podawanego polimeru należy określić indywidualnie i co najmniej częściowo w oparciu o wielkość pacjenta, stan zaawansowania leczonych objawów i oczekiwany rezultat. Polimer można podawać sam lub w kompozycji farmaceutycznej zawierającej polimer, dopuszczalny nośnik lub rozcieńczalnik i, ewentualnie, jeden lub więcej dodatkowych leków.

Polimer można podawać systemicznie lub niesystemicznie, np. podskórnie lub innym sposobem iniekcyjnym, dożylnie, miejscowo, doustnie, pozajelitowo, przezskórnie lub doodbytniczo. Wybrany sposób podawania będzie na ogół zależeć od tego, czy infekcja jest ogólnoustrojowa, czy zlokalizowana. Postać podawania polimeru, np. proszek, tabletka, kapsułka, roztwór lub emulsja, będzie zależeć od drogi podawania. Terapeutycznie skuteczną ilość można podawać w szeregu dawek oddzielonych odpowiednimi przedziałami czasu, np. kilka godzin. Korzystnie, polimer podaje się niesystemicznie, np. doustnie lub miejscowo, np. nakładając na skórę, oko, tkankę jamy ustnej, taką jak śluzówka jamy ustnej, lub śluzówkę przewodu pokarmowego.

W korzystnym rozwiązaniu, toksyną jest egzotoksyna wytwarzana przez patogeniczny szczep bakteryjny. Szczególne znaczenie patogeniczne mają Escherichia coli, np. szczepy E. coli 06:H-, 0157:H7, 0143 i inne izolaty kliniczne, oraz Clostridium difficile. E. coli (EHEC) wywołująca krwotok wewnętrzny, taka jak 0157:H7, może powodować charakterystyczną niegorączkową krwawą biegunkę znaną jako krwotoczne zapalenie okrężnicy. EHEC wytwarza wysokie poziomy jednej lub obu z dwóch pokrewnych cytotoksyn, które w budowie i funkcji są podobne do toksyny Shiga i noszą nazwę toksyn Shiga-podobnych (SLT I lub SLT II). Przyjmuje się, że Shiga-podobne toksyny uszkadzają śluzówkę jelitową, prowadząc w efekcie do ujawnienia się krwotocznego zapalenia okrężnicy.

W korzystnym rozwiązaniu, toksyna lub toksyny bakteryjne produkowane są przez Clostridium difficile. C. difficile wytwarza dwie toksyny, toksynę A i toksynę B. Toksyna A jest enterotoksyną, która stymuluje naciekanie neutrofili i uwalnianie mediatorów zapalenia, co w efekcie prowadzi do sekrecji płynów, zmiany przepuszczalności błony i martwicy krwotocznej. Toksyna B jest cytotoksyną. C. difficile jest związana z wieloma przypadkami biegunki pochodzenia antybiotykowego i większością przypadków zapalenia okrężnicy rzekomobłoniastego, nagłego, potencjalnie śmiertelnego zapalenia okrężnicy. Leczenie infekcji C. difficile typowo wymaga podawania wankomycyny lub metronidazolu. W jednym rozwiązaniu, leczonym stanem jest wywoływane przez C. difficile zapalenie żołądka i jelit, takie jak biegunka pochodzenia antybiotykowego lub zapalenie okrężnicy rzekomobłoniaste. W tym rozwiązaniu, polimer można ewentualnie podawać w połączeniu z jednym lub więcej antybiotykami, które są skuteczny, co najmniej częściowo, przeciw C. difficile, takimi jak wankomycyna i metronidazol.

Stosowany tu termin „leczenie” biegunki wywoływanej przez C. difficile (CDAD) obejmuje: leczenie profilaktyczne pacjentów podatnych na CDAD; leczenie CDAD po wystąpieniu jej objawów; leczenie trwającej CDAD i leczenie nawracającej CDAD w podatnych pacjentów. Stosowany tu termin

PL 197 157 B1 „terapeutycznie skuteczna ilość” oznacza ilość wystarczającą do zapobiegania, zmniejszania lub usuwania objawów choroby.

W korzystnym rozwiązaniu, terapeutyczny/profilaktyczny reżim leczenia CDAD (który zapobiega chorobie, zmniejsza lub usuwa objawy choroby po ich wystąpieniu, lub zapobiega nawrotowi choroby) obejmuje podawanie terapeutycznie skutecznej ilości kompozycji terapeutycznej zawierającej poli(styrenosulfonian), korzystnie rozpuszczalny, nieusieciowany poli(styrenosulfonian), a nawet korzystniej rozpuszczalny, nieusieciowany poli(styrenosulfonian) o masie cząsteczkowej pomiędzy 400000 i 1 miliona, a najkorzystniej o masie cząsteczkowej 600000. Bez zamiaru ograniczania się do jakiegokolwiek mechanizmu można przyjąć, że kompozycje według wynalazku wiążą toksyny, np. toksyny wytwarzane przez C. difficile. Toksyna A jest enterotoksyną, która stymuluje naciekanie neutrofili i uwalnianie mediatorów zapalenia, co w efekcie prowadzi do sekrecji płynów, zmiany przepuszczalności błony i martwicy krwotocznej. Toksyna B jest cytotoksyną. Przyjmuje się, że te toksyny są odpowiedzialne za objawy CDAD i innych AAD.

Niniejszy wynalazek także obejmuje reżim leczenia profilaktycznego obejmujący podawanie terapeutycznej kompozycji zawierającej poli(styrenosulfonian) w formie terapii łączonej z antybiotykiem o szerokim spektrum działania. Stosowany tu termin „terapia łączona” oznacza reżim leczenia, w którym dwa leki podaje się jednocześnie lub kolejno, z przerwą długości minut, godzin lub dni, ale które działają razem, wywołując pożądaną terapeutyczną odpowiedź.

Poniżej zamieszczono przykłady bardziej specyficznie opisujące wynalazek.

P r z y k ł a d y

P r z y k ł a d 1

Synteza kopolimeru kwas akrylowy/styren (2:1)

Przygotowano roztwór kwasu akrylowego (15,0 g, 0,2 mola) i styrenu (10,4 g, 0,1 mola) w THF (200 ml). Po odgazowaniu roztworu z zastosowaniem silnego strumienia azotu, dodano azobisizobutyronitryl (AIBN) (1,47 g, 3% molowych w stosunku do monomeru ogółem). Roztwór odgazowywano przez kolejne trzydzieści minut i mieszaninę reakcyjną ogrzewano następnie w temperaturze 70°C przez 14 godzin. Roztwór ochłodzono i strącono do n-heksanu (800 ml). Heksan zdekantowano znad włóknistego białego produktu, produkt przemyto octanem etylu (300 ml) następnie przemyto kolejną porcją heksanu (200 ml). Polimer osuszono pod zmniejszonym ciśnieniem, uzyskując 21,6 g, 84,6% kruchego białego ciała stałego.

P r z y k ł a d 2

Synteza kopolimeru kwas akrylowy/decyloakrylan (96:4)

Przygotowano roztwór kwasu akrylowego (10,0 g, 133 mmole) i n-decyloakrylanu (1,0 g, 4,71 mmola) w dioksanie (200 ml). Roztwór odgazowano przez przepuszczenie silnego strumienia azotu i do roztworu dodano AIBN (0,6 g, 5% molowych w stosunku do monomeru ogółem). Roztwór odgazowywano przez kolejne trzydzieści minut i mieszaninę reakcyjną ogrzewano następnie w temperaturze 70°C przez 16 godzin. Roztwór ochłodzono i strącono do octanu etylu (600 ml). Octan etylu zdekantowano znad włóknistego białego produktu, produkt przemyto octanem etylu (300 ml) i następnie heksanem (200 ml). Polimer osuszono pod zmniejszonym ciśnieniem, uzyskując 9,0 g, 81% kruchego białego ciała stałego.

P r z y k ł a d 3

Synteza kopolimeru kwas akrylowy/n-butyloakrylan (9:1)

Przygotowano roztwór kwasu akrylowego (10,0 g, 133 mmole) i n-butyloakrylanu (2,0 g, 14,41 mmola) w dioksanie (200 ml). Roztwór odgazowano przez przepuszczenie silnego strumienia azotu i do roztworu dodano AIBN (0,6 g, 5% molowych w stosunku do monomeru ogółem). Roztwór odgazowywano przez kolejne trzydzieści minut i mieszaninę reakcyjną ogrzewano następnie w temperaturze 70°C przez 17 godzin. Roztwór ochłodzono i strącono do octanu etylu (600 ml). Octan etylu zdekantowano znad włóknistego białego produktu, produkt przemyto octanem etylu (300 ml), a następnie heksanem (200 ml). Polimer osuszono pod zmniejszonym ciśnieniem, uzyskując 9,0 g (81%) kruchego białego ciała stałego.

Odpowiedni kopolimer kwasu akrylowego i n-butyloakrylanu (10:3) wytworzono według tej samej procedury.

P r z y k ł a d 4

Synteza terpolimeru kwas akrylowy/n-decyloakrylan/akryloamid (70:7,5:22,5)

Przygotowano roztwór kwasu akrylowego (10,0 g, 133 mmole), n-decyloakrylanu (3,0 g, 14,2 mmola) i akryloamidu (3,0 g, 42,2 mmola) w dioksanie (200 ml). Po odgazowaniu roztworu z zastosowaniem

PL 197 157 B1 silnego strumienia azotu, dodano AIBN (1,3 g). Roztwór odgazowywano przez kolejne trzydzieści minut i mieszaninę reakcyjną ogrzewano następnie w temperaturze 70°C przez 17 godzin. Polimer wytrącał się jako włókniste białe ciało stałe w miarę postępu reakcji. Roztwór ochłodzono i dioksan zdekantowano. Pozostałość przemyto octanem etylu (600 ml) i warstwę octanu etylu odrzucono. Polimer na koniec przemyto heksanami (300 ml) i osuszono pod zmniejszonym ciśnieniem.

P r z y k ł a d 5

Synteza terpolimeru kwas akrylowy/n-butyloakrylan/akryloamid (60:15:25)

Przygotowano roztwór kwasu akrylowego (10,0 g, 133 mmole), n-butyloakrylanu (4,0 g, 31,4 mmola) i akryloamidu (4,0 g, 56,3 mmola) w dioksanie (200 ml). Po odgazowaniu roztworu z zastosowaniem silnego strumienia azotu, dodano AIBN (1,3 g). Uzyskany roztwór odgazowywano przez kolejne trzydzieści minut i następnie ogrzewano w temperaturze 70°C przez 17 godzin. W miarę postępu reakcji, polimer wytrącał się jako białe włókniste ciało stałe. Roztwór ochłodzono i dioksan zdekantowano. Polimer przemyto octanem etylu (600 ml), następnie heksanami (300 ml) i osuszono pod zmniejszonym ciśnieniem.

P r z y k ł a d 6

Synteza kopolimeru kwasu akrylowego i decyloakrylanu (10:2)

Przygotowano roztwór kwasu akrylowego (10,0 g, 133 mmole) i decyloakrylanu (5,64 g, 26,6 mmola) w dioksanie (300 ml). Po odgazowaniu roztworu z zastosowaniem silnego strumienia azotu, dodano AIBN (0,8 g). Uzyskany roztwór odgazowywano przez kolejne trzydzieści minut i mieszaninę reakcyjną ogrzewano w temperaturze 70°C przez 16 godzin. Roztwór ochłodzono i dodano do octanu etylu (600 ml). Octan etylu zdekantowano znad uzyskanego włóknistego białego produktu. Produkt następnie ponownie rozpuszczono w dioksanie (150 ml), strącono octanem etylu (500 ml), przesączono, przemyto zimnymi heksanami (300 ml) i osuszono pod zmniejszonym ciśnieniem.

P r z y k ł a d 7

Wytwarzanie żelu polifosforanu metakrylanu glikolu etylenowego) o 2% usieciowaniu

Żel polifosforanu metakrylanu glikolu etylenowego) wytworzono metodą polimeryzacji fosforanu metakrylanu glikolu etylenowego (29,4 mmola, 6,178 g) z diwinylobenzenem („DVB”) (0,926 mmola, 0,1319 ml) w mieszaninie etanol/woda (50/50), stosując około 1% molowego AIBN jako inicjatora polimeryzacji. Uzyskany sprężynujący żel podzielono na 2 porcje do dwóch 50 ml probówek do wirówek i przemyto 4 razy etanolem, ogółem około 120 ml etanolu. Żel osuszono przez noc w piecu z wymuszonym obiegiem powietrza w temperaturze 70°C. Osuszony żel zmielono, przesiano i przemyto 3 razy wodą w 50 ml probówce do wirowania. Żel osuszono przez noc w piecu z wymuszonym obiegiem powietrza w temperaturze 70°C.

P r z y k ł a d 8

Wytwarzanie sulfonowanych żeli polistyrenowych

Polistyrenowe żele wytworzono metodą polimeryzacji styrenu z diwinylobenzenem w toluenie, stosując około 1% molowego AIBN jako inicjatora polimeryzacji, w następujący sposób:

Żel polistyrenowy (6% DVB)

Styren (282 mmole, 3,23 ml) dodano do 40 ml fiolki zaopatrzonej w septum. Dodano toluen (5 ml) i roztwór odgazowywano przez 15 minut. Przygotowano roztwór AIBN (0,9852 g w 10 ml toluenu) i 0,5 ml dodano do roztworu. Roztwór następnie odgazowywano przez 5 minut i następnie utrzymywano w temperaturze 60°C przez 21 godzin. Uzyskany klarowny bezbarwny żel przemyto 5 razy etanolem w 50 ml probówce do wirowania i osuszono przez noc w piecu z wymuszanym obiegiem powietrza w temperaturze 70°C.

Stosując tę procedurę wytworzono także żele polistyrenowe o następujących stopniach usieciowania: 4% DVB; 2% DVB; 1,5% DVB; 1% DVB; i 0,5% DVB.

Sulfonowanie żelu polistyrenowego

Osuszony żel polistyrenowy przeniesiono do 40 ml fiolki szklanej. Dodano stężony kwas siarkowy (10 ml) i mieszaninę ogrzewano w temperaturze 100°C przez 1 godzinę. Uzyskany brunatny, spęczniony żel pozostawiono do ochłodzenia w temperaturze pokojowej i przemywano bardzo dokładnie metanolem aż do uzyskania wartości pH 4-5. Żel osuszono przez noc w piecu z wymuszanym obiegiem powietrza w temperaturze 70°C. Osuszony żel następnie zmielono w młynku do kawy, przeniesiono do 50 ml probówki do wirowania i przemyto kilka razy wodą.

PL 197 157 B1

P r z y k ł a d 9

Wytwarzanie sulfonowanych żeli poli(2-winylonaftalenowych)

Żele poli(2-winylonaftalenowe) wytworzono metodą polimeryzacji 2-winylonaftalenu z diwinylobenzenem w toluenie, stosując ~ 1% molowego AIBN jako inicjatora polimeryzacji, w następujący sposób.

Żel poli(2-winylonaftalenowy) (2% DVB)

2-winylonaftalen (29,4 mmola, 4,534 g) i diwinylobenzen (0,6 mmola, 85,46 μΙ) dodano do 40 ml fiolki zaopatrzonej w septum. Dodano toluen (10 ml) i roztwór ogrzewano w celu rozpuszczenia monomeru. Roztwór odgazowywano przez 15 minut. Przygotowano roztwór AIBN (0,9852 g w 10 ml toluenu) i 0,5 ml dodano do roztworu do polimeryzacji. Roztwór następnie odgazowywano przez 5 minut i następnie utrzymywano w temperaturze 60°C przez 21 godzin. Uzyskany klarowny brunatny żel przemyto etanolem (ogółem 2 l) metodą filtracji grawitacyjnej i osuszano przez 2 dni w piecu z wymuszanym obiegiem powietrza w temperaturze 70°C.

Sulfonowanie żelu poli(2-winylonaftalenowego)

Osuszony żel poli(2-winylonaftalenowy) przeniesiono do 40 ml fiolki szklanej. Dodano stężony kwas siarkowy (10 ml) i mieszaninę ogrzewano w temperaturze 100°C przez 1 godzinę. Uzyskany brunatny, spęczniony żel pozostawiono do ochłodzenia w temperaturze pokojowej i przemywano bardzo dokładnie metanolem, metodą filtracji grawitacyjnej, aż do uzyskania wartości pH 4-5. Żel przemyto kilka razy wodą i osuszano przez 2 dni w piecu z wymuszanym obiegiem powietrza w temperaturze 70°C.

P r z y k ł a d 10

Wytwarzanie sulfonowanych żeli poli(4-winylobifenylowych)

Żele poli(4-winylobifenylowe) wytworzono metodą polimeryzacji 4-winylobifenylu z diwinylobenzenem w toluenie, stosując ~ 1% molowego AIBN jako inicjatora polimeryzacji, w następujący sposób:

Żel poli(4-winylobifenylowy) (2% DVB)

4-winylobifenyl (29,4 mmola, 5,299 g) i diwinylobenzen (0,6 mmola, 85,46 μ) dodano do 40 ml fiolki zaopatrzonej w septum. Dodano toluen (10 ml) i roztwór ogrzano w celu rozpuszczenia monomeru. Roztwór odgazowywano przez 15 minut. Przygotowano roztwór AIBN (0,9852 g w 10 ml toluenu) i 0,5 ml dodano do roztworu do polimeryzacji. Roztwór następnie odgazowywano przez 5 minut i utrzymywano w temperaturze 60°C przez 21 godzin. Uzyskany klarowny brunatny żel przemyto etanolem (ogółem 2 l) metodą filtracji grawitacyjnej i osuszano przez 2 dni w piecu z wymuszanym obiegiem powietrza w temperaturze 70°C.

Sulfonowanie żelu poli(4-winylobifenylowego) o 2% usieciowaniu

Osuszony żel poli(4-winylobifenylowy) przeniesiono do 40 ml fiolki szklanej. Dodano stężony kwas siarkowy (10 ml) i mieszaninę ogrzewano w temperaturze 100°C przez 1 godzinę. Uzyskany brunatny, spęczniony żel pozostawiono do ochłodzenia w temperaturze pokojowej i przemyto bardzo dokładnie metanolem metodą filtracji grawitacyjnej aż do uzyskania wartości pH 4-5. Żel przemyto kilka razy wodą i następnie osuszano przez 2 dni w piecu z wymuszanym obiegiem powietrza w temperaturze 70°C.

P r z y k ł a d 11

Wytwarzanie poli(styrenosulfonian-ko-styreno-n-N-oktylo-sulfonoamidu)

Poli(styrenosulfonian) sodu (114,9 mmola, 20 g) zawieszono w N,N-dimetyloformamidzie („DMF”, 100 ml, bezwodny). Dodano chlorek tionylu (114,9 mmola, 9,95 ml) i mieszaninę ogrzewano w temperaturze 60°C przez 16 godzin. Mieszaninę wylano na lód i zobojętniono 50% NaOH (wodnym) aż do uzyskania wartości pH około 6,5. Roztwór dializowano poprzez rurkę do dializy SpectraPor 6-8K MWCO w 4 x 3 galonach wody dejonizowanej aż do uzyskania przewodności właściwej dializatu 0,00 mS/cm. Próbkę liofilizowano, uzyskując biały proszek.

Poli(styrenosulfonian) z zawartością 10% molowych n-oktylosulfanamidu

Poli(styrenosulfonian) sodu (114,9 mmola, 20 g) zawieszono w DMF (100 ml, bezwodny). Dodano chlorek tionylu (114,9 mmola, 9,95 ml) i mieszaninę ogrzewano w temperaturze 60°C przez 16 godzin. Dodano n-oktyloaminę (11,486 mmola, 1,8980 ml) i mieszaninę mieszano w temperaturze przez 5,5 godziny. Mieszaninę wylano na lód i zobojętniono 50% NaOH (wodnym) aż do uzyskania wartości pH 6,1. Roztwór dializowano poprzez rurkę do dializy SpectraPor 6-8K MWCO w 4 x 3 galonach wody dejonizowanej aż do uzyskania przewodności właściwej dializatu 0,00 mS/cm. Próbkę liofilizowano, uzyskując biały proszek.

PL 197 157 B1

Poli(styrenosulfonian) z zawartością 20% molowych n-oktylosulfanamidu

Poli(styrenosulfonian, Na) (114,9 mmola, 20 g) zawieszono w DMF (100 ml, bezwodny). Dodano chlorek tionylu (114,9 mmola, 9,95 ml) i mieszaninę ogrzewano w temperaturze 60°C przez 16 godzin. Dodano n-oktyloaminę (22,97 mmola, 3,7967 ml) i mieszaninę mieszano w temperaturze pokojowej przez 5,5 godziny. Mieszaninę wylano na lód i zobojętniono 50% NaOH (wodnym) aż do uzyskania wartości pH 6,7. Roztwór dializowano poprzez rurkę do dializy SpectraPor 6-8K MWCO w 4 x 3 galonach wody dejonizowanej aż do uzyskania przewodności właściwej dializatu 0,00 mS/cm. Próbkę liofilizowano, uzyskując biały proszek.

Poli(styrenosulfonian) z zawartością 30% molowych n-oktylosulfanamidu

Poli(styrenosulfonian, Na) (114,9 mmola, 20 g) zawieszono w DMF (100 ml, bezwodny). Dodano chlorek tionylu (114,9 mmola, 9,95 ml) i mieszaninę ogrzewano w temperaturze 60°C przez 16 godzin. Dodano n-oktyloaminę (34,457 mmola, 5,6950 ml) i mieszaninę mieszano w temperaturze pokojowej przez 5,5 godziny. Mieszaninę wylano na lód i zobojętniono 50% NaOH (wodnym) aż do uzyskania wartości pH 6,5. Roztwór dializowano poprzez rurkę do dializy SpectraPor 6-8K MWCO w 4 x 3 galonach wody dejonizowanej aż do uzyskania przewodności właściwej dializatu 0,00 mS/cm. Próbkę liofilizowano, uzyskując biały proszek.

Poli(styrenosulfonian) z zawartością 40% molowych n-oktylosulfonoamidu

Poli(styrenosulfonian) sodu (114,9 mmola, 20 g) zawieszono w DMF (100 ml, bezwodny). Dodano chlorek tionylu (114,9 mmola, 9,95 ml) i mieszaninę ogrzewano w temperaturze 60°C przez 16 godzin. Dodano n-oktyloaminę (55,131 mmola, 7,5934 ml) i mieszaninę mieszano w temperaturze pokojowej przez 5,5 godziny. Mieszaninę wylano na lód i zobojętniono 50% NaOH (wodnym) aż do uzyskania wartości pH około 6,7. Roztwór dializowano poprzez rurkę do dializy SpectraPor 6-8K MWCO w 4 x 3 galonach wody dejonizowanej aż do uzyskania przewodności właściwej dializatu 0,00 mS/cm. Próbkę liofilizowano, uzyskując biały proszek.

P r z y k ł a d 12

Synteza soli wapniowej poli(styrenosulfonianu)

Do trójszyjnej okrągłodennej kolby o pojemności 500 ml dodano 2 g poli(4-styrenosulfonianu sodu) i 100 ml wody dejonizowanej. Mieszaninę mieszano przez kilka minut aż do uzyskania homogenicznego roztworu. Do tego roztworu polimeru dodano 6,46 ml 0,225 M roztworu CaCh. Mieszaninę reakcyjną mieszano w temperaturze pokojowej przez 15 godzin.

Mieszaninę reakcyjną oczyszczono metodą wirowania membranowego, stosując filtry odcinające cząstki o masie powyżej 3 KDa. Roztwór osuszano w piecu z wymuszanym obiegiem powietrza w temperaturze 70°C przez 24 godziny, uzyskując 1,4 g polimeru w postaci białawego ciała stałego.

P r z y k ł a d 13

Wytwarzanie usieciowanych kopolimerów styrenosulfonianu z hydrofobowymi komonomerami

Przygotowano hydrofobowe żele polistyrenosulfonianowe metodą kopolimeryzacji styrenosulfonianu z akryloamidem, n-butyloakryloamidem, n-decyloakryloamidem, lub styrenu albo z diwinylobenzenem (2%) lub N,N'-metylenobisakryloamidem (8%) jako środkiem sieciującym, w następujący sposób:

Żel polistyrenosulfonianowy (usieciowanie 2%)

Polistyrenosulfonian (29,4 mmola, 5,119 g) i diwinylobenzen (0,6 mmola, 85,5 μΙ) rozpuszczono w 10 ml etanolu i 10 ml wody w 40 ml fiolce zaopatrzonej w septum. Roztwór odgazowano, barbotując azot i dodano 1% molowy AIBN w postaci roztworu. Roztwór do polimeryzacji następnie odgazowano i umieszczono na płytce grzewczej w temperaturze 60°C na 18 godzin. Uzyskano klarowny, bezbarwny żel.

Żel polistyrenosulfonian-ko-akryloamid (75% molowych: 23% molowych: usieciowanie 2%)

Polistyrenosulfonian (22,5 mmola, 3,918 g), akryloamid (6,90 mmola, 0,490 g) i diwinylobenzen (0,6 mmola, 85,5 μ) rozpuszczono w 10 ml etanolu i 10 ml wody w 40 ml fiolce zaopatrzonej w septum. Roztwór odgazowano, barbotując azot i dodano 1% molowy AIBN w formie roztworu. Roztwór do polimeryzacji następnie odgazowano i umieszczono na płytce grzewczej w temperaturze 60°C na 18 godzin. Uzyskano klarowny, bezbarwny żel.

Żel polistyrenosulfonian-ko-n-butyloakryloamid (75% molowych: 23% molowych: usieciowanie 2%)

Polistyrenosulfonian (22,5 mmola, 3,918 g), n-butyloakryloamid (6,90 mmola, 0,878 g) i diwinylobenzen (0,6 mmola, 85,5 μ) rozpuszczono w 15 ml etanolu i 5 ml wody w 40 ml fiolce zaopatrzonej w septum. Roztwór odgazowano, barbotując azot i dodano 1% molowy AIBN w formie roztworu. Roztwór do polimeryzacji następnie odgazowano i umieszczono na płytce grzewczej w temperaturze 60°C na 18 godzin. Uzyskano klarowny, bezbarwny żel.

PL 197 157 B1

Żel polistyrenosulfonian/akryloamid/n-butyloakryloamid (75% molowych: 11,5% molowych: 11,5% molowych: usieciowanie 2%)

Polistyrenosulfonian (22,5 mmola, 3,918 g), akryloamid (3,45 mmola, 0,245 g), n-butyloakryloamid (3,45 mmola, 0,439 g) i diwinylobenzen (0,6 mmola, 85,5 μΙ) rozpuszczono w 15 ml etanolu i 5 ml wodą w 40 ml fiolce zaopatrzonej w septum. Roztwór odgazowano, barbotując azot i dodano 1% molowy AIBN w formie roztworu. Roztwór do polimeryzacji następnie odgazowano i umieszczono na płytce grzewczej w temperaturze 60°C na 18 godzin. Uzyskano klarowny, jasnożółty żel.

Żel polistyrenosulfonian-ko-n-decyloakryloamid (75% molowych: 23% molowych: usieciowanie 2%)

Polistyrenosulfonian (22,5 mmola, 3,918 g), n-decyloakryloamid (6,90 mmola, 1,458 g) i diwinylobenzen (0,6 mmola, 85,5 μ) rozpuszczono w 15 ml etanolu i 5 ml wody w 40 ml fiolce zaopatrzonej w septum. Roztwór odgazowano, barbotując azot i dodano 1% molowy AIBN w formie roztworu. Roztwór do polimeryzacji następnie odgazowano i umieszczono na płytce grzewczej w temperaturze 60°C na 18 godzin. Uzyskano kremowo-żółty żel.

Żel polistyrenosulfonian/akryloamid/n-decyloakryloamid (75% molowych: 11,5% molowych: 11,5% molowych: usieciowanie 2%)

Polistyrenosulfonian (22,5 mmola, 3,918 g), akryloamid (3,45 mmola, 0,245 g), n-decyloakryloamid (3,45 mmola, 0,729 g) i diwinylobenzen (0,6 mmola, 85,5 μ) rozpuszczono w 15 ml etanolu i 5 ml wody w 40 ml fiolce zaopatrzonej w septum. Roztwór odgazowano, barbotując azot i dodano 1% molowy AIBN w formie roztworu. Roztwór do polimeryzacji następnie odgazowano i umieszczono na płytce grzewczej w temperaturze 60°C na 18 godzin. Uzyskano kremowo-żółty żel.

Żel polistyrenosulfonian-ko-styren (75% molowych: 23% molowych: usieciowanie 2%)

Polistyrenosulfonian (22,5 mmola, 3,918 g), styren (6,90 mmola, 0,7906 ml) i diwinylobenzen (0,6 mmola, 85,5 μ) rozpuszczono w 10 ml etanolu i 10 ml wodą w 40 ml fiolce zaopatrzonej w septum. Roztwór odgazowano, barbotując azot i dodano 1 % molowy AIBN w formie roztworu. Roztwór do polimeryzacji następnie odgazowano i umieszczono na płytce grzewczej w temperaturze 60°C na 18 godzin. Uzyskano klarowny, bezbarwny żel.

Żel polistyrenosulfonian/akryloamid/styren (75% molowych: 11,5% molowych: 11,5% molowych: usieciowanie 2%)

Polistyrenosulfonian (22,5 mmola, 3,918 g), akryloamid (3,45 mmola, 0,245 g), styren (3,45 mmola, 0,3953 ml) i diwinylobenzen (0,6 mmola, 85,5 μ) rozpuszczono w 10 ml etanolu i 10 ml wodą w 40 ml fiolce zaopatrzonej w septum. Roztwór odgazowano, barbotując azot i dodano 1% molowy AIBN w formie roztworu. Roztwór do polimeryzacji następnie odgazowano i umieszczono na płytce grzewczej w temperaturze 60°C na 18 godzin. Uzyskano klarowny, bezbarwny żel.

Żel polistyrenosulfonian-ko-akryloamid (50% molowych: 48% molowych: usieciowanie 2%)

Polistyrenosulfonian (15,0 mmola, 2,612 g), akryloamid (14,4 mmola, 1,024 g) i diwinylobenzen (0,6 mmola, 85,5 μ) rozpuszczono w 5 ml etanolu i 15 ml wodą w 40 ml fiolce zaopatrzonej w septum. Roztwór odgazowano, barbotując azot i dodano 1% molowy AIBN w formie roztworu. Roztwór do polimeryzacji następnie odgazowano i umieszczono na płytce grzewczej w temperaturze 60°C na 18 godzin. Uzyskano klarowny, bezbarwny żel.

Żel polistyrenosulfonian/akryloamid/n-butyloakryloamid (50% molowych: 24% molowych: 24% molowych: usieciowanie 2%)

Polistyrenosulfonian (15,0 mmola, 2,612 g), akryloamid (7,2 mmola, 0,512 g), n-butyloakryloamid (7,2 mmola, 0,916 g) i diwinylobenzen (0,6 mmola, 85,5 μ) rozpuszczono w 5 ml etanolu i 15 ml wody w 40 ml fiolce zaopatrzonej w septum. Roztwór odgazowano, barbotując azot i dodano 1% molowy AIBN w formie roztworu. Roztwór do polimeryzacji następnie odgazowano i umieszczono na płytce grzewczej w temperaturze 60°C na 18 godzin. Uzyskano klarowny, bezbarwny żel.

Żel polistyrenosulfonian/akryloamid/styren (50% molowych: 24% molowych: 24% molowych: usieciowanie 2%)

Polistyrenosulfonian (15,0 mmola, 2,612 g), akryloamid (7,2 mmola, 0,512 g), styren (7,2 mmola, 0,8250 ml) i diwinylobenzen (0,6 mmola, 85,5 μ) rozpuszczono w 10 ml etanolu i 10 ml wody w 40 ml fiolce zaopatrzonej w septum. Roztwór odgazowano, barbotując azot i dodano 1% molowy AIBN w formie roztworu. Roztwór do polimeryzacji następnie odgazowano i umieszczono na płytce grzewczej w temperaturze 60°C na 18 godzin. Uzyskano klarowny, bezbarwny żel.

Żel polistyrenosulfonian-ko-akryloamid (25% molowych: 73% molowych: usieciowanie 2%)

Polistyrenosulfonian (7,5 mmola, 1,306 g), akryloamid (21,9 mmola, 1,557 g) i diwinylobenzen (0,6 mmola, 85,5 μ) rozpuszczono w 5 ml etanolu i 15 ml wody w 40 ml fiolce zaopatrzonej w septum.

PL 197 157 B1

Roztwór odgazowano, barbotując azot i dodano 1% molowy AIBN w formie roztworu. Roztwór do polimeryzacji następnie odgazowano i umieszczono na płytce grzewczej w temperaturze 60°C na 18 godzin. Uzyskano klarowny, bezbarwny żel.

Wszystkie próbki oczyszczono, dzieląc żel na 2 porcji w dwóch 50 ml probówkach do wirowania. Żele przemyto co najmniej trzykrotnie etanolem lub przemywano aż do uzyskania klarownej i bezbarwnej sklarowanej cieczy. Ogółem zastosowano objętość etanolu mieściła się w przybliżeniu pomiędzy 75 ml i 100 ml zależnie od stopnia spęcznienia żelu. Żele osuszano w piecu z wymuszonym obiegiem powietrza w temperaturze 60°C przez 2 dni.

Żele zmielono w młynku do kawy i przesiano przez sita 140, 230 mesh. 0,5-1 g próbkę żelu o wymiarach cząstek 140-230 przemyto 3 razy wodą w 50 ml probówkach do wirowania. Niektóre próbki były silnie higroskopijne i należało je rozdzielać wielokrotnie do wielu probówek. Na ogół, substancję w każdej probówce przemyto ogółem 20-80 ml wody. Próbki przemyto następnie 1x MeOH, odwirowano, zdekantowano i osuszano przez dwa dni w temperaturze 70°C. Żel przemyto ogółem 20-80 ml wody.

P r z y k ł a d 14

Wytwarzanie poli(4-winylobifenylosulfonianu)

Polimeryzacja 4-winylobifenylu

4-winylobifenyl (166,4 mmola, 30 g) dodano do trójszyjnej, okrągłodennej kolby o pojemności 500 ml zaopatrzonej w chłodnicę zwrotną, termoparę J-Kem i septum. Dodano toluen (60 ml) i roztwór odgazowywano przez 1 godzinę. Dodano AIBN (1% molowy, 0,294 mmola, 0,2733 g) i roztwór odgazowywano przez kolejne 15 minut. Mieszaninę polimeryzacyjną ogrzewano w temperaturze 60°C przez 21 godzin. Uzyskany klarowny, brunatny roztwór wylano do 2 l metanolu i mieszano przez kilka godzin. Drobny brunatny proszek odsączono i przemyto 3 x 500 ml metanolu i osuszano przez noc w piecu z wymuszonym obiegiem powietrza w temperaturze 70°C. Otrzymano drobny brunatny proszek (28,02 g, wydajność 93,40%).

Sulfonowanie poli(4-winylobifenylu)

Poli(4-winylobifenyl) zmieszano ze stężonym kwasem siarkowym (100 ml) i ogrzewano w temperaturze 100°C przez 8 godzin. Na końcu z mieszaniny powstał klarowny brunatny lepki roztwór. Roztwór polimeru wylano na lód i zobojętniono do wartości pH 6,2, stosując 50% wodny roztwór NaOH. Roztwór dializowano poprzez membranę do dializy odcinającej cząsteczki o masie powyżej 3,5 KDa w 4 x 5 l wody dejonizowanej. Przewodność właściwa dializatu wynosiła < 0,1 mS/cm. Wodę usunięto poprzez oddestylowanie na wyparce obrotowej, uzyskując klarowne brunatne płatkowate ciało stałe.

P r z y k ł a d 15

Wytwarzanie poli(2-winylonaftalenosulfonianu)

Polimeryzacja 2-winylonaftalenu

2-winylonaftalen (194,5 mmola, 30 g) dodano do trójszyjnej, okrągłodennej kolby o pojemności 500 ml zaopatrzonej w chłodnicę zwrotną, termoparę J-Kem i septum. Dodano toluen (60 ml) i roztwór odgazowywano przez 1 godzinę. Dodano AIBN (1% molowy, 0,294 mmola, 0,3195 g) i roztwór odgazowywano przez kolejne 15 minut. Mieszaninę polimeryzacyjną ogrzewano w temperaturze 60°C przez 21 godzin. Uzyskany klarowny brunatny roztwór wylano do 2 l metanolu i mieszano przez kilka godzin. Drobny brunatny proszek odsączono i przemyto 3 x 500 ml metanolu i osuszano przez noc w piecu z wymuszonym obiegiem powietrza w temperaturze 70°C. Otrzymano drobny brunatny proszek (28,45 g, wydajność 94,83%).

Sulfonowanie poli(2-winylonaftalenu)

Poli(2-winylonaftalen) zmieszano ze stężonym kwasem siarkowym (100 ml) i ogrzewano w temperaturze 100°C przez 8 godzin. Z mieszaniny powstał na końcu klarowny brunatny lepki roztwór. Roztwór polimeru wylano na lód i zobojętniono do wartości pH 6,4, stosując 50% wodny roztwór NaOH. Roztwór dializowano poprzez membranę do dializy odcinającej cząsteczki o masie powyżej 3,5 KDa w 4 x 5 l wody dejonizowanej. Przewodność właściwa dializatu wynosiła < 0,1 mS/cm. Wodę usunięto przez oddestylowanie na wyparce obrotowej, uzyskując klarowne brunatne płatkowate ciało stałe.

P r z y k ł a d 16

Poli(4-styrenosulfonian sodu-ko-(-)-mentyl-4-styrenosulfonian), 5% (-)-mentolu

Do mieszaniny poli(4-styrenosulfonianu sodu) (30,0 g; 0,145 mola sulfonianu) w 300 ml bezwodnego DMF, mieszanej w temperaturze pokojowej, dodano chlorek tionylu (17,3 g; 0,145 mola). Zrobiono to powoli, uważając aby temperatura nie wzrosła powyżej 50°C. Mieszanie kontynuowano przez noc, a następnie jedną trzecią mieszaniny reakcyjnej potraktowano pirydyną (0,764 g; 00966 mola). Po wymieszaniu w temperaturze pokojowej przez 2,5 godziny, dodano (-)-mentol (0,375 g;

PL 197 157 B1

0,00240 mola) i uzyskaną mieszaninę reakcyjną mieszano w temperaturze pokojowej przez noc, a następnie w temperaturze 50°C przez 3 godziny. Mieszaninę następnie powoli wylano do jednego litra wody zawierającej wodorowęglan sodu (5 g). Po zakończeniu dodano więcej wodorowęglanu sodu, aż do ustania barbotowania i zobojętnienia mieszaniny. Wyczerpująca dializa, a następnie suszenie strumieniem powietrza dały białe ciało stałe.

P r z y k ł a d 17

Synteza poli(4-styrenosulfonian sodu-ko-litocholil-4-styrenosulfonian), 5% kwasu litocholowego

Do mieszaniny poli(4-styrenosulfonianu sodu) (30,0 g; 0,145 mola sulfonianu) w 300 ml bezwodnego DMF, mieszanej w temperaturze pokojowej, dodano chlorek tionylu (17,3 g; 0,145 mola). Zrobiono to powoli, uważając aby temperatura nie przekroczyła 50°C. Mieszanie kontynuowano przez noc, a następnie jedną trzecią mieszaniny reakcyjnej potraktowano pirydyną (0,764 g; 00966 mola). Po wymieszaniu w temperaturze pokojowej przez 2,5 godziny, dodano kwas litocholowy (0,904 g; 0,00240 mola) i uzyskaną mieszaninę reakcyjną mieszano w temperaturze pokojowej przez noc, a następnie w temperaturze 50°C przez 3 godziny. Mieszaninę następnie wylano powoli do jednego litra wody zawierającej wodorowęglan sodu (5 g). Po zakończeniu dodano więcej wodorowęglanu sodu, aż do ustania barbotowania i zobojętnienia mieszaniny. Wyczerpująca dializa, a następnie suszenie strumieniem powietrza dały białe ciało stałe.

Do oceny efektywności następujących polimerów zastosowano także test in vivo na chomiku, jak to opisano poniżej i przedstawiono w tabeli 1.

P r z y k ł a d 18

Poli(3-styrenosulfonian sodu) z 40% metronidazolu

Poli(4-styrenosulfonian sodu) (160-246-001,25 g) rozpuszczono w wodzie dejonizowanej (500 ml) w 3 litrowym plastikowym wiaderku, stosując mieszadło magnetyczne. W oddzielnej zlewce o odpowiedniej wielkości rozpuszczono metronidazol (8,32 g) w wodzie dejonizowanej (600 ml) i 1M HCl (0,75 równoważnika). Ten roztwór metronidazolu powoli wlano do roztworu poli(4-styrenosulfonianu sodu). Uzyskany roztwór mieszano w temperaturze pokojowej przez w przybliżeniu 17 godzin i umieszczono w woreczkach do dializy (6K-8K MWCO), którą prowadzono aż do uzyskania przewodności właściwej <0,05. Roztwór polimeru osuszono w piecu z wymuszanym obiegiem powietrza w temperaturze 70°C. Otrzymano w przybliżeniu 22 g polimeru. Analiza metodą HPLC wykazała 13,8% obciążenie metronidazolem.

P r z y k ł a d 19

Sulfonowanie poli(4-metoksystyrenu)

Poli(4-metoksystyren) (1 g) umieszczono w fiolce o pojemności 30 ml. Do fiolki dodano stężony kwas siarkowy (5 ml). Mieszając, prowadzono ogrzewanie w temperaturze 100°C przez 8 godzin. Po 8 godzinach polimer rozpuścił się (klarowny, ciemny roztwór). Dodano wodę dejonizowaną (50 ml), próbkę zobojętniono przez dodanie kroplami NaOH (roztwór 50%). Umieszczono ją w workach do dializy (6K-8K MWCO), którą prowadzono aż do uzyskania przewodności właściwej <0,1. Roztwór polimeru przesączono i następnie osuszono na wyparce próżniowej.

P r z y k ł a d 20

Sulfonowanie poli(difenoksyfosfazenu)

Poli(difenoksyfosfazen) (1 g) umieszczono w fiolce o pojemności 30 ml. Do fiolki dodano stężony kwas siarkowy (5 ml). Mieszając, prowadzono ogrzewanie w temperaturze 100°C przez 8 godzin. Po 8 godzinach polimer rozpuścił się (klarowny, żółty roztwór). Dodano wodę dejonizowaną (50 ml), próbkę zobojętniono przez dodanie kroplami NaOH (roztwór 50%). Umieszczono ją w workach do dializy (6K-8K MWCO), którą prowadzono aż do uzyskania przewodności właściwej <0,1. Roztwór polimeru przesączono i następnie osuszono na wyparce próżniowej.

P r z y k ł a d 21

Sulfonowanie kopolimeru blokowego tlenek etylenu-styren-tlenek etylenu

Kopolimer blokowy tlenek etylenu-styren-tlenek etylenu (900 mg) umieszczono w fiolce o pojemności 30 ml. Do fiolki dodano stężony kwas siarkowy (5 ml). Mieszając, prowadzono ogrzewanie w temperaturze 100°C przez 8 godzin. Po 8 godzinach, polimer nie rozpuścił się. Do fiolki dodano więcej stężonego kwasu siarkowego (5 ml). Następnie prowadzono ogrzewanie w temperaturze 110°C, mieszając, przez dalsze 8 godzin. Powtórzono to jeszcze dwa razy. Ogółem dodano 20 ml stężonego kwasu siarkowego (5 ml, 100°C, 8 godzin; 15 ml, 110°C, 24 godziny). Dodano wodę dejonizowaną (50 ml). Próbkę zobojętniono przez dodanie kroplami NaOH (roztwór 50%). Umieszczono ją w workach do

PL 197 157 B1 dializy (6K-8K MWCO), którą prowadzono aż do uzyskania przewodności właściwej <0,1. Polimer odsączono (pozostało dużo nierozpuszczonej substancji) i następnie osuszono na wyparce próżniowej.

P r z y k ł a d 22

Jednoczesne podawanie poli(styrenosulfonianu) i poli(diallilometyloaminy)

Rozpuszczalny poli(styrenosulfonian) i usieciowana C8-alkilowana polidiallilometyloamina (PDMA) są zdolne do zmniejszenia śmiertelności wywołanej infekcją C. difficile w chomiczym modelu zapalenia okrężnicy wywołanym przez C. difficile. Polimery te wykazują różne właściwości wiązania toksyny in vitro. Poli(styrenosulfonian) łączy się z toksyną A C. difficile i chroni komórki w hodowli przed toczeniem się komórek, któremu pośredniczy toksyna A. Usieciowane C8-alkilowana PDMA wiąże toksyny A i B in vitro i może chronić komórki w hodowli przed toczeniem się komórek, któremu pośredniczy toksyna. Polimer ten około pięć razy silniej wiąże toksynę B niż toksynę A in vitro. W celu uzyskania optymalnego wiązania toksyn A i B, polimery te badano w kombinacji na chomiczym modelu C. difficile zapalenia okrężnicy. Traktowanie polimerem rozpoczęto 24 godziny przed infekcją C. difficile. Chomikom podawano 3 razy dziennie dawki polimeru o godzinie 8, 12 i 16 każdego dnia. Chomiki traktowano ogółem przez 7 dni solanką (kontrola), samym poli(styrenosulfonianem), samą usieciowana C8-alkilowaną PDMA lub kombinacją dwóch polimerów podawanych w oddzielnych dawkach (2 dawki poli(styrenosulfonianu), 1 dawka C8-PDMA). Zwierzęta obserwowano ogółem przez 7 dni. Żadne spośród zwierząt potraktowanych solanką nie przeżyło eksperymentu. Zwierzęta traktowane poli(styrenosulfonianem) wykazywały 80% przeżywalność w 7 dniu, przy czym osobniki przeżywające wykazywały łagodne lub umiarkowane objawy choroby. Zwierzęta potraktowane C8-alkilowaną PDMA wykazywały 50% przeżywalność w 7 dniu, przy czym osobniki przeżywające wykazywały umiarkowane objawy chorobowe lub ich brak. Kombinacja poli(styrenosulfonianu) i C8-alkilowanej PDMA dawała 90% przeżywalność w 7 dniu, przy czym 80% zwierząt nie wykazywało objawów choroby. Dlatego też, kombinacja rozpuszczalnego poli(styrenosulfonianu) i C8-alkilowanej PDMA wydaje się być skutecznym sposobem leczenia zapalenia okrężnicy wywołanego in vivo przez C. difficile.

P r z y k ł a d 23

Testy wiązania toksyny

ELISA

Test wiązania enzymu z immunosorbentem (ELISA) jest dostępny w handlu do diagnozowania poziomów toksyn C. difficile w próbkach kału. W teście tym stosuje się płytki do mikromiareczkowania pokryte oczyszczonymi monoklonalnymi przeciwciałami przeciwko toksynom A i B C. difficile, służącymi do wiązania toksyn w roztworze. Związane toksyny następnie wykrywa się, wykorzystując powinowactwo oczyszczonej poliklonalnej surowicy odpornościowej, którą związano z enzymem, peroksydazą chrzanową („HRP”). Niezwiązane przeciwciała odmywa się i następnie związaną z przeciwciałem toksynę wykrywa się razem z zabarwionym substratem dla HRP. Test ten jest czuły na nanogramowe ilości toksyn A i B. Test ELISA użyto w celu określenia poziomu wolnej toksyny po inkubacji oczyszczonej toksyny A lub B z rozmaitymi polimerami w obecności treści jelitowej chomika, którą zastosowano w celu uzyskania właściwych warunków fizjologicznych, odpowiadających wiązaniu toksyny in vivo.

Do wykonania testu ELISA, polimer (10 mg) odważono do każdej z czterech 1,5 ml probówek Eppendorfa. Następnie do każdej probówki dodano 500 pi treści okrężnicy, a następnie probówki wytrząsano na urządzeniu Vortex i umieszczono w nutatorze na 1 godzinę. 500 pi roztworu toksyny A iub toksyny B o stężeniu 200 ng/mi iub 2000 ng/mi w buforze fosforanowym dodano do każdej probówki w ceiu uzyskania końcowego stężenia toksyny 1000 ng/mi iub 100 ng/mi. Probówki następnie ponownie wytrząsano na urządzeniu Vortex i umieszczono w nutatorze na koiejną godzinę. Następnie probówki odwirowano.

100 pi rozcieńczonego supernatantu z każdej probówki dodano do każdej studzienki płytki, unikając pobierania substancji stałej. Do każdej studzienki dodano 100 pi koniugatu 1. Studzienki pokryto samoprzyiepną błoną uszczeiniającą i inkubowano w temperaturze 37°C przez 1 godzinę. Studzienki opróżniano przez zasysanie ich zawartości do bezpiecznego bioiogicznie zbiornika (zbiornik zawierający weskodynę iub 10% środek bieiący w wodzie). Płytkę przemyto z zastosowaniem środka do przemywania płytek, wypełniając studzienki 300 pi buforu do przemywania. Po końcowym przemywaniu płytkę odwrócono i wytrząśnięto na papierowe ręczniki w ceiu usunięcia pozostałego buforu do przemywania. Do każdej studzienki dodano 100 pi rozcieńczonego koniugatu 2. Płytkę przykryto i inkubowano 20 minut w temperaturze pokojowej. Studzienki przemyto pięć razy z zastosowaniem środka do przemywania płytek, jak powyżej, i następnie wytrząśnięto w ceiu usunięcia pozostałego buforu. 100 pi mieszaniny substratu dodano do każdej studzienki, następnie płytkę szczeinie zamknięto

PL 197 157 B1 i inkubowano 15 minut w temperaturze pokojowej. Do każdej studzienki dodano 150 pi roztworu przerywającego reakcję i płytkę łagodnie mieszano, przesuwając ją koliście po stole. Absorbancję przy 450 nm odczytano bezpośrednio.

Test hodowii komórkowej

Toksyny C. difficiie wywołują toczenie się komórek w hodowii. Tę właściwość można stosować do kiasyfikowania hamowania aktywności toksyny przez poiimeryczne związki. Wrażiiwość na toksyny A i B jest różna w różnych iiniach komórkowych. W badanym przypadku użyto komórki Vero (iinia komórkowa ATCC). Komórki te są wrażiiwe na 600 pg toksyny A i mniej niż 2 pg toksyny B. Test prowadzono metodą posiewu komórek Vero na 12-studzienkowe płyfki(transweii) iub płytki 96-studzienkowe do mikromiareczkowania. Komórki siano 24 godziny przed testem i podczas dodawania toksyny stanowiły pojedyncze ziewające się warstwy. Poiimery (5 mg/mi) inkubowano w ośrodku do hodowii tkankowej (minimainy ośrodek zasadniczy (MEM) z 10% płodową surowicą bydięcą) z toksyną A iub toksyną B przez 1 godzinę w temperaturze pokojowej z kołysaniem. Po inkubacji, próbki traktowano w różny sposób zaieżnie od tego, czy były one nierozpuszczainymi żeiami czy rozpuszczainymi poiimerami. Nierozpuszczaine żeie dodano do płytek transweii (0,5 mi/studzienkę), ponieważ bezpośrednie dodanie żeii do pojedynczej warstwy zasłoniłoby komórki, uniemożiiwiając wykrywanie toczenia się komórek. Rozpuszczaine poiimery dodano bezpośrednio do pojedynczych warstw komórek w 96studzienkowych płytkach do mikromiareczkowania (0,1 mi/studzienkę). Komórki inkubowano w temperaturze 37°C przez 18 godzin i obserwowano toczenie się komórek. Za punkt końcowy testu przyjęto najniższe stężenie poiimeru, które chroni 50% i 100% pojedynczej warstwy przed toczeniem się komórek w czasie 18 godzinnej inkubacji. Kontroie zawierały aktywny poiimer inkubowany z toksynami A i B, same toksyny A i B i każdy z pojedynczych poiimerów bez toksyny.

Test iigaturowy na modeiu szczurzym

Przedmiotem tego testu było zmierzenie zdoiności związków poiimerycznych do zapobiegania gromadzenia się płynów wywoływanego przy pomocy toksyny A i przepuszczainości w zaciśniętej części jeiita cienkiego szczura. Szczury znieczuiono i 5 cm odcinek jeiita cienkiego szczura zaciśnięto szwem jedwabnym. Polimer (1-5 mg) i 5 pg oczyszczonej toksyny A wstrzyknięto w ten odcinek. Szczur otrzymał także dożylny zastrzyk 10 pCi ³H mannitoiu jako znacznika przepuszczalności jeiitowej. Toksyna A zwiększa przepuszczalność naczyniową w jelicie, umożliwiając mannitolowi przejście do pętli. Cztery godziny po zastrzyku toksyny A i polimeru, usunięto zaciśnięty fragment jelita, zważono go i zmierzono całkowite nagromadzenie płynów. Nagromadzenie ³H mannitolu zmierzono przy pomocy cieczowego licznika scyntylacyjnego. Polimeryczne związki, które wiążą toksynę A będą blokować gromadzenie się płynów w jelicie i przepuszczalność względem ³H mannitolu. Za punkt końcowy testu przyjęto takie stężenie polimeru, które całkowicie hamuje gromadzenie się płynów, w którym pośredniczy toksyna A i przepuszczalności. Modyfikacja tego testu obejmuje podawanie polimeru doustnie. Szczury otrzymały polimer doustnie w ilości 250 mg/kg w roztworze, 90 minut przed założeniem zacisku. Toksynę wstrzyknięto do utworzonej pętli, tak jak to opisano powyżej.

Wyniki

Wyniki testu ELISA, hodowli komórkowej, pętli na jelicie szczura i na chomikach przedstawiono w tabeli 1 dla różnych polimerów. Zawarto również odpowiednie dane dla cholestyraminy, kationowego polimeru, który stosuje się klinicznie w celu zobojętnienia toksyny C. difficile.

T a b e l a 1. Wyniki testów biologicznych

Polimer	Wiązanie toksyny (in vitro) stężenie toksyny zneutralizowane roztworem 5 mg/ml polimeru	Pętla na jelicie szczura dawka hamująca 5 μ toksyny A (bezpośrednio) (sonda)	% przeżywaIności chomików w 5 dniu
Poli(styrenosulfonian) sodu	A=10 ng/ml B=0,004-0,008 ng/ml	2-5 mg	250 mg/kg	90%
Poli(styrenosulfonian), 15% C^a++	A=10 ng/ml B=ND	<0,5 mg	ND	80%
Poli(styrenosulfonian) 5% mentolu	A=10 ng/ml B=0,004 ng/ml	2,5 mg	ND	90%
Cholestyramina	A=<0,015 ng/ml B=<0,015 ng/ml	>20 mg	ND	10%

PL 197 157 B1

Dane przedstawione w modelu chomiczym wskazują procent przeżywalności w 5 dniu po zainfekowaniu C. difficile.

Wyniki przedstawione w tabeli 1 wskazują, że każdy z badanych polistyrenosulfonianowych polimerów jest bardziej skuteczny, w każdym z przeprowadzonych testów, niż cholestyramina.

Testy in vivo

Protokół podstawowy

Chomiki są wysoce wrażliwe na infekcję C. difficile i wywiązuje się u nich śmiertelne zapalenie okrężnicy, po rozpoczęciu leczenia choroby antybiotykami. Związki oszacowano pod względem ich zdolności do hamowania aktywności toksyny C. difficile, w chomiczym modelu zapalenia okrężnicy wywoływanego przez C. difficile. Samce chomików (80-100 g) zakupiono od Biobreeders Inc. (Falmouth MA). Wszystkie zwierzęta trzymano w grupach po pięć osobników w klatkach izolowanych na wyjałowionym podłożu (Beta Chips) i wolnym dostępem do wyjałowionej w autoklawie karmy dla zwierząt i tak samo wyjałowionej, filtrowanej wody. Zwierzęta pozostawiono do adaptacji przez około 1 tydzień przed rozpoczęciem badania. Do infekowania zwierząt użyto szczep C. difficile wydzielony początkowo z ludzkiego C. difficile wywołującego zapalenie okrężnicy. Szczep (HUC2-4) wytwarza umiarkowany do wysokiego poziom toksyny in vitro i in vivo. Zawiesinę 10⁶-10⁷ komórek bakteryjnych/ml uzyskano z całonocnej hodowli bulionowej i 0,1 ml podano doustnie sondą 1 dnia. Dwadzieścia cztery godziny później każdemu zwierzęciu wstrzyknięto podskórnie Cleocin Phosphate IV® w dawce 10 mg/kg. Polimery podawano grupom składającym się z 10 osobników przy pomocy sondy trzy razy dziennie (t.i.d). Dawka polimerów wynosiła 25-100 mg/dzień, podawano je w trzech podzielonych dawkach, po 0,75 ml każda. Początek i czas trwania dawkowania były różne w zależności od reżimu, co opisano poniżej. Zwierzęta obserwowano codziennie w celu określenia stopnia zachorowalności lub śmiertelności. Dodatkowe parametry obejmowały ogólny wygląd, czas upływający do wystąpienia objawów klinicznych i obecność lub brak biegunki („wilgotny ogon”). Zwierzęta określone jako in extremis i zwierzęta przeżywające pod koniec badania bezboleśnie usypiano przez podanie 100% CO2. W niektórych badaniach pobrano treści jelita i zamrożono je dla późniejszej analizy toksyn.

Podawanie klindamycyny (dzień 0) zgodnie z przewidywaniami wywołało chorobę u chomików zainfekowanych C. difficile (dzień 1) poprzez wyeliminowanie prawidłowej flory jelitowej i umożliwienie namnożenia się C. difficile. C. difficile prowadzi do śmiertelnego zapalenia okrężnicy u 90-100% zainfekowanych chomików w ciągu 2-4 dni. Za pierwszorzędowy punkt końcowy testu uznano zabezpieczenie chomików przed śmiercią. Jest to bardzo trudny i skomplikowany model, a CDAD u chomików jest w zasadzie bardziej agresywną chorobą, zarówno w stanie zaawansowania jak i przebiegu, w porównaniu z odmianą ludzką. Kompozycje farmaceutyczne według wynalazku oszacowano, stosując chomiczy model CDAD i dwa różne sposoby leczenia. W modelu profilaktycznym, badania zaprojektowano w celu określenia możliwości leczenia profilaktycznego przy zastosowaniu substancji wiążących toksyny, tak do zapobiegania CDAD pomimo rozwoju zatruwającej organizm infekcji C. difficile. W modelu terapeutycznym kompozycje podaje się po wystąpieniu objawów CDAD.

Model profilaktyczny

W tym modelu cztery różne dawki kompozycji farmaceutycznej poli(styrenosulfonianu) (lub solanki jako kontroli) (25, 50, 75 lub 100 mg/dzień podawanych doustnie w trzech dawkach po 0,750 ml) podawano samcom chomików Syrian golden (dziesięć zwierząt na grupę testową i dziesięć zwierząt na grupę testową) doustnie od 2 dnia do 5 dnia, przez 7 dni. Chomiki zainfekowano C. difficile (szczep Onderdonk (G69)) 1 dnia i potraktowano klindamycyną 0 dnia. U zwierząt, które otrzymały placebo kontrolę, u 100% osobników rozwinęła się choroba, która doprowadziła do śmierci w 3 dniu. W przeciwieństwie, profilaktyka przy pomocy kompozycji prowadziła do przeżywalności zwierząt rzędu 70% i 90% przy dawce odpowiednio 50 mg/dzień i 100 mg/dzień. Chociaż wszystkie zwierzęta przeszły infekcję produkującą toksynę C. difficile, kompozycja zawierająca poli(styrenosulfonian) skutecznie hamowała toksyny i minimalizowała zapalenie okrężnicy w okresie występowania zmienionej flory bakteryjnej okrężnicy. Po powrocie flory do normy, C. difficile staje się niezdolny do współzawodniczenia i jego ilość spada do niepatologicznego poziomu. W ten sposób otrzymuje się substancję wiążącą toksynę podczas początkowych stadiów narażenia na działania toksyny i zapobiega wystąpieniu objawów zapalenia okrężnicy.

Model terapeutyczny

Terapię polimerową zapoczątkowano 1 dnia dawką 25, 50, 75 lub 100 mg/dzień. Polimer podawano trzy razy dziennie w 0,7-1,5 ml sterylnej solanki t.i.d. od 1 dnia do 7 dnia. Zwierzęta obserwowano

PL 197 157 B1 pod kątem zachorowalności, śmiertelności i klinicznych objawów choroby przez 7-14 dni po zakończeniu leczenia.

Model terapii łączonej

Zwierzęta poddano działaniu kombinacji polimeru i antybiotyku w dawce 50-100 mg/dzień w całkowitej objętości 0,75 ml solanki od 1 dnia (48 godzin po podaniu patogenu) do 5 dnia. Antybiotykiem był metronidazol lub wankomycyna. Dawka metronidazolu wynosiła 21 mg/dzień. Dawka wankomycyny wynosiła 3 mg/dzień. Kontynuując leczenie łączone, zwierzęta traktowano jeszcze przez 4 dni samym polimerem w dawce 50-100 mg/dzień. Zwierzęta obserwowano pod kątem zachorowalności, śmiertelności i klinicznych objawów choroby przez 7-14 dni po zakończeniu leczenia.

Metronidazol jest skuteczny w zapobieganiu śmierci spowodowanej przez CDAD u chomików, dopóki podaje się go w sposób aktywny. Jednakże, po zakończeniu leczenia, u 80-90% zwierząt nastąpił nawrót choroby/ponowna infekcja CDAD i zwierzęta te zmarły w ciągu 3-6 dni po odstawieniu metronidazolu. Doświadczenia wskazują skuteczność kompozycji poli(styrenosulfonianu) (PSS) podawanego jako lek po wystąpieniu objawów CDAD, jak i w zapobieganiu nawrotowi choroby. Śmiertelność spowodowana nawrotem choroby wywołanej przez C. difficile po odstawieniu metronidazolu nie wystąpiła u 90% zwierząt traktowanych wysoką dawką kompozycji zawierającej polistyrenosulfonian. Nawrót choroby nie wystąpił u 70% zwierząt traktowanych niską dawką polistyrenosulfonianu. Żadne spośród zwierząt kontrolnych, traktowanych solanką, nie przeżyło. Tylko 20% zwierząt traktowanych samym metronidazolem przeżyło 16 dni po ostatniej dawce antybiotyku (stwierdzono, że zwierzęta przeżywające w 21 dniu miały biegunkę), a więc hamowanie działania toksyny przez kompozycję PSS zapobiega zapaleniu okrężnicy i innym wiążącym się z tym patologiom, podczas okresu koniecznego dla odbudowy prawidłowej flory bakteryjnej po leczeniu metronidazolem i zapobiega rozwojowi nawrotu choroby.

Monoterapia z zastosowaniem kompozycji PSS

Badano również tryb leczenia samą kompozycją PSS i porównano z aktualnym standardem leczenia samym metronidazolem. Kompozycja PSS według wynalazku była lepsza od metronidazolu, zapobiegając rozwojowi choroby u 40% zwierząt w porównaniu z 20% w grupie traktowanej samym metronidazolem. Ten wynik w modelu rygorystycznym sugeruje, że kompozycja PSS jest lepsza w monoterapii od samego metronidazolu. Kompozycje PSS nie wchodzą w interakcje z aktywnościami antybiotyków.

Procedura testu dla hodowli komórek Vero:

Do każdego posiewu użyto komórek Vero w 96-studzienkowej płytce, stosując 4 X 10⁴ komórek na studzienkę i 100 μΙ objętości na studzienkę. Płytki inkubowano przez noc w temperaturze 37°C aby użyć je następnego dnia. Wszystkie ośrodki, płytki, pipety i wyposażenie stosowane w hodowli były sterylne. Płytki przykryto i opryskano EtOH przed umieszczeniem ich w inkubatorze.

Zwykły test posiewowy toksyny A i B

Polimery w dawce 10 mg/ml odmierzono do probówek stożkowych na 15 ml, a końcowe stężenie w studzienkach wynosiło 5 mg/ml. Zazwyczaj probówki zawierały około 40 mg do 4 ml ośrodka jako rozcieńczalnika. Nadmiar trzymywano w chłodziarce w temperaturze 4°C na wypadek konieczności przeprowadzenia dodatkowych testów. Ośrodki przeniesiono sterylnie pipetą do probówki i następnie probówki starannie wytrząsano w urządzeniu Vortex. Jeżeli polimeru nie było w roztworze, probówki umieszczano w łaźni wodnej w temperaturze 37°C na 15-20 minut. W tym doświadczeniu stężenie końcowe toksyny A wynosiło 10 ng/ml, a toksyny B 1 ng/ml. Toksyny i polimer uzupełniano 2 X i zmieszano w proporcji 1:1, uzyskując końcowe stężenia 1X dla obu. Roztwory te sporządzono w probówkach stożkowych i umieszczono na lodzie.

Po starannym rozpuszczeniu polimerów, sterylne płytki zebrano i umieszczono w nich ośrodki w ilości 100 μΙ na studzienkę w rządkach G-H, jak również w kolumnach 2-6 i 8-12 w rządkach A-F. Na płytkę posiano cztery polimery, każdy polimer zajmował trzy rządki, jeden rządek dla samego polimeru i ośrodka, jeden dla toksyny A i polimeru, i jeden dla toksyny B i polimeru. Układ wyglądał następująco:

Polimer 1: Sam polimer - Rządek A, kolumny 1 -6

Polimer + A - Rządek B, kolumny 1-6 Polimer + B - Rządek C, kolumny 1-6

Polimer 2: Sam polimer - Rządek D, kolumny 1-6

Polimer + A - Rządek E, kolumny 1-6 Polimer + B - Rządek F, kolumny 1-6

PL 197 157 B1

Polimer 3: Sam polimer - Rządek A, kolumny 7-12

Polimer + B - Rządek C, kolumny 7-12 Polimer + A - Rządek B, kolumny 7-12

Polimer 4: Sam polimer - Rządek D, kolumny 7-12

Polimer + A - Rządek E, kolumny 7-12 Polimer + B - Rządek F, kolumny 7-12

Po dodaniu ośrodków, do pierwszej kolumny w każdym segmencie (kolumna 1 lub 7) dodano 200 μΙ roztworu polimeru i rozcieńczono dwa razy w poprzek płytki, w kierunku do końca segmentu (kolumna 6 lub 12). Ośrodek dodano do rządków A, D i H, a toksynę A dodano do rządków B, E i G (kolumny 1-6). Toksynę B dodano do rządków C-F i G (kolumny 7-12). Zarówno toksynę jak i ośrodki dodano w ilości 100 μΙ na studzienkę, uzyskując całkowitą objętość w studzience 200 μΙ. Ostatniego rządka (H) nie wykorzystano w teście. Następnie płytki umieszczono na wytrząsarce i inkubowano w temperaturze pokojowej przez jedną godzinę.

Płytki z komórkami, trzymane były przez całą noc w inkubatorze, wyjęto i ośrodki ze studzienek przeniesiono pipetą przy użyciu urządzenia zasysającego. Ośrodki usuwano tylko z jednej płytki naraz, gdyż komórki mają tendencję do wysychania. Po usunięciu ośrodków, mieszaninę toksyna/polimer przeniesiono pipetą na komórki. Roztwór dodano w ilości 100 μΙ na studzienkę, zaczynając od studzienki z najmniejszą ilością toksyny, a kończąc na studzience z najbardziej stężonym roztworem, stosując te same końcówki pipet przez całą procedurę. Końcówki pipet zmieniano dla każdej nowej serii polimeru. Rządek H pozostawiono, a następnie płytki zbadano pod mikroskopem, aby upewnić się, że pojedynczej warstwy komórek nie uszkodzono podczas odsysania. Płytki włożono z powrotem do inkubatora o temperaturze 37°C i sprawdzono po 18 godzinach po dodaniu polimeru/toksyny, po czym oceniano pod względem toczenia się, braku toczenia się lub częściowego (50%) toczenia się komórek.

Zmniejszanie dawki toksyny B

Polimery odmierzono do stożkowych probówek w dawce 10 mg/ml (stężenie końcowe 5 mg/ml). Standardowo użyto około 70 mg na 7 ml ośrodków (stosowanego rozcieńczalnika), co wystarczyło do przeprowadzenia całego testu. Probówki wytrząsano w urządzeniu Vortex, aż do czasu uzyskania roztworu. Polimery, których nie było w roztworze, umieszczono w łaźni wodnej w temperaturze 37°C na 15-20 minut. Roztwory, które wciąż zawierały nierozpuszczone substancje oznaczono, a żele poddano procedurze żelowej. Toksynę B przygotowano, wychodząc z 2 ng/ml (stężenie końcowe 1 ng/ml) i przechowywano na lodzie. Zastosowano sterylne, 96-studzienkowe płytki i do wszystkich studzienek, z wyjątkiem pierwszej kolumny, dodano ośrodek w ilości 100 μΙ na studzienkę. Każdy polimer badano w trzech różnych rządkach (dwa polimery na płytkę), pierwszy rządek dla samego polimeru bez toksyny, a następnie dwa dla polimeru i toksyny B. Rządek G zawierał toksynę B w zmniejszającej się dawce i rządek H pozostawiono nietraktowany. Układ wyglądał następująco:

Polimer 1:	Rządek A (1-12) - Sam polimer Rządek B (1-12) - Polimer z toksyną B Rządek C (1 -12) - Polimer z toksyną B
Polimer 2:	Rządek D (1-12) - Sam polimer Rządek E (1-12) - Polimer z toksyną B Rządek F (1-12) - Polimer z toksyną B
Dodatkowe rządki:	Rządek G (1-12) - Sama toksyna B w zmniejszającej się dawce Rządek H - nietraktowany

200 μΙ ośrodków lub toksyny B umieszczono w pierwszej kolumnie (ośrodki dla rządków z samym polimerem) i rozcieńczono dwukrotnie w poprzek płytki, przenosząc po 100 μΙ do każdej nowej kolumny. Mieszaninę polimeru dodano w ilości 100 μΙ do wszystkich studzienek, z wyjątkiem rządków G i H. Rządek zastępował 100 μΙ ośrodka i rządek H pozostawiono jako próbę ślepą. Płytki te pozostawiono na wytrząsarce na jedną godzinę i od tego etapu kontynuowano doświadczenie według procedury podanej powyżej.

Po dodaniu toksyny i polimeru do studzienek z komórkami, płytki spryskano EtOH, umieszczono w inkubatorze w temperaturze 37°C przez noc i sprawdzono 18 godzin później. Wynik toczenia się komórek był dodatni, ujemny dla komórek prawidłowych i +/- dla studzienek z morfologią prawidłową dla co najmniej 50% komórek.

Procedura dla żeli

Żele badano dla dwóch różnych stężeń polimerów, 5 lub 10 mg/ml. Stężenia toksyny wynosiły 100, 10, 1 dla toksyny A i B. Stężenia te różniły się zależnie od typu polimeru. Dla każdego polimeru

PL 197 157 B1 zważono dwanaście probówek Eppendorfa. Toksyny rozcieńczono 1X i 1 ml toksyny dodano do odpowiedniej probówki. W probówkach kontrolnych zastosowano sam polimer (we wszystkich stężeniach) i samą toksynę. Probówki następnie poddano nutacji w temperaturze pokojowej przez jedną godzinę i wirowano przez pięć minut przy 14000 obrotach na minutę. 200 pi każdej próbki umieszczono w studzience sterylnej 96-studzienkowej płytki. Płytki z komórkami Vero wyjęto z inkubatora, ośrodki usunięto przez zasysanie (jedną płytkę na raz). 100 pi mieszaniny toksyna/poiimer dodano bezpośrednio do płytki z komórkami, płytki przykryto i umieszczono w inkubatorze na noc, w ceiu oznaczenia następnego dnia. Do oznaczenia zastosowano metody opisane powyżej.

Doświadczenia z zaciskiem na modeiu szczurzym

Procedura ta opisuje założenie zacisku znieczuionym szczurom. Ten modei doświadczainy można stosować do badania wpływów enterotoksycznych substancji, takich jak bakteryjne toksyny, na strukturę i funkcję jeiita; można również oznaczać wpływy próbnych środków ochronnych.

U każdego zwierzęcia założono dwie pętie jeiitowe o długości około 5 cm, zaciskając jeiito cienkie szwem jedwabnym. Szypułki nerkowe zaciśnięto, do zapobiegania wydaianiu wstrzykiwanego dożyinie mannitoiu i wyznakowanego radioaktywnie mannitoiu (³H-mannitoi). Środki stosowane do testu (± toksyna ± poiimer) wstrzyknięto do pętii. Cztery godziny później zwierzęta uśmiercono i pętie zebrano. Wysięk jeiitowy (wskaźnik biegunki wydzieiniczej) oszacowano, ważąc pętie i mierząc ich długość. Przepuszczainość śiuzówki jeiita oszacowano, mierząc nagromadzenie się wyznakowanego radioaktywnie mannitoiu (³H-mannitoi) wewnątrz pętii. Próbki tkanki umieszczono w utrwaiaczu w ceiu późniejszej oceny morfoiogicznego uszkodzenia śiuzówki i zapaienia.

Przygotowanie zwierząt:

Samce szczurów rasy Wistar o masie 200-250 g, umieszczone w kiatkach z dnem z drutu, głodzono przez noc (18-22 godzin), co minimaiizowało koprofagię. Wodę udostępniono do woii. Pętie jeiitowe w zasadzie nie zawierały treści (pożywienia i żółci), które mogłyby łączyć się iub denaturować toksynę iub środki użyte do testu.

Przygotowanie roztworu:

Do każdej pętii jeiitowej podano 0,5 mi środka testowego iub środków rozpuszczonych w PBS. Przygotowano cztery zestawy oznaczonych probówek i oznaczonych strzykawek (± toksyna ± poiimer). Toksyna A przywiera do piastiku, zmniejszając swoje efektywne stężenie. Z tego powodu te same probówki i strzykawki powinny być używane ponownie do każdej pętii.

Toksyna A

Toksynę A przygotowaną w TechLab Inc. dostarczono w 0,5 mi fioikach zawierających 2 mg/mi. Do każdej pętii, otrzymującej toksynę A, podano ogółem 5 pg iub 2,5 pi powyższego roztworu.

Poiimer

Do pętii otrzymujących poiimer dodano ogółem 10 mg w objętości 0,5 mi PBS (20 mg/mi). Przed każdym doświadczeniem przygotowywano nowe roztwory/zawiesiny poiimeru.

³IH-Mann^itoⁱ

Roztwór podstawowy 1 mCi/mi ³H-mannitoiu (Mannitoi, D-[1-³H(N)]-, numer kataiogowy NEN NET101) schłodzono. Każde zwierzę otrzymało 10 pCi ³H-mannitoiu wstrzykiwanego dożyinie w objętości 200 pi (tj. 10 pi roztworu podstawowego ³H-mannitoiu + 190 pi PBS na zwierzę).

Znieczuienie

Zwierzęta znieczuiono stosując dootrzewnowo 35-60 mg/kg pentobarbitaiu (roztwór 50 mg/mi). Iniekcja 0,2-0,3 mi pozwaia na znieczuienie szczura o masie 200-250 g. Aiternatywnie można stosować koktaji ketamina/ksyiazyna. Koktaji ten można przygotować przez zmieszanie 5,4 mi ketaminy (100 mg/mi) i 0,45 mi ksyiazyny (100 mg/mi). Zwierzęta znieczuiono, stosując 0,25-0,3 mi koktajiu. Uzyskanie znieczuienia wymaga 10-15 minut. Znieczuienie na etapie chirurgicznym potwierdza brakiem reakcji na boiesny bodziec (ściskanie paica łapy tyinej).

Przeprowadzenie operacji

Dokonano nacięcia w środkowej, brzusznej partii ciała po czym wyciągnięto jeiito śiepe i jeiito cienkie. Nić jedwabną o długości 3,0 umieszczono wokół iewej szypułki nerkowej i zaciśnięto układ naczyniowy. Trzewia następnie ułożono tak, aby uwidocznić prawą nerkę i ostrożnie zaciśnięto szypułkę nerkową, by nie uszkodzić żyły głównej. Następnie jeiito śiepe ułożono tak, aby uwidocznić jeiito cienkie i jego układ naczyniowy. Odnaieziono dwa odcinki jeiita cienkiego o długości 5 cm, które nie zawierały treści (pożywienia iub żółci) i iigatury zaciśnięto tak, aby uzyskać dwie śiepe pętie. Do pętii wstrzyknięto substancje testowe. Substancje te wstrzyknięto do pętii poniżej iigatury, dystainie wzgiędem jeiita śiepego. Wnętrzności następnie ułożono tak, aby uwidocznić żyłę główną i wstrzyknięto do

PL 197 157 B1 niej 200 μΙ roztworu ³H-mannitolu. Zastosowano lekki nacisk na ranę powstałą w wyniku wyjęcia igły, aby wspomóc krzepnięcie. Po iniekcji mannitolu, wnętrzności umieszczono z powrotem z jamie brzusznej, po czym warstwy mięśniowe i skórę zamknięto klamrami chirurgicznymi.

Wstrzykiwanie do pętli jelitowych:

μg toksyny A rozpuszczono w 0,5 ml PBS (+ polimer), mieszaninę pobrano do strzykawki i wstrzyknięto do pętli.

Warunki przetrzymywania zwierząt

Po zabiegu operacyjnym, zwierzęta umieszczono w klatce wielkości pudełka na buty z wiórami drewnianymi i pozostawiono przez 4 godziny, aby odzyskały przytomność. Każde zwierzę wykazujące oznaki bólu lub wyczerpania natychmiast usypiano.

Pobieranie i manipulacje pętlami jelitowymi

Cztery godziny po podaniu substancji testowych, pętle jelitowe wyizolowano. Zwierzęta uśmiercono stosując 100% CO2. Jamę brzuszną otwarto i odnaleziono pętle. Pętle oczyszczono z nadmiaru tkanki i odcięto, upewniając się, że nie nastąpiła utrata zawartości jelita. Pętle pojedynczo umieszczono na papierku wagowym i określono ich długość i ciężar. Dystalny fragment pętli umieszczono w uprzednio zważonej fiolce i rozcięto tak, aby zebrać zawartość pętli. Następnie do przedniego końca pętli wstrzyknięto 500 μl PBS w celu wymycia treści. Pętlę przecięto w połowie, wyizolowano fragment o długości 0,5 cm, który otwarto i umieszczono w utrwalaczu.

Przygotowanie próbek do scyntylacji

Probówki ponownie zważono w celu określenia objętości treści pętli. Probówki energicznie wytrząsano w urządzeniu Vortex i próbki 200 μl rozdzielono do plastikowych fiolek scyntylacyjnych o objętości 7 ml. Próbki te zmieszano z 5 ml koktajlu do scyntylacji Ultima Gold i wytrząsano w urządzeniu Vortex. Następnie pozostawiono je na noc do zrównoważenia (minimalizacja chemiluminiscencji), wytrząsano w urządzeniu Vortex i następnego dnia zliczano.

Próba MIC

Próba minimalnego stężenia hamującego (MIC) określa minimalne stężenie środka przeciwbakteryjnego wymagane do hamowania wzrostu organizmów testowych. Testy MIC przeprowadzono względem wzorcowego zestawu organizmów, będących narzędziami do identyfikacji związków, które o aktywności przeciwbakteryjnej. Próby MIC powtórzono później względem innych specjalistycznych zestawów mikrobiologicznych; związki badano pod względem ich aktywności przeciwbakteryjnej, czasu potrzebnego do zabicia mikroorganizmu, toksyczności względem hodowli tkankowej in vitro, a w pewnych przypadkach badano aktywność przeciwbakteryjną in vivo.

Próbę MIC przeprowadzono zgodnie ze wzorcami wykonawczymi (Performance Standards) z Antimicrobial Susceptibility Testing, 1998, tom M100-S8, Eight Informational Supplement, NCCLS, 940 West Valley Road, Suite 1400, Wayne, PA 19087.

W skrócie, badane polimery rozpuszczono w 0,85% solance, uzyskując końcowe stężenie 5000 μg/ml, wartość pH uregulowano do 7,0 i roztwór wyjałowiono przez filtrację na filtrze 0,22 μηι. Sporządzono serię rozcieńczeń dwukrotnych polimeru w bulionie Mueller-Hinton z kationami i rozdzielono do 96-studzienkowych płytek do mikromiareczkowania. Do płytek następnie posiano komórki badanego organizmu w ilości 5 x 10⁵ komórek/studzienkę i inkubowano przez 18-24 godzin w temperaturze 35°C. Gęstość optyczną (OD) odczytano przy 590 nm i oznaczono wzrost mikroorganizmów (OD>0,1 uznano za wzrost; OD<0,1 uznano za hamowanie wzrostu). Wartość MIC zdefiniowano jak najniższe stężenie związku, które hamuje wzrost.

Badane organizmy obejmują szerokie spektrum aerobowych Gram-ujemnych i Gram-dodatnich szczepów bakteryjnych o znaczeniu klinicznym, pojedyncze gatunki aerobowe (Clostridium difficile), jak również kilka szczepów Candida spp.

Podczas gdy ten wynalazek w szczegółach ujawniono i opisano w oparciu o jego korzystne rozwiązania, dla fachowców w tej dziedzinie zrozumiałe będzie, że można dokonać różnych zmian w formie i szczegółach bez odchodzenia od myśli przewodniej i zakresu wynalazku, zdefiniowanych w załączonych zastrzeżeniach patentowych.

Claims

Zastrzeżenia patentowe

I. Zastosowanie polimeru lut) jego soli z farmaceutycznie dopuszczalnym kationem do wytwarzania leku Os Igezunia biegunki oPzhpOzunia antcbistcanwuos s zzaków, orzy zzym wymienimy oslimur zawiera kwazswe aunkzcjne oruoy bsezne Osłązzsng Os łańzuzha ołówneos oslimeru za osmszą oruoy Oyztanzujązej wybranej z (i) arsmatczzngj oruoy Oyztanzujązej, (ii) liniswej aliaatczzngj oruoy Oyztanzujązej i (iii) rszoałęzisnej aliaatyzzngj oruoy Oyztanzujązej, orzy zzym wymienimy oslimer w zazaOzie nie zawiera oruo bezwsOnika kwazswgos, a kwazswą aunkzyjną oruoę wybiera zię z oruoy sbejmujązej oruoy kwazu karbskzylswgos, kwazu zulasnsweos, kwazu aszamswgos, kwazu amiOszulasnsweos, kwazu bsrmswgos, oruoy wsOsrsziarzzanswg i wsOsrsaszasranswg, a wymienimy oslimer zharakteryzuje jeOnsztka oswtarzalna s wzsrze I

-(CR¹CHR²)X

I

Y (I) w którym X sznazza oruoę Oyztanzujązą, każOy R¹ i R² niezależnie sznazza atsm wsOsru lub oruoę alkilswą; lub Ri sznazza atsm wsOsru lub oruoę alkilswą i R2 sznazza kwazswą oruoę aunkzyjną; i Y sznazza kwazswą oruoę aunkzyjną.
2. Zastonowasie wagłus zdata. k, w któ^m druso doctasyzjecz dtasywi drumetyyzny druso Oyztanzująza.
3. Zastonowasiewagłuszzstrz.1 , w któ^m polimercZaraSteeryujeregoyntka powtarzzlnymet jąza jeOną kwazswą aunkzyjną oruoę bszzną.
4. aaztszswanig weOłuo zaztrz. 1, w którym oslimer zawiera oruoę hyOrsasbswą.
5. Zastonowasiewagłuszzstrz. 1 , w któιóum kwasowa gruuo rauyazjny nieosnyazzgrusokwasz amiOszulamswgos.
6. aaztszswanig weOłuo zaztrn. 5, w którym kwazswa oruoa aunkzyjna sznazza kwaz zulasnswy.
7. Zastonowasiewagłus ζ^^ 1 , w którrm X osnyazz g^^uo C2-2cralkileuywy, guruo C2-2o-alkauyt lenswą.
8. aaztszswanig weOłuo zaztrz. 1, w którym oslimer sznazza hsmsoslimer.
9. aaztszswanig weOłuo zaztrz. 1, w którym oslimer sznazza ksoslimer.
10. aaztszswanig weOłuo zaztrz. 1, w którym oslimer sznazza ksoslimer, który jezt teroslimerem, i ewentualnie w którym oslimer osnaOts zawiera sbsjętny msnsmer hyOrsailswy; i osnaOts ewentualnie sbsjętny msnsmer hyOrsailswy jezt wybrany z oruoy sbejmujązej akrylsamiO, metakrylsamiO, N-(2-hyOrskzygtyIs)akryIsamiO i metakrylan 2-hyOrskzygtyIu.

II. Zastonowartiewagłusznstrz.1, w którym polimerosnyazzkasolimer, a kasolimercZaruSter ryzuje Oalej msnsmer majązy bszzne oruoy hyOrsasbswg; i ewentualnie oruoa hyOrsasbswa sznazza orsztą lub rszoałęzisną, osOztawisną lub nieosOztawisną, zyklizzną lub azyklizzną oruoę C3-C24-alkilswą, oruoę arylswą lub arylsalkilswą; i ewentualnie OsOatksws msnsmer hyOrsasbswy jezt wybrany z oruoy sbejmujązej ztyren, N-izsorsoylsakrylsamiO, N-t-butylsakrylsamiO, N-n-butylsakrylsamiO, akrylan heotaflusrsbutylu, N-n-OgzyIsaIIiIsaminę, N-n-OgzyIsakryIsamiO, ogntaflusrsztyrgn, akrylan n-butylu, akrylan t-butylu, akrylan n-Oezylu, N-t-butyIsmgtakryIsamiO, metakrylan n-Oezylu, metakrylan n-butylu, metakrylan n-hekzylu, N-n-hgkzyIswinyIsaminę, N-n-hgkzyIsaIIiIsaminę, N-bgnzyIsaIIiIsaminę, N-fcyklshekzylsmgtyls)allilsaminę i N-(n-OgzyIs)aIIiIsaminę.
12. Zastónowasie wagłuszzstrz. 1, w daórun^ mmm^err eutwayrusy z g^uo oSermejeczrdwas akrylswy, kwaz metakrylswy, kwaz winylszulamswy, kwaz winylsaszamswy, kwaz 3-allilskzy-2-hyOrskzy-1-orsoanszulamswy, kwaz winylssztswy, wsOsrsziarzzan winylu, OihyOrsaszasran winylu, kwaz unOezenswy, wsOsrsziarzzan unOezenylu, kwaz unOgzgnyIszulamswy, ztyrenszulasnian i kwaz winylsbgnzsgzswy; i izh zorzężsne zazaOy w osłązzeniu z aarmazgutyzznig Osouzzzzalnym katisnem.
13. aaztszswanig weOłuo zaztrz. 1, w którym oslimer osOaje zię Osuztnie.
14. aaztszswanig weOłuo zaztrz. 1, w którym oslimer zawiera zulasnian osliztyrenu.
15. aaztszswanig weOłuo zaztrz. 1, w którym oslimer zawiera osliztyrgnszulamian zsOu.
16. aaztszswanig weOłuo zaztrz. 1, w którym oslimer sznazza zulasnian osliztyrenu.
17. aaztszswanig weOłuo zaztrz. 1, w którym oslimer ztanswi osliztyrgnszulamian zsOu.

PL 197 157 B1
18. Zastosowanie polimeru lub jegosoli z farmaceutyczniedopuszczalnym kationem dowytwarzania luks Os luzagein biuoseai oPehpOagein cetcbistcanwuos s zocków, puny zcym wcmiueinec pslimuu zhcrcatgrczsjg jgOnsztac oswtcrzcinc s wzsrzg II

-(CR¹CHR²)I o=z z

I

X

I y (II) w atórcm acżOc R¹ i R2 nigaclgżnig sanczac ctsm wsOsrs isb orspę ciailswą; isb R¹ sznczzc ctsm wsOsrs isb orspę ciailswą i r2 sanczac awczswą orspę asnazcjną; a sanczac O isb NH, Y sanczac awczswą orspę asnazcjną, X sanczac prsztą, rszocłęzisną, psOztcwisną isb nigpsOztcwisną, nczczsną isb nignczczsną orspę hcOrsacrbclgnswą isb prsztą, rsaocłęaisnc, psOztcwisną isb nigpsOztcwisną, nczczsną isb nignczczsną orspę hcOrsacrbclgnswą, w atórgj zs ncjmnigj jgOgn ctsm węoic jgzt psOztcwisnc przm hgtgrsctsm, przc zzcm awczswą orspę asnazcjną wcbigrc zię z orspc sbgjmsjązgj orspc awczs acrbsazciswgos, awczs zsiasnswgos, awczs aszasnswgos, awczs cmiOszsiasnswgos, awczs bsrsnswgos, orspc wsOsrszicrzacnswg i wsOsrsaszasrcnswg.
19. Zastosowanie według zastru. 18, w ktorrcm X osnacza C₂-C^2o-^H^ii<^f^, C2-C2o-alkenylen, C2-C20-ciaiign z włązasncm w jgOncm isb więzgj migjzzczh hgtgrsctsmgm isb C--C---ciagncign z włązasncm w jgOncm isb więzgj migjzzczh hgtgrsctsmgm.
20. Zastonovwniewagłub ρ^. k klbb k, klbb k, klbb k, klbb k, klbb k, klbb k, klbb k, klbb k, cibs 10, cibs 11, cibs 12, cibs 13, cibs 14, cibs 15, cibs 16, cibs 17, cibs 18, cibs 19, w atórcm bigosnac pszhsOagnic cntcbistcaswgos jgzt bigosnaą wcwsłcną Clostridium difficille.
21. Zastonop/asiewagłubzzstrz.22, w któiym pplimerj jg rusauboazaS^e;; ewautublniepplimer mc mczę zaąztgzaaswą w zcargzig sO 400000 Os 1 milisnc, asrzcztnig w zcargzig sasłs 60000.

PL197 157 B1

Rysunki

Nagromadzenie 3H-mannitolu (dpm/cm/4hr) Masa pętli jelita (mg/cm/4hr)

Wpływ 160-246 na gromadzenie się płynu wywołanego