PL198055B1

PL198055B1 - Związek steroidowy wykazujący aktywność hormonalną lub antyhormonalną,jego zastosowanie oraz sposób jego wytwarzania

Info

Publication number: PL198055B1
Application number: PL344413A
Authority: PL
Inventors: C. Edgar Cook; John A. Kepler; Gary S. Bartley; Rupa S. Shetty
Original assignee: Res Triangle Inst
Priority date: 1998-05-29
Filing date: 1999-05-28
Publication date: 2008-05-30
Also published as: CY1106443T1; SK285748B6; HK1035196A1; ES2270596T3; CZ300313B6; JP4545929B2; KR20010052427A; EP1082337B1; KR100611289B1; HUP0103109A2; ID26885A; US7018991B2; RU2238943C2; US6262042B1; PL344413A1; US20020065257A1; CN1303391A; CZ20004446A3; ATE333462T1; HU228770B1

Abstract

1. Zwi azek steroidowy wykazuj acy aktywno sc hormonaln a lub antyhormonaln a o wzorze l, w którym R 1 oznacza w pozycji 4 grup e -N(CH 3 ) 2 lub N-piperydynyl; R 12 oznacza atom wodoru; X oznacza atom tlenu; R 6 oznacza atom wodoru; R 7 oznacza grup e -CC-CH 3 ; -(CH 2 ) 3 ; R 8 oznacza atom wodoru lub -CH 3 ; R 9 oznacza atom wodoru, OH, lub -CHC (=O); s oznacza liczb e zero; i jego farmaceutycznie dopuszczalne sole. 2. Zwi azek steroidowy wykazuj acy aktywno sc hormonaln a lub antyhormonaln a o wzorze II, w którym R 1 oznacza w pozycji 4 grup e -N(CH 3 ) 2 lub N-piperydynyl; R 6 oznacza atom wodoru; R 9 oznacza OH, R 12 oznacza atom wodoru; R 13 oznacza atom wodoru lub grup e -CH 3 ; -(CH 2 ) 3 ; R 14 oznacza atom wodoru; R 15 oznacza atom wodoru; R 16 oznacza atom wodoru; s oznacza liczb e zero; i jego farmaceutycznie dopuszczalne sole. PL PL PL PL

Description

Opis wynalazku

Dziedzina wynalazku

Przedmiotem niniejszego wynalazku jest związek steroidowy wykazujący aktywność hormonalną lub antyhormonalną o ogólnym wzorze (I), jego zastosowanie oraz sposób wytwarzania tego związku. Dokładniej, przedmiotowe związki stanowią nową klasę 17-e-amino i hydroksyloamino steroidów, które, jak się uważa, wiążą się z receptorem progesteronu i które wykazują silną aktywność antyprogestagenową, przejściowe związki steroidowe przydatne w wytwarzaniu niektórych z tych związków i metody wytwarzania przejściowych związków steroidowych. Związki te przydatne są w leczeniu włókniaków, endometriozy, i pewnych nowotworów, w powodowaniu dojrzewania szyjki macicy przed porodem, w hormonalnej terapii zastępczej (substytucyjnej) oraz w regulowaniu płodności i rozmnażania. Podstawa wynalazku

Progesteron odgrywa zasadniczą rolę w istotnych procesach życiowych rozmnażania i funkcjonowania organizmu. Dobrze poznany jest jego wpływ przykładowo na macicę, piersi, szyjkę macicy i układ podwzgórzowo-przysadkowy. Mniej dokładnie przebadane jest jego działanie na inne dodatkowo istotne dla życia aktywności takie jak działanie na mózg, układ odpornościowy, układ naczyniowo-śródbłonkowy i na metabolizm lipidów. Biorąc pod uwagę tak szeroki zakres oddziaływań oczywistym jest, że związki, które naśladują niektóre z działań progesteronu (agoniści), antagonizują takie działania (antagoniści) lub wykazują efekty mieszane (częściowi agoniści lub mieszany agonista/antagonista) mogą być przydatne w leczeniu różnorodnych stanów chorobowych i schorzeń.

Hormony steroidowe oddziaływują, częściowo, poprzez wiązanie się z receptorami wewnątrzkomórkowymi. Związki, które wiążą się z odpowiednimi receptorami i są antagonistami lub częściowymi agonistami hormonów estrogenowych i androgenowych znane są od dawna, lecz o odkryciu związków wiążących się z receptorem progesteronu i antagonizowanie receptora progesteronowego doniesiono dopiero około 1982 roku. Od tego czasu w literaturze naukowej i patentowej opisano szereg takich związków i przebadano ich działanie in vitro u zwierząt i u ludzi. Chociaż takie związki jak estrogeny i pewne inhibitory enzymów mogą odwracać efekty fizjologiczne endogennego progesteronu w niniejszej dyskusji termin antyprogestagen został zawężony do tych związków, które wiążą się z receptorem progesterenowym.

Obecnie dostępne są dane wskazujące, że antyprogestageny mogą działać efektywnie w szeregu schorzeń. Informacje takie podsumowano w raporcie Instytutu Medycyny (Donaldson, Molly S.; Dorflinger L.; Brown Sarah H.; Benet Leslie Z.; Editors, Clinical Applications of Mifepristone (RU 486) and Other Antyprogestins, Committee on Antyprogestins: Assessing the Science, Institute of Medicine, National Academy Press, 1993). Z uwagi na kluczową rolę jaką spełnia progesteron w procesie reprodukcji nie jest zaskakujące, że antyprogestageny mogą odgrywać rolę w kontroli rozmnażania, w tym w antykoncepcji (długoterminowej i wypadkowej oraz po stosunku), wywoływaniu miesiączki i w medycznym przerywaniu ciąży. Szereg innych potencjalnych zastosowań wynika również z przeprowadzonych na mniejszą skalę badań klinicznych i przedklinicznnych. Niektóre z nich dotyczą:

1. Porodu - antyprogestageny mogą być stosowane do przygotowywania (dojrzewania) szyjki macicy przed wywoływaniem porodu terminowego lub w sytuacji gdy poród musi być indukowany w obawie śmierci.

2. Leczenia mięśniaków (włókniaków) macicy - te niezłośliwe nowotwory dotykają ponad 20% kobiet w wieku powyżej 30 lat i stanowią najczęstszą przyczynę operacji chirurgicznych kobiet w okresie płodności. Usunięcie macicy, powszechnie stosowane w przypadku trwałych objawów, prowadzi naturalnie do bezpłodności.

3. Leczenia endometriozy - to powszechne (zapadalność 5 do 15%, znacznie większa u kobiet bezpłodnych) i często bolesne schorzenie leczy się obecnie takimi lekami jak danazol lub analogami hormonu uwalniającego gonadotropiny dającymi poważne efekty uboczne, lub musi być ono traktowane operacyjnie.

4. Zastępczej terapii hormonalnej, w której mogą one być podawane w celu przerwania lub osłabienia działanie progestyny.

5. Raków, w szczególności raków piersi - obecność receptorów progesteronu w wielu rakach piersi sugeruje możliwość stosowania antyprogestagenów w leczeniu przerzutowego raka lub w zapobieganiu ponownego wystąpienia lub rozwoju nowotworu.

6. Innych nowotworów takich jak oponiaki - te nowotwory błony mózgowej, chociaż niezłośliwe, powodują śmierć pacjenta i brak jest innych niż chirurgiczne metod leczenia.

PL 198 055 B1

7. Antykoncepcji u mężczyzn - antyprogestageny mogą wpływać na żywotność spermy; sprawą kontrowersyjną jest czy wynika to z działania hamującego progestagenu (antyprogestagenowego) czy też związane jest z aktywnością antyglukokortykoidową tych związków.

8. Działania antyestrogenowego - niektóre przynajmniej antyprogestageny zmieniają aktywność estrogenów w pewnych testach lecz wyraźnie odbywa się to według mechanizmu, w którym nie uczestniczą klasyczne receptory hormonów.

9. Działania antyglukokortykoidowe - jest to powszechne działanie uboczne antyprogestagenów, które może być użyteczne w pewnych przypadkach np. w leczeniu zespołu Cushinga, i może odgrywać pewną rolę np. w chorobach immunologicznych. W innych przypadkach pożądane jest minimalizowanie tego działania.

Działania i zastosowania agonistów progesteronu są dobrze udokumentowane. Ponadto wykazano ostatnio, że pewne związki strukturalnie pokrewne do znanych antyprogestagenów wykazują silną aktywność agonistyczną w pewnych układach biologicznych (np. klasyczne działania progestagenów na wstępnie poddanych działaniu estrogenów macicach niedojrzałych królików; patrz C.E. Cook i in., Life Sciences, 52,155-162 (1993)). Związki takie są częściowymi agonistami w układach receptorowych pochodzących z ludzkich komórek gdzie wiążą się z miejscami różnymi od miejsc wiązania progestagenów i antyprogestagenów (Wagner i in. Proc. Natl. Acad. Sci., 93,8739-8744(1996)). Tak więc ogólna grupa antyprogestagenów składa się z podklas, które mogą różnić się swoim profilem klinicznnym.

Generalnie, aktywność antyprogestagenowa (hamująca progestageny) związana jest z obecnością podstawnika arylowego w pozycji 11 β wraz z ugrupowaniem Δ^4,9-3-ketonu lub Δ⁴-3-ketonu. Niemniej jednak pokazano, że podstawniki w pierścieniu D steroidu mają wyraźny wpływ na profil działania biologicznego tych związków (patrz powyżej). Najwcześniejsze antyprogestageny podstawione były grupą 17e-hydroksylową i różnymi 17a-podstawnikami (patrz np. Teutsch Jean G.; Costerousse Germain; Philibert Daniel i Deraedt Roger. Novel steroids, patent USA 4 386 085 (1983); Philibert Daniel; Teutsch Jean G.; Costerousse Germain i Deraedt Roger. 3-Keto-19-nor-.-\''-steroids. patent USA 4 477 445 (1983); Teutsch Jean G.; Pantyn Germain; Costerousse Saint-Maurice; Daniel Philibert; La Varenne Saint Hilaire; Roger Deraedt. wynalazcy. Steroid derivatives. Roussel Uclaf. właściciel. patent USA 7 2 (198); Cook C. Edgar; Tallent C. Ray; Reel Jerry R. i Wani Mansukh C. 17a-(Substituted-methyl-17e-hydroxy/esterfied hydroxy steroids and pharmaceutical compositions containing them. patent USA 77 236 (1988) i 861 763 (1989)). Następnie odkryto. że grupa 17e-acetylo. 17a-acyloksy może również prowadzić do wystąpienia efektów antyprogestagenowowych (Cook C. Edgar; Lee Y.-W.; Reel Jerry R.; Wani Mansukh C.; Rector Douglas. Ιΐβ-Substituted Progesterone Analogs. Patent USA Nr 95 90 (1990) i 5 073 58 (1991)); dokonywano także różnych kombinacji w oparciu o te odkrycia. Jednakże wprowadzenie grupy 16a-etylowej lub atomu wodoru w pozycję 17α w serii związków Πβ-acylowych prowadzi do pojawienia się aktywności agonistycznej lub częściowej agonistycznej (C.E. Cook i in.. Life Sciences. 52.155-162(1993)). Tak więc zmiany w pierścieniu D w steroidzie prowadzą do wystąpienia rozmaitych efektów biologicznych. W związku z tym istnieje potrzeba wynalezienia związków - antyprogestagenów wykazujących większą specyficzność działania.

Można zauważyć. że w aktualnych antyprogestagenach pozycja 17β charakteryzuje się podstawieniem atomami węgla lub tlenu. Nie ma żadnych doniesień o wpływie podstawników z azotem takich jak aminy. amino amidy i hydroksyloaminy w pozycji 17β w 11 β-arylosteroidach na ich aktywność hormonalną lub antyhormonalną (antagonistyczną). Do chwili pojawienia się niniejszego wynalazku nie znano żadnych metod syntezy takich związków. W ogólnej literaturze chemicznej lub patentowej doniesiono jedynie o kilku 17ji-amino i hydroksyloamino steroidach i o żadnym z podstawieniem 11 β. Istotnie. w jednym z kilku doniesień o tego rodzaju 17β-podstawieniu (P.Kaspar i H.Witzel.

J.Steroid.Biochem.. 23:259(1985)) wskazano. że takie podstawienie w grupie estrogenów prowadzi do związków o aktywności o jeden lub kilka rzędów niższej w porównaniu do aktywności odpowiednich Πβ-hydroksy związków (jak to wykazano mierząc wiązalność z receptorem lub w standardowych testach in vivo aktywności estrogenowej). Jedną szczególną nowością niniejszego wynalazku jest stwierdzenie. że Πβ-azotowe podstawniki w 11 β-arylo steroidach stanowią związki o dobrej wiązalności z receptorem progesteronu i z zadziwiająco silną aktywnością antyprogestagenową. lub silną aktywnością antyprogestagenową. której towarzyszy pewna aktywność progestagenowa. Inną szczególną nowością niniejszego wynalazku jest stwierdzenie. że Πβ-azotowe podstawienie w 11 β-arylo steroidach daje związki o niezwykłej aktywności antyestrogenowej.

Ponadto wynalazek ten dostarcza nową grupę cyklicznych 17.17-spiro tetrahydropirolowych steroidów. Znanych jest jednak kilka cyklicznych 17.17-spiro tetrahydropirolowych steroidów

PL 198 055 B1 (patrz: Keana John F.W.; Tamura Toshinari; McMillen Debra A., i Jost Patricia C. Synthesis and characterization of a novel cholesterol nitroxide spin label. Application to the molecular organization of human high-density lipoprotein. J.Am.Chem. Soc. 1981; 103 (16):4904-4912) lecz otrzymano je i stosowano jako znaczniki spinowe a nie z uwagi na ich aktywność biologiczną. Niepublikowano żadnych tego typu związków z podstawnikami Ιΐβ-arylowymi. I znów, szczególną nowością niniejszego wynalazku jest stwierdzenie, że związki te dobrze wiążą się z receptorem progesteronu i wykazują aktywność antyprogestagenową.

Pomimo obiecujących danych klinicznych dla antyprogestagenów do 1 maja 1998 r. żaden lek antyprogestagenowy nie znajdował się na rynku ani w Stanach Zjednoczonych czy też w wielu innych krajach. Tylko jeden lek antyprogestagenowy jest zarejestrowany i dopuszczony do zastosowania klinicznego na świecie; jest nim lek mifepriston głównie stosowany do medycznego przerywania ciąży. Wiele czynników stanowi przyczynę takiej sytuacji, lecz bez wątpienia istnieje potrzeba posiadania leków hamujących progestageny (antyprogestagenowch), które możnaby stosować w przypadku wyżej opisanych stanów chorobowych.

Celem niniejszego wynalazku jest więc zaprezentowanie nowych i silnych antagonistów progestagenu (antyprogestagenów) i mieszanych lub częściowych agonistów progestagenu, sposób ich wytwarzania, oraz ich medyczne zastosowania u ssaków, w tym u ludzi.

Streszczenie wynalazku

Przedmiotem niniejszego wynalazku jest grupa nowych związków steroidowych, których cechą charakterystyczną jest podstawienie w pozycji 11 β, szczególnie podstawienie 11e-arylowe.

Zgodnie z jednym z rozwiązań przedmiotem niniejszego wynalazku jest wykazujący aktywność hormonalną lub antyhormonalną związek steroidowy o ogólnym wzorze I,

(i) w którym

R¹ oznacza w pozycji 4 grupę -N(CH3)2 lub N-piperydynyl;

R¹² oznacza atom wodoru;

X oznacza atom tlenu;

R⁶ oznacza atom wodoru;

R⁷ oznacza grupę -CC-CH3; -(CH2)3

R⁸ oznacza atom wodoru lub -CH₃

R⁹ oznacza atom wodoru, OH, CH3C(=O) lub -CHC (=O);

s oznacza liczbę zero;

i jego farmaceutycznie dopuszczalne sole.

Według innego rozwiązania, przedmiotem niniejszego wynalazku jest wykazujący aktywność hormonalną lub antyhormonalną związek steroidowy o wzorze ogólnym II,

(II)

PL 198 055 B1 w którym

R¹ oznacza w pozycji 4 grupę -N(CH3)2 lub N-piperydynyl;

R⁶ oznacza atom wodoru;

R⁹ oznacza OH,

R¹² oznacza atom wodoru;

R¹³ oznacza atom wodoru lub grupę -CH3; -(CH2)3

R¹⁴ oznacza atom wodoru;

R¹⁵ oznacza atom wodoru;

R¹⁶ oznacza atom wodoru;

s oznacza liczbę zero;

i jego farmaceutycznie dopuszczalne sole.

Krótki opis rysunków

Dogłębniejsze docenienie wynalazku i wielu towarzyszących mu zalet stanie się łatwiejsze i bardziej zrozumiałe po rozpatrzeniu następującego szczegółowego opisu wspólnie z odpowiednimi rysunkami, gdzie:

rys. 1 przedstawia schemat reakcji wytwarzania związków aminowych i hydroksyloaminowych według niniejszego wynalazku;

rys. 2 przedstawia schemat reakcji wytwarzania związków typu cyklicznej aminy według niniejszego wynalazku; i rys. 3 przedstawia schemat reakcji wytwarzania związków typu cyklicznej hydroksyloaminy według niniejszego wynalazku.

Szczegółowy opis korzystnych rozwiązań

Powyżej rozpatrywane związki o wzorze I i II specyficznie obejmują związki podstawione w pierścieniu A w pozycji 3 dwoma atomami wodoru. Uważa się, że związki te ulegają utlenianiu in vivo do odpowiedniego związku karbonylowego.

Specyficznymi przykładami związków o ogólnym wzorze (I), lecz nieograniczającymi wynalazek, są:

1ie-(4-(N,N-dimetyloamino)fenylo)-17e-(N-hydroksyloamino)-17a-(1-propynylo)-estra-4,9-dieno-3-on;

1ie-(4-(N,N-dimetyloamino)fenylo)-17e-(N-hydroksy-N-metyloamino)-17a-(1-propynylo)-estra-4,9-dieno-3-on;

17e-amino-1ie-[4-(N,N-dimetyloamino)fenylo]-17a-(1-propynylo)-estra-4,9-dieno-3-on;

17e-(N-acetamido)-1ie-[4-(N,N-dimetyloamino)fenylo]-17a-(1-propynylo)-estra-4,9-dieno-3-on;

1ie-[4-(N,N-dimetyloamino)fenylo]-17e-formamido-17a-(1-propynylo)-estra-4,9-dieno-3-on;

17e-amino-17a-(3-hydroksypropylo)-11 e-[4-(N-piperydyno)fenylo]estra-4,9-dieno-3-on;

17e-hydroksyloamino-17a-(3-hydroksypropylo)-11 e-[4-(N-piperydyno)fenylo]estra-4,9-dieno-3-on;

17e-(N-formamido)-17a-(3-hydroksypropylo)-11 e-[4-(N-piperydyno)fenylo]estra-4,9-dieno-3-on

Specyficznymi przykładami związków o ogólnym wzorze (II), lecz nieograniczającymi wynalazek, są:

e-(4-(N-piperydyno)fenylo)-5'-okso-spiro[estra-4,9-dieno-17e,2'-pirolidyno]-3-on;

e-(4-(N,N-dimetyloamino)fenylo)-i-hydroksy-5'-metylo-spiro[estra-4,9-dieno-17e,2-pirolidyno]-3-on;

1ie-(4-(N,N-dimetyloamino)fenylo)-1'-hydroksy-spiro[estra-4,9-dieno-17e,2'-pirolidyno]-3-on;

Te związki niniejszego wynalazku, które posiadają grupę aminową mogą także zawierać sole wytworzone z aminą. Odpowiednimi farmaceutycznie dopuszczalnymi solami są sole znane specjalistom dziedziny i obejmują karboksylany, siarczany, fosforany i halogenki.

Aminowe i hydroksyloaminowe związki według niniejszego wynalazku wytwarza się z pośredniego hydroksy nitro związku o wzorze ogólnym (III), poprzez reakcję redukcji grupy nitrowej związku o wzorze (III), następnie hydrolizę grupy X i eliminację grupy hydroksylowej, w którym to związku o wzorze (III)

R¹² oznacza atom wodoru;

PL 198 055 B1 ch₂oY

X oznacza ch₂o—, gdzie Y oznacza -(CH₂)_m- gdzie m oznacza liczbę całkowitą 0 do 3, lub Y oznacza -(CH2)n-Z- (CH2)p- gdzie n oznacza liczbę całkowitą 0 do 2, p oznacza liczbę całkowitą 0 do 2 i Z oznacza heteroatom (ewentualnie podstawiony) lub Z oznacza atom węgla podstawiony jedną lub dwiema grupami C1-6 alkil grupy;

R⁶ oznacza atom wodoru;

R⁷ oznacza grupę -CC-CH3; -(CH2)3;

Sposób ten przeprowadza się typowymi metodami znanymi specjalistom w dziedzinie. Na przykład grupę nitrową można redukować do aminy lub hydroksyloaminy działając cynkiem i chlorkiem amonu. Powstawanie produktu aminowego lub hydroksyloaminowego można regulować przez dobór stosunku cynku na związek nitrowy; użycie niższego molowego stosunku cynku (2-18) faworyzuje powstawanie hydroksyloaminy, a większych stosunków (20-80) faworyzuje powstawanie aminy. Związki o budowie III można wytworzyć sposobem opisanym w zgłoszeniu patentowym Stanów Zjednoczonych zatytułowanym „17e-Nitro-11 β-aryl Steroids and Their Derivatives having Agonist or Antagonist Hormonal Properties, C.E. Cook, J.A. Kepler, R.S. Shetty, G.S Bartley i D.Lee, złożonym jednocześnie z niniejszym zgłoszeniem (Pełnomocnik Docket Nr. 2025-0133-77); stosowne jego fragmenty załączono tutaj na zasadzie odsyłacza.

Steroidy posiadające aktywność progestagenową, antyprogestagenową i/lub antyglukokorykoidową znajdują zastosowanie w kontroli rozmnażania (płodności) u ssaków (w tym ludzi) takich jak naczelne, zwierzęta domowe i hodowlane, i w leczeniu stanów chorobowych u zwierząt lub ludzi, gdy wystąpienie tych aktywności jest korzystne. Tak więc mogą być one przydatne, oprócz zastosowanie w kontroli rozmnażania i reprodukcji, w leczeniu takich stanów jak włókniaki, zespół Cushing'a, jaskra, endometrioza, w dojrzewaniu szyjki macicy przed porodem, w hormonalnej terapii zastępczej, w zespole przedmiesiączkowym i w leczeniu raka.

Przedmiotem wynalazku jest więc także zastosowanie związku o wzorze 1 do wytwarzania kompozycji modulującej aktywność progestagenową, przeznaczonej do leczenia endometriozy lub włókniaków macicy, do dojrzewania szyjki macicy przed porodem i urodzenie potomka, do kontrolowania lub regulacja płodności, do leczenia guzów lub nowotworów, do hormonalnej terapii zastępczej.

Przedmiotem wynalazku jest także zastosowanie związku o wzorze ogólnym 2 do wytwarzania kompozycji stosowanej w terapii do modulowania aktywności progestagenowej.

Związki według niniejszego wynalazku można podawać w różny sposób. Tak więc, te produkty według wynalazku, które są aktywne przy podawaniu doustnym można podawać jako roztwory, zawiesiny, emulsje, tabletki, w tym tabletki podjęzykowe i podpoliczkowe, kapsułki z miękkiej żelatyny w tym roztwory w kapsułkach z miękkiej żelatyny, zawiesiny wodne lub w oleju, emulsje, pigułki, pastylki do ssania, pastylki, tabletki, syropy lub eliksiry itp. Produkty według wynalazku, które są aktywne przy podawaniu pozajelitowym można podawać w formie iniekcji depot, implantów w tym implantu Silastic™ i implantów biodegradowalnych, iniekcji domięśniowych i dożylnych.

Kompozycje wytwarza się dowolną znaną w dziedzinie metodą wytwarzania kompozycji farmaceutycznych i kompozycje takie mogą zawierać jeden lub więcej czynników wybranych z grupy obejmującej środki słodzące, środki smakowe, środki barwiące i środki konserwujące. Dopuszczalne są tabletki zawierające aktywny składnik zmieszany z nietoksycznymi farmaceutycznie dopuszczalnymi rozczynnikami odpowiednimi do produkcji tabletek. Rozczynnikami takimi są np. obojętne rozcieńczalniki, takie jak węglan wapnia, węglan sodu, laktoza, fosforan wapnia lub fosforan sodu, środki granulujące i rozdrabniające takie jak skrobia kukurydziana lub kwas alginowy; środki wiążące takie jak skrobia, żelatyna lub guma arabska; i środki poślizgowe (lubrykanty) takie jak stearynian magnezu, kwas stearynowy lub talk. Tabletki mogą być niepowlekane lub powlekane znanymi technikami aby opóźniać rozdrabnianie i adsorpcję w układzie żołądkowo-jelitowym i powodować tym samym opóźnione działanie w dłuższym czasie. Przykładowo, można stosować takie wydłużające czas działania substancje jak monostearynian gliceryny lub distearynian gliceryny, pojedynczo lub z woskiem.

Preparaty do doustnego zastosowania można także przygotować jako kapsułki z twardej żelatyny, w których aktywny składnik miesza się z obojętnym stałym rozcieńczalnikiem np. z węglanem wapnia, fosforanem wapnia lub kaolinem, lub jako kapsułki z miękkiej żelatyny, w których aktywny składnik miesza się z wodą lub z olejem takim jak olej arachidowy, ciekła parafina lub olej z oliwek.

Zawiesiny wodne według wynalazku zawierają aktywne substancje zmieszane z rozczynnikami odpowiednimi do produkcji zawiesin wodnych. Do takich rozczynników należy czynnik zawieszający

PL 198 055 B1 taki jak sól sodowa karboksymetylocelulozy, metyloceluloza, hydroksypropyloetylo celuloza, alginian sodu, poliwinylopirolidon, guma tragakantowa i guma arabska, i czynnik dyspergujący lub zwilżający taki jak naturalnie występujący fosfatyd (np. lecytyna), produkt kondensacji tlenku alkilenu z kwasem tłuszczowym (np. stearynian polioksyetylenu), produkt kondensacji tlenku etylenu z alifatycznym alkoholem o długim łańcuchu (np. heptadekaetyleno oksycetanol), produkt kondensacji tlenku etylenu z częściowym estrem pochodzącym z kwasu tłuszczowego i heksitolu (np. mono-oleinian polioksyetyleno sorbitolu), lub produkt kondensacji tlenku etylenu z częściowym estrem pochodzącym z kwasu tłuszczowego i bezwodnika heksitolu (np. mono-oleinian polioksyetyleno sorbitolu). Zawiesina wodna może także zawierać jeden lub więcej środek konserwujący takie jak p-hydroksybenzoesan etylu lub n-propylu, jeden lub więcej środek barwiący, jeden lub więcej środek smakowy i jeden lub więcej środek słodzący taki jak sacharoza, aspartam lub sacharyna. Preparaty do oczu, jak jest to znane w dziedzinie, doprowadza się do ciśnienia osmotycznego.

Zawiesiny w oleju przygotowuje się zawieszając aktywny składnik w oleju roślinnym takim jak olej z orzeszków ziemnych, oliwa z oliwek, olej sezamowy lub olej kokosowy, lub w oleju mineralnym takim jak ciekła parafina. Zawiesiny w oleju mogą zawierać środek zagęszczający taki jak wosk pszczeli, twarda parafina lub alkohol cetylowy. Środki słodzące dodaje się aby uzyskać smaczny preparat doustny. Trwałość takiej kompozycji zabezpiecza się dodając antyutleniacz taki jak kwas askorbinowy.

Nadające się do dyspergowania proszki i granulki według wynalazku, właściwe do otrzymywania po dodaniu wody zawiesiny wodnej, przygotowuje się ze składników aktywnych zmieszanych ze środkiem dyspergującym, zawieszającym i/lub zwilżającym, i jednym lub więcej środkiem konserwującym. Przykłady odpowiednich środków dyspergujących lub zwilżających i środków zawieszających ujawniono powyżej. W kompozycji mogą również znajdować się dodatkowe rozczynniki, np. środki słodzące, smakowe i barwiące.

Kompozycję farmaceutyczną można także przygotować w formie emulsji olej w wodzie. Fazę olejową stanowić może olej roślinny taki jak oliwa z oliwek lub olej z orzeszków ziemnych, olej mineralny taki jak ciekła parafina, lub ich mieszaniny. Do odpowiednich środków zawieszających należą naturalnie występujące gumy takie jak guma arabska i guma tragakantowa, naturalnie występujące fosfatydy takie jak lecytyna z soi, estry lub częściowe estry pochodzące z kwasów tłuszczowych i bezwodników heksitolu takie jak mono-oleinian sorbitanu, i produkty kondensacji takich częściowych estrów z tlenkiem etylenu takie jak mono-oleinian polioksyetyleno sorbitanu. Emulsja może także zawierać środki słodzące i smakowe.

Syropy i eliksiry można komponować ze środkami słodzącymi takimi jak glicerol, sorbitol lub sacharoza. Preparaty takie mogą także zawierać środek łagodzący, środek konserwujący, smakowy lub barwiący.

Kompozycje farmaceutyczne można także przygotować w formie sterylnego preparatu do wstrzykiwania takiego jak sterylna zawiesina, wodna lub w oleju, do wstrzykiwania. Zawiesinę taką przygotowuje się zgodnie z zasadami stosowanymi w dziedzinie stosując wymienione powyżej odpowiednie środki dyspergujące lub zwilżające i zawieszające. Sterylnym preparatem do wstrzykiwania może być także sterylny roztwór lub zawiesina do wstrzykiwania w nietoksycznym dopuszczalnym do podawania pozajelitowego rozcieńczalniku lub rozpuszczalniku takim jak roztwór w 1,3-butanodiolu. Do dopuszczalnych rozczynników i rozpuszczalników, które można stosować należą woda i roztwór Ringera, izotoniczny roztwór w chlorku sodu. Ponadto, do rozpuszczania lub zawieszania można stosować konwencjonalne sterylnie przygotowane oleje. W tym celu można stosować dowolną mieszankę gotowych olejów w tym syntetycznych mono- lub diglicerydów. Ponadto, do wytwarzania preparatów do iniekcji stosuje się podobnie kwasy tłuszczowe takie jak kwas olejowy. Wyjałowienie przeprowadza się typowymi metodami znane specjalistom w dziedzinie takimi jak filtracja aseptyczna, naświetlanie lub sterylizacja cieplna (np. w autoklawie).

Wodne preparaty (np. emulsje typu olej w wodzie, syropy, eliksiry i preparaty do iniekcji) przygotowuje się tak aby osiągnąć pH zapewniające optymalną trwałość. Ustalenie optymalnej wartości pH przeprowadza się typowymi metodami znanymi specjalistom w dziedzinie. Do utrzymania właściwego pH stosuje się odpowiednie bufory.

Związki według wynalazku można też podawać w formie czopków do doodbytniczego podawania leku. Kompozycje takie wytwarza się mieszając lek z odpowiednim niedrażniącym rozczynnikiem, którym jest substancja stała w zwykłych temperaturach będąca cieczą w temperaturze odbytu i która topi się zatem w odbycie z uwolnieniem leku. Przykładami takich substancji, choć nie stanowi to ograniczenia, jest masło kakaowe i glikole polietylenowe.

PL 198 055 B1

Mogą być one podawane donosowo, do oczu, dopochwowo i doodbytniczo w formie preparatów takich jak czopki, materiał do wdmuchiwania, proszki i aerozole.

Produkty według wynalazku, które korzystnie stosuje się domiejscowo można podawać używając aplikatory (pałeczki), roztwory, zawiesiny, emulsje, żele, kremy, maście, pasty, galaretki, roztwory do pędzlowania, proszki, i aerozole.

Produkty wykazujące aktywność anty-glikokortykoidową są szczególnie cenne w leczeniu stanów patologicznych charakteryzujących się nadmiarem endogennego glikokortykoidu takich jak zespół Cushinga, nadmierne owłosienie, a zwłaszcza gdy związane są one z zespołem adrenogenitalnym, chorobami oczu związanymi z nadmiarem glikokortykoidu takimi jak jaskra, objawami stresu związanymi z nadmiernym wydzielaniem glikokortykoidu itp.

Produkty posiadające aktywność progestagenową są szczególnie cenne jako czynniki progestagenowe, inhibitory jajeczkowania, regulatory miesiączkowania, środki antykoncepcyjne, środki do regulacji okresów zapłodnienia u bydła, w leczeniu endometriozy itp. Przy stosowaniu w antykoncepcji korzystnie miesza się je ze środkami estrogenowymi takimi jak np. etynyloestradiol lub estry estradiolu.

Produkty posiadające aktywność anty-progestagenową charakteryzują się antagonizowaniem działania progesteronu. Jako takie, stanowią one cenne narzędzie w kontroli hormonalnych nieregularności cyklu miesiączkowego i w regulacji okresów zapłodnienia u bydła.

Związki według wynalazku można stosować do kontroli okresu płodnego podczas całego cyklu reprodukcyjnego. Są one szczególnie cenne jako środki antykoncepcyjne po stosunku utrzymując macicę w stanie uniemożliwiającym zagnieżdżenie jaja i jako środki antykoncepcyjne „raz na miesiąc. Można je stosować wraz z prostaglandynami, oksytocynami, estrogenami itp.

Kolejna ważna możliwość zastosowania produktów wynalazku oparta jest na ich zdolności spowalniania rozwoju hormono-zależnych nowotworów. Należą do nich rak nerki, piersi, śluzówki macicy, jajników i prostaty, które charakteryzują się związkiem z receptorami progesteronu i można oczekiwać oddziaływania na nie produktów według wynalazku. Inne użyteczne zastosowania środków antyprogestagenowych obejmują leczenie choroby piersi z torbielami w tkance włóknistej. Pewne raki, a w szczególności czerniaki mogą korzystnie odpowiadać na leczenie kortykoidem/antykortykoidem.

Związki według niniejszego wynalazku można podawać wszystkim ciepłokrwistym ssakom takim jak ludzie, zwierzęta domowe i hodowlane. Do zwierząt domowych należą np. psy, koty itd., do zwierząt hodowlanych krowy, konie, świnie, owce, kozy itd.

Ilość aktywnego składnika, który łączy się z nośnikiem celem wytworzenia preparatu o pojedynczej dawce zależy od leczonej choroby, gatunku ssaka, i konkretnego sposobu podawanie. Terapeutycznie skuteczną ilość wyznacza się w typowych eksperymentach i analogię do ilości stosowanych w leczeniu tych samych stanów chorobowych analogicznymi zwią zkami steroidowymi. Przykł adowo, jednostkowa dawka związku steroidowego korzystnie zawiera się pomiędzy od 0,1 miligrama do 1 grama aktywnego składnika. Korzystniejsza dawka zawiera się pomiędzy 0,001 i 0,5 grama. Konkretnie w leczeniu endometriozy lub włókniaków podaje się ilości od 0,01 do 10 mg/kg masy ciała, korzystnie od 0,1 do 3 mg/kg. Podobne dawki tych związków można stosować do innych celów terapeutycznych. Zazwyczaj związki podaje się 1 do 4 razy dziennie, korzystnie 1 do 2 razy dziennie, lecz w takich zastosowaniach jak np. w hormonalnej terapii zastę pczej podaje się je w sposób zależny od cyklu. W każdym przypadku częstość i czas dawkowania zależ y od takich czynników jak półokres trwania danego związku w organizmie, dawki preparatu i sposobu podawania. Zrozumiałe jest jednak że, określona dawka będzie dla każdego konkretnego pacjenta zależała od różnych czynników w tym od aktywności specyficznego zastosowanego związku, wieku, wagi, ogólnego stanu zdrowia, płci i diety leczonej osoby, czasu i sposobu podawania, szybkości wydalania, innych wcześniej podawanych leków; i, co jest dobrze zrozumiałe dla specjalistów w dziedzinie, stanu zaawansowania określonej leczonej choroby.

Związki te są przydatne w leczeniu endometriozy, mięśniaków gładkich macicy (włókniaków) i pewnych raków i nowotworów, w hormonalnej terapii zastępczej jak również w kontroli, na różnych etapach, reprodukcja i płodności, jak np. w antykoncepcji. Bardziej szczegółowy opis potencjalnych zastosowań tych związków podano w pracy: Donaldson, Molly S.; Dorflinger, L.; Brown, Sarah S.; Benet, Leslie Z., wydawcy, Clinical Applications of Mifepristone (RU 486) and Others Antiprogestins. Committee on Antiprogestins: Assessing the Science, Institute of Medicine, National Academy Press, 1993. Związki te są również przydatne jako związki pośrednie w syntezie innych steroidów.

PL 198 055 B1

Dysponując ogólnym opisem niniejszego wynalazku lepsze jego zrozumienie uzyska się po zapoznaniu się z pewnymi ogólnymi przykładami, które podano tutaj jedynie jako ilustrację wynalazku i, o ile nie zaznaczono inaczej, nie stanowią jego ograniczenia.

Procedury Syntetyczne

Związki według wynalazku wytwarza się według procedur takich jak przedstawione na rysunkach 1 do 3 wychodząc z 11e-arylo-3,3-[1,2-etanodiylobis(oksy)]-5a-hydroksy-17e-nitro-estr-9-enów (np. związek A-1 na rys. 1 lub związki analogiczne) lub z 3',4'-dihydro-11e-arylo-3,3-[1,2-etanodiylobis (oksy)]-1'-okso-spiro[estr-9-en-17e,2'(2'H)-pirolo]-5a-oli (np. związek C-1 z rys. 3 lub związki analogiczne). Związki typu A-1 lub C-1 wytwarza się według procedur podanych w zgłoszeniu patentowym U.S. Patent Application zatytułowanym „17e-nitro-11 β-aryl Steroids and Their Derivatives having Agonist lub Antagonist Hormonal Properties - C.E. Cook, J.A. Kepler, R.S. Shetty, G.S Hartley i D.Lee, złożonym jednocześnie z niniejszym zgłoszeniem, (Attorney Docket Nr 2025-0133-77).

Tak więc przykładowo, działanie na związek A-1 nadmiarem pyłu cynkowego (korzystnie około 9-cioma równoważnikami atomowymi) i chlorkiem amonu w roztworze etanol/woda w temperaturze bliskiej temperaturze pokojowej, prowadzi do otrzymania z dobrą wydajnością 17e-N-hydroksyloamino związku A-2, który w reakcji z wodnym roztworem kwasu (korzystnie kwasem trifluorooctowym w wodzie i CH2Cl2) ulega hydrolizie ketalu i dehydratacji do 4,9-dieno-3-onu A-3. Jeśli pośrednią hydroksyloaminę A-2 zadaje się formaliną i NaBH3CN, azot ulega metylowaniu z wytworzeniem związku pośredniego A-5 (związku 17e-N-metylo-N-hydroksylowego), który można hydrolizować i poddawać dehydratacji w ten sam sposób jak A-2 z wytworzeniem dienonu A-7.

Jeśli na związek A-1 działa się nadmiarem pyłu cynkowego (korzystnie około 60-krotnym nadmiarem równoważników atomowych) i chlorkiem amonu w roztworze etanol/woda/tetrahydrofuran (THF) w podwyższonych temperaturach (korzystnie około 70°C) to redukcja grupy nitrowej prowadzi do 17e-aminy A-4. Związki te można hydrolizować i poddawać dehydratacji tak jak opisano powyżej z wytworzeniem dienonów A-6. Grupę aminową w A-6 można następnie przekształcać w pochodne np. do amidów metodami dobrze znanymi specjalistom w dziedzinie. Na przykład zadanie A-6 kwasem mrówkowym i N,N-dicykloheksylokarbodiimidem (DCC) prowadzi do formamidowych związków, podczas gdy reakcja z bezwodnikiem octowym w pirydynie prowadzi do powstawanie związków acetamidowych.

Jeśli R⁷ w związku A-1 kończy się funkcją karboksylową lub estrową karboksylową i długość łańcucha to umożliwia to redukcja grupy nitrowej może prowadzić do cyklizacji do amidu. Tak więc jeśli R⁷ oznacza CH2CH2COOEt (związek B-1) i zastosuje się nadmiar cynk do redukcji w podwyższonej temperaturze wówczas tworzy się cykliczny amid B-2. Kwaśna hydroliza i dehydratacja prowadzi następnie do powstania dienonu B-3. Jeśli R⁷ w związku A-1 zawiera grupę karbonylową (keton lub aldehyd) w odpowiedniej pozycji w łańcuchu wówczas redukcja przeprowadzona w łagodniejszych warunkach prowadzi do powstania spironitronów takich jak związek C-1, których wytwarzanie opisano w zgłoszeniu patentowym U.S. Patent zatytułowanym „17e-nitro-11 β-aryl Steroids and Their Derivatives having Agonist or Antagonist Hormonal Properties, C.E. Cook, J.A. Kepler, R.S. Shetty, G.S Bartley i D.Lee, złożone jednocześnie z niniejszym zgłoszeniem, (Attorney Docket Nr 2025-0133-77). Redukcja nitronu np. borowodorkiem sodu prowadzi do N-hydroksyspiropirolidyn C-2, które można także hydrolizować i odwadniać do dienonów jak opisano powyżej.

Związki takie jak B-2 i C-2 są uniwersalnymi związkami pośrednimi, które można przekształcać w rozmaite nowe związki metodami znanymi specjalistom w dziedzinie, w tym N- lub O-alkilowaniu i/lub redukcji odczynnikami wodorującymi z wytworzeniem np. cyklicznych amin, które może następnie modyfikować np. przez N-alkilowanie lub N-acylowanie. W ten sposób więc otrzymać różne spiropirolidynowe analogi B-2, B-3, C-2 i C-3.

Ogólne Procedury. Jeśli nie zaznaczono inaczej, czyste (reagent-grade) odczynniki chemiczne otrzymano z dostępnych na rynku źródeł i użyto bez dalszego oczyszczania. Eter i tetrahydroruran (THF) stosowano świeżo przedestylowane w atmosferze azotu znad pochodnej sodowej benzofenonu. Wszystkie wrażliwe na wilgoć i działanie powietrza reakcje i przenoszenia reagentów prowadzono w atmosferze suchego azotu lub argonu. Chromatografię cienkowarstwową (TLC) przeprowadzono na płytkach EM Science pokrytych żelem krzemionkowym 60 F-254. Położenie związków obserwowano w świetle UV (254 nm) lub po spryskaniu płytek aldehydem p-anyżowym. Do przeprowadzenia prepa10

PL 198 055 B1 ratywnej chromatografii kolumnowej stosowano żel krzemionkowy EM Science, 60A (230-400 mesh).

Roztwory zatężano stosując wyparkę obrotową z pompką wodną wytwarzającą podciśnienie w temperaturze otoczenia. Temperatury topnienia oznaczano na przyrządzie Mel-Temp II i podano niekorygowane. Jeśli nie zaznaczono inaczej widma ¹H-NMR rejestrowano na spektrometrze 250 MHz Bruker AC 250 w CDCl3 jako rozpuszczalniku z tetrametylosilanem (TMS) jako wzorcem wewnętrznym. Przesunięcia chemiczne podano w jednostkach ppm w dół pola względem TMS. Widmo masowe zwykle wykonywano techniką jonizacji w wiązce elektronów przy 70 eV na przyrządzie Hewlett Packard 5989A. Analizy elementarne wykonywano w Atlantic Microlab Inc., Atlanta, GA.

P r z y k ł a d 1

Synteza 1ie-[4-(N,N-dimetyloamino)fenylo]-17e-(N-hydroksyloamino)-17a-(1-propynylo)estra-4,9-dieno-3-on [A-3-, R¹=4-Me2N-, R⁷=CH3CC-, R⁶=R¹²=H)].

e-(4-(N,N-dimetyloamino)fenylo]-3,3-[1,2-etanodiylobis(oksy)]-5a-hydroksy-17e-(N-hydroksyloamino)-17a-(1-propynylo)estr-9-en [A-2 (R¹=4-Me2N-, R⁷=CH3CC-, R⁶=R¹²=H)].

Do homogenicznego roztworu 6,34 g (12,2 mmoli) nitropropynu A-1 (R¹=4-Me2N-, R⁷=CH3CC, R⁶=R¹²=H) i 1,37 g (25,6 mmoli) NH4Cl w 160 mL THF, 80 mL EtOH i 80 mL wody dodano w temperaturze pokojowej 7,17 g (110 mmoli) pyłu cynkowego (ok. 325 mesh). Po 1,5 godzinnym mieszaniu całość przesączono przez warstwę Celitu stosując EtOAc. Przesącz przemyto trzy razy solanką, suszono nad Na2SO4, przesączono, i rozpuszczalnik usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem otrzymując biały bezpostaciowy osad (6,42 g). Chromatografia na żelu krzemionkowym (70% EtOAc w heksanach) prowadzi do hydroksyloaminy A-2 (R¹=4-Me2N-, R⁷=CH3CC-, R⁶=R¹²=H) (3,60 g, wydajność 60%). ¹H-NMR (250 MHz, CDCl3) δ 7,05(2H, d, J=8,6 Hz), 6,64(2H, d, J=8,8 Hz), 5,02(1H, szer. s), 4,43(1H, s), 4,21(1H, d, J=6,2 Hz), 4,02-3,92 (4H, m), 2,90(6H, s), 1,91(1H, s), 0,48(3H, s).

11e-[4-(N,N-dimetyloamino)fenylo]-17e-(N-hydroksyloamino)-17a-(1-propynylo)estra-4,9-dieno-3-on [A-3(R¹=4-Me2N-, R⁷=CH3CC-, R⁶=R¹²=H)].

Mieszaninę 3,60 g (7,11 mmoli) hydroksyketalu A-2 (R¹=4-Me2N-, R⁷=CH,CC-, R⁶=R¹²=H) w 316 mL CH2Cl2 i 6,3 mL wody mieszano energicznie i oziębiano w łaźni lód-woda przez 1,5 godziny. Do szybko mieszanej dyspersji wkroplono 8,80 mL (114 mmoli) kwasu trifluorooctowego. Po energicznym mieszaniu przez 3 godziny dodano powoli nadmiar nasyconego wodnego roztworu NaHCO3 i mieszaninę mieszano w temperaturze pokojowej przez 20 min. Warstwę wodną oddzielono i ekstrahowano trzykrotnie EtOAc. Połączone roztwory organiczne przemyto dwukrotnie solanką, suszono nad Na2SO4, przesączono, i rozpuszczalnik usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem otrzymując żółte ciało stałe (3,11 g). Materiał poddano chromatografii na żelu krzemionkowym (70% EtOAc w heksanach). Połączenie uzyskanych frakcji o czystości >97% (co określono metodą analizy HPLC) daje hydroksyloamino dienon A-3 (R¹=4-Me2N-, R⁷=CH3CC-, R⁶=R¹²=H) (2,37 g, wydajność 75%) [temperatura topnienia 100-117°C (bezpostaciowy osad)]. Próbkę można wysuszyć pod zmniejszonym ciśnieniem w temperaturze 92°C przez 14 godzin otrzymując wolny od rozpuszczalnika produkt bez utraty czystości. ¹H-NMR (250 MHz, CDCl3) δ 7,01(2H, d, J=8,5 Hz), 6,65(2H, d, J=8,9 Hz), 5,75(1H, s), 5,16(1H, szer. s), 4,65(1H, s), 4,31(1H, szer. s), 2,91(6H, s), 1,94(3H, s), 0,55(3H, s). Anal. Oblicz. dla C₂₉H₃₆N₂O₂-0,5 H₂O: C-76,79; H-8,22; N-6,18. Znal.: C-76,82; H-8,29; N, 6,12. MS m/z (wzgl. intens.) 444(M⁺, 12), 428(12), 411(23), 134(51), 121(100).

P r z y k ł a d 2.

Synteza 11e-[4-(N,N-dimetyloamino)fenylo]-17e-(N-hydroksy-N-metyloamino)-17a-(1-propylo)estra-4,9-dieno-3-onu [A-7 (R¹=4-Me2N-, R⁷=CH3CC-, R⁶=R¹²=H)].

e-[4-(N,N-dimetyloamino)fenylol-3,3-[1,2-etanodiylobis(oksy)]-5a-hydroksy-17e-(N-hydroksyN-metyloamino)-17a-(1-propynylo)estr-9-en [A-5 (R¹=4-Me2N-, R⁷=CH3CC-, R⁶=R¹²=h)].

Do roztworu 232 mg (0,458 mmoli) hydroksyloaminy A-2 (R¹= 4-Me2N-, R⁷=CH3CC-, R⁶=R¹²=H) w 4,6 mL CH3CN dodano w temperaturze pokojowej 0,19 mL (2,3 mmoli) formaliny, a następnie 49 mg (0,733 mmoli) NaBH3CN. Po 45 minutach, zasadową mieszaninę reakcyjną [pH 8-9 (co określa się zwilżonym w wodzie papierkiem wskaźnikowym)] zawierającą biały wytrącony osad doprowadzono do pH 7 dodając trzy małe porcje (razem około 1 kroplę) lodowatego kwasu octowego uzyskując roztwór jednorodny. Po 1,5 godzinie pH roztworu wynosiło 8; następnie dodano nową małą ilość (ok. 0,25 kropli) lodowatego kwasu octowego, następnie po 40 min, nasycony wodny roztwór NaHCO3 i EtOAc. Warstwę wodną oddzielono i ekstrahowano trzykrotnie EtOAc. Połączone roztwory organiczne przemyto dwukrotnie solanką, suszono nad Na2SO4, przesączono, i rozpuszczalnik usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem. Uzyskaną białą piankę oczyszczono metodą chromatografii na żelu krzemionkowym (60% EtOAc w heksanach) otrzymując N-metylohydroksyloaminę A-5 (R¹=4-Me2N-, R⁷=CH3CC; R⁶=R¹²=H)

PL 198 055 B1 (74 mg, 31% wydajności). ¹H-NMR (250 MHz, CDCl3) δ 7,04(2H, d, J=8,7 Hz), 6, 63(2H, d, J=8,7 Hz), 4,42(1H, s), 4,16(1H, szer. s), 4,02-3,92(4H, m), 2,89(6H, s), 2,54(3H, s), 1,96(3H, s), 0,51(3H,s).

11e-[4-(N,N-dimetyloamino)fenylo]-17e-(N-hydroksy-N-metyloamino)-17a-(1-propynylo)estra-4,9-dieno-3-on [A-7 (R¹= 4-ME2N-, R⁷=CH3CC-, R⁶=R¹²=H)].

Do energicznie mieszanej mieszaniny 122 mg (234 mmoli) N-metylohydroksyloamino ketalu A-5 (R¹=4-Me2N-, R⁷=CH3CC-, R⁶=R¹²=H) w 10,2 mL CH2Cl2 i 0,5 mL CDCl3 i 0,21 mL wody wkroplono w temperaturze 0°C 0,29 mL (3,76 mmoli) kwasu trifluorooctowego. Po energicznym mieszaniu przez 5,5 godziny w temperaturze 0°C, dodano nasycony wodny roztwór NaHCO3 i mieszaninę mieszano przez 30 minut, następnie rozcieńczono EtOAc. Warstwę wodną oddzielono i ekstrahowano trzykrotnie EtOAc. Połączone roztwory organiczne przemyto dwukrotnie solanką, suszono nad

Na2SO4, przesączono, i rozpuszczalnik usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem otrzymując żółtą piankę (118 mg). Produkt oczyszczono metodą szybkiej chromatografii na żelu krzemionkowym (80% EtOAc w heksanach), następnie metodą szybkiej chromatografii na żelu krzemionkowym (1,1:30:68,9. MeOH-THF-heksany), następnie przeprowadzając średnio-ciśnieniową chromatografię na żelu krzemionkowym (heksany, następnie 30% THF w heksanach), i następnie preparatywną HPLC na fazach odwróconych (20% H2O w MeOH) otrzymując metylohydroksyloamino dienon A-7 (R¹=4-Me2N-, R⁷=CH3CC-, R⁶=R¹²=H) (29,0 mg, 27% wydajności) o czystości >97% co określono metodą analizy HPLC. ¹H-NMR (250 MHz, CDCl3) δ 7,00(2H, d, J=8,5 Hz), 6,65(2H, d, J=8,8 Hz), 5,75(1H, s), 4,28(1H, d, J=6,4 Hz), 2,91(6H, s), 2,57(3H, s), 1,98(3H, s), 0,58(3H, s). Anal. Oblicz. dla C3_OH2bN2O2-0,75 H₂O: C-76,32; H-8,43; N,5,93. Znal.: C-76,62; H-8,17; N-5,87. MS m/z (wzgl. intens.) 458(M⁺, 13), 441(32), 411(21), 320(24), 278(23), 225 (23), 121(100).

P r z y k ł a d 3.

Synteza 17e-amino-11e-[4-(N,N-dimetyloamino)fenylo]-17a-(1-propynylo)estra-4,9-dieno-3-onu [A-6 (R¹=4-Me2N-, R⁷=CH3CC-, R⁶=R¹²=H)].

173-amino-11 e-[4-(N,N-dimetyloamino)fenylo]-3,3-[1,2-etanodiylobis(oksy)]-5a-hydroksy-17a-(1-propynylo)estr-9-en (A-4 (R¹=4-Me2N-, R⁷=CH3CC-, R⁴=R¹²=H)].

Do homogenicznego roztworu 5,00 g (9,60 mmoli) nitropropynu A-1(R¹=4-Me2N-, R¹=CH3CC, R⁶=R¹²=H) i 10,3 g (192 mmoli) NH4Cl w 100 mL THF, 50 mL EtOH i 50 mL wody dodano w temperaturze 70°C 37,7 g (576 mmoli) pyłu cynkowego (ok. 325 mesh). Po dokładnym mieszaniu przez 7,5 godziny, mieszaninę pozostawiono do oziębienia do temperatury pokojowej i odsączono poprzez warstwę Celitu stosując EtOAc. Przesącz przemyto trzy razy solanką, suszono nad Na2SO4 przesączono, i rozpuszczalnik usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem otrzymując żółtą piankę (4,95 g). Po chromatografii na żelu krzemionkowym (20% MeOH w EtOAc) otrzymano aminopropyn A-4 (R¹=4-Me2N-, R⁷=CH3CC-, R⁶=R¹²=H) (3,48 g, 74% wydajności). ¹H-NMR (250 MHz, CDCl3) δ 7,06(2H, d, J=8,5 Hz), 6,64(2H, d, J=8,8 Hz), 4,42(1H, szer. s), 4,25(1H, d, J=6, 9 Hz), 4,03-3,90 (4H, m), 2,91(6H, s), 1,84(3H, s), 0,40(3H, s).

173-amino-11 e-[4-(N,N-dimetyloamino)fenylo]-17a-(1-propynylo)estra-4,9-dieno-3-on (A-6 (R¹=4-Me2N-, R⁷=CH3CC-, R⁶=R¹²=H)].

Mieszaninę 265 mg (0,540 mmoli) aminopropyno ketalu A-4 (R¹=4Me2N-, R⁷=CH3CC; R⁶=R¹²=H) w 24 mL CH2Cl2 i 0,48 mL wody mieszano energicznie w łaźni lód-woda przez 1,5 godziny. Do szybko mieszanej dyspersji wkroplono 0,67 mL (8,69 mmoli) kwasu trifluorooctowego . Po energicznym mieszaniu przez 4,5 godziny dodano powoli nadmiar nasyconego wodnego roztworu NaHCO3, następnie mieszaninę mieszano przez 30 min w temperaturze pokojowej. Warstwę wodną oddzielono i ekstrahowano trzykrotnie solanką, suszono nad Na2SO4, przesączono, i rozpuszczalnik usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem otrzymując żółty olej (258 mg). Wytworzony w ten sposób materiał był bardzo czysty wg analizy ¹H-NMR, i był w analogicznych eksperymentach użyty bez dalszego oczyszczania w późniejszych przekształceniach. Próbkę o czystości >97% (co określono metodą analizy HPLC) uzyskano metodą chromatografii na żelu krzemionkowym (12% MeOH w EtOAc), następnie metodą chromatografii na żelu krzemionkowym (10% MeOH w EtOAc), następnie metodą chromatografii na dezaktywowanym Et3N żelu krzemionkowym (50% EtOAc w heksanach), i następnie metodą preparatywnej chromatografii HPLC na fazie odwróconej [30% H2O w MeOH zawierającym Et3N (50 mM)] otrzymując dienon A-6 (R¹=4-Me2N-, R⁷=CH3CC, R⁶=R¹²=H) (44,6 mg, 19% wydajności). ¹H-NMR (250 MHz, CDCl3) δ 7,03(2H, d, J-8,7 Hz), 6,66(2H, d, J=8,9 Hz), 5,76(1H, s), 4,36(1H, d, J=7,3 Hz). 2,92(6H, s), 1,84(3H, s), 0,48(1H, s). Anal. Oblicz, dla C29H36N2O: C-81,27; H-8,47; N-6,54. Znal.: C-81,21; H-8,50; N-6,49. MS m/z (wzgl. intens.) 428 (M⁺, 61), 411(97), 278(33), 134(100).

PL 198 055 B1

P r z y k ł a d

Synteza 17β-(N-acetamido)-11β-[4-(N.N-dimetyloamino)fenylo]-17α-(1-propynylo)estra-4.9-dieno-3-onu [A-8 (R¹=-Me2N-. R⁷=CH3CC-. R⁶=R¹²=H)].

Do roztworu 72 mg (0.168 mmoli) aminodienonu A-6 (R¹=-Me2N-. R⁷=CH3CC-. R⁶=R¹²=H) w 1.6 mL pirydyny dodano w temperaturze 0°C 18.0 mL (185 mmoli) Ac2O. Po 2.5 godzinach dodano jedną kroplę Ac2O. i po 30 minutach roztwór częściowo zatężono w wolnym strumieniu azotu. Uzyskany żółto-brunatny olej połączono z 19 mg uprzednio otrzymanego produktu. i następnie poddano chromatografii na żelu krzemionkowym (90% EtOAc w heksanach) otrzymując dienono acetamid A-8 (R¹=-Me2N-. R¹⁰=CH3-. R⁷=CH3CC-. R⁶=R¹²=H) (37.7 mg. wydajność 38% [łącznie]) o czystości >97% co określono metodą analizy HPLC. ¹H-NMR (250 MHz. CDCl3) δ 7.03(2H. d. J=8.6 Hz). 6.70(2H. d. J=8.8 Hz). 5.67(1H. s). 5.55(1H. szer. s). .36(1H. d. J=6.2 Hz). 2.92(6H. s). 1.93(3H. s). 1.87(3H. s). 0.49(3H. s). Anal. Oblicz. dla C₃₁H₃₈N₂O₂-0.5 H₂O: C-77.63; H-8.20; N-5.84. Znal.; C-77.30; H8.20; N-5.77. MS m/z (wzgl. intens.) 70 (M⁺. 100). 11(9). 280(). 121(1).

P r z y k ł a d 5 β-[4-(N.N-dimetyloamino)fenylo]-17β-formamido)-17α-(1-propynylo)estra-4.9-dieno-3-on [A-8 (R¹=-Me2N-. R⁷=CH3CC-. R⁶=H]

Do roztworu 2.11 g (10.2 mmoli) dicykloheksylokarbodiimid w 11 mL CHCl3 dodano w temperaturze pokojowej 20. mL (20. mmoli) 1.00 M kwasu mrówkowego w CHCl3 co powoduje wytrącanie się białego osadu. Po 5 minutach mieszaninę dodano do roztworu 2.19 g (5.11 mmoli) aminopropynu A-6 (R¹=-Me2N-. R⁷=CH3CC-. R⁶=R¹²=H) i 2.7 mL (30.7 mmoli) pirydyny w 22 mL CHCl3. Po 20 minutach dodano 66 mL eteru i uzyskaną mieszaninę przesączono przez warstwę Celitu. przemywając sześć razy 10 mL porcjami eteru. Przesącz zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. następnie rozcieńczono 22 mL EtOAc i mieszano przez 10 min. Uzyskaną mieszaninę przesączono poprzez warstwę Celitu przemywając osiem razy 3 mL EtOAc. Przesącz zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Pozostałość rozcieńczono kolejno trzy razy 11 mL toluenu i zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem na wyparce obrotowej. Po dalszym usunięciu rozpuszczalnika pod zmniejszonym ciśnieniem jasnozielona pozostałość nie zawierała pirydyny wg analizy ¹H-NMR i poddano ją chromatografii na żelu krzemionkowym (75% EtOAc w heksanach) otrzymując formamid A-8 (R¹=-Me2N-. R⁷=CH3CC. R⁶=R¹²=H) (1.56 g. 67% wydajności) [temperatura topnienia 128-12°C (bezpostaciowy osad)]. Ustalono czystość produktu na >97% (analiza HPLC); materiał można ogrzewać w temperaturze 90°C przez 16 godzin otrzymując produkt bez rozpuszczalnika. z zachowaniem czystości >97% (analiza HPLC). Związek ten występuje jako mieszanina różnych form będących w równowadze (co obserwuje się w ¹H-NMR). ¹H-NMR (250 MHz. CDCl3. integracja dopasowana do stosunku głównej formy i formy o niższej zawartości) δ 8.52(1H. d. J=11.7 Hz). 6.98(2H. d. J=8.6 Hz). 6.6(2H. d. J=8.8 Hz). 6.21(1H. d. J=11.8 Hz). 5.77(1H. s). .37(1H. d. J=6.7 Hz). 2.91(6H. s). 1.90(3H. s). 0.7(3H. s); formą o niższej zawartości: 8.08(1H. s). 7.0 (ramię). 5.68(1H. s). 1.88(3H. s). 0.50 (ramię). Anal. Oblicz. dla C₃₀H₃₆N₂O₂-1.25 H₂O: C-75.20; H-8.10; N-5.85. Znal.; C-75.17; H-7.56; N-5.80. MS m/z (wzgl. intens.) 56(M⁺. 9). 280(). 13 (51). 121(100).

P r z y k ł a d 6.

Synteza 17β-amino-17α-(3-hydroksypropylo)-11 β-[4-(N-piperydyno)fenylo]estra-4.9-dieno-3-onu [A-6 (R¹=-(N-piperydyno)-. R⁷=-(CH2)3OH. R⁶=R¹²=H)].

3.3-[1.2-Etanodiylobis(oksy)]-5a.10a-oksydoestr-9(11)-en-17-onu.

Do roztworu 32.0 g (102 mmoli) 3.3-[1.2-etanodiylobis(oksy)]estra-5(10).9(11)-dieno-17-onu w 192 mL CH2Cl2 dodano w temperaturze 0°C 7.0 mL (50.9 mmoli) trihydratu heksafluoroacetonu (Lancaster Synteza. Inc.) a następnie 2.6 g (17.3 mmoli) Na2HPO. po czym wkroplono z energicznym mieszaniem (mieszadło mechaniczne) 8.6 mL (153 mmoli) 50% H2O2. Efektywne mieszanie kontynuowano przez 18 godzin. podczas których temperatura stopniowo wzrastała do temperatury pokojowej. następnie dodano 192 mL nasyconego wodnego roztworu Na2S2O3. Po mieszaniu przez 20 minut mieszaninę połączono z inną szarżą (32.0 g) wytworzoną równolegle w identyczny sposób. Warstwę wodną (dolną) oddzielono i ekstrahowano trzykrotnie 80 mL EtOAc. Połączone roztwory organiczne rozcieńczono 20 mL EtOAc i przemyto dwukrotnie 80 mL nasyconego wodnego roztworu NaHCO3. dwukrotnie 80 mL solanki. suszono nad MgSO. przesączono. i rozpuszczalnik usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem. Żółte ciało stałe (76.1 g) zadano 320 mL eteru dietylowego i mieszano magnetycznie przez 12 godzin w zamkniętej kolbie. Uzyskaną białą zawiesinę połączono z trzema innymi szarżami (3 x 32.0 g). które równolegle wytworzono identycznie (i proporcjonalnie). następnie przesączono poprzez lejek szklany z porowatą warstwą. przemywając całość trzy razy 0 mL

PL 198 055 B1 porcjami eteru dietylowego; następnie pozostawiono na 1,5 godziny do wysuszenia nie wyłączając ssania. Uzyskany biały placek filtracyjny delikatnie zeskrobano i drobny biały proszek wysuszono pod zmniejszonym ciśnieniem otrzymując żądany epoksyd o wysokiej czystości (89,5 g, wydajność 53%). ¹H-NMR (250 MHz, CDCl3) δ 6,06(1H, szer. s), 3,98-3,88(4H, m), 2,52-2,44(2H, m), 1,32-1,12(1H, m), 0,88(3H,s).

1-(4-Bromofenylo)piperydyna. Do roztworu 320 g (1,86 mmoli, 1,00 równ.) 4-bromoaniliny w 1,20 L toluenu umieszczonej w 5 L kolbie okrągłodennej zaopatrzonej w mechaniczne mieszadło dodano w temperaturze pokojowej 648 mL (3,72 mmoli, 2,00 równ.) diizopropyloetyloaminy, a następnie 253 mL (1,86 mmoli, 1,00 równ.) 1,5-dibromopentanu i użytego do przemywania 200 mL toluenu. Stosując czaszę grzewczą dobrze mieszany roztwór ogrzano do temperatury 100°C-115°C (termometer zanurzony w mieszaninie reakcyjnej). Po 10 godzinach stwierdzono metodą TLC wysoki stopień konwersji substratu do żądanego produktu. Uzyskaną objętościową brązową mieszaninę zawierającą osad pozostawiono do ochłodzenia do temperatury pokojowej. Mieszanina rozkruszono łopatką do dającej się przenosić papki dodając 390 mL toluenu. Osady chlorowodorku diizopropyloetyloaminy odsączono poprzez lejek z wkładką porowatą i osady przemyto toluenem (3 x 320 mL). (Przemywki toluenowe brązowych osądów dały jedynie nieznaczne ilości materiału.) Po odparowaniu pod zmniejszonym ciśnieniem na wyparce obrotowej brązowego przesączu i dalsze usunięcie rozpuszczalnika usunięcie pod zmniejszonym ciśnieniem przez 12 godzin w temperaturze pokojowej doprowadziło do uzyskania miękkiego brązowego ciała stałego (398 g, wydajność surowego produktu 89%), które rozkruszono na małe kawałki. Pobrano 20,0 g próbkę takiego surowego materiału aby doświadczalnie optymalizować oczyszczanie co doprowadziło do opracowania następującego protokołu oczyszczania.

Do pozostałego surowego produktu (378 g) dodano, w pięciu 300 mL porcjach 1,50 L eteru dietylowego całość efektywnie mieszając magnetycznie w temperaturze pokojowej. Po 30 minutach mieszanie zakończno i usunięto element mieszający. Ciemny nierozpuszczony drobny osad pozostawiono do zestalenia, a brunatny roztwór ostrożnie zdekantowano i brunatny osad przemyto eterem dietylowym (3 x 100 mL). Do połączonych brunatnych roztworów eterowych dodano w temperaturze pokojowej 38,5 mL (406 mmoli) bezwodnika octowego. Po mieszaniu przez 3 godziny w temperaturze pokojowej dodano w temperaturze pokojowej 300 mL wodnego 10% roztworu kwasu solnego (tj. 3,7% HCl(aq)) i mieszaninę mieszano efektywnie przez 5 minut; w trakcie wytrąca się mała ilość żółtego osadu. Warstwę eterową oddzielono i ekstrahowano wodnym 10% roztworem kwasu solnego (5 x 300 mL). Połączone kwaśne wodne roztwory zdekantowano w celu usunięcia niewielkiej ilości żółtego osadu i następnie z powrotem ekstrahowano raz do 150 mL eteru dietylowego. Roztwór wodny zalkalizowano do pH 10 mieszając energicznie w temperaturze pokojowej i powoli dodając 235 mL stężono wodorotlenku amonu w ciągu 20 min. Do uzyskanej, zawierającej żółto-biały osad mieszaniny, dodano z szybkim mieszaniem 600 mL eteru dietylowego uzyskując całkowite rozpuszczenie osadów po około 10 min. Warstwę wodną oddzielono i ekstrahowano eterem dietylowym (2 x 150 mL). Połączone roztwory eterowe przemyto solanką (2 x 150 mL), suszono nad Na2SO4, przesączono, i rozpuszczalnik usunięto na wyparce obrotowej pod zmniejszonym ciśnieniem. Dalsze usunięcie rozpuszczalnika pod zmniejszonym ciśnieniem przez 12 godzin daje bardzo czysty produkt jako białawe ciało stałe [338 g, wydajność 80% (licząc usunięcie 20,0 g próbki)].¹H-NMR (250 MHz, CDCl3) δ 7,29(2H, d, J=9,1 Hz), 6,76(2H, d, J=9,1 Hz) , 3,11-3,07(4H, m), 1,73-1,66(4H, m), 1,59-1,51(2H, m).

3,3-[1,2-etanodiylobis(oksy)]-5a-hydroksy-11 e-[4-(N-piperydyno)fenylo]estr-9-en-17-on.

Kolbę okrągłodenną o pojemności 3 L zaopatrzoną w mechaniczne mieszadło i zawierającą 9,67 g (398 mmoli) wiórków magnezowych wysuszono w płomieniu w strumieniu suchego azotu. Po oziębieniu do temperatury pokojowej dodano 333 mL THF, a następnie kilka kryształów jodu uzyskując lekko brązowy kolor roztworu. Do energicznie mieszanej mieszaniny dodano 40 mL roztworu 91,9 g (383 mmoli) 1-(4-bromofenylo)piperydynu w 333 mL THF. Mieszaninę ogrzewano w temperaturze wrzenia pod chłodnicą zwrotną przez około 5 minut, zabarwienie jodu szybko zanikało, po czym mieszaninę pozostawiono do ochłodzenia prawie do temperatury pokojowej. Resztę roztworu bromopochodnej wkroplono w ciągu 1,5 godziny. Mieszanina następnie ochłodzono w łaźni lód-woda przez 1,8 godziny, następnie dodano jednorazowo 15,1 g (153 mmoli) drobno sproszkowanego CuCl. Po efektywnym mieszaniu mieszaniny przez 60 sekund dodano (wlano) w ciągu 30 sekund roztwór 50,6 g (153 mmoli) 3,3-[1,2-etanodiylobis(oksy)]-5a,10a-oksydoestr-9(11)-en-17-onu w 380 mL THF co powoduje powstawanie dużych objętości jasno-żółtego osadu. Po 10 minutach powoli dodano 250 mL nasyconego wodnego roztworu NH4Cl, a następnie 630 mL EtOAc. Po 30 minut mieszania mieszaninę rozcieńczono i mieszano z 300 mL wody. Warstwę wodną oddzielono i ekstrahowano trzykrotnie 250 mL EtOAc. Połączone roztwory organiczne przemyto trzy razy 250 mL solanki, suszono

PL 198 055 B1 nad MgSO4, przesączono, i rozpuszczalnik usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem. Uzyskaną substancję (116 g) połączono z analogicznie wytworzoną szarżą surowego produktu (11,3 g) w 55 mL CH2Cl2 i następnie poddano chromatografii na żelu krzemionkowym (wymycie produktu ubocznego piperydynofenylowego reagentu CH2Cl2, następnie elucja produktu 60% EtOAc w heksanach) otrzymując żądany produkt, w którym pewne frakcje zawierały niewielką ilość bis-adduktu, gdy odczynnik Grignarda przyłączał się do grupy 17-karbonylowej. W rezultacie, po wykonaniu innych chromatografii zatężonych zawierających zanieczyszczenie frakcji na żelu krzemionkowym (60% EtOAc w heksanach) i połączenie uzyskanych czystych frakcji z czystymi frakcjami z pierwszego rozdziału chromatograficznego prowadzi do otrzymania produktu bez zanieczyszczeń (65,2 g, przeliczona wydajność 79%). ¹H-NMR (250 MHz, CDCl3) δ 7,07(2H, d, J=8,6 Hz), 6,83(2H, d, J=8,7 Hz), 4,53(1H, s), 4,30(1H, d,

J=6,8 Hz), 4,02-3,92(4H, m), 3,13-3,08(4H, m), 0,50(3H, s).

3, 3-[1,2-Etanodiylobis(oksy)]-5a-hydroksy-11 e-[4-(N-piperydyno)fenylo]estr-9-en-17-oksym.

Do roztworu 65,1 g (132 mmoli) 3,3-[1,2-etanodiylobis(oksy)]-5a-hydroksy-1ie-[4-(N-piperydyno) fenylo]estr-9-en-17-onu w 450 mL bezwodnej pirydyny dodano w temperaturze pokojowej w atmosferze azotu 15,2 g (218 mmoli) chlorowodorku hydroksyloaminy. Po 19,5 godzinnym mieszaniu dodano 1,50 L wody i 475 mL EtOAc. Po mieszaniu przez 10 minut, warstwę wodną oddzielono i ekstrahowano trzykrotnie 275 mL EtOAc. Połączone roztwory organiczne przemyto dwukrotnie 275 mL solanki, suszono nad Na2SO4, przesączono, i rozpuszczalnik usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem. Uzyskaną piankę kolejno trzykrotnie odparowano na wyparce obrotowej pod zmniejszonym ciśnieniem 275 mL toluenu w temperaturze 40°C, w ciągu tego czasu połączono 4,93 g analogicznie wytworzonego materiału. Następnie rozpuszczalnik usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem otrzymując żądany oksym w postaci żółtej pianki (81,7 g) nie zawierającej pirydyny (analiza ¹H-NMR). Materiał stosowano dalej bez dalszego oczyszczania. ¹H-NMR (250 MHz, CDCl3) δ 8,37(1H, szer. s), 7,08(2H, d, J=9,0 Hz), 6,81(2H, d, J=8,6 Hz), 4,37(1H, s), 4,22(1H, d, J=6,6 Hz), 4,08-3,89(4H, m), 3,12-3,08 (4H, m), 0,54(3H, s).

3.3- [1,2-Etanodiylobis(oksy)]-5a-hydroksy-11 e-[4-(N-piperydyno-N-tlenek)fenylo]estr-9-en-17-oksym. Do roztworu 81,7 g (założono 148 mmoli) 3,3-[1,2-etanodiylobis(oksy)]-5a-hydroksy-11 e-[4-(N-piperydyno) fenylo]estr-9-en-17-oksymu w 290 mL CH2Cl2 w temperaturze 0°C dodano 10,3 mL (73,7 mmoli) trihydratu heksafluoroacetonu. Następnie wkroplono z energicznym mieszaniem 17,8 mL (310 mmoli) 50% H2O2. Mieszaninę nadal energicznie mieszano przez 14,5 godziny ogrzewając ją w tym czasie stopniowo ogrzano temperatury pokojowej. Następnie dodano wodę (414 mL) i EtOAc (1,65 L), i uzyskaną mieszaninę dobrze mieszano przez 20 minut. Warstwę organiczną oddzielono i ekstrahowano pięć razy 125 mL wody. Połączone roztwory wodne brano do następnego etapu bez dalszej przeróbki. Małą próbkę można zatężyć pod zmniejszonym ciśnieniem dla przeprowadzenia charakteryzacji: ¹H-NMR (250 MHz, CDCl3) δ 10,7(1H, szer. s), 7,96(2H, d, J=8,6 Hz), 7,36(2H, d, J=8,6 Hz), 4,39-4,32(1H, m), 4,05-3,97(4H, m), 3,68-3,56(2H, m), 3,44-3,39(2H, m), 0,49(3H, s).

17-Bromo-3,3-[1,2-etanodiylobis(oksy)]-5a-hydroksy-17-nitro-11 e-[4-(N-piperydyno)-fenylo]estr-9-en (A-1 (R¹=4-(N-piperydyno)-, R⁷=Br, R⁶=R¹²=H)].

Do roztworu 65,9 g (369 mmoli) N-bromosukcynoimidu (NBS) w 375 mL 1,4-dioksanu dodano w temperaturze pokojowej roztwór 37,0 g (369 mmoli) KHCO3 w 375 mL wody. Powyższy wodny roztwór 3,3-[1,2-etanodiylobis(oksy)]-5a-hydroksy-11 e-[4-(N-piperydyno-N-tlenek)fenylo]estr-9-en-17-oksymu rozcieńczono w temperaturze pokojowej 720 mL 1,4-dioksanu i po 5 minutach powoli dodano do roztworu NBS-KHCO3 z taką szybkością aby uniknąć gwałtownego wydzielanie się gazu i pienienia. Po mieszaniu roztworu w temperaturze pokojowej przez 16 godzin dodano 262 g (944 mmoli) FeSO₄-7H₂O, co powoduje wytrącanie się dużej objętości brunatnego osadu; następnie dodano 375 mL EtOAc i 650 mL wody. Po dokładnym mieszaniu przez 30 minut warstwę wodną oddzielono i ekstrahowano cztery razy 300 mL EtOAc. Połączone roztwory organiczne przemyto dwukrotnie 300 mL solanki, suszono nad Na2SO4, przesączono, i rozpuszczalnik usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem otrzymując A-1 (R¹=4-(N-piperydyno)-, R⁷=Br, R⁶=R¹²=H) jako brunatny foam (69,3 g), który użyto bezpośrednio w następnym etapie syntezy bez oczyszczania. ¹H-NMR (250 MHz, CDCl3) δ 7,07(2H, d, J=7,5 Hz), 6,87(2H, m), 4,42(1H, s), 4,32(1H, d, J=6,0 Hz), 4,03-3,93(4H, m), 3,43-3,28(1H, m), 3,12(4H, szer. s), 0,48(3H, s).

3.3- [1,2-etanodiylobis(oksy)]-5a-hydroksy-17e-nitro-11 e-[4-(N-piperydyno)fenylo]estr-9-en [A-1 (R¹=4-(N-piperydyno)-, R⁶=R⁷=R¹²=H)].

Do dobrze mieszanego roztworu 69,3 g powyższej surowej bromopochodnej [A-1 (R¹=4-(Npiperydyno)-, R⁷=Br, R⁶=R¹²=H)] w 1,17 L THF i 230 mL wody dodano małymi porcjami w ciągu 1 godziPL 198 055 B1 ny w temperaturze pokojowej 14,4 g (380 mmoli) NaBH4. Po dodatkowej 1 godzinie ostrożnie dodano roztwór 84,3 g (1,21 mol) chlorowodorku hydroksyloaminy w 585 mL wody. Po 15 min. warstwę wodna oddzielono i ekstrahowano trzykrotnie 116 mL EtOAc. Połączone roztwory organiczne przemyto trzy razy 116 mL solanki, suszono nad Na2SO4, przesączono i rozpuszczalnik usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem otrzymując żółta piankę (56,2 g). Materiał rozpuszczono w minimalnej ilości CH2Cl2 i poddano chromatografii na żelu krzemionkowym (55% EtOAc w heksanach) otrzymując pośredni nitro związek A-1 (R¹=4-(N-piperydyno)-, R⁶=R⁷=R¹²=H) (33,3 g, wydajność 45% dla 5 etapów) w postaci żółtego ciała stałego. ¹H-NMR (250 MHz, CDCl3) δ 7,04(2H, d, J=8,6 Hz), 6,81(2H, d, J=8,8 Hz), 4,38 (1H, s), 4,33(1H, t, J=11 Hz), 4,23(1H d. J=6,6 Hz), 3,12-3,07(4H, m), 2,71(1H, d, J=13 Hz), 0,36(3H, s).

17a-(2-karbometoksyetylo)-3,3-[1,2-etanodiylobis(oksy)]-5a-hydroksy-17e-nitro-11 e-[4-(N-piperydyno) fenylo]estr-9-en [A-1 (R¹=4-(N-piperydyno)-, R⁷=-(CH2)2COOCH3 R¹=R¹²=H)].

Do mieszaniny 12,0 g (23,0 mmoli) pośredniego nitro związku A-1 (R¹=4-(N-piperydyno)-, R⁶=R⁷=R¹²=H) w 65 mL t-BuOH dodano w temperaturze pokojowej 41,2 mL (460 mmoli) akrylanu metylu,a następnie wkroplono 13,2 mL (30,0 mmoli) 40% wagowo Tritonu B w MeOH. Po 1 godzinie w temperaturze pokojowej dodano 132 mL nasyconego roztworu wodnego NH4Cl i 132 mL EtOAc. Warstwę wodną oddzielono i ekstrahowano trzykrotnie 30 mL EtOAc. Połączone roztwory organiczne przemyto dwukrotnie 132 mL solanki, suszono nad Na2SO4, przesączono i rozpuszczalnik usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem. Po przeprowadzeniu chromatografii na żelu krzemionkowym (60% EtOAc w heksanach) uzyskano nitroester A-1 (R¹=4-(N-piperydyno)-, R⁷=-(CH2)2COOCH3, R⁶=R¹²=H)]. 1,8 g (85% wydajności). ¹H-NMR (250 MHz, CDCl3) δ 7,04(2H, d, J=8,6 Hz), 6,81(2H, d, J=8,7 Hz), 4,35(1H, s), 4,30(1H, d, J=6,1 Hz), 4,03-3,93(4H, m), 3,68(3H, s), 3,11-3,07 (4H, m), 0,38(3H, s).

3,3-[1,2-etanodiylobis(oksy)]-5a-hydroksy-17a-(3-hydroksypropylo)-17(3-nitro-11 e-[4-(N-piperydyno) fenylo]estr-9-en [A-1 (R¹=4-(N-piperydyno)-, R⁷=-(CH2)3OH, R⁶=R¹²=H)].

Do roztworu 8,13 g (13,3 mmoli) estru A-1 (R1=4-(N-piperydyno)-, R⁷=-(CH2)2COOCH3, R⁶=R¹²=H) w 145 mL THF w temperaturze 0°C dodano 67,0 mL (67,0 mmoli) 1,0 M DIBAL-H w heksanach. Po 15 minut dodano 55 mL nasyconego wodnego roztworu winianu potasowo-sodowego co powoduje powstanie żelu. Po mieszaniu w temperaturze pokojowej przez 2 godziny żel zaniknął dając klarowną mieszaninę. Warstwę wodną oddzielono i ekstrahowano trzykrotnie EtOAc. Połączone roztwory organiczne przemyto dwukrotnie solanką, suszono nad Na2SO4, przesączono, i rozpuszczalnik usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem otrzymując nitropropanol A-1 (R¹=4-(N-piperydyno)-, R⁷=-(CH2)3OH, R⁶=R¹²=H) jak żółtą piankę (7,83 g, 100% wydajności). ¹H-NMR (250 MHz, CDCl3) δ 7,05(2H, d, J=8,6 Hz), 6,81(2H, d, J=8,7 Hz), 4,38(1H, s), 4,29(1H, d, J=6,4 Hz), 4,02-3,93 (4H, m), 3,68-3,50(2H, m), 3,11-3,07(4H, m), 2,90-2,75 (1H, m), 0,37(3H, s).

17e-amino-3,3-[1,2-etanodiylobis(oksy)]-5a-hydroksy-17a-(3-hydroksypropylo)-11 e-[4-(N-piperydyno) fenylo]estr-9-en [A-4 (R¹=4-(N-piperydyno)-, R⁷=-(CH2)3OH, R⁶=R¹²=H)].

Do roztworu 7,25 g (12,5 mmoli) nitropropanolu A-1 (R¹=4-(N-piperydyno)-, R⁷=-(CH2)3OH, R⁶=R¹²=H) i 13,4 g (250 mmoli) NH4Cl w 70 mL EtOH, 70 mL wody i 140 mL THF ostrożnie dodano w temperaturze 70°C 49,0 g (749 mmoli) pyłu cynkowego (ok. 325 mesh) w ciągu około 3 minut. Po dokładnym mieszaniu uzyskanej mieszaniny przez 18 godzin i pozostawiono ją do ochłodzenia do temperatury pokojowej, a następnie przesączono poprzez warstwę Celitu stosując EtOAc. Przesącz przemyto dwukrotnie solanką, suszono nad Na2SO4, przesączono i rozpuszczalnik usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem otrzymując aminopropanol A-4 (R¹=4-(N-piperydyno)-, R⁷=-(CH2)3OH, R⁶=R¹²=H) jako białe bezpostaciowe ciało stałe (9,16 g), które użyto w następnym etapie bez oczyszczanie. ¹H-NMR (250 MHz, CDCl3) δ 7,15(2H, d, J=8,2 Hz), 6,85(2H, d, J=8,3 Hz), 4,40-4,20(2H, m), 4,05-3,82(4H, m), 3,46(2H, szer. s), 3,10 (4H, szer. s), 0,54(3H, s).

17e-amino-17a-(3-hydroksypropylo)-1ie-[4-(N-piperydyno)fenylo]estra-4,9-dieno-3-on [A-6 (R¹=4(N-piperydyno)-, R⁷=-(CH2)3OH, R⁶=R¹²=H)].

Do energicznie mieszanej mLeczno-białej mieszaniny 9,45 g (założono 13,0 mmoli) ketalu A-4 (R¹=4-(N-piperydyno)-, R⁷=-(CH2)3OH, R⁶=R¹²=H), 575 mL CH2Cl2 i 12 mL wody w temperaturze 0°C wkroplono 16,6 mL (215 mmoli) kwasu trifluorooctowy, co powodowało stopniowe pojawianie się jasnoniebieskiej barwy przechodzącej w ciągu 15 minut w barwę jasnożółtą. Po energicznym mieszaniu przez 2 godziny dodano ostrożnie nasycony wodny roztwór NaHCO3 i mieszaninę pozostawiono z lekkim mieszaniem w temperaturze pokojowej na 14 godzin. Mieszanina ekstrahowano trzykrotnie EtOAc. Połączone roztwory organiczne przemyto dwukrotnie solanką, suszono nad Na2SO4, przesączono i rozpuszczalnik usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem otrzymując dienon A-6 (R¹=4-(N-piperydyno)-, R⁷=-(CH2)3OH, R⁶=R¹²=H) w postaci żółtej pianki (6,18 g, wydajność 74% licząc na 3 etapy) o wysokim

PL 198 055 B1 stopniu czystości (analiza ¹H-NMR). ¹H-NMR (250 MHz, CDCl3) δ 7,04(2H, d, J=8,6 Hz), 6,85(2H, d, J=8,7 Hz), 5,76(1H, s), 4,36(1H, d, J=6,1 Hz), 3,62-3,42(2H, m), 3,13-3,09(4H, m), 0,54(3H, s). MS m/z (wzgl. intens.) 488 (M⁺, 21), 470(37), 387(100), 320(25), 162(52), 96(35).

P r z y k ł a d 7

Synteza 17e-hydroksyloamino-17a-(3-hydroksypropylo)-11 e-[4-(N-piperydyno)fenylo]estra-4,9dieno-3-onu (A-3 (R¹=4-(N-piperydyno)-, R⁷=-(CH₂)₃OH, R⁶=R¹²=H)].

3,3-[1,2-etanodiylobis(oksy)]-5a-hydroksy-17e-hydroksyloamino-17a-(3-hydroksypropylo)-11 β[4-(N-piperydyno)fenylo]estra-4,9-en [A-2 (R¹=4-(N-piperydyno)-, R⁷=-(CH2)3OH, R⁶=R¹²=H)].

Do roztworu 4,34 g (7,47 mmoli) nitropropanolu A-1 (R¹=4-(N-piperydyno)-, R⁷=-(CH2)3OH, R⁶=R¹²=H) i 840 mg (15,7 mmoli) NH4Cl w 49 mL EtOH, 49 mL wody i 99 mL THF dodano w temperaturze pokojowej 4,40 g (67,2 mmoli) pyłu cynkowego (ok. 325 mesh). Po dokładnym mieszaniu przez 2,5 godziny mieszaninę przesączono poprzez warstwę Celitu stosując EtOAc. Przesącz przemyto dwukrotnie solanką, suszono nad Na2SO4 przesączono, i rozpuszczalnik usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem. Po przeprowadzeniu chromatografii na żelu krzemionkowym (6% MeOH w EtOAc) otrzymano wyjściowy nitropropanol A-1 (R¹=4-(N-piperydyno)-, R⁷=-(CH2)3OH, R⁶=R¹²=H) (420 mg, 10% odzysk) i żądany hydroksyloamino propanol A-2 (R¹=4-(N-piperydyno)-, R⁷=-(CH2)3OH, R⁶=R¹²=H) (2,95 g, 70% wydajności). ¹H-NMR (250 MHz, CDCl3) δ 7,07(2H, d, J=8,5 Hz), 6,82(2H, d, J=8,7 Hz). 5,29(1H, szer. s), 4,35(1H, s), 4,18-4,16(1H, szer. s), 4,01-3,92(4H, m), 3,75-3,65(1H, m), 3,60-3,51(1H, m), 3,10-3,05(4H, m), 1,04-0,93(1H, m), 0,57(3H, s).

17e-hydroksyloamino-17a-(3-hydroksypropylo)-11 e-[4-(N-piperydyno)fenylo]estra-4,9-dieno-3-on (A-3 (R¹=4-(N-piperydyno)-, R⁷=-(CH2)3OH, R⁶=R¹²=H)].

Do energicznie mieszanej mieszaniny 2,95 g (5,20 mmoli) hydroksyloaminy A-2 (R¹=4-(N-piperydyno), R⁷=-(CH2)3OH, R⁶=R¹²=H), 4,80 mL wody, i 230 mL CH2Cl2 wkroplono w temperaturze 0°C 6,50 mL (84,2 mmoli) kwasu trifluorooctowego. Po energicznym mieszaniu w temperaturze 0°C przez 3 godziny ostrożnie dodano nadmiar nasyconego wodnego roztworu NaHCO3. Po mieszaniu w temperaturze pokojowej przez 30 minut mieszaninę ekstrahowano trzykrotnie EtOAc. Połączone roztwory organiczne przemyto dwukrotnie solanką, suszono nad Na2SO4, przesączono i rozpuszczalnik usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem otrzymując żółtą piankę (2,77 g). Substancję tę połączono z analogicznie wytworzonym materiałem (205 mg) w minimalnej ilości CH2Cl2 i poddano chromatografii na żelu krzemionkowym (5,5% MeOH w EtOAc) otrzymując żółtą piankę (1,99 g). Ten materiał połączono z podobnym dodatkowym materiałem (393 mg) w minimalej ilości CH2Cl2 i poddano chromatografii na żelu krzemionkowym (5,0% MeOH w EtOAc). Połączenie frakcji oznaczonych jako czyste >97% wg analizy HPLC dało dienon A-3 (R¹=4-(N-piperydyno)-, R⁷=-(CH2)3OH, R⁶=R¹²=H) (1,69 g, przeliczona wydajność 52%). Większą porcję tego materiału (1,68 g) suszono w temperaturze 92°C do 94°C pod zmniejszonym ciśnieniem przez 38 godzin otrzymując wolny od rozpuszczalnika produkt (analiza ¹H-NMR) i o czystości >97% (analiza HPLC). ¹H-NMR(250 MHz, CDCl3) δ 7,03(2H, d, J=8,6 Hz), 6,84(2H, d, J=8,7 Hz), 5,75(1H, s), 5,21(1H, szer. s, wymienialne z D2O), 4,28(1H, d, J=6,0 Hz), 3,78-3,74(1H, m), 3,64-3,61(1H, m), 3,10-3,02(4H, m), 1,08-0,93(1H, m), 0,64(3H, s). MS m/z: LC-MS 505(M+1); MSMS 505(M+1). Anal. Oblicz, dla C32H44N2O3: C-76,15; H-8,79; N-5,55. Znal.: C-75,90; H-8,77; N-5,50.

P r z y k ł a d 8

17e-(N-formamido)-17a-[3-(formyloksy)propylo]-11 e-[4-(N-piperydyno)fenylo]estra-4,9-dieno-3-on [A-8 (R¹=4-(N-piperydyno)-, R⁷=-(CH2)3OCHO, R¹⁰=R⁶=R¹²=H)].

Do roztworu 10,4 g (50,6 mmoli) dicykloheksylokarbodiimidu w 28 mL CHCl3 dodano w temperaturze pokojowej 101 mL (101 mmoli) 1,00 M kwasu mrówkowego w CHCl3, co powodowało wytrącanie białego osadu. Po 5 minutach mieszaninę tę dodano do roztworu 6,18 g (12,7 mmoli) amino alkoholu A-6 (R¹=4-(N-piperydyno)-, R⁷=-(CH2)3OH, R⁶=R¹²=H)] i 12,4 mL (152 mmoli) pirydyny w 55 mL CHCl3. Po 15 minut dodano nieco z czubka łopatki 4-dimetyloaminopirydynę. Po 2,5 godzinie dodanodalszą porcyjkę 4-dimetyloaminopirydyny. Dodatkową ilość mieszaniny 2,60 g (12,7 mmoli) dicykloheksylokarbodiimidu i 25,3 mL (25,3 mmoli) 1,00 M kwasu mrówkowego w CHCl3 w 10 mL CHCl3 mieszano przez 5 minut, i następnie dodano do mieszaniny reakcyjnej. Po 1 godzinie mieszaninę reakcyjną rozcieńczono 600 mL eteru dietylowego i mieszano dokładnie przez 12 godzin, a następnie przesączono poprzez warstwę Celitu stosując do przemywania eter dietylowy. Przesącz zatężono na wyparce obrotowej pod zmniejszonym ciśnieniem. Pozostałość mieszano ze 100 mL EtOAc przez 45 minut, następnie uzyskane osady przesączono poprzez warstwę Celitu stosując do przemywania EtOAc. Przesączę połączono z mniejszą porcją żądanego surowego produktu (teoretycznie 0,688 mmoli), który poprzednio wytworzono podobnie jak teraz. Rozpuszczalnik usunięto pod zmniejszonym ciśniePL 198 055 B1 niem. Pozostałość kolejno rozcieńczono 30 mL toluenu (trzy razy) i każdorazowo zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem na wyparce obrotowej (w celu usunięcia pirydyny) otrzymując 8,42 g pomarańczowo/żółtej pianki. Materiał poddano dwukrotnie chromatografii na żelu krzemionkowym (85% EtOAc w heksanach) otrzymując 4,66 g bezpostaciowego żółtego osadu. Próbkę 1,63 g tego materiału suszono pod zmniejszonym ciśnieniem przez 21 godzin w temperaturze 95°C uzyskując żółte bezpostaciowe ciało stałe (1,51 g, przeliczona wydajność 51%). Zaobserwowano, że estrowa grupa formylowa ulega (jest podatna) powolnemu rozrywaniu w roztworze w MeOH. Analiza metodą HPLC na fazach odwróconych (C-18 kolumna, YMC, zastrzyk) wskazuje na czystość >97% żądanego produktu występującego w dwóch formach równowagowych. Potwierdzenie istnienia takiej interkonwersji otrzymano rozdzielając poszczególne formy na analitycznym HPLC i następnie otrzymując zasadniczo identyczne chromatogramy po ich ponownym nastrzyknięciu. Takie zachowanie obserwowano także w dwuwymiarowych eksperymentach TLC, jak również w widmie ¹H-NMR (stosunek ok. 2:1). ¹H-NMR (250 MHz, CDCl3 integracja podana dla stosunku dominującej i zawartej w mniejszej ilości formy) δ 8,03(1H, s), 7,03(2H, d, J=8,5 Hz), 6,83(2H, d, J=8,6Hz), 5,75(1H, s), 5,32(1H, s), 4,44-4,30(1H, m), 4,25-4,15(2H, m), 3,10(4H, szer. s), 0,50(3H, s); zawarta w mniejszej ilości forma: 8,14(1H, d, J=12,4 Hz), 6,99(2H, nakładający się dublet), 5,95(1H, d, J=12,4 Hz) . Anal. Oblicz, dla C34H44N2O4: C-74,97; H-8,14; N-5,14. Znal.: C-74,72; H-8,26; N-5,07. MS m/z (wzgl. intens.) 544(M⁺, 25), 320(23), 161(100).

P r z y k ł a d 9

17e-(N-formamido)-17a-(3-hydroksypropylo)-11 e-(4-(N-piperydyno)-fenylo]estra-4,9-dieno-3-on [A-8 (R¹=4-(N-piperydyno)-, R⁷=-(CH2)3OH.

Do mieszaniny 1,43 g (2,62 mmoli) estru - mrówczanu A-8 (R¹=4-(N-piperydyno)-, R⁷=-(CH2)3OCHO, R¹⁰=R⁶=R¹²=H)] i 24 mL MeOH w temperaturze pokojowej wkroplono dobrze mieszając 0,48 mL stężonego roztworu wodorotlenku amonu co powoduje iż roztwór stopniowo staje się jednorodny. Po 1,2 godzinie dodano 24 mL nasyconego wodnego roztworu chlorku amonu, 24 mL wody i 24 mL EtOAc. Warstwę wodną oddzielono i ekstrahowano trzykrotnie EtO-Ac. Połączone roztwory organiczne przemyto dwukrotnie solanką, suszono nad Na2SO4, przesączono i rozpuszczalnik usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem otrzymując 1,35 g produktu (100% wydajności) . Materiał połączono z 474 mg analogicznie wytworzonego surowego produktu w minimalnej ilości CH2Cl2 i poddano chromatografii na żelu krzemionkowym (8% MeOH w EtOAc) otrzymując żółtą piankę (1,59 g). Materiał rozcieńczano trzy razy 15 mL CH2Cl2 i każdorazowo zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem na wyparce obrotowej otrzymując materiał pozbawiony wszelkich rozpuszczalników (analiza ¹H-NMR). Materiał wysuszono w temperaturze 95°C przez 23,5 godziny pod zmniejszonym ciśnieniem otrzymując 1,36 g, zasadniczo bez rozpuszczalnika) żądanego formamido propanolu A-8 (R¹=4-CN-piperydyno)-, R⁷=-(CH2)3OH, R¹⁰=R⁶=R¹²=H) [1,45 g, wydajność 79% (po przeliczeniu)], o czystości >97% wg analizy HPLC. Zaobserwowano, analityczne HPLC i ¹H-NMR (stosunek obu form około 1:1), występowanie form równowagowych jak dla powyższego formamidu A-8 (R¹=4-(N-piperydyno), R⁷=-(CH2)3OCHO, R¹⁰=R⁶=R¹²=H). ¹H-NMR (250 MHz, CDCl3 integracja biorąca pod uwagę obie formy) δ 8,12(1H, d, J=12,3 Hz), 7,03(2H, d, J=8,5 Hz), 6,83(2H, d, 8,6 Hz), 6,39(1H, d, J=12,9 Hz), 5,75(1H, s), 4,40-4,31 (1H, m), 3,65-3,62(2H, m), 3,10-3,08(4H, m), 0,50(3H, s); inna forma, częściowo: 8,01(1H, s), 7,00(2H, d, J=8,6 Hz), 5,39(1H, s), 0,49(3H, s). Anal. Oblicz, dla C33H₄₄N₂O3 · 0,25 H₂O: C-76,04; H-8,61; N-5,37. Znal.: C-75,95; H-8,62; N-5,38. MS m/z (wzgl. intens.) 516 (M⁺, 44), 387(16), 320(38), 161(100).

P r z y k ł a d 10.

Synteza 5'-okso-11 e-[4-(N-piperydyno)fenylo]-spiro[estra-4,9-dieno-17e,2'-pirolidyno]-3-onu [B-3 (R¹=4-(N-piperydyno)-, R⁶=R¹²=H)].

3,3-[1,2-Etanodiylobis(oksy)]-5a-hydroksy-5'-okso-11e-[4-(N-piperydyno)fenylo]-spiro[estr-9-ene-17β,2'-pirolidyna] [B-2 (R¹=4-(N-piperydyno)-, R⁶=R¹²=H)]. Sporządzono roztwór nitro estru B-1 (R¹=4-(N-piperydyno)-, R⁶=R¹²=H, R=CH3) (3,13 g, 5,10 mmoli) w 63 mL 50% wodnego etanolu i 32 mL THF. Do tego roztworu dodano 1,93 g (73,4 mmoli) chlorku amonu i 20 g (306 mmoli) pyłu cynkowego. Mieszaninę reakcyjną ogrzewano w temperaturze 70°C przez 20 godzin. Mieszaninę reakcyjną przesączono przez celit i przesącz zatężono. Surowy produkt poddano chromatografii na żelu krzemionkowym eluując układem 6:3:1 octan etylu-heksan-metanol; otrzymano 1,97 g (70% wydajności) czystego B-2 (R¹=4-(N-piperydyno)-, R⁶=R¹²=H): IR (roztwór, CDCl3) 3495, 2995, 2855, 1685, 1506, 1438, 1384, 1226 cm^-1; ¹H-NMR (250 MHz, CDCl3) δ 7,03(d, 2, J=8,5 Hz, ArH), 6,83(d, 2, J=8,8 Hz, ArH), 5,57(s, 1, NH), 4,39(s, 1, C₅OH), 4,25(d,1, J=5,9 Hz, C_11aH), 3,98-4,02(m, 4, (OCH₂)₂), 3,09(m, 4, N(CH2)2), 0,42(s, 3, C18H).

5'-okso-11e-[4-(N-piperydyno)fenylo]-spiro[estra-4,9-dieno-17e,2' -pirolidyno]-3-on.

PL 198 055 B1

[B-3 (R¹=4-(N-piperydyno)-, R¹=R¹²=H)]. Do roztworu 120 mg (0,23 mmoli) B-2 (R¹ =4-(N-piperydyno)- , R⁶=R¹²=H) w 2,5 mL CH2Cl2 dodano 0,1 mL wody i mieszaninę ochłodzono do temperatury 0°C. Do otrzymanego roztworu wkroplono około 0,5 mL kwasu triflurooctowego (TFA). Mieszaninę reakcyjną mieszano w temperaturze 0°C przez 1 godzinę. Reakcję przerwano dodając nasycony roztwór wodorowęglanu sodu, i ekstrahowano CH2Cl2. Warstwę w CH2Cl2 przemyto wodą, a następnie solanką i suszono nad bezwodnym MgSO4. Wysuszony roztwór przesączono następnie i zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Surowy produkt poddano chromatografii na żelu krzemionkowym stosując jako eluent układ 5:5:1 chlorek metylenu-heksan-metanol; otrzymano 79 mg (76% wydajności) czystego B-3 (R¹=4-(N-piperydyno)-, R⁶=R¹²=H). ¹R-NMR (250 MHz, CDCl3) δ 6,99(d, 2, J=8,7 Hz, ArH), 6,64(d, 2, J=8,8 Hz, ArH), 5,79(s, 1, NH), 5,77(s, 1, C4H), 4,36(d, 1, J=6,4 Hz, C_11aH), 3,12(m, 4, N(CH₂)₂), 0,49 (s, 3, C18H); widmo masowe, m/z (wzgl. intens.) 484(75), 374(5), 320(16), 213(6), 174(17), 161(100); Wartości obliczone dla C32H40N2O2: C-79,30; H-8,32; N,5,78. Znal.: C-79,12; H-8,26; N-5,72.

P r z y k ł a d 11

Synteza 11e-[4-(N,N-dimetyloamino)fenylo]-1'-hydroksy-5'-metylo-spiro[estra-4,9-dieno-17e,2'-pirolidyno]-3-onu [C-3 (R¹=4-(Me2N-, R⁶=R¹²=H, R¹³=CH3)).

1,5a-dihydroksy-11 e-(4-(N,N-dimetyloamino)fenylo]-3,3-[1,2-etanodiylobis(oksy)]-5'-metylo-spiro[estr9-eno-17e,2'-pirolidyna [C-2 (R¹=4-Me2N-)-, R⁶=R¹²=H, R¹³=CH₃].

Do mieszanego roztworu C-1 (R¹=4-Me2N-, R⁶=R¹²=H, R¹³=CH3) (200 mg, 0,38 mmoli) i (3,58 mmoli) NaBH3CN w 4 mL metanolu dodano 0,5 mL AcOH. Mieszaninę reakcyjną mieszano w temperaturze pokojowej przez 2 godziny. Reakcję przerwano dodając nasycony roztwór NH4Cl i ekstrahowano CH2Cl2. Warstwę organiczną przemyto wodą, następnie solanką i suszono nad bezwodnym Na2SO4. Warstwę organiczną przesączono i zatężono otrzymując surowy C-2 (R¹=4-Me2N-, R⁶=R¹²=H, R¹³=CH), który użyto bez dalszego oczyszczania w kolejnym etapie syntezy. ¹H-NMR (250 MHz, CDCl3) δ 7,06 (d, 2, J=8,7 Hz, ArH), 6,64(d, 2, J=8,7 Hz, ArH), 4,35(s, 1, C5OH), 4,19(d, 1, J=6,2 Hz, C_11aH), 3,98-4,02 (m, 4, (OCH2)2), 2,88(s, 6, N(CH3)2), 1,19(d, 3, J=6,5 Hz, HONCHCH3) , 0,62(s, 3, CH).

e-(4-(N,N-dimetyloamino)fenylo]-1'-hydroksy-5'-metylo-spiro[estra-4,9-dieno-17e,2'-pirolidyno]-3-on (C-3 (R¹=4-Me2N-, R⁶=R¹²=H, R¹³=CH3)].

Do roztworu 200 mg (0,38 mmoli) C-2 (R¹=4-Me2N-, R⁶=R¹²=H, R¹³=CH3) 2,0 mL CH2Cl2 dodano 0,1 mL wody i mieszaninę ochłodzono do temperatury 0°C. Do ochłodzonego roztworu, wkroplono około 0,5 mL TFA. Mieszaninę reakcyjną mieszano w temperaturze 0°C przez 1 godzinę. Reakcję następnie przerwano dodając nasycony roztwór wodorowęglanu sodu, i ekstrahowano CH2Cl2. Warstwę CH2Cl2 przemyto wodą, następnie solanką i suszono nad bezwodnym Na2SO4. Wysuszony roztwór przesączono i zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Surowy produkt poddano chromatografii na żelu krzemionkowym stosując jako eluent 3:1 octan etylu-heksan otrzymując 114 mg (65% wydajności) czystego C-3 (R¹=4-Me2N-, R⁶=R¹²=H, R¹³=CH3). ¹H-NMR (250 MHz, CDCl3) δ 7,02(d, 2, J=8,6 Hz, ArH), 6,65(d, 2, J=8,7 Hz, ArH), 5,74(s, 1, C4H), 4,30(d, 1, J=6,8 Hz, C_11aH), 2,89(s, 6, N(CH₃)₂), 1,19(d, 3, J=6,4 Hz, HONCHCH3), 0,69 (s, 3, C18CH3); widmo masowe, m/z (wzgl. intens.) 459(8), 458(23), 442(31), 280(12), 134(100), 121(33), 96(7); Anal. Oblicz, dla C₃0H40N₂O₂ · 0,25 H₂O: C-77,45; H-8,83; N-5,61. Znal.: C-77,46; H, 8,78; N,6,02.

P r z y k ł a d 12.

Synteza 11 e-[4-(N,N-dimetyloamino)fenylo]-1'-hydroksy-spiro[estra-4,9-dieno-17e,2'-pirolidyno] -3-onu [C-3 (R¹=4-Me2N-, R⁶=R¹²=H, R¹³=H)].

1',5a-Dihydroksy-11 e-[4-N,N-dimetyloamino)fenylo]-3,3-[1,2-etanodiylobis(oksy)]-spiro[estr-9-eno-17e,2'-pirolidyna] [C-2 (R¹=4-Me₂N-, R⁶=R¹²=H, R¹³=H)].

Do mieszanego roztworu C-1 (R¹=4-Me2N-, R⁶=R¹²=H, R¹³=H) (200 mg, 0,39 mmoli) i 234 mg (3,77 mmoli) NaBH3CN w 5 mL metanolu dodano 0,5 mL AcOH. Po mieszaniu w temperaturze pokojowej przez 2 godziny reakcję przerwano dodając nasycony roztwór NH4Cl i ekstrahowano CH2Cl2 Warstwę organiczną przemyto wodą, następnie solanką i suszono nad bezwodnym Na2SO4. Warstwę organiczną przesączono i zatężono otrzymując surowy produkt, który użyto bez dalszego oczyszczania w kolejnym etapie syntezy. ¹H-NMR (250 MHz, CDCl3) δ 7,04(d, 2, J=8,7 Hz, ArH), 6,64(d, 2, J=8,8 Hz, ArH), 4,37(s, 1, C₅OH), 4,16(d, 1, J=7,4 Hz, C_11aH), 3,92-4,02(m, 4, (OCHM 2,90 (s, 6, N(CH₃)₂), 0,64(s, 3, C₁₈H).

11e-[4-N,N-dimetyloamino)fenylo]-1'-hydroksy-spiro[estra-4,9-dieno-17e,2'-pirolidyno]-3-on [C-3 (R¹=4-Me,N-, R⁶=R¹²= H, R¹³=H)].

Do roztworu 200 mg (0,39 mmoli) C-2 (R¹=4-Me2N-, R⁶=R¹²=H, R¹³=H) w 5,0 mL CH2Cl2 dodano 0,1 mL wody i mieszaninę ochłodzono do temperatury 0°C. Do ochłodzonego roztworu wkroplono około 0,5 mL TFA. Po mieszaniu przez 1 godzinę w temperaturze 0°C reakcję przerwano dodając

PL 198 055 B1 nasycony roztwór wodorowęglanu sodu, i całość ekstrahowano CH2Cl2. Warstwę CH2Cl2 przemyto wodą, następnie solanką i suszono nad bezwodnym Na2SO4. Wysuszony roztwór przesączono i zatężono pod zmniejszonym ciśnieniem. Surowy produkt poddano chromatografii na żelu krzemionkowym stosując jako eluent układ 3:1 octan etylu-heksan i otrzymując 115 mg (65% wydajności) czystego C-3 (R¹=4-Me2N-, R⁶=R¹²=H, R¹³=H). ¹H-NMR (250 MHz, CDCl3) δ 7,00(d, 2, J=8,7 Hz, ArH), 6,65(d, 2, J=8,8 Hz, ArH), 5,75(s, 1, C₅H), 4,29(d, 1, J=6,7 Hz, C^aH), 2,91(s, 6, N^Hah), 0,66(s, 3, C18H) ; widmo masowe, m/z (wzgl. intens.) 446(11), 428(66), 347(82), 280(27), 226(31), 134(80), 121(87), 96(100), 83(42). Anal. Oblicz, dla C29H38N2O2 · 0,25 H2O: C-77,44; H-8,84; N-5,84. Znal.: C77,20; H, 8,60; N,6,21.

Aktywność biologiczną związków według niniejszego wynalazku badano stosując testy in vitro i in vivo. Wiązanie z receptorem

Powinowactwo związków względem receptora ludzkiego hormonu progesteronu wyznaczono według standardowych procedur podobnych do opisanych przez Horwitza i in., Cell. 28:632-42 (1982) i Mockusa i in., Endocrinology, 110:1564-71(1982). Receptor otrzymano z ludzkich komórek piersi T-47D w cytozolu, a jako radioligand zastosowano [³H]-R5020. Komórki T-47D homogenizowano w buforze TEDG (10 mM Tris, 1,5 mM EDTA, 1 mM ditiotreitol, 1 mM molibdenian sodu i 10% glicerol) przy użyciu moździerza Dounce'a (Dounce pestle A) i homogenat wirowano z prędkością 34 000 x g przez 1 godzinę. Supernatant przechowywano w temperaturze -80°C. Próbkę przygotowanego receptora mieszano z testowanym związkiem, 0,4 nM [³H]-R5020 i buforem TEDG tak aby końcowe stężenie wynosiło 150 μL i inkubowano przez 4 godziny w temperaturze 4°C na płytkach do mikromiareczkowania. Pod koniec inkubacji dodano 40 μL 40% glikolu polietylenowego i 15 μL 1% ludzkiej globuliny gamma i zawartość każdej studzienki hodowano na membranach sączka B o podwójnej grubości (double thick B filter - firmy Wallac LKB) stosując urządzenie Tom Tec harvester. Aby wyznaczyć hamowanie wiązania [³H]-R5020 wysuszone membrany sączka pokrywano warstwą wosku scyntylacyjnego Meltilux i radioaktywność membran sączka zliczano w liczniku scyntylacyjnym. Dane wyrażono w wartościach IC50 tj. jako stężenie związku hamujące w 50% wiązanie radioligandu.

Dane z tabeli 1 wskazują, że związki według niniejszego wynalazku wiążą się silnie z receptorem progesteronu lecz wykazują różne powinowactwo do receptora.

W celu dalszego scharakteryzowania aktywności związków według wynalazku przeprowadzono również test na zwierzętach.

Wyznaczanie aktywności progestagenowa i antyprogestagenowa in vivo.

Aktywność progestagenowa i antyprogestagenową wyznaczano u królików stosując test McGinty'ego (testowanie samego związku, procedura McGinty i in., Endocrinology, 24:829-832 (1939) lub test anty-McGinty (testowanie związku z progesteronem, procedura Tamara i in., Jpn.J.Fertil.Steril., 24:48-81(1979). Wyniki przeliczano według McPhail'a (McPhail, J.Physiol., 83:146 (1934)). Są to procedury standardowe dobrze znane specjalistom w dziedzinie. Wyniki badań przedstawiono w tabeli 2 (aktywność agonistyczna) i tabeli 3 (aktywność antagonistyczna). Większość związków wykazuje aktywność antyprogestagenową; niektóre niezwykle silną. Przykładowo, związki I (R¹=4-Me2N-C6H4, X=O, R⁶=R⁸=R¹²=H, R⁷=CH3CC, R⁹=CHO) i I (R¹=4-Me2N-C6H4, X=O, R⁶=R⁸=R¹²=H, R⁷=CH3CC, R⁹=OH) blokują całkowicie działanie progesteronu w dawce tak małej jak 0,3 μg w teście antyMcGinty. Niemniej jednak drugi z tych związków wykazuje w wysokoch dawkach również pewną aktywność progestagenową (agonistyczna) w teście McGinty (tabela 2) i przy najwyższych dawkach w teście anty-McGinty. Tak więc wśród związków niniejszego wynalazku znajdują się związki o różnych aktywnościach agonistycznych i antagonistycznych.

Aktywność anty-estrogenowa

Pewne związki wykazywały niekompetetywną aktywność anty-estrogenową tego samego rodzaju jak obserwowana dla mifepristonu np. przez Wolfa i in. (Fertil.Steril., 52:1055-1060 (1989).

Zadziwiającym jest, że posiadają one tego typu aktywność pomimo iż nie zawierają podstawnika 17e-hydroksylowego charakterystycznego dla mifepristonu i estrogenów takich jak estradiol, a zamiast tego posiadają podstawniki 17e-azotowe. Tak więc gdy niedojrzałym samicom królika podano doustnie 11e-(4-(N,N-dimetyloamino)fenylo)-17e-(N-formamido)-17a-(1-propynylo)estra-4,9-dieno-3-on w dawce 10 mg/dzień wraz z 5 μg estradiolu dziennie to ciężar usuniętej i zważonej macicy 216,7 ± 37,2 (S.E) mg (bez estradiolu) wzrastał do 1337 ± 105 mg (tylko z estradiolem), teraz zmniejszał się do 716 ± 96,6 mg.

PL 198 055 B1

T a b e l a 1

Powinowactwo do receptora (wiązalność)

	Względne powinowactwo (wiązalność)
hpR
Budowa	R¹	R¹²	X	R⁶	R⁷	R⁸	R⁹	R¹³	R¹⁴	IC₅o (nM)
Progesteron										3,3
I	4-Me2N	H	O	H	-CC-CH3	H	OH	-	-	14,3
I	4-Me2N	H	O	H	-CC-CH3	CH3	OH	-	-	7,1
I	4-Me2N	H	O	H	-CC-CH3	H	H	-	-	8,3
I	4-Me2N	H	O	H	-CC-CH3	H	CH3C(=O)	-	-	1,3
I	4-Me2N	H	O	H	-CC-CH3	H	HC(=O)	-	-	0,7
II	4-Me2N	H	O	H	-	H	OH	CH3	H	5,2
II	4-Me2N	H	O	H	-	H	OH	H	H	3,5

T a b e l a 2

Aktywność progestagenowa

Test McGinty (Agonista)

Dawka (Mikrogamy)

0,3

3

30

Budowa

R¹

R¹²

X

R⁶

R⁷

R⁸

R⁹

R¹³

R¹⁴

Indeks McPhaila

Rozczynnik

0

Progesteron

2,45±0,14

I

4-Me2N

H

O

H

-CC-CH3

H

OH

-

0±0

0,7±0,0

I

4-Me2N

H

O

H

-CC-CH3

CH3

OH

-

0±0

I

4-Me2N

H

O

H

-CC-CH3

H

-

0±0

I

4-Me2N

H

O

H

-CC-CH3

H

CH3C(=O)

-

0±0

I

4-Me2N

H

O

H

-CC-CH3

H

HC(=O)

-

0±0

II

4-Me2N

H

O

H

-

H

OH

CH3

H

0±0

II

4-Me2N

H

O

H

-

H

OH

H

0±0

T a b e l a 3

Aktywność antyprogestagenowa

Test anty-McGinty (Agonista)

Dawka (Mikrogramy)

0,3

3

30

Budowa

R¹

R¹²

X

R⁶

R⁷

R⁸

R⁹

R¹³

R¹⁴

Indeks McPhaila

Vehicle

0

Progesteron

2,45±0,14

I

4-Me2N

H

O

H

-CC-CH3

H

OH

-

0±0

2,5±0,4

I

4-Me2N

H

O

H

-CC-CH3

CH3

OH

-

2,0±0,2

0±0

I

4-Me2N

H

O

H

-CC-CH3

H

-

1,6±0,3

0,2±0,1

0±0

I

4-Me2N

H

O

H

-CC-CH3

H

CH3C(=O)

-

1,8±0,3

0,1±0,1

0±0

I

4-Me2N

H

O

H

-CC-CH3

H

HC(=O)

-

0±0

PL 198 055 B1 cd tabeli 3

II

4-Me2N

H

O

H

-

H

OH

CH3

H

2.1±0.3

2.4±0.4

0.7±0.4

II

4-Me2N

H

O

H

-

H

OH

H

2.7±0.0

2.3±0.5

0.07±0.07

W ś wietle przedstawionej wiedzy można oczywiś cie dokonać szeregu modyfikacji i zmian niniejszego wynalazku. Należy więc rozumieć. że w ramach załączonych zastrzeżeń wynalazek można realizować w sposób inny niż szczegółowo tutaj opisany.

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Związek steroidowy wykazujący aktywność hormonalną lub antyhormonalną o wzorze l.

w którym

R¹ oznacza w pozycji grupę -N(CH3)2 lub N-piperydynyl;

R¹² oznacza atom wodoru;

X oznacza atom tlenu;

R⁶ oznacza atom wodoru;

R⁷ oznacza grupę -CC-CH3; -(CH2)3;

R⁸ oznacza atom wodoru lub -CH₃;

I

R⁹ oznacza atom wodoru, OH, ch₃c (=O) |_ub -CHC (=0);

s oznacza liczbę zero;

i jego farmaceutycznie dopuszczalne sole.
2. Związek steroidowy wykazujący aktywność hormonalną lub antyhormonalną o wzorze II.

w którym

R¹ oznacza w pozycji grupę -N(CH3)2 lub N-piperydynyl; R⁶ oznacza atom wodoru;

R⁹ oznacza OH.

R¹² oznacza atom wodoru;

R¹³ oznacza atom wodoru lub grupę -CH3; -(CH2)3;

R¹ oznacza atom wodoru;

R¹⁵ oznacza atom wodoru;

R¹⁶ oznacza atom wodoru; s oznacza liczbę zero;

X oznacza atom tlenu. i jego farmaceutycznie dopuszczalne sole.

PL 198 055 B1
3. Związek steroidowy według zastrz. 1, znamienny tym, że wybrany jest z grupy obejmującej:

11e-(4-(N,N-dimetyloamino)fenylo)-17e-(N-hydroksyloamino)-17a-(1-propynylo)-estra-4,9-dieno-3-on;

11e-(4-N,N-dimetyloamino)fenylo)-17e-(N-hydroksy-N-metyloamino)-17a-(1-propynylo)-estra-4,9-dieno-3-on;

17e-amino-11e-[4-(N,N-dimetyloamino)fenylo]-17a-(1-propynylo)-estra-4,9-dieno-3-on;

17e-(N-acetamido)-11e-[4-(N,N-dimetyloamino)fenylo]-17a-(1-propynylo)-estra-4,9-dieno-3-on;

11e-[4-(N,N-dimetyloamino)fenylo]-17e-formamido-17a-(1-propynylo)-estra-4,9-dieno-3-on;

17e-amino-17a-(3-hydroksypropylo)-11 e-[4-(N-piperydyno)fenylo]estra-4,9-dieno-3-on;

17e-hydroksyloamino-17a-(3-hydroksypropylo)-11 e-[4-(N-piperydyno)fenylo]estra-4,9-dieno-3-on;

17e-(N-formamido)-17a-(3-hydroksypropylo)-11 e-[4-(N-piperydyno)fenylo]estra-4,9-dieno-3-on;
4. Związek steroidowy według zastrz. 2, znamienny tym, że wybrany jest z grupy obejmującej:

11 e-(4-(N-piperydyno)fenylo)-5'-okso-spiro[estra-4,9-dieno-17e,2'-pirolidyno]-3-on;

11 e-(4-(N,N-dimetyloamino)fenylo)-1'-hydroksy-5'-metylo-spiro[estra-4,9-dieno-17e,2'-pirolidyno]-3-on;

11 e-(4-(N,N-dimetyloamino)fenylo)-1' -hydroksy-spiro[estra-4,9-dieno-17e,2'-pirolidyno]-3-on;
5. Zastosowanie związku o wzorze 1 do wytwarzania kompozycji modulującej aktywność progestagenową, przeznaczonej do leczenia endometriozy lub włókniaków macicy, do dojrzewania szyjki macicy przed porodem i urodzenie potomka, do kontrolowania lub regulacja płodności, do leczenia guzów lub nowotworów, do hormonalnej terapii zastępczej.
6. Zastosowanie związku o wzorze 2 do wytwarzania kompozycji stosowanej w terapii do modulowania aktywności progestagenowej.
7. Sposób wytwarzania związku określonego w zastrz. 1, znamienny tym, że obejmuje: reakcję redukcji grupy nitrowej związku o wzorze (III), następnie hydrolizę grupy X i eliminację grupy hydroksylowej, w którym to związku o wzorze III,

R¹ oznacza w pozycji 4 grupę -N(CH3)2 lub N-piperydynyl;

R¹² oznacza atom wodoru; ch₂0—

Y

X ch₂o— oznacza , gdzie Y oznacza (CH₂)_m- gdzie m oznacza liczbę całkowitą 0 do 3, lub Y oznacza -(CH2)n-Z-(CH2)p- gdzie n oznacza liczbę całkowitą 0 do 2, p oznacza liczbę całkowitą 0 do 2 i Z oznacza heteroatom (ewentualnie podstawiony) lub Z oznacza atom węgla podstawiony jedną lub dwiema grupami C1-6 alkil grupy;

R⁶ oznacza atom wodoru;

R⁷ oznacza grupę -CC-CH3; -(CH2)3;