PL199443B1

PL199443B1 - N-podstawione 2-cyjanopirolidynowe, kompozycje farmaceutyczne zawierające te związki oraz zastosowanie tych związków

Info

Publication number: PL199443B1
Application number: PL348043A
Authority: PL
Inventors: Edwin Bernard Villhauer
Original assignee: Novartis Ag
Priority date: 1998-12-10
Filing date: 1999-12-09
Publication date: 2008-09-30
Also published as: MY123244A; WO2000034241A1; NL300345I1; NZ511935A; HUP0104495A2; BR9915985A; NO20012853D0; BRPI9915985B8; NL300333I2; FR08C0005I2; DE69927844D1; NO2008001I1; ES2251847T3; DE69927844T2; ATE307112T1; NO2008001I2; RU2251544C2; SK286635B6; TR200101478T2; HK1040394B

Abstract

Niniejszy wynalazek dotyczy nowych, N-podstawionych pochodnych 2-cyjanopirolidy- nowych o wzorze ogólnym IA lub IB, w których podstawniki R' i R" maj a znaczenie takie, jak wskazano w opisie wynalazku. Ponadto wyna- lazek dotyczy kompozycji farmaceutycznych zawieraj acych zwi azki wed lug wynalazku oraz zastosowania tych zwi azków jako inhibitorów dipeptydylopeptydazy-IV (DPP-IV) w leczeniu stanów chorobowych, wywo lanych za po sred- nictwem DPP-IV. PL PL PL PL

Description

Opis wynalazku

Niniejszy wynalazek dotyczy nowych, N-podstawionych pochodnych 2-cyjanopirolidynowych, kompozycji farmaceutycznych zawierających te związki oraz zastosowania tych związków jako inhibitorów dipeptydylopeptydazy-IV (DPP-IY) w leczeniu stanów chorobowych, wywołanych za pośrednictwem DPP-IV.

Niedawno odkryto, że DPP-IV jest odpowiedzialna za dezaktywowanie peptydu-1 typu glukagonu (GLP-1). Ponieważ GLP-1 jest głównym stymulatorem wydzielania insuliny trzustkowej i bezpośrednio wpływa dodatnio na pozbywanie się glukozy, to inhibitowanie DPP-IV wydaje się być atrakcyjnym podejściem do leczenia takich stanów, jak cukrzyca insulinoniezależna (NIDDM).

Przedmiotem wynalazku jest N-podstawiona pochodna 2-cyjanopirolidynowa o wzorze (IA) lub (IB)

R' oznacza grupę hydroksylową, grupę alkoksylową zawierającą od 1 do 7 atomów węgla, grupę alkanoiloksylową zawierającą od 1 do 8 atomów węgla lub grupę R4R5N-CO-O-, w której R4 i R5 niezależ nie od siebie oznaczają grupę alkilową zawierają c ą od 1 do 7 atomów w ę gla lub grupę fenylową, która jest niepodstawiona lub podstawiona podstawnikiem wybranym spośród grupy alkilowej zawierającej od 1 do 7 atomów węgla, grupy alkoksylowej zawierającej od 1 do 7 atomów węgla, halogenu i grupy trifluorometylowej, przy czym R4 dodatkowo oznacza wodór; lub R4 i R5, razem oznaczają grupę alkilenową zawierającą od 3 do 5 atomów węgla, zaś R oznacza wodór;

lub R' i R, niezależnie od siebie oznaczają grupę alkilową zawierającą od 1 do 7 atomów węgla, w postaci wolnej lub w postaci farmaceutycznie dopuszczalnej soli addycyjnej z kwasem.

W jednym z korzystnych wariantów realizacji N-podstawiona pochodna 2-cyjanopirolidynowa według wynalazku jest wybrany z grupy złożonej z: (S)-1-[[(3,5-dimetylo-1-adamantylo)amino]acetylo]-2-cyjano-pirolidyny, (S)-1-[[(3-etylo-1-adamantylo)amino]acetylo]-2-cyjano-pirolidyny, (S)-1-[[(3-metoksy-1-adamantylo)amino]acetylo]-2-cyjanopirolidyny, (S)-1-[[[3-[[(t-butyloamino)karbonylo]oksy]-1-adamantylo]-amino]acetylo]-2-cyjano-pirolidyny, (S)-1-[[[3-[[[(4-metoksyfenylo)amino]karbonylo]oksy]-1-adamantylo]amino]acetylo]-2-cyjano-pirolidyny, (S)-1-[[[(3-[[(fenyloamino)karbonyło]oksy]-1-adamantylo]amino]acetylo]-2-cyjano-pirolidyny, (S)-1-[[(5-hydroksy-2-adamantylo)amino]acetylo]-2-cyjano-pirolidyny, (S)-1-[[(3-acetyloksy-1-adamantylo)amino]acetylo]-2-cyjano-pirolidyny, (S)-1-[[[3-[[[(diizopropylo)amino]amino]karbonylo]oksy]-1-adamantylo]amino]acetylo]-2-cyjano-pirolidyny, (S)-1-[[[3-[[[(cykloheksylo)amino]karbonylo]oksy]-1-adamantylo]amino]acetylo]-2-cyjano-pirolidyny, oraz (S)-1-[[(3-etoksy-1-adamantylo)amino]acetylo]-2-cyjano-pirolidyny, lub farmaceutycznie dopuszczalnych soli addycyjnych każdego z tych związków z kwasem.

W szczególnie korzystnym wariancie realizacji N-podstawiona pochodna 2-cyjanopirolidynowa według wynalazku jest (S)-1-[(3-hydroksy-1-adamantylo)amino]-acetylo-2-cyjano-pirolidyną lub jej farmaceutycznie dopuszczalną solą.

Przedmiotem wynalazku jest również N-podstawiona pochodna 2-cyjanopirolidynowa według wynalazku lub jej farmaceutycznie dopuszczalna sól addycyjna z kwasem do zastosowania jako lek.

Kolejnym przedmiotem wynalazku jest kompozycja farmaceutyczna, zawierająca Npodstawioną pochodną 2-cyjanopirolidynową według wynalazku w postaci wolnej lub w postaci farmaceutycznie dopuszczalnej soli addycyjnej z kwasem, razem z co najmniej jednym farmaceutycznie dopuszczalnym nośnikiem lub rozcieńczalnikiem.

Dalszym przedmiotem wynalazku jest także zastosowanie N-podstawionej pochodnej 2-cyjanopirolidynowej według wynalazku lub jej farmaceutycznie dopuszczalnej soli addycyjnej z kwasem do wytwarzania leku do zapobiegania lub leczenia stanów chorobowych, w których pośredniczy peptydaza

PL 199 443 B1 dipeptydylowa IV, wybranych spośród cukrzycy insulinoniezależnej, zapalenia stawów, otyłości, stanów po przeszczepie allogenicznym i osteoporozy wywołanej niedoborem kalcytoniny, do wywoływania efektu uspokajającego lub przeciwlękowego, do łagodzenia zmian katabolicznych po zabiegu chirurgicznym i hormonalnej reakcji na stres lub do obniżania śmiertelności lub powikłań po zawale. W szczególnie korzystnym wariancie realizacji zastosowania według wynalazku lek stosuje się do zapobiegania lub leczenia cukrzycy insulinoniezależnej. W innym szczególnie korzystnym wariancie realizacji zastosowania według wynalazku lek stosuje się do zapobiegania lub leczenia otyłości.

Związki według wynalazku mogą występować w wolnej postaci lub w postaci addycyjnych soli z kwasami. Korzystne są sole farmaceutycznie tolerowane (tj. nietoksyczne, tolerowane fizjologiczne), chociaż inne sole również mogą być użyteczne, np. przy wydzielaniu lub oczyszczaniu związków według wynalazku. Wprawdzie korzystnymi addycyjnymi solami z kwasami są chlorowodorki, ale można również wykorzystywać sole kwasów: metanosulfonowego, siarkowego, fosforowego, cytrynowego, mlekowego i octowego.

Związki według wynalazku mogą występować w postaci optycznie czynnych izomerów lub diastereoizomerów, i można je rozdzielać i uzyskiwać konwencjonalnymi technikami, takimi jak chromatografia.

Niżej przedstawiono wykaz definicji różnych pojęć używanych w opisie niniejszego wynalazku. Definicje te odnoszą się do pojęć używanych w tym opisie, jeśli nie są one ograniczone w inny sposób w konkretnych przykł adach, indywidualnie lub jako część wię kszej grupy.

Określenie „alkil” dotyczy grup węglowodorowych o prostych lub rozgałęzionych łańcuchach, zawierających od 1 do 10 atomów węgla, korzystnie od 1 do 7 atomów węgla, a najkorzystniej od 1 do 5 atomów węgla. Przykładowe grupy alkilowe obejmują metyl, etyl, propyl, izopropyl, n-butyl, tert-butyl, izobutyl, pentyl, heksyl itp.

Określenie „alkanoil” dotyczy grupy alkilo-C(O)-.

Określenie „podstawiony adamantyl” dotyczy adamantylu, tj. 1- lub 2adamantylu, podstawionego jednym lub większą liczbą, np. dwoma, podstawnikami, wybranymi spośród: alkilu, -OR₁ lub -NR₂R₃, gdzie R1, R2 oraz R3 niezależnie oznaczają wodór, alkil, (C1-C8-alkanoil), karbamyl, albo -CO-NR4R5, przy czym R4 oraz R5 niezależnie oznaczają alkil, niepodstawiony lub podstawiony aryl, a jeden spośród R4 i R5 dodatkowo oznacza wodór, albo R4 oraz R5 łącznie oznaczają alkilen C2-C7.

Określenie „aryl” korzystnie oznacza fenyl. Podstawiony fenyl korzystnie oznacza fenyl podstawiony jednym lub większą liczbą, np. dwoma, podstawnikami, wybranymi np. spośród: alkilu, alkoksylu, halogenu i trifluorometylu.

Określenie „alkoksyl” dotyczy alkilo-O-.

Określenie „halogen” obejmuje fluor, chlor, brom i jod.

Określenie „alkilen” dotyczy prostołańcuchowych mostków, zawierających od 2 do 7 atomów węgla, korzystnie od 3 do 6 atomów węgla, a najkorzystniej 5 atomów węgla.

Związki według niniejszego wynalazku można wytwarzać np. sposobem, który polega na sprzęganiu reaktywnych związków (2-cyjanopirolidyno)karbonylometylenowych z odpowiednimi podstawionymi aminami; ściślej biorąc, w celu wytwarzania związków o według wynalazku związek o ogólnym wzorze II

w którym Y oznacza grupę reaktywną (korzystnie halogen taki, jak brom, chlor lub jod), poddaje się reakcji ze związkiem o ogólnym wzorze III

NH2(CH2)n-R III w którym R oznacza podstawiony adamantyl jak określono powyżej, a następnie wyodrębnia się otrzymany związek o ogólnym wzorze IA lub IB w postaci wolnej lub w postaci soli addycyjnej z kwasem.

Sposób według niniejszego wynalazku można prowadzić konwencjonalnie. Na przykład związki o ogólnym wzorze II poddaje się reakcjom z pierwszorzędowymi aminami o ogólnym wzorze II, wziętymi w ilości od 1 do 3 równoważników, korzystnie 3 równoważników. Reakcje te korzystnie prowadzi się

PL 199 443 B1 w obecności obojętnych organicznych rozpuszczalników, takich jak chlorek metylenu lub eter cykliczny, taki jak tetrahydrofuran. Temperatura korzystnie wynosi od około 0°C do około 35°C, korzystnie od około 0°C do około 25°C.

Związki według wynalazku można wydzielać z mieszanin reakcyjnych i oczyszczać konwencjonalnym sposobem, np., przez chromatografię.

Wyjściowe materiały również można wytwarzać konwencjonalnym sposobem. Związki o ogólnym wzorze II można wytwarzać według następującego dwuetapowego schematu reakcji:

Etap I polega na reakcji pirolidonu o wzorze IV z niewielkim molowym nadmiarem halogenku haloacetylu, takim jak bromek bromoacetylu lub chlorek chloroacetylu, oraz z zasadą, taką jak węglan potasowy lub trietyloamina. Reakcję tę korzystnie prowadzi się w obecności obojętnego organicznego rozpuszczalnika, takiego jak tetrahydrofuran lub chlorowcowane pochodne węglowodorów alifatycznych, takie jak chlorek metylenu, w temperaturze od około 0°C do około 25°C, korzystnie w temperaturze od około 0°C do około 15°C.

Etap 2 dotyczy dehydratacji związków o ogólnym wzorze V, wytworzonych w etapie 1, z użyciem od 1 do 2 równoważników bezwodnika trifluorooctowego (TFAA). Dehydratację korzystnie prowadzi się w obecności obojętnych organicznych rozpuszczalników, takich jak tetrahydrofuran lub chlorowcowane pochodne węglowodorów alifatycznych, takich jak chlorek metylenu, w temperaturze od około 0°C do około 25°C, korzystnie w temperaturze od około 0°C do około 15°C.

Wytwarzania ich nie opisuje się tu szczegółowo, ponieważ związki używane jako materiały wyjściowe są znane lub mogą być wytwarzane ze znanych związków w znany sposób, albo analogicznie do znanych sposobów, albo analogicznie do sposobów opisanych w przykładzie.

Na przykład związki, stanowiące pierwszorzędowe aminy o ogólnym wzorze III, są znane i można je wytwarzać według sposobów postępowania udokumentowanych w literaturze, np. Khim.-Farm. Zh. (1986), 20(7), 810-15.

Finalnie, związki według niniejszego wynalazku wytwarza się albo w wolnej postaci, albo jako ich sole, jeśli występują grupy tworzące sole.

Związki według niniejszego wynalazku, zawierające grupy zasadowe, można przekształcać w addycyjne sole z kwasami, zwłaszcza w farmaceutycznie tolerowane sole z kwasami. Powstają one np. z nieorganicznymi kwasami, takimi jak kwasy mineralne, np. kwas siarkowy, kwas fosforowy lub kwas halogenowodorowy, albo z organicznymi kwasami karboksylowymi. Korzystne są sole tworzone z kwasem solnym.

W związku z bliskim pokrewieństwem między tymi wolnymi związkami oraz tymi związkami w postaci ich soli, wszę dzie, gdzie związek jest cytowany w tym opisie uwzglę dnia się również odpowiednie sole, pod warunkiem, że takie są możliwe lub stosowne w danych warunkach.

Związki te, włącznie z ich solami, mogą być otrzymywane również w postaci hydratów, lub mogą zawierać inne rozpuszczalniki, używane do ich krystalizacji.

Niniejszy wynalazek obejmuje także farmaceutyczne kompozycje, np. użyteczne do inhibitowania DPP-IV, zawierające farmaceutycznie tolerowane nośniki lub rozcieńczalniki, oraz skuteczne terapeutycznie ilości związków o ogólnym wzorze I, albo ich farmaceutycznie tolerowanych addycyjnych soli z kwasami.

W jeszcze innej praktycznej realizacji niniejszy wynalazek dostarcza sposób powstrzymywania DPP-IV polegający na podawaniu ssakom, potrzebującym takiego leczenia, skutecznych terapeutycznie ilości związków o ogólnym wzorze I, albo ich farmaceutycznie tolerowanych addycyjnych soli z kwasami.

W dalszej praktycznej realizacji niniejszy wynalazek dostarcza sposób leczenia stanów, pośrednio poprzez inhibitowanie DPP-IV, polegający na podawaniu ssakom, potrzebującym takiego leczenia,

PL 199 443 B1 skutecznych terapeutycznie ilości związków o wyżej podanym ogólnym wzorze I, albo ich farmaceutycznie tolerowanych addycyjnych soli z kwasami.

Niniejszy wynalazek dotyczy też zastosowania związków według tego wynalazku lub ich farmaceutycznie tolerowanych soli np. do wytwarzania lekarstw przeznaczonych do zapobiegania chorobom lub stanom, związanym z podwyższonymi poziomami DPP-IV, lub do leczenia takich chorób lub stanów.

Jak wskazano wyżej, wszystkie związki o ogólnym wzorze I oraz ich odpowiednie farmaceutycznie tolerowane addycyjne sole z kwasami, są użyteczne do inhibitowania DPP-IV. Zdolność związków o ogólnym wzorze I i ich odpowiednich farmaceutycznie tolerowanych addycyjnych soli z kwasami do powstrzymywania DPP-IV można wykazać, stosując oznaczenie z Caco-2 DPP-IV, w którym mierzy się zdolność badanych zwią zków do inhibitowania aktywnoś ci DPP-IV z ekstraktów ludzkich komórek raka okrężnicy. Linię Caco-2 komórek rakowych ludzkiej okrężnicy otrzymano z amerykańskiego zbioru typowych hodowli (ATCC HTB 37). Różnicowanie komórek do wywoływania ekspresji DPP-IV wykonywano według opisu Reisher'a, i in., w artykule zatytułowanym „Increased expression of intestinal celi line Caco-2” zamieszczonym w Proc. Natl. Acad. Sci., tom 90, strony 5757-5761 (1993). Ekstrakt komórek wytwarza się z komórek solubilizowanych w 1 mM Tris HCl, 0,15

M NaCl, 0,04 t.i.u., 0,5% nonidet-P40, pH 8,0, które odwirowuje się przy 35000 g przez 30 minut w 4°C w celu usunięcia odpadowych szczątków komórek. Próby prowadzi się przez dodawanie 20 μg solubilizowanego białka Caco-2, rozcieńczonego do końcowej objętości 125 μl buforowym roztworem do prób (25 mM Tris HCl, pH 7,4, 140 mM NaCl, 10 mM KCl, 1% bydlęca albumina surowicy krwi) do wgłębień płytek do mikromiareczkowania. Po 60 minutach inkubacji w temperaturze pokojowej zapoczątkowuje się reakcję przez dodanie 25 μΐ 1 mM substratu (H-alanina-prolina-pNA; pNA oznacza p-nitroanilinę). Reakcję tę prowadzi się przez 10 minut, a po tym czasie dodaje się objętość 19 μl 25% kwasu octowego lodowatego w celu zatrzymania reakcji. Badane związki najczęściej dodaje się jako 30 μl dodatki i objętość buforowego roztworu do prób zmniejsza się do 0,095 cm³.

Krzywe wzorcowe wolnej p-nitroaniliny sporządza się z zastosowaniem 0-500 μΜ roztworów wolnej pNA w buforowym roztworze do prób. Sporządzone krzywe są liniowe i wykorzystuje się je do interpolacji zużycia substratu (katalityczna aktywność w nanomolach substratu rozszczepianego w ciągu minuty). Punkt końcowy oznacza się przez pomiar absorbancji przy 405 nm na czytniku płytek do mikromiareczkowania Molecular Devices UV Max.

Moc badanych związków jako inhibitorów DPP-IV, wyrażaną jako IC50, oblicza się z ośmiopunktowych krzywych reakcja-dawka z zastosowaniem czteroparametrowej funkcji logistycznej.

Uzyskano następujące wartości IC50

Związek	Caco-2 DPP-IV (nM)
Przykład 1	3,5±1,5
Przykład 4	8

Zdolność związków o ogólnym wzorze l oraz ich odpowiednich, farmaceutycznie tolerowanych addycyjnych soli z kwasami do inhibitowania DPP-IV można również wykazać przez mierzenie skutków działania badanych związków na aktywność DPP-IV w ludzkim i szczurzym osoczu, stosując zmodyfikowaną wersję próby opisanej przez Kubota i in. w artykule, zatytułowanym „Involvement of dipeptidylpeptydase IV in an in vivo immune response”, w Clin. Esp. Immunol., tom 89, strony 192-197 (1992). Krótko mówiąc, po 5 μl plazmy dodaje się na płytki do mikromiareczkowania z 96 płaskodennymi wgłębieniami (Falcon), a następnie dodaje się po 0,005 cm³ 80 mM MgCl2 w buforowym roztworze inkubacyjnym (25 mM HEPES, 140 mM NaCl, 1% BSA o czystości RIA, pH = 7,8). Po 60 minutach inkubacji w pokojowej temperaturze zapoczątkowuje się reakcję przez dodanie po 10 μl buforowego roztworu inkubacyjnego, zawierającego 0,1 mM substratu (H-glicyna-prolina-AMC; AMC oznacza 7-amino-4-metylokumarynę). Płytki przykrywa się folią aluminiową (albo trzyma w ciemności) i inkubuje w pokojowej temperaturze przez 20 minut. Po 20 minutach reakcji mierzy się fluorescencję z zastosowaniem fluorymetru CytoFluor 2350 (wzbudzenie 380 nm, emisja 460 nm, nastawienie czułości 4). Badane związki najczęściej dodaje się w porcjach po 2 pl, a objętość buforowego roztworu do prób zmniejsza się do 13 pl. Krzywe zależności fluorescencji od stężenia wolnej AMC sporządza się z zastosowaniem O-50 ~M roztworów AMC w buforowym roztworze do prób. Sporządzone krzywe są liniowe i wykorzystuje się je do interpolacji zużycia substratu (katalityczna aktywność w nanomolach podłoża rozłożonego w ciągu minuty). Tak, jak w poprzedniej próbie moc badanych związków jako inhibitorów DPP-IV,

PL 199 443 B1 wyrażaną jako IC50, oblicza się z ośmiopunktowych krzywych reakcja-dawka z zastosowaniem czteroparametrowej funkcji logistycznej.

Uzyskano następujące wartości IC50

Związek	DPP-IV w ludzkiej plazmie (nM)	DPP-IV w szczurzej plazmie (nM)
Przykład 1	2,7±0,1	2,3±1
Przykład 8	6	12

Z uwagi na ich zdolność do powstrzymywania DPP-IV zwią zki o ogólnym wzorze I oraz ich odpowiednie, farmaceutycznie tolerowane addycyjne sole z kwasami są użyteczne w leczeniu stanów, wywołanych za pośrednictwem DPP-IV, przez jej powstrzymywanie. Na podstawie powyższego oraz danych z literatury oczekuje się, że związki tutaj ujawnione będą użyteczne w leczeniu takich stanów, jak cukrzyca insulinoniezależna, zapalenie stawów, otyłość, przeszczepienie aloprzeszczepów i kalcytoninowe zrzeszotnienie kości. Ponadto na podstawie roli peptydów typu glukagonu (takich jak GLP-1 i GLP-2) i ich powią zania z powstrzymywaniem DPP-IV oczekuje się , ż e zwią zki tutaj ujawnione bę d ą użyteczne np. do wywoływania skutków uspokajających i usuwających lęki, albo do osłabiania katabolicznych zmian pooperacyjnych oraz hormonalnych reakcji na stres, albo do zmniejszania umieralności i stanów chorobowych po zawałach mięśnia sercowego, albo w leczeniu stanów związanych z wyżej wymienionymi skutkami, w których mogą pośredniczyć poziomy GLP-1 i/lub GLP-2.

W szczególnoś ci np. związki o ogólnym wzorze l oraz ich odpowiednie, farmaceutycznie tolerowane addycyjne sole z kwasami, polepszają wczesną reakcję insulinową na doustną prowokację glukozową i dzięki temu są użyteczne w leczeniu cukrzycy insulinoniezależnej. Zdolność związków o ogólnym wzorze I oraz ich odpowiednich, farmaceutycznie tolerowanych addycyjnych soli z kwasami do polepszania wczesnej reakcji insulinowej na doustną prowokację glukozową można mierzyć u szczurów insulinoopornych w następują cy sposób:

Męskim osobnikom szczurów szczepu Sprague-Dawley, które przez 2-3 tygodnie karmiono dietą wysokotłuszczową (nasycone tłuszcze = 57% kalorii), pozostawiono bez jedzenia przez okres około 2 godzin w dniu badań, podzielono na grupy po 8-10 i podano im doustnie dawki po 10 μmol/kg badanych związków w CMC. Doustnie podano jednorazową dużą dawkę glukozy, 1 g/kg, 30 minut po podaniu badanych związków bezpośrednio do żołądka badanych zwierząt. Próbki krwi, pobierane w różnych punktach czasowych z cewników, umieszczonych trwale w żyłach szyjnych, analizowano na zawartość glukozy w plazmie i stężenie immunoreaktywne insuliny (IRI) oraz aktywność DPP-IV w plazmie. Poziomy insuliny w plazmie oceniano metodą testów radioimmunologicznych (RIA) z podwójnymi przeciwciałami z użyciem specyficznych przeciwciał przeciw szczurzej insulinie z firmy Linco Research (Saint Louis, USA). RIA ma dolną granicę wykrywalności, wynoszącą 0,5 μυ/ml ze zmiennością wewnątrz prób i między próbami niższą niż 5%. Dane wyraża się w % wzrostu średniej dla zwierząt z grupy kontrolnej. Przy doustnym podawaniu każdy z badanych związków wzmacniał wczesną reakcję insulinową, co prowadziło do polepszenia tolerancji glukozy u badanych zwierząt insulinoopornych. Uzyskano następujące wyniki:

Związek	Wzrost reakcji insulinowej przy 10 μιτΌΐ/kg
Przykład 1	64%

Dokładne dawkowanie związków o ogólnym wzorze I oraz ich odpowiednich, farmaceutycznie tolerowanych addycyjnych soli z kwasami, stosowane do leczenia stanów za pośrednictwem inhibitowania DPP-IV, zależy od szeregu czynników, obejmujących pacjenta, charakter i powagę leczonego stanu, sposób podawania oraz konkretnie stosowane związki. Najczęściej jednak stany te za pośrednictwem inhibitowania-DPP-IV leczy się skutecznie wówczas, gdy związki o ogólnym wzorze l lub odpowiednie farmaceutycznie tolerowane addycyjne sole z kwasami podaje się dojelitowo, np. doustnie, albo pozajelitowo, np. dożylnie, korzystnie doustnie, w dziennych dawkach 0,002-5, korzystnie 0,02-2,5 mg/kg masy ciała, albo w przypadku większych naczelnych, w dziennych dawkach 0,1-250, korzystnie 1-100 mg. Najczęściej jednostkowe dawkowanie doustne wynosi 0,01-0,75 mg/kg, od jednego do trzech razy dziennie. Zazwyczaj początkowo podaje się małe dawki i stopniowo podwyższa dawkowanie aż do

PL 199 443 B1 określenia optymalnego dawkowania dla danego leczonego pacjenta. Górną granicę dawkowania narzucają skutki uboczne i można ją określić przez próby dla danego leczonego pacjenta.

Związki o ogólnym wzorze I oraz ich odpowiednie, farmaceutycznie tolerowane addycyjne sole z kwasami, można mieszać z jednym lub większą liczbą farmaceutycznie tolerowanych nośników i ewentualnie z jednym lub większą liczbą konwencjonalnych farmaceutycznych substancji pomocniczych, i podawać dojelitowo, np. doustnie, w postaci tabletek, kapsułek, kapletek itd., albo pozajelitowe, np. dożylnie, w postaci sterylnych roztworów lub zawiesin do wstrzykiwania. Dojelitowe i pozajelitowe kompozycje można wytwarzać konwencjonalnymi sposobami.

Związki o ogólnym wzorze I oraz ich odpowiednie, farmaceutycznie tolerowane addycyjne sole z kwasami można wprowadzać do dojelitowych i pozajelitowych farmaceutycznych kompozycji, zawierających takie ilości czynnych substancji, które skutecznie działają w leczeniu stanów za pośrednictwem powstrzymywania DPP-IV, takich kompozycji w postaci dawek jednostkowych oraz takich kompozycji, zawierających farmaceutycznie tolerowane nośniki.

Związki o ogólnym wzorze I (włącznie z wszystkimi związkami z ich podzakresów oraz wszystkimi związkami z przykładów) można podawać w enancjomerycznie czystej postaci (np. zawierające >98% odpowiedniego enancjomeru, a korzystnie >99%) albo wraz z enancjomerem R, np. w postaci racemicznej. Wyżej podane zakresy dawkowania bazują na związkach o ogólnym wzorze I (wykluczając ilość enancjomeru R).

Następujące przykłady przedstawiają typowe związki, objęte niniejszym wynalazkiem, oraz ich syntezę. Należy jednak wyraźnie rozumieć, że przedstawia się je tylko dla celów ilustracji.

P r z y k ł a d 1 (S )-1-[3-hydroksy-1-adamantylo)amino]acetylo-2-cyjano-pirolidyna

A. 1-Aminoadamantan-3-ol:

Można stosować niewielkie modyfikacje syntezy, przedstawionej w Khim.-Farm. Zh. (1986), 20(7),

810-15.

Do energicznie mieszanej, klarownej i bezbarwnej, chłodzonej wodą z lodem mieszaniny stężonego 96% kwasu siarkowego (210 ml; 3,943 mmol) i 65% kwasu azotowego (21,0 cm³; 217,0 mmol) dodaje się małymi porcjami w ciągu 30 minut 21,0 g (112,0 mmol) chlorowodorku adamantyloaminy (99%). Podczas dodawania chlorowodorku adamantyloaminy występuje słabe wydzielanie się pęcherzyków i reakcja jest słabo egzotermiczna. Ten żółty roztwór z wydzielającymi się pęcherzykami miesza się w temperaturze wody z lodem przez okres około 2 godzin, a następnie w pokojowej temperaturze przez 3 godziny. Następnie tę klarowną, jasnożółtą mieszaninę reakcyjną wlewa się do około 100 g lodu i wytworzony roztwór jest klarowny i zielononiebieski.

Roztwór ten umieszcza się na łaźni lodowo-wodnej i miesza przez 30 minut. Następnie dodaje się małymi porcjami w ciągu 45 minut około 550 g KOH o czystości 89% (8,74 mol). Podczas tego dodawania zachodzi egzotermiczna reakcja, osiągając 80°C i wytwarzając obfite ilości brązowego gazowego NO2. Pod koniec dodawania mieszanina reakcyjna gęstnieje i zawiera białe ciała stałe (produkt i sole). Następnie powstałą białą pastę przenosi się na lejek Buchnera z warstwą celitu i przemywa 1,2 dm³ CH2Cl2. Potem warstwę CH2Cl2 oddziela się od warstwy wodnej i suszy nad N2SO4. Następnie roztwór sączy się i zatęża (wyparka obrotowa/pompa), uzyskując 1-aminoadamantan-3-ol w postaci białego ciała stałego.

B. 1-ChloroacetyIo-2-cyjanopirolidyna

Do mieszanego mechanicznie roztworu 20,0 g (180,0 mmol) chlorku chloroacetylu i 97g (0,70 mmol) węglanu potasowego w 150 cm³ tetrahydrofuranu dodaje się kroplami w ciągu 45 minut roztwór 20,0 g (180,0 mmol) L-prolinoamidu w 500 cm³ tetrahydrofuranu. Następnie tę mieszaninę reakcyjną miesza się mechanicznie przez dalsze dwie godziny w pokojowej temperaturze. Potem tę mieszaninę reak8

PL 199 443 B1 cyjną sączy się w celu usunięcia soli potasowych i suszy przesącz nad Na2SO4. Następnie usuwa się

Na2SO4 przez odsączenie i do bezbarwnego przesączu dodaje się bezwodnik trifluorooctowy ₃ (25,0 cm³, 0,180 mmol) w jednej porcji. Potem mieszaninę reakcyjną miesza się mieszadłem (magnetycznym przez 1 godzinę w pokojowej temperaturze i uzyskany klarowny, żółtopomarańczowy roztwór zatęża się w wyparce obrotowej. Nadmiar bezwodnika trifluorooctowego usuwa się przez dodanie octanu etylowego do zatężonego oleju i ponowne zatężenie w wyparce obrotowej. Tę operację usuwania wykonuje się trzykrotnie.

Uzyskany olej poddaje się podziałowi między octan etylowy i wodę. Wówczas produkt ulega ekstrakcji do octanu etylowego, a potem wodną fazę dwukrotnie przemywa się octanem etylowym. Następnie połączone warstwy organiczne przemywa się kolejno wodą i solanką, suszy nad siarczanem magnezowym, sączy i zatęża, uzyskując 1-chloroacetylo-2-cyjanopirolidynę w postaci żółtego ciała stałego.

C. (8)-1-[(3-hydroksy-1-adamantylo)amino]acetylo-2-cyjano-pirolidyna

Do heterogenicznego roztworu tytułowego związku A (1aminoadamantan-3-olu) (5,80 g, 34,7 mmol) w CH2Cl2 (68,0 cm³) dodaje się 9,6 g (69 mmol) K2CO3. Następnie tę heterogeniczną mieszaninę chłodzi się na łaźni lodowo-wodnej i dodaje kroplami w ciągu 30 minut roztwór 3,0 g (17 mmol) tytułowego związku B (1-chloroacetylo-2-cyjanopirolidyny), rozpuszczonego w 25,0 cm³ CH2Cl2. Uzyskaną mieszaninę miesza się przez 2 godziny w 0°C oraz w pokojowej temperaturze przez 6 dni. Następnie tę mieszaninę reakcyjną zatęża się, otrzymując żółty, pastowaty materiał, który oczyszcza się na żelu krzemionkowym z zastosowaniem układu chromatograficznego SIMS/Biotage Flash, eluując 7% roztworem metanolu w chlorku metylenu, uzyskując tytułowy związek w postaci wolnej zasady jako białe, krystaliczne ciało stałe (temperatura topnienia 138°C-140°C, ¹³C NMR (ppm) = 119,59).

P r z y k ł a d y od 2 do 12

Następujące związki wytwarza się analogicznie do sposobu z przykładu 1 (zwłaszcza etap C):

Przykład	Struktura	Temp. topn. [°C]
1	2	3
2	Chiralna Μ (S)-1-[[(3,5-dimetylo-1-adamantylo)amino]acetylo]-2-cyjanopirolidyna	103-105 (HCl)
3	Chiralna OTM (S)-1-[[(3-etylo-1-adamantylo)amino]acetylo]-2-cyjanopirolidyna	212-214 (HCl)
4	1 „ A ° / Α'Ά (S)-1-[[(3-metoksy-1-adamantylo)amino]acetylo]-2-cyjanopirolidyna	92-92 (HCl)

PL 199 443 B1 cd. tabeli

1	2	3
5	ΑΛ « τ	Chiralna
	XI	i .·' ~Λθ	210-212 (HCl)
	(S)-1-[[[3-[[(t-butyloamino)karbonyl]oksy]-1-adamantylo]amino]acetylo]-2- -cyjano-pirolidyna
6	ΆΛΑ Η 7	Chiralna
		λα ο	212-214 (HCl)
	(S)-1-[[[3-[[[(4-metoksyfenylo)amino]-karbonyl]-oksy]-1-adamantylo]amino]- -acetylo]-2-cyjanopirolidyna
7	Ο-Α,	Chiralna
	X	^L«a ^ζ \AA-A	205-207 (HCl)
	(S)-1-[[[(3-[[(fenyloamino)karbonyl]oksy]-1-adamantylo]amino]acetylo]- -cyjanopirolidyna
8	Ar'	/ ο ί Ά	[¹³C NMR (grupa CN): 121,56 (ppm)] (HCl)
	(S)-1-[[(5-hydroksy-2-adamantylo)amino]acetylo]-2-cyjanopirolidyna

PL 199 443 B1 cd. tabeli

1	2	3
9	ό U
	JL-o
			[¹³C NMR (grupa CN): 118,54 (ppm)]
	V-—/ (S)-1-[[(3acetyloksy-1-adamantylo)amino]acetylo]-2-cyjanopirolidyna
10	—k-A 1 \|	Chiralna
	A fj. o ///		148-150 (HCl)
	(S)-1-[[[3-[[[(diizopropylo)amino]karbonyl]oksy]-1-adamantylo]amino]acetylo]-2- -cyjanopirolidyna
11	C\ JL ΝΗ Ό	Chiralna
	Xx ? (S)-1-[[[3-[[[(cykloheksylo)amino]karbonyl]oksy]-1-adamantylo]amino]acetylo]-2- -cyjanopirolidyna	155-157 (HCl)
12	r „ χ θ M^hn^ó	Chiralna	[¹³C NMR (grupa CN): 119,31 (ppm)] (HCl)
	Y '—' (S)-1-[[(3etoksy-1-adamantylo)amino]acetylo]-2-cyjanopirolidyna

(HCI) = w postaci chlorowodorku

PL 199 443 B1

Wszystkie sole HCI końcowych produktów wytwarza się przez przepuszczanie gazowego HCI przez 0,1 M roztwór wolnej zasady w tetrahydrofuranie, aż roztwór stanie się wyraźnie kwaśny, a następnie usunięcie rozpuszczalnika (wyparka obrotowa/pompa).

Substraty amino-adamantanowe są znane w literaturze albo można je wytwarzać w następujący sposób:

Wytwarzanie 3,5-dimetylo-1-adamantyloaminy opisano w J. Med. Chem. 25; 1; 1982; 51-56.

Wytwarzanie 3-etylo-1-adamantyloaminy opisano w J. Med. Chem. 25; 1; 1982; 51-56.

3-Metoksy-1-adamantyloaminę można wytwarzać w następujący sposób:

Podczas mieszania do chłodzonej wodą z lodem zawiesiny wodorku potasowego (0,680 g; 5,95 mmol) w 15,0 cm³ tetrahydrofuranu dodaje się kroplami w ciągu 30 minut mieszaninę 1-aminoadamantan-3-olu (1,00 g; 5,95 mmol) i 15,0 cm³ tetrahydrofuranu. Następnie uzyskaną mieszaninę miesza się przez dalsze 30 minut, a potem kroplami w ciągu jednej minuty dodaje się jodek metylu (0,370 cm³; 5,95 mmol). Następnie wytworzoną mętną, białą mieszaninę reakcyjną miesza się w pokojowej temperaturze przez 18 godzin. Mieszaninę tę rozcieńcza się następnie 50 cm³ chlorku metylenu i sączy w celu usunięcia nieorganicznych zanieczyszczeń. Potem przesącz zatęża się i oczyszcza na żelu krzemionkowym z zastosowaniem urządzenia SIMS/Biotage oraz 19% metanolu i 1% wodorotlenku amonowego w chlorku metylenu jako eluenta, uzyskując 3-metoksyadamantyloaminę w postaci mętnego oleju.

Synteza 3-[[(tert-butyloamino)karbonyl]oksy]-1-aminoadamantanu

Do mieszaniny 1-aminoadamantan-3-olu (5,00 g; 30,0 mmol) i węglanu potasowego (6,20 g; 45 mmol) w 150 cm³ tetrahydrofuranu dodaje się kroplami w ciągu 10 minut chloromrówczan benzylu (4,70 g; 33,0 mmol). Następnie mieszaninę tę miesza się w pokojowej temperaturze przez 2 godz., a potem poddaje ją podziałowi między octan etylu i wodę. Produkt ekstrahuje się octanem etylowym, a wodną warstwę dwukrotnie przemywa się octanem etylu (100 cm³). Potem połączone warstwy organiczne przemywa się kolejno 100 cm³ wodnego 2N roztworu wodorotlenku sodowego, wodą i solanką, suszy nad siarczanem sodowym, sączy i zatęża (wyparka obrotowa/pompa), uzyskując 1-benzylokarbamoiloadamantan-3-ol z wydajnością 85% w postaci białego ciała stałego.

Do klarownego roztworu 1-benzylokarbamyloadamantan-3-olu (1,00 g; 3,32 mmol) i izocyjanianu tert-butylowego (0,380 cm³; 3,32 mmol) w 30 cm³ chlorku metylenu dodaje się strzykawką chlorek trimetylosililowy (0,020 cm³, 0,17 mmol). Następnie miesza się tę mieszaninę reakcyjną w pokojowej temperaturze przez 18 godzin, zatęża (wyparka obrotowa) i oczyszcza na żelu krzemionkowym z zastosowaniem urządzenia SIMS/Biotage oraz 20% octanu etylowego w heksanie jako eluenta, uzyskując 3-[[(tert-butyloamino)karbonyl]oksy]-1-benzylokarbamoiloadamantan z ilościową wydajnością w postaci białego ciała stałego.

Do mieszaniny 3-[[tert-butyloamino)karbonyl]oksy-1-benzylo-karbonyloadamantanu (1,50 g, 3,75 mmol) i 10% palladu na węglu (400 mg) w etanolu (150 cm³) w kolbie Parra do uwodorniania o pojemności 1 dm³ wprowadzono wodór (3,5 kg/cm² , 50 psi). Następnie tę mętną czarną mieszaninę wstrząsa się przez 24 godz. Potem tę mieszaninę reakcyjną sączy się przez celit dla usunięcia katalizatora palladowego i zatęża (wyparka obrotowa/pompa), uzyskując 3-[[(tert-butyloamino)karbonyl]oksy]-1-aminoadamantan z wydajnością 99% w postaci klarownego oleju.

Sposób postępowania w syntezie 4-[[[(metoksyfenylo)amino]karbonyl]oksy]-1-aminoadamantanu stanowi zasadniczo sposób postępowania jak dla 3-[[(tert-butyloamino)karbonyl]oksy]-1-aminoadamantanu z wyjątkiem, że w drugim etapie w równoważnik izocyjanianu 4-metoksyfenylowego zastępuje izocyjanian tert-butylowy, jako rozpuszczalnik stosuje się 1,2-dichloroetan zamiast chlorku metylenu i mieszaninę reakcyjną miesza się w 50°C przez 18 godzin. Ostatecznie pośrednią aminę uzyskuje się w postaci oleju.

Sposób postępowania w syntezie 3-[[(fenyloamino)karbonyl]oksy]-1-aminoadamantanu stanowi zasadniczo sposób postępowania jak dla 3-[[(tert-butyloamino)karbonyl]oksy]-1-aminoadamantanu z wyjątkiem, że w drugim etapie równoważnik izocyjanianu fenylowego zastępuje izocyjanian tert-butylowy, jako rozpuszczalnik stosuje się 1,2-dichloroetan zamiast chlorku metylenu i mieszaninę reakcyjną miesza się w 50°C przez 18 godzin. Ostatecznie pośrednią aminę uzyskuje się w postaci klarownego oleju.

Sposób postępowania przy wytwarzaniu 2-aminoadamantan-5-olu jest taki sam, jak w przykładzie 1, z wyjątkiem, że wyjściowym materiałem jest 2-aminoadamantan zamiast 1-aminoadamantanu.

Sposób postępowania w syntezie nukleofila 3-acetoksy-1aminoadamantanu stanowi zasadniczo sposób postępowania jak dla 3-[[(tert-butyloamino)karbonyl]oksy]-1-aminoadamantanu z wyjątkiem standardowego acylowania 1-benzylokarbamyloadamantan-3-olu z użyciem 1,2 równoważnika chlorku acetylu, 3,0 równoważników pirydyny, 0,1 równoważnika 4-dimetyloaminopirydyny i 1,2-dwuchloroetanu, które

PL 199 443 B1 miesza się w pokojowej temperaturze przez 24 godziny. Ostateczną aminę uzyskuje się w postaci gęstego oleju.

Sposób postępowania w syntezie 3-[[[(diizopropylo)amino]karbonyl]oksy]-1-aminoadamantanu stanowi zasadniczo sposób postępowania jak dla 3-[[(tert-butyloamino)karbonyl]oksy]-1-aminoadamantanu z wyją tkiem, ż e w drugim etapie równoważ nik chlorku diizopropylokarbamoilu zastę puje izocyjanian tertbutylowy, jako rozpuszczalnik stosuje się 1,2-dwuchloroetan zamiast chlorku metylenu i mieszaninę reakcyjną miesza się w 85°C przez 18 godzin. Ostatecznie pośrednią aminę uzyskuje się w postaci szarego ciała stałego.

Sposób postępowania w syntezie 3-[[[(cykloheksylo)-amino]karbonyl]oksy]-1-aminoadamantanu stanowi zasadniczo sposób postępowania jak dla 3-[[(tert-butyloamino)karbonyl]oksy]-1-arminoadamantanu z wyją tkiem, ż e w drugim etapie równoważ nik izocyjanianu cykloheksylowego zastę puje izocyjanian tert-butylowy, jako rozpuszczalnik stosuje się 1,2-dichloroetan zamiast chlorku metylenu i mieszaninę reakcyjną miesza się w 50°C przez 18 godzin. Ostatecznie pośrednią aminę uzyskuje się w postaci gęstego, klarownego oleju.

Sposób postępowania przy wytwarzaniu 3-etoksy-1-adamantyloaminy (klarowny olej) jest taki sam, jak w przypadku 3-metoksy-1-adamantyloaminy, z wyjątkiem, że zamiast jodku metylowego stosuje się jodek etylowy (1,3 równoważnika).

Przykład kompozycji

Tabletki, z których każda zawiera 50 mg czynnego składnika, np. (S)-1-[(3-hydroksy-1-adamantylo)amino]acetylo-2-cyjanopirolidyny, można wytwarzać w następujący sposób:

Skład (na 10000 tabletek)
Czynny składnik	500,0 g
Laktoza	500,0 g
Skrobia ziemniaczana	352,0 g
Żelatyna	8,0 g
Talk	60,0 g
Stearynian magnezowy	10,0 g
Krzemionka (mocno rozdrobniona)	20,0 g
Etanol	stosownie do zapotrzebowania
Czynny składnik miesza się z laktozą i 292 g skrobi ziemniaczanej, mieszaninę tę zwilża się

z uż yciem alkoholowego roztworu ż elatyny i granuluje z uż yciem sita. Po wyschnię ciu dodaje się i miesza pozostałą ilość skrobi ziemniaczanej, talk, stearynian magnezowy i mocno rozdrobnioną krzemionkę, i mieszaninę tę sprasowuje się wytwarzając tabletki, każdą o masie 145,0 mg i zawartości czynnego składnika 50,0 mg; w razie potrzeby tabletki mogą być zaopatrzone w nacięcia do łamania dla dokładniejszego dobrania dawki.

Claims

1. N-podstawiona pochodna 2-cyjanopirolidynowa o wzorze (IA) lub (IB) w których

R' oznacza grupę hydroksylową, grupę alkoksylową zawierającą od 1 do 7 atomów węgla, grupę alkanoiloksylową zawierającą od 1 do 8 atomów węgla lub grupę

R4R5N-CO-O-, w której R4 i R5 niezależnie od siebie oznaczają grupę alkilową zawierającą od 1 do 7 atomów węgla lub grupę fenylową, która jest niepodstawiona lub podstawiona podstawnikiem wybranym spośród

PL 199 443 B1 grupy alkilowej zawierającej od 1 do 7 atomów węgla, grupy alkoksylowej zawierającej od 1 do 7 atomów węgla, halogenu i grupy trifluorometylowej, przy czym R4 dodatkowo oznacza wodór; lub R4 i R5, razem oznaczają grupę alkilenową zawierającą od 3 do 5 atomów węgla, zaś R oznacza wodór;

2. N-podstawiona pochodna 2-cyjanopirolidynowa według zastrz. 1, znamienna tym, że jest wybrana z grupy złożonej z:

(S)-1-[[(3,5-dimetylo-1-adamantylo)amino]acetylo]-2-cyjano-pirolidyny, (S)-1-[[(3-etylo-1-adamantylo)amino]acetylo]-2-cyjano-pirolidyny, (S)-1-[[(3-metoksy-1-adamantylo)amino]acetylo]-2-cyjano-pirolidyny, (S)-1-[[[3-[[(t-butyloamino)karbonylo]oksy]-1-adamantylo]amino]acetylo]-2-cyjano-pirolidyny, (S)-1-[[[3-[[[(4-metoksyfenylo)amino]karbonylo]oksy]-1-adamantylo]amino]acetylo]-2-cyjano-pirolidyny, (S)-1-[[[(3-[[(fenyloamino)karbonylo]oksy]-1-adamantylo]amino]acetylo]-2-cyjano-pirolidyny, (S)-1-[[(5-hydroksy-2-adamantylo)amino]acetylo-2-cyjano-pirolidyny, (S)-1-[[(3-acetyloksy-1-adamantylo)amino]acetylo]-2-cyjano-pirolidyny, (S)-1-[[[3-[[[(diizopropylo)amino]amino]karbonylo]oksy]-1-adamantylo]amino]acetylo]-2-cyjano-pirolidyny, (S)-1-[[[3-[[[(cykloheksylo)amino]karbonylo]oksy]-1-adamantylo]amino]acetylo]-2-cyjano-pirolidyny, oraz (S)-1-[[(3-etoksy-1-adamantylo)amino]acetylo]-2-cyjano-pirolidyny, lub farmaceutycznie dopuszczalnych soli addycyjnych każdego z tych związków z kwasem.

3. N-podstawiona pochodna 2-cyjanopirolidynowa według zastrz. 1, znamienny tym, że jest (S)-1-[(3-hydroksy-1-adamantylo)amino]acetylo-2-cyjano-pirolidyną lub jej farmaceutycznie dopuszczalną solą.

4. Związek określony w zastrzeżeniu 1 lub jego farmaceutycznie dopuszczalna sól addycyjna z kwasem do zastosowania jako lek.

5. Kompozycja farmaceutyczna, znamienna tym, że zawiera związek określony w zastrzeżeniu 1 w postaci wolnej lub w postaci farmaceutycznie dopuszczalnej soli addycyjnej z kwasem, razem z co najmniej jednym farmaceutycznie dopuszczalnym nośnikiem lub rozcieńczalnikiem.

6. Zastosowanie związku określonego w zastrzeżeniu 1 lub jego farmaceutycznie dopuszczalnej soli addycyjnej z kwasem do wytwarzania leku do zapobiegania lub leczenia stanów chorobowych, w których pośredniczy peptydaza dipeptydylowa IV, wybranych spośród cukrzycy insulinoniezależnej, zapalenia stawów, otyłości, stanów po przeszczepie allogenicznym i osteoporozy wywołanej niedoborem kalcytoniny, do wywoływania efektu uspokajającego lub przeciwlękowego, do łagodzenia zmian katabolicznych po zabiegu chirurgicznym i hormonalnej reakcji na stres lub do obniżania śmiertelności lub powikłań po zawale.

7. Zastosowanie według zastrz. 6, znamienne tym, że lek stosuje się do zapobiegania lub leczenia cukrzycy insulinoniezależnej.

8. Zastosowanie według zastrz. 6, znamienne tym, że lek stosuje się do zapobiegania lub leczenia otyłości.