PL202475B1

PL202475B1 - Kompozycja tworząca micele i jej zastosowanie

Info

Publication number: PL202475B1
Application number: PL360262A
Authority: PL
Inventors: Jean-Christophe Leroux; Amina Souad Benahmed
Original assignee: Labopharm
Priority date: 2000-06-29
Filing date: 2001-06-28
Publication date: 2009-06-30
Also published as: DK1296647T3; PL360262A1; MXPA03000065A; KR20030039332A; ES2271039T3; IL153655A0; RU2308943C2; DE60122335T2; PT1296647E; AU2001270405B2; DE60122335D1; NO20026255D0; NZ523645A; CA2414241A1; WO2002000194A2; IL153655A; NO20026255L; ATE336229T1; CZ20024268A3; JP5134179B2

Abstract

Wynalazek dotyczy kompozycji tworz acej micele zawieraj acej hydrofobowy rdze n otoczony przez hydrofilow a pow lok e i srodek terapeutyczny zamkni ety wewn atrz tej miceli, charakteryzuj acej si e tym, ze hydrofobowy rdze n jest wybrany z grupy obejmuj acej poliortoester, polibezwodnik, pseudo- poli(aminokwas) pochodz acy od tyrozyny, polifosfazen lub poli( ß-benzylo-L-asparaginian) i ich kombi- nacje, lub poliester wybrany z grupy obejmuj acej poli(kwas glikolowy), poli(kwas mlekowy), poli(kwas D-mlekowy), poli(kwas D,L-mlekowy), kopolimery laktyd/glikolid lub polikaprolakton, a hydrofilow a pow lok a jest poli(N-winylo-2-pirolidon), przy czym liofilizowana posta c kompozycji tworz acej micele z latwo sci a ponownie dysperguje si e lub rozpuszcza po dodaniu wodnego roztworu. Kompozycje we- d lug wynalazku znajduja zastosowanie jako no sniki srodków terapeutycznych, a zw laszcza leków przeciwnowotworowych. PL PL PL PL PL

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest kompozycja tworząca micele i jej zastosowanie. Nowe kompozycje znajdują zastosowanie jako nośniki środków terapeutycznych obejmujących, lecz nie ograniczając się do nich, leki przeciwnowotworowe.

Główną niedogodnością związaną ze stosowaniem środków chemoterapeutycznych jest brak selektywności w stosunku do komórek rakowych. Ten brak selektywności jest związany z toksycznymi efektami ubocznymi stosowania takich środków z uwagi na ich wprowadzanie zarówno do komórek zdrowych, jak i chorych. Brak selektywności leków względem docelowej komórki jest także problemem przy leczeniu rozmaitych schorzeń innych niż rak. Większość badań skupia się na rozwoju nośników leków, które mogą selektywnie dostarczać lek do docelowych komórek.

Np. w celu poprawienia specyficzności dostarczania leków o małym wskaźniku terapeutycznym zanalizowano kilka nośników leków, takich jak liposomy, mikrocząstki, nanoasocjaty i produkty sprzężenia lek - polimer.

Spośród badanych układów szczególną uwagę zwrócono na liposomy (pęcherzyki fosfolipidowe). Jednakże kierunkowość ich działania jest ograniczona przez szybkie wypłukiwanie przez komórki siateczkowo-śródbłonkowe (RE) wątroby i śledziony, nietrwałość w osoczu, ograniczoną zdolność wynaczynienia z uwagi na wymiar, techniczne problemy przy ich wytwarzaniu i wrażliwość na utlenianie. Znaleziono rozwiązania dla poszczególnych problemów, lecz rzadko w pojedynczej kompozycji można rozwiązać więcej niż jeden problem. Np. jeśli zmniejszono rozpoznawalność przez komórki RE i ulepszono trwałość, trudność sprawia wytworzenie trwałych liposomów o średnicy poniż ej 50 nm.

Polimeryczne micele jako nośniki leków zaproponował najpierw Bader H. i in. w 1984. Angew. Makromol. Chem. 123/124 (1984) 457-485.

Polimeryczne micele stały się przedmiotem rosnącego zainteresowania naukowego i pojawiły się jako potencjalny nośnik leków o słabej rozpuszczalności w wodzie, a to ponieważ mogą roztwarzać leki w swym wewnętrznym rdzeniu i oferują atrakcyjne właściwości, takie jak na ogół mały wymiar (< 100 nm) i zdolność do unikania przepłukiwania przez układ siateczkowo-śródbłonkowy (RES).

Opis patentowy EP0795561 dotyczy dodawania pochodnej antracyklinowej do kopolimeru zawierającego segment hydrofilowy i segment hydrofobowy. Kopolimer ten jest zdolny do tworzenia miceli. Hydrofilowy segment może obejmować poliwinylopirolidon wraz z innymi składnikami, które także są obecne. Wszystkie przykłady wykonania tego wynalazku dotyczą miceli pochodzących od PEG (glikol polietylenowy). Ponadto, wytwarzanie miceli według tego rozwiązania wymaga szeregu czasochłonnych i wymagających intensywnej pracy etapów oczyszczania (zatężanie roztworu, ponowne rozpuszczanie, ultrafiltracja, dalsza filtracja), podczas gdy kompozycję tworzącą micele według niniejszego wynalazku tworzy się bezpośrednio bez uciążliwych etapów oczyszczania. Ponadto, kompozycja według niniejszego wynalazku wykazuje bardzo korzystną cechę, jaką jest łatwość, z jaką liofilozowana postać tej kompozycji dysperguje lub rozpuszcza się po dodaniu wodnego roztworu.

Micele często porównuje się z naturalnie występującymi nośnikami, takimi jak wirusy lub lipoproteiny. Te trzy nośniki wykazują podobną strukturę typu rdzeń-powłoka, która umożliwia zabezpieczanie ich zawartości podczas transportu do komórki docelowej, czy to jest DNA w przypadku wirusów czy leki nierozpuszczalne w wodzie w przypadku lipoprotein i miceli.

Lipoproteiny zaproponowano jako nośnik związków przeciwrakowych do docelowych komórek rakowych, ponieważ nowotwory wykazują wzmożone zapotrzebowanie na lipoproteiny o małej gęstości. Jednakże poddano w wątpliwość skuteczność lipoprotein jako nośników, głównie z uwagi na to, że lipoproteiny wprowadzające lek mogą także być rozpoznawane przez zdrowe komórki, więc mogą współzawodniczyć z naturalnymi lipoproteinami do miejsc wiążących w komórkach rakowych. Odwrotnie, nośniki wirusowe stosuje się głównie w celu dostarczenia materiału genetycznego i można je optymalnie stosować tak, że nie wymagają powtórnego wykorzystania nośnika, ponieważ prawdopodobnie wywołują odpowiedź immunologiczną.

Polimeryczne micele wydają się być najbardziej korzystnymi nośnikami do dostarczania nierozpuszczalnych w wodzie leków. Polimeryczne micele posiadają strukturę typu rdzeń-powłoka. Farmaceutyczna analiza polimerycznych miceli głównie skupia się na kopolimerach o strukturze dwublokowej A-B odpowiednio z hydrofilową powłoką A i hydrofobowym rdzeniem polimerowym B. Multikopolimery blokowe, takie jak poli(tlenek etylenu)-poli(tlenek propylenu)-poli(tlenek etylenu) (PEO-PPO-PEO) (A-B-A) mogą także powodować uporządkowanie miceli, więc opisano je jako potencjalne nośniki leków. Kabanov, A.V. i in., FEBS Lett. 258 (1989) 343-345. Hydrofobowy rdzeń, który na ogół

PL 202 475 B1 składa się z biodegradowalnego polimeru, takiego jak poli (β-benzylo-L-asparaginian) (PBLA), poli(kwas DL-mlekowy) (PDLLA) lub poli (s-kaprolakton) (PCL), służy jako zbiornik dla nierozpuszczalnego leku, zabezpieczający go przed kontaktem z wodnym środowiskiem. Rdzeń może także składać się z rozpuszczalnego w wodzie polimeru, takiego jak poli(kwas asparaginowy) (P(Asp)), któremu nadaje się hydrofobowość przez chemiczne sprzęganie hydrofobowego leku lub w wyniku asocjacji dwóch przeciwnie naładowanych polijonów (micele kompleksów polijonowych). W niektórych pracach opisano zastosowanie polimerów niebiodegradowalnych lub słabo biodegradowalnych, takich jak polistyren (PSt) lub poli(metakrylan metylu) (PMMA), jako składników wewnętrznego rdzenia. Patrz, np. Zhao, CL. i in., Langmuir 6 (1990) 514-516; Zhang, L. i in., Science 268 (1995) 1728-1731 i Inoue, T. i in., J. Controlled Release 51 (1998) 221-229. W celu zastosowania polimerów jako nośników leków pod względem użyteczności klinicznej, niebiodegradowalne polimery muszą być nietoksyczne i mieć dostatecznie niską masę cząsteczkową, aby mogły być wydalane poprzez nerki. Hydrofobowy wewnętrzny rdzeń może także składać się z silnie hydrofobowego małego łańcucha, takiego jak alkil lub diacylolipid, taki jak distearoilofosfatydyloetanoloamina (DSPE). Hydrofobowy łańcuch może być przyłączony do jednego końca polimeru lub statystycznie rozłożony w strukturze polimerycznej.

Powłoka odpowiada za stabilizację miceli i wzajemne oddziaływania z plazmatycznymi białkami oraz komórkami błon. Zazwyczaj składa się ona z łańcuchów hydrofilowych, niebiodegradowalnych, biokompatybilnych polimerów, takich jak PEO. Biorozmieszczenie nośnika związane jest głównie z własnościami hydrofilowej powłoki. Inne polimery, takie jak poli(N-izopropyloakrylamid) (PNIPA) i poli(kwas alkiloakrylowy) nadają micelom wrażliwość na temperaturę lub wartość pH i można je ewentualnie stosować do modyfikowania bioadhezyjnych właściwości. Znane są także micele zawierające grupy funkcyjne na powierzchni, wykorzystywane do sprzęgania z nośnikiem. Patrz, np. Scholz, C. i in., Macromolecules 28 (1995) 7295-7297.

Poli(N-winylo-2-pirolidon) (PVP) jest dobrze znanym rozpuszczalnym w wodzie, biokompatybilnym, amfifilowym polimerem z silnie polarną grupą laktamową otoczoną przez apolarne grupy metylenowe w łańcuchu głównym i grupę metinową w pierścieniu. PVP zazwyczaj stosuje się jako steryczny stabilizator w syntezie lateksów polistyrenowych. Patrz, np. Gabaston, L.I. i in., Macromolecules 31 (1998) 2883-2888; Rutt, J.S. i in., J. Polym. Sci.: Część A: Polym. Chem., 32 (1994) 2505-2515. PVP można także stosować jako środek krioosłaniający i środek lioosłaniający. Patrz, np. Skaer, H.B. i in., J. Microsc. 110 (1977) 257-270; Townsend, M.W. i in., J. Parenter. Sci. Technol., 42 (1988) 190-199.

W porównaniu z PEG, PVP zasługuje na szczególną uwagę ze względu na różnorodność wzajemnych oddziaływań wykazywanych w niejonowych i jonowych współroztworach. Patrz, Molyneux, P., Proc. Int. Symp. Povidone (1983) 1-19. Wiązanie zachodzi głównie z cząsteczkami mającymi długie łańcuchy alkilowe lub grupy aromatyczne. Podobnie do PEG-u, PVP może także zwiększać czas krążenia koloidalnych nośników i peptydów/białek in vivo. Patrz, np. Kamada, H. i in., Biochem. Biophys. Res. Commun. 257 (1999) 448-453; Torchilin, V.P., J. Microencapsulation 15 (1998) 1-19. Ponadto wykazano także, że nanocząstki zawierające kopolimery diblokowe poli(kwasu D,L-mlekowego) i poli(glikolu etylenowego) (PEG) agregują po liofilizacji. Patrz, De Jaeghere, F. i in., Pharm. Res. 16 (1999) 859-866. Problem ten rozwiązano stosując środek lioosłaniający. W celu przezwyciężenia tego problemu można stosować PVP, który jest środkiem lioosłaniającym.

N-winylopirolidon (VP) może kopolimeryzować z rozmaitymi monomerami winylowymi. Z elektroujemnymi monomerami tworzy on naprzemienne kopolimery, podczas gdy z akrylanami tworzy kopolimery statystyczne. Na przykład, wytworzono szczepiony kopolimer składający się z poli(L-laktydu) (PLLA) i PVP. Patrz, Eguiburu, J.L., i in., J. San Roman, Polymer 37 (1996) 3615-3622. Według tego opisu, makromonomer PLLA kopolimeryzowano z VP, lecz nie otrzymano polimerycznych miceli.

Obecnie większość badań związanych z wytwarzaniem biodegradowalnych polimerycznych miceli skupia się na wykorzystaniu PEG przy wytwarzaniu hydrofilowej powłoki. Patrz, np. X. Zhang, X., i in., Inter. J. Pharm. 132 (1996) 195-206; Yokoyama, M., i in., J. Control. Release 55 (1998) 219-229 i Alien, C., i in. , J. Control. Release 63 (2000) 275-286.

W związku z tym, występuje zapotrzebowanie na nowe biokompatybilne biodegradowalne polimeryczne micelarne układy, które nie zawierają PEG, lecz które wykazują dobre właściwości rozpuszczalności i dostarczają kilku miejsc wiążących dla rozmaitych leków. Powinny one także być łatwo ponownie dyspergowane lub ponownie rozpuszczalne po dodaniu wody do formy liofilizowanej. Wynalazek dotyczy układu składającego się z dibloku PVP-Poli(D,L-laktyd) (PDLLA).

Niniejszy wynalazek dostarcza kompozycję tworzącą micele, zawierającą hydrofobowy rdzeń otoczony przez hydrofilową powłokę i środek terapeutyczny zamknięty wewnątrz tej miceli, charakteryzujący

PL 202 475 B1 się tym, że hydrofobowy rdzeń jest wybrany z grupy obejmującej poliortoester, poli-bezwodnik, pseudopoli(aminokwas) pochodzący od tyrozyny, polifosfazen lub poli((e-benzylo-L-asparaginian) i ich kombinacje, lub poliester wybrany z grupy obejmującej poli(kwas glikolowy), poli(kwas mlekowy), poli(kwas D-mlekowy), poli(kwas D,L-mlekowy), kopolimery laktyd/glikolid lub polikaprolakton, a hydrofilową powłoką jest poli(N-winylo-2-pirolidon), przy czym liofilizowana postać kompozycji tworzącej micele z łatwością ponownie dysperguje się lub rozpuszcza po dodaniu wodnego roztworu.

Korzystnie, kompozycja według wynalazku, jako środek terapeutyczny zawiera związek przeciwnowotworowy.

Korzystnie, w kompozycji według wynalazku, związek przeciwnowotworowy jest wybrany z grupy obejmującej, co najmniej jeden związek ftalocyjanianowy, związek antracyklinowy, antymetabolit, czynnik alkilujący i taksan.

Korzystnie, w kompozycji według wynalazku, związek ftalocyjanianowy stanowi ftalocyjanian chlorku glinu.

Korzystnie, w kompozycji według wynalazku, związek antracyklinowy stanowi doksorubicyna.

Korzystnie, w kompozycji według wynalazku, antymetabolit jest wybrany z grupy obejmującej metotreksat, mitomycynę i 5-fluorouracyl.

Korzystnie, w kompozycji według wynalazku czynnik alkilujący stanowi karmustyna.

Korzystnie, w kompozycji według wynalazku, taksanem jest paklitaksel.

Korzystnie, w kompozycji według wynalazku, środek terapeutyczny jest wybrany z grupy obejmującej hydrofobowy antybiotyk, hydrofobowy środek przeciwgrzybiczy, immunomodulator, lek przeciwwirusowy oraz przeciwzapalny lek steroidowy lub niesteroidowy.

Dalszym aspektem wynalazku jest zastosowanie wyżej określonej kompozycji tworzącej micele do wytwarzania leku do podawania środka terapeutycznego potrzebującemu tego pacjentowi.

Innym aspektem wynalazku jest zastosowanie wyżej określonej kompozycji tworzącej micele do wytwarzania leku, przy czym liofilizowana postać kompozycji tworzącej micele z łatwością ponownie dysperguje się lub rozpuszcza po dodaniu wodnego roztworu.

Tak więc, niniejszy wynalazek zapewnia kompozycję polimerycznych miceli, zawierającą środek terapeutyczny, przy czym środek terapeutyczny można zabezpieczać przed wzajemnym chemicznym oddziaływaniem, takim jak hydroliza, przez umieszczenie go pomiędzy hydrofobowym rdzeniem, a hydrofilową powłoką tej miceli.

Te i inne cechy oraz zalety wynalazku będą łatwo zrozumiałe po zapoznaniu się z następującym szczegółowym opisem.

Niniejszy wynalazek dostarcza koloidalną kompozycję składającą się z polimerycznych miceli, które można stosować jako nośniki terapeutycznych środków, oraz które mają słabą rozpuszczalność w wodzie i/lub specyficzne powinowactwo do hydrofilowej powłoki. Polimeryczne micele charakteryzują się strukturą typu rdzeń-powłoka, w której hydrofobowy rdzeń jest otoczony przez hydrofilową powłokę. Hydrofilową powłoką jest poli(N-winylo-2-pirolidonem) (PVP).

Część hydrofobowa tworzy rdzeń miceli. Hydrofobowa grupa jest wybrana z grupy obejmującej poliortoester, poli-bezwodnik, pseudopoli(aminokwas) pochodzący od tyrozyny, polifosfazen lub poli (β-benzylo-L-asparaginian) i ich kombinacje, lub poliester wybrany z grupy obejmującej poli(kwas glikolowy), poli(kwas mlekowy), poli(kwas D-mlekowy), poli(kwas D,L-mlekowy), kopolimery laktyd/glikolid lub polikaprolakton. Korzystną hydrofobową grupą jest poli(D,L-laktyd) (PDLLA). PDLLA występuje w zmiennym stężeniu pomiędzy około 10% i około 50% (wagowo).

Tworzenie miceli

Micele powstają w wyniku działania dwóch sił. Jedną stanowi siła przyciągania, która prowadzi do asocjacji cząsteczek, podczas gdy druga jest siłą odpychającą, która zapobiega nieograniczonemu wzrostowi miceli do wyraźnie makroskopowej fazy. Amfifilowe kopolimery ulegają samoasocjacji po umieszczeniu ich w rozpuszczalniku, który jest selektywny dla hydrofilowego albo hydrofobowego polimeru.

Proces tworzenia miceli amfifilowych kopolimerów jest podobny do tegoż dla surfaktantów o małej masie cząsteczkowej. W bardzo małych stężeniach, polimery występują tylko jako pojedyncze łańcuchy. Gdy zwiększa się stężenie, osiągając krytyczną wartość zwaną krytycznym stężeniem asocjacji („CAC”), łańcuchy polimeru zaczynają asocjować z wytworzeniem miceli w taki sposób, że hydrofobowa część kopolimeru unika kontaktu z wodnym środowiskiem, w którym rozcieńcza się polimer. Przy stężeniu CAC, znaczną ilość rozpuszczalnika można znaleźć wewnątrz rdzenia miceli i micele mają postać luźnych agregatów mających większy wymiar niż micele utworzone przy większych stężeniach.

PL 202 475 B1

Przy tych stężeniach, równowaga sprzyja powstawaniu miceli, micele przyjmują konfigurację stanu o niskiej energii i pozostał y rozpuszczalnik zostaje stopniowo uwalniany z hydrofobowego rdzenia prowadząc w efekcie do zmniejszenia wymiaru micelarnego. Amfifilowe kopolimery wykazują zazwyczaj znacznie niższe stężenie CAC niż w przypadku surfaktantów o małej masie cząsteczkowej. Np. CAC dla PEO-PBLA i PNIPA-PSt mieści się pomiędzy 0,0005-0,002%. Jednakże, niektóre amfifilowe kopolimery wykazują dużo większe stężenie CAC, osiągające aż do 0,01-10% w przypadku poloksamerów. Amfifilowe kopolimery o dużym CAC nie są odpowiednimi nośnikami leków, ponieważ są nietrwałe w wodnym środowisku i łatwo dysocjują po rozcieńczeniu.

Tworzenie miceli amfifilowych kopolimerów może prowadzić do miceli dwóch różnych typów zależnie od tego, czy hydrofobowy łańcuch jest statystycznie związany z hydrofilowym polimerem czy szczepiony na jednym końcu hydrofilowego łańcucha. Micele utworzone ze statystycznie zmodyfikowanych polimerów są na ogół mniejsze niż polimery zmodyfikowane na końcach. Wymiar micelarny jest przede wszystkim zdeterminowany przez oddziaływanie hydrofobowe, które decyduje o kolejności hydrofobowych łańcuchów w rdzeniu oraz wyłączonej objętości pomiędzy łańcuchami ograniczającej ich wymiar. Przewaga dowolnej z tych dwóch sił w kopolimerach zmodyfikowanych statystycznie i na końcach może wpływać na ich różny wymiar. Gdy końcowe hydrofobowe grupy asocjują z wytworzeniem miceli, klastery wody unieruchomione wokół hydrofobowych segmentów są usuwane z rdzenia i nie istnieje bezpośrednie wzajemne oddziaływanie pomiędzy rdzeniem, a hydrofilową powłoką złożoną z mobilnych liniowych łańcuchów w micelarnej strukturze. Jednakże statystycznie zmodyfikowane polimery asocjują w taki sposób, że hydrofobowe i hydrofilowe części polimeru są wzajemnie przemieszane oraz umożliwiają kontakt pomiędzy rdzeniem i wodnym środowiskiem. Jest to ważny czynnik z tego względu, że wystawione hydrofobowe rdzenie mogą prowadzić do wtórnej agregacji polimerycznych miceli. Wtórną agregację zaproponowano również jako hipotezę wyjaśnienia obecności dużych cząstek (> 100 nm) w układach micelarnych PEO-P(Asp) zawierających sprzężoną doksorubicynę (DOX).

Wyznaczenie krytycznego stężenia asocjacji (CAC) Rozpraszanie światła szeroko stosuje się w celu określenia masy cząsteczkowej i stopnia agregacji miceli. Jednakże początek powstawania miceli można wykryć tylko wtedy, gdy stężenie CAC zmniejszy się do wartości odpowiadającej czułości metody rozpraszania. W przypadku polimerów w wodzie jest to rzadkie zjawisko. W wodnych warunkach można stosować chromatografię żelowopermeacyjną (GPC), ponieważ pojedyncze łańcuchy i micelarne frakcje kopolimerów wykazują róż ne obję toś ci wymywania. Moż liwe jest też jednoczesne wyznaczenie metodą GPC masy cząsteczkowej miceli oraz stopnia ich agregacji. Istotne jest, że można utrzymywać integralność polimerycznych miceli podczas ich wymywania poprzez kolumnę ekskluzyjną. Problem może także stanowić adsorpcja polimeru w kolumnie, szczególnie przy stężeniach zbliżonych do CAC, gdy micele stanowią duże, luźne agregaty.

Korzystna metoda określenia CAC wymaga stosowania sond fluorescencyjnych, spośród których szeroko stosuje się piren. Piren jest skondensowanym aromatycznym węglowodorem, silnie hydrofobowym i wrażliwym na polarność otaczającego środowiska. Poniżej stężenia CAC, piren rozpuszcza się w wodzie, ośrodku o dużej polarności. Gdy tworzą się micele, piren wydziela preferencyjnie hydrofobową domenę z micelarnym rdzeniem, tak więc umożliwia kontakt z niepolarnym środowiskiem. W konsekwencji, obserwuje się liczne zmiany, takie jak zwiększenie intensywności fluorescencji, zmiana oscylacyjnej struktury subtelnej w widmie emisji oraz przesunięcie w kierunku pasma w podczerwieni (0,0) w widmie wzbudzenia. Pozorne stężenie CAC można uzyskać z widma fluorescencji pirenu, tj. zależności stosunku I1/I3 dla widma emisji lub stosunku I338/I333 dla widma wzbudzenia, od stężenia. Główna zmiana w widmie wskazuje początek powstawania miceli. Proporcja I1/I3 oznacza stosunek intensywności pików emisji pierwszego i trzeciego o największej energii, który wyznacza się przy wzbudzaniu o stałej długości fali i zmiennej emisji długości fali odpowiednio I1 i I3. Stężenie CAC określono stosując techniki fluorescencji, które, z dwóch powodów, należy dokładnie interpretować. Po pierwsze, stężenie pirenu powinno być utrzymywane na bardzo niskim poziomie (10^-7 M) tak, aby zmiana w widmie była precyzyjnie wykrywalna, gdy powstają micele. Po drugie, stopniową zmianę w widmie fluorescencji można czasem przypisać obecności hydrofobowych zanieczyszczeń lub asocjacji sondy z pojedynczymi łańcuchami polimerycznymi lub początkowymi micelarnymi agregatami. Ponadto zmiany anizotropii fluorescencyjnej sondy mogą być związane z początkiem powstawania miceli.

Polimeryczne micele, takie jak kompozycje według wynalazku, charakteryzują się małym wymiarem (10-100 nm). Oprócz potrzeby wynaczynienia materiałów nośnika, mały wymiar umożliwia

PL 202 475 B1 prostą sterylizację kompozycji przez filtrację i minimalizuje ryzyko zatoru w naczyniach włosowatych. Takiej właściwości nie obserwuje się dla większych nośników leków. Wymiar micelarny zależy od kilku czynników obejmujących masę cząsteczkową kopolimeru, względny stosunek hydrofilowych i hydrofobowych łańcuchów oraz stopień agregacji. Wymiar miceli wytworzonych przez dializę może być zależny od organicznego rozpuszczalnika stosowanego do rozpuszczenia polimeru.

Średnica micelarna i stopień polidyspersji można wyznaczyć bezpośrednio w wodzie lub w izotonicznym buforze metodą dynamicznego rozpraszania światła (DLS). DLS może także dostarczać informacji o kulistości polimerycznych miceli.

Wymiar micelarny można także oszacować metodami, takimi jak mikroskopia sił atomowych (AFM), mikroskopia przeniesienia elektronu (TEM) i mikroskopia skanowania elektronu (SEM). Metody te umożliwiają charakteryzację kształtu miceli i stopnia dyspersji. W celu określenia polidyspersji polimerycznych miceli prowadzi się czasem badania szybkości ultrawirowania.

Wprowadzenie środków terapeutycznych do polimerycznych mieli

Wprowadzenie środka terapeutycznego do miceli można realizować stosując techniki dobrze znane w dziedzinie. Np. wprowadzenie może odbywać się przez rozpuszczenie związku w roztworze zawierającym wytworzone micele, metodą emulsyfikacji typu olej w wodzie lub przez dializę.

Jako środki terapeutyczne można stosować dowolne związki, obejmujące wyszczególnione, poniżej, które można w trwały sposób związać w polimerycznych micelach i podawać w terapeutycznie skutecznej dawce. Korzystnie, środki terapeutyczne stosowane zgodnie z wynalazkiem są hydrofobowe w celu efektywnego ich wprowadzania do miceli. Jednakże możliwe jest też wytworzenie trwałych kompleksów pomiędzy jonowymi micelami, a przeciwnie naładowanymi związkami hydrofilowymi, takimi jak antysensowne oligonukleotydy. Odpowiednie leki obejmują związki przeciwrakowe, takie jak ftalocyjaniany (np. ftalocyjanian chlorku glinu), antracykliny (np. doksorubicyna (DOX)), słabo rozpuszczalne antymetabolity (np. metotreksat, mitomycyna, 5-fluorouracyl) i środki alkilujące (np. karmustyna). Micele mogą także zawierać taksany, takie jak paklitaksel.

Dodatkowymi lekami, które mogą występować w micelach są typowe hydrofobowe antybiotyki i środki przeciwgrzybiczne, takie jak amfoterycyna B, słabo rozpuszczalne w wodzie immunomodulatory, takie jak cyklosporyna, słabo rozpuszczalne w wodzie leki przeciwwirusowe, takie jak inhibitory proteazy HIV oraz słabo rozpuszczalne w wodzie przeciwzapalne leki steroidowe (np. deksametazon), niesteroidowe (np. indometacyna) i fragmenty genomu.

Ponadto, leki można wprowadzać do kompozycji polimerycznych miceli według wynalazku przez chemiczne sprzęganie lub przez fizyczne związanie poprzez dializę, techniki emulsifikacji, proste zmieszanie leku i miceli w wodnym środowisku lub roztwarzanie dyspersji lek/stały polimer w wodzie.

Według wynalazku do kompozycji polimerycznych miceli można także wprowadzać związki hydrofilowe, takie jak białka. Jednakże wprowadzenie takich hydrofilowych grup może wymagać nadawania cząsteczce hydrofobowości metodą chemiczną lub szczególnego powinowactwa cząsteczki do hydrofilowej powłoki. Polijonowe związki można wprowadzać wytwarzając polijonowy kompleks miceli.

Fizyczne wiązanie leków na ogół realizuje się z zastosowaniem dializy lub metodą emulsyfikacji typu olej w wodzie. Dializa polega na przeniesieniu leku i kopolimeru z rozpuszczalnika, w którym oba są rozpuszczalne, takiego jak etanol lub N,N-dimetyloformamid, do rozpuszczalnika selektywnego tylko do hydrofilowej części polimeru, takiego jak woda. Jeśli dobry rozpuszczalnik zastępuje się selektywnym, podczas procesu hydrofobowa część polimeru asocjuje z wytworzeniem micelarnego rdzenia wiążącego nierozpuszczalny lek. Całkowite usunięcie organicznego rozpuszczalnika może spowodować wydłużenie procesu dializy do kilku dni. W metodzie emulsyfikacji typu olej w wodzie, roztwór leku w lotnym rozpuszczalniku nierozpuszczalnym w wodzie, takim jak chloroform, dodaje się do wodnego roztworu kopolimeru z wytworzeniem emulsji typu olej w wodzie. Gdy rozpuszczalnik odparowuje powstaje sprzężony układ micela-lek. Główną zaletą dializy w porównaniu z drugą metodą jest uniknięcie stosowania potencjalnie toksycznych rozpuszczalników, takich jak chlorowane rozpuszczalniki.

Sposób wprowadzania leku może wpływać na rozkład leku w miceli. Np. Cao i in. (Macromolecules 24 (1991) 6300-6305), wykazał, że piren wprowadzony zarówno do tworzących się miceli, jak i miceli już wytworzonych nie był zabezpieczony przed wodnym ś rodowiskiem, chociaż stosują c pierwszą metodę wprowadzono trzy razy więcej leku w porównaniu z drugą metodą.

Skuteczność wiązania polimerycznych miceli według wynalazku zależy od początkowej ilości dodawanego leku. Przekraczanie maksymalnej ilości prowadzi do wytrącania środka terapeutycznego i w konsekwencji mniejszej wydajno ś ci. Ponadto, skuteczność wprowadzania ś rodka terapeutycznego

PL 202 475 B1 zależy od stopnia agregacji kopolimeru. Micele wykazujące większy stopień agregacji umożliwiają rozpuszczenie większej ilości leku w wewnętrznym rdzeniu.

Przykłady polimerycznych miceli zawierających środek terapeutyczny

Przykłady związków wprowadzonych do polimerycznych miceli, jak również odpowiednie procedury wprowadzenia leku podano w tablicy 1. Kompozycje polimerycznych miceli według wynalazku są odpowiednie do zastosowania jako układy nośników dla szerokiego zakresu terapeutycznych środków, obejmujących, lecz nie ograniczając się do nich, leki przeciwrakowe, plazmid DNA, antysensowne oligonukleotydy lub jako nośniki środków diagnostycznych do właściwych narządów ciała.

T a b l i c a 1

Przykłady leków i sposoby ich wprowadzania do polimerycznych miceli
Lek	Polimer	Sposób wprowadzania	Wymiar miceli z lekiem (nm)
1	2	3	4
Amfoterycyna B	PEO-PBLA	P	26
Antysensowne oligonukleotyd	PEO-P. (Lys)	EA	50
Cisplatyna	PEO-P. (Asp)	C	16
Cyklofosfoamid	PEO-P. (Lys)	C	n. a.
Dekwalinium	PEO-PE	P	15
Doksorubicyna (DOX)	PEO-P (Asp)	C	50
DOX	PEO-P (Asp)	C	14-131
DOX	PEO-P (Asp)	C	17-42
DOX	PEO-PBLA	P	30
DOX	PEO-PDLLA	P	n.a.
DOX	PEO-PBLA	P	37
DOX	PEO-P (Asp)	P + C	n.a.
DOX	PNIPA-PBMA	P	n.a.
DOX	PAA-PMMA	P	n.a.
Gd-DTPA-PE ¹²²In-DTPA-S.A.	PEO-PE	P	20
Haloperidol	PEO-PPO-PEO	P	n.a.
Haloperidol	PEO-PPO-PEO	P	15
Indometacyna	PEO-PBLA	P	25-29
Indometacyna	PEO-PCL	P	145-165
Indometacyna	PEO-PCL	P	114-156
Jodowa pochodna kwasu benzoesowego	PEO-P (Lys)	C	80
KRN-5500	PEO-PBLA	P
	PEO-(C16, BLA)		71*
	PEO-P (Asp, BLA)
Paklitaksel	PEO-PDLLA	P	n.a.
Paklitaksel	LCC	P	< 100

PL 202 475 B1 cd. tablicy 1

1	2	3	4
Plazmid DNA	PEO-P (Lys)	EA	140 - 150
Inhibitor sojowy trypsyny	PEO-PE	P	15
Testosteron	PEO-PDLLA	P	n.a.
Elipticinowy inhibitor topoizomerazy II	PEO-PE	P	n.a.
n.a.: nie dostępne, P: fizyczne wiązanie, C: chemiczne wiązanie, EA: elektrostatyczna asocjacja * po sonifikacji agregatów PEO(C16, BLA)

Wprowadzenie leku można kontrolować metodą GPC lub DLS, ponieważ obie metody wykrywają zmiany wymiaru micelarnego. Wprowadzenie leku wiąże się zazwyczaj ze znacznym zwiększeniem wymiaru miceli. Rozmieszczenie leku wewnątrz rdzenia miceli można wykazać w testach tłumienia. Na przykład, jodek (I), który jest rozpuszczalnym w wodzie czynnikiem tłumiącym DOX, nie wpływa na fluorescencję leku wprowadzonego do miceli, lecz tłumi fluorescencję wolnego leku. Takie doświadczenia wykazały, że DOX utrzymano w PEO-PBLA po liofilizacji i odtworzeniu w wodzie. W przypadku DOX, samoasocjacja leku w rdzeniu miceli także prowadzi do zmniejszenia intensywności fluorescencji leku. Ostatnio, potwierdzono pośrednio zatrzymanie i powolne uwalnianie amfoterycyny B z polimerycznych miceli przez pomiar zmniejszania jego hemolitycznej aktywności po wprowadzeniu do miceli PEO-PBLA.

Farmaceutyczne zastosowania

Kompozycje polimerycznych miceli według wynalazku są odpowiednie do rozmaitych farmaceutycznych zastosowań, takich jak podawanie doustnie, o przedłużonym uwalnianiu i jako leki o specyficznym miejscu przeznaczenia. Korzystnie, micele według wynalazku stosuje się jako nośniki leków nierozpuszczalnych w wodzie.

P r z y k ł a d y

Następujący przykład ilustruje wynalazek bez ograniczania jego zakresu.

Materiały

Zakupiono dostępne na rynku rozpuszczalniki z firmy Moqin Scientific (Terrebonne, Quebec) oraz reagenty z firmy Aldrich (Milwaukee, WI). N-winylo-2-pirolidon (VP), 2-izopropoksyetanol, wodorek potasu (KH) 35% wagowych w oleju mineralnym i eter koronowy 18-crown-6 użyto bez dalszego oczyszczania. D,L-laktyd krystalizowano trzykrotnie z bezwodnego octanu etylu w temperaturze 60°C i następnie suszono w temperaturze pokojowej przez 24 godziny pod zmniejszonym ciś nieniem nad P2O5. Tuż przed użyciem tetrahydrofuran (THF) ogrzewano w temperaturze wrzenia pod chłodnicą zwrotną i destylowano nad sodem i benzofenonem w atmosferze suchego argonu. 1,1'-(azobiscykloheksanokarbonitryl) (ACCN) oczyszczono przez wytrącenie w wodzie z roztworu etanolu i suszono pod zmniejszonym ciśnieniem przez 4 dni. Sepharose 2B otrzymano z firmy Sigma (Saint Louis, MO) i przed uż yciem mieszano z wodą w równowagowej iloś ci. Worki do dializy stosowane do wytwarzania miceli pochodziły z firmy Spectra/Por Membranes (Rancho Dominguez, CA), MWCO 6000-8000. Wszystkie reakcje prowadzono w okrągłodennych kolbach, które uprzednio osuszono płomieniem, i które potem zaopatrzono w przegrodę gumową w atmosferze suchego argonu.

Masy cząsteczkowe określono metodą chromatografii żelowopermeacyjnej (GPC, Waters Model 600, Milford, MA) z zastosowaniem oprogramowania Millenium. Stosowano trzy kolumny typu Styragel (Waters, HR1, HR3, HR4, 4, 6 x 300 mm) i detektor różnicowego refraktometru (Waters 2410). Fazę ruchomą stanowił CHCI3 (temperatura 30°C i przepływ 1 mL/minutę). Kalibrację kolumny przeprowadzono stosując wzorzec polistyrenowy (Aldrich, Milwaukee, WI). Widma i ¹H i ¹³C NMR rejestrowano odpowiednio na spektrometrach Varian 300 i Brucker AMX 600 w deuterowanym chloroformie.

Krytyczne stężenie asocjacji (CAC) określono metodą fluorescencji pirenu w ustalonym stanie. Wcześniej pokazano, że zwiększanie stężenia amfifilowych polimerów w roztworze wodnym pirenu wywołuje przesunięcie pasma (0,0) od 333 do 338,5 nm w widmie wzbudzenia pirenu. Ta zmiana, mierzona jako stosunek intensywności I338/I333 odpowiada przeniesieniu cząsteczki pirenu ze środowiska wodnego do hydrofobowych micelarnych rdzeni i można ją odnosić do pozornego stężenia CAC. Wytworzono kilka polimerycznych roztworów w wodzie różniących się stężeniem polimeru, lecz zawierających

PL 202 475 B1 każdy 10^-7 M pirenu i mieszano przez noc bez dostępu światła w temperaturze 4°C. Próbkę mieszano w temperaturze 20°C przez 5 minut, po czym zmierzono widma fluorescencji w stanie ustalonym (λ_επ = 390 nm) stosując fluorymetr typu Serie 2 Aminco Bowman (Spektronics Instruments Inc., Rochester, NY). Wymiar miceli określono w wodzie i PBS w temperaturze 20°C metodą dynamicznego rozpraszania wiązki laserowej (DLS) prowadząc analizę intensywności z zastosowaniem unimodalnego i różnicowego procesora rozkładu wymiaru (SDP) (N4Plus, Coulter Elektronics, Hialeah, FL).

Wytwarzanie PVP-OH PVP zakończone grupą hydroksylową (PVP-OH) wytworzono metodą polimeryzacji rodnikowej stosując 2-izopropoksyetanol jako czynnik przeniesienia łańcucha. VP (5 mL, 47 mmoli) i ACCN (0,11 g, 0,45 mmola) rozpuszczono w 60 - 300 mL 2-izopropoksyetanolu. Roztwory te odgazowano stosując argon. Polimeryzację prowadzono w temperaturze 80°C mieszając mieszaninę w atmosferze suchego argonu przez 24 godziny. Po odparowaniu 2-izopropoksyetanolu, polimer wytrącono stosując nadmiar eteru dietylowego. Otrzymany biały proszek oczyszczono trzykrotnie rozpuszczając go w minimalnej ilości CH2CI2 i ponownie wytrącając z eteru dietylowego, a na koniec osuszono pod silnie zmniejszonym ciśnieniem.

Charakterystyka PVP-OH ¹H NMR δ (ppm): 1,15 (m, CH3), 3,5-4 (szeroki sygnał, CH PVP); ¹³C NMR δ (ppm): 175 (C=O PVP), 63,05 (CH2OH)

T a b l i c a 1. Średnie masy cząsteczkowe PVP

Nr partii PVP-OH	Rozpuszczalnik/VP (objętościowo)	Mw	Mn	Mw/Mn
1	12	8516	4731	1,8
2	30	5726	4090	1,4
3	30	7163	3964	1,8
4	40	5900	3278	1,8
5	60	4585	2413	1,9

Średnie masy cząsteczkowe PVP-OH przedstawiono w tablicy 1. Można zaobserwować, że masa cząsteczkowa zmniejsza się, gdy zwiększa się stosunek objętościowy rozpuszczalnik/VP.

Wytwarzanie kopolimeru blokowego PVP-PDLLA Kopolimer blokowy otrzymano metodą anionowej polimeryzacji z otwarciem pierścienia.

KH (0,567 g, 14 mmol) umieszczono w okrągłodennej kolbie przedmuchanej argonem. Bezwodny THF wprowadzono stosując igłę z podwójną końcówką i uzyskaną dyspersję krótko mieszano, po czym usunięto THF. Do kolby wprowadzono 30 mL THF i dyspersję ochłodzono do temperatury 0°C. PVP-OH (1,5 g) uprzednio suszony pod silnie zmniejszonym ciśnieniem w temperaturze 60°C nad P2O5 przez 24 godziny, rozpuszczono w 30 mL THF w temperaturze 60°C. Roztwór ten dodano do mieszanej dyspersji stosując igłę z podwójną końcówką, po czym uzyskany roztwór utrzymywano w temperaturze 0°C przez 1 godzinę. Po ogrzaniu do temperatury pokojowej, roztwór mieszano przez 4 godziny. Dyspersję przeniesiono do innej kolby i dodano eter koronowy 18-crown-6 (0,085 g, 0,32 mmola) w temperaturze pokojowej, po czym mieszano przez 30 minut. Wprowadzając szybko D,L-laktyd (1,5 g, 10 mmoli) rozpuszczony w 20 mL THF zapoczątkowano polimeryzację D,L-laktydu. Po 16 godzinach, polimeryzację zakończono dodając 1 mL kwasu octowego i 5 mL wody. Roztwór polimerowy dializowano wobec wody przez 24 godziny w temperaturze 4°C uzyskując micele. Po dializie, roztwór odwirowywano przez 30 minut przy 40790 g w celu usunięcia homopolimeru poli(D,L-laktydu) (PDLLA). Sklarowaną ciecz zamrożono i liofilizowano w suszarce sublimacyjnej (Labconco, model 77535, Kansas City, Missouri). Liofilizowany proszek ponownie rozpuszczono w wodzie i wolny PVP-OH usunięto na kolumnie typu Sepharose 2B (Pharmacia, 1 x 40 cm). Roztwór micelarny zamrożono, liofilizowano przez 2 dni i przechowywano w temperaturze -20°C, aż do czasu zastosowania.

Charakterystyka PVP-PDLLA ¹H NMR δ (ppm): 5,2 (m, CH PDLLA), 3,5-4 (szeroki sygnał, CH PVP); ¹³C NMR δ (ppm): 175 (C=O PVP), 169 (C=O PDLLA), 69,8 (CH-CH3 PDLLA), 17,2 (CH-CH3 PDLLA).

PL 202 475 B1

T a b l i c a 2: Charakterystyka PVP-PDLLA i polimerycznych miceli

Nr partii PVP-OH	Nr partii PVP-PLA	PVP:PLA (% wag.)^a				Wymiar miceli^b w wodzie (nm)	Wymiar miceli^bw PBS (nm)	CAC (mg/L)
1	1a	59 : 41	15151	7955	1,9	56 ± 24	44 ± 21	10,2
2	2a	74 : 26	8500	5500	1,5	54 ± 24	59 ± 25	3,4
3	3a	60 : 40	8985	6576	1,3	106 ± 45	95 ± 37	2
3	3b	33 : 67	14500	12084	1,2	168 ± 71	160 ± 64	2,6
3	3c	88 :12	6700	4500	1,4	74 ± 31	92 ± 41	22,4
4	4a	60 : 40	7134	5488	1,3	51 ± 22	48 ± 19	1,9
4	4b	64 : 36	7920	5100	1,5	50 ± 22	68 ± 31	2,5
5	5a	65 : 35	5737	3685	1,5	48 ± 21	58 ± 23	4,3

a: określono metodą GPC b: z analizy unimodalnej

Zsyntetyzowano kilka kopolimerów blokowych PVP-PDLLA o różnym stosunku poszczególnych bloków. Jak pokazano w tablicy 2, średni wymiar miceli wynosił pomiędzy 44 i 168 nm, a stężenie CAC było małe. Próbka 3a, z najkrótszym segmentem PLA wykazała największe stężenie CAC. Jednakże skład nie był unimodalny, co wykazano metodą SDP (tablica 3).

T a b l i c a 3: Skład miceli PVP-PDLLA, analiza intensywności SDP

Nr partii PVP-PDLLA Średnia ilość SDP	Woda	PBS
Średni wymiar SDP (nm)	Średnia ilość SDP	Średni wymiar SDP (nm)
1a	85%	62 ± 29	63%	41 ± 13
15%	419±133	34%	290±60
2a	50%	29 ± 6	56%	124 ± 51
50%	199 ± 54	44%	36 ± 12
3a	60%	106 ± 22	82%	154 ± 69
30%	328 ±111	18%	38 ± 12
3b	63%	319 ± 46	96%	243 ±138
37%	100 ± 15	4%	40 ± 13
3c	69%	129 ± 44	59%	326 ± 59
31%	34 ± 7	41%	78 ± 28
4a	72%	48 ± 26	52%	37 ± 11
28%	158 ± 51	48%	89 ± 21
4b	64%	39 ± 23	86%	119 ± 37
36%	248 ± 88	14%	26 ± 8
5a	55%	36 ± 10	62%	106 ± 36
45%	109 ± 46	38%	36 ± 11

Jak pokazano w tablicy 3, wszystkie próbki dały micele o rozkładzie bimodalnym, wymiar małych cząstek wynosił pomiędzy 26 i 124 nm, a wymiar większych agregatów zawierał się pomiędzy 106 i 419 nm.

PL 202 475 B1

W celu zbadania skutecznoś ci uwalaniania leku, zwią zano indometacynę w micelach PVPPDLLA i PEG-PDLLA, jak pokazano w tablicy 4.

T a b l i c a 4: Wprowadzenie indometacyny do polimerycznych miceli.

Początkowe ilość leku (%)	PEG-PDLA (63 : 37% wag.)	PYP-PDLLA (60 : - 40% wag.)
Końcowa ilość leku(%)	Skuteczność uwalniania (%)	Końcowa ilość leku(%)	Skuteczność uwalniania (%)
10	3 ± 1,0	30 ± 10	2 ± 0,5	20 ± 5
20	5 ± 1,2	25 ± 6	7 ± 3,1	35 ± 16
30	10 ± 0,9	33 ± 3	12 ± 1,8	40 ± 6
40	12 ± 1,2	30 ± 3	18 ± 1,2	45 ± 3
50	12 ± 1,0	24 ± 2	22 ± 2,0	44 ± 4

PEG-PDLLA (63 : 37% wag.) Mn = 7900, przeciętna średnica (analiza unimodalna) = 110 ± 42 nm.

PVP-PDLLA (60 : 40% wag.), Mn = 6600, przeciętna średnica (analiza unimodalna) = 106 ± 45 nm.

Uzyskane dane są średnią z 3 pomiarów ± standardowe odchylenie.

Lek i kopolimer rozpuszczono w N,N-dimetyloformamidzie (DMF) i dializowano przez 24 godziny w wodzie bez dostępu światła. Roztwory przesą czono przez sączek o wymiarze porów 0,22 μ m i liofilizowano. Ilość indometacyny określono przez pomiar absorbancji UV roztworu micelarnego w DMF przy długości fali 320 nm stosując spektrofotometr (diodę array) Hewlett Packard 8452A (Boise, ID).

Dla małej zawartości leku skuteczność uwalniania indometacyny z miceli PVP-PDLLA i PEG-PDLLA była podobna. Przy zwiększonej ilości leku, skuteczność uwalniania z miceli PVP-PDLLA była lepsza niż dla miceli PEG-PDLLA (biorąc pod uwagę kopolimery o takiej samej masie cząsteczkowej). Nie wiążąc się z teorią, przyjmuje się, że przy małych ilościach leku, jest on najpierw wprowadzany do rdzenia, a następnie przy większych ilościach zostaje wprowadzony do hydrofilowej powłoki PVP.

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Kompozycja tworząca micele zawierająca hydrofobowy rdzeń otoczony przez hydrofilową powłokę i środek terapeutyczny zamknięty wewnątrz tej miceli, znamienna tym, że hydrofobowy rdzeń jest wybrany z grupy obejmującej poli-ortoester, polibezwodnik, pseudo-poli(aminokwas) pochodzący od tyrozyny, polifosfazen lub poli(e-benzylo-L-asparaginian) i ich kombinacje, lub poliester wybrany z grupy obejmującej poli(kwas glikolowy), poli(kwas mlekowy), poli(kwas D-mlekowy), poli(kwas D,L-mlekowy), kopolimery laktyd/glikolid lub polikaprolakton, a hydrofilową powłoką jest poli(N-winylo-2-pirolidon), przy czym liofilizowana postać kompozycji tworzącej micele z łatwością ponownie dysperguje się lub rozpuszcza po dodaniu wodnego roztworu.
2. Kompozycja według zastrz. 1, znamienna tym, że jako środek terapeutyczny zawiera związek przeciwnowotworowy.
3. Kompozycja według zastrz. 2, znamienna tym, że związek przeciwnowotworowy jest wybrany z grupy obejmującej co najmniej jeden związek ftalocyjanianowy, związek antracyklinowy, antymetabolit, czynnik alkilujący i taksan.
4. Kompozycja według zastrz. 3, znamienna tym, że związek ftalocyjanianowy stanowi ftalocyjanian chlorku glinu.
5. Kompozycja według zastrz. 3, znamienna tym, że związek antracyklinowy stanowi doksorubicyna.
6. Kompozycja według zastrz. 3, znamienna tym, że antymetabolit jest wybrany z grupy obejmującej metotreksat, mitomycynę i 5-fluorouracyl.
7. Kompozycja według zastrz. 3, znamienna tym, że czynnik alkilujący stanowi karmustyna.
8. Kompozycja według zastrz. 3, znamienna tym, że taksanem jest paklitaksel.
9. Kompozycja według zastrz. 1, znamienna tym, że środek terapeutyczny jest wybrany z grupy obejmującej hydrofobowy antybiotyk, hydrofobowy środek przeciwgrzybiczy, immunomodulator, lek przeciwwirusowy oraz przeciwzapalny lek steroidowy lub niesteroidowy.

PL 202 475 B1
10. Zastosowanie kompozycji tworzącej micele jak określono w zastrz. 1 do wytwarzania leku do podawania środka terapeutycznego potrzebującemu tego pacjentowi.
11. Zastosowanie kompozycji tworzącej micele jak określono w zastrz. 1 do 9, do wytwarzania leku, przy czym liofilizowana postać kompozycji tworzącej micele z łatwością ponownie dysperguje się lub rozpuszcza po dodaniu wodnego roztworu.