PL204467B1

PL204467B1 - Sposób wytwarzania wykładziny rurowej instalowanej metodą inwersji oraz wykładzina rurowa wytworzona tą metodą

Info

Publication number: PL204467B1
Application number: PL374261A
Authority: PL
Inventors: Jon H. Woolstencroft; Robert Pleydon; Mark Tigchelaar
Original assignee: Saint Gobain Technical Fabrics; Saint gobain technical fabrics america inc; Saint gobain technical fabrics canada ltd
Priority date: 2002-06-19
Filing date: 2003-06-13
Publication date: 2010-01-29
Also published as: PL374261A1; US7096890B2; WO2004001275A1; US20030234057A1; AU2003243557A8; CA2490231A1; AU2003243557A1; CN1662768A

Description

Opis wynalazku

Niniejsze zgłoszenie stanowi częściową kontynuację amerykańskiego zgłoszenia patentowego nr 10/174,580, zatytułowanego „Inversion Liner and Liner Components for Conduits” z dnia 19 czerwca 2002, a zarazem jest powiązane z amerykańskimi opisami patentowymi nr 5 836 357; 5 931 199; 5 911 246 i 5 873 391, które stanowią źródła odniesienia dla niniejszego wynalazku.

Przedmiotem wynalazku jest sposób wytwarzania wykładziny rurowej instalowanej metodą inwersji oraz wykładzina rurowa wytworzona tą metodą. Tego rodzaju wykładziny rurowe stosowane są zwłaszcza do przeprowadzania napraw podziemnych systemów przewodów rurowych.

Podziemne systemy przewodów rurowych stosowane są w procesie doprowadzania cieczy i gazów do budynków mieszkalnych i przemysłowych. Rury tego rodzaju stosowane w szczególności do odprowadzania ścieków, w sieciach wodociągowych, w przewodach wodnych, w sieciach gazowych, do układania kabli elektrycznych oraz w innych celach są często rozmieszczone głęboko pod ziemią lub na obszarach niedostępnych, przykładowo pod budynkami lub pod jezdnią.

Ze względu na okresowe obciążenia, przedwczesne zużycie, wady produkcyjne, korozję oraz pod wpływem innych czynników, w rurach tego rodzaju często pojawiają się pęknięcia lub obszary osłabione wymagające naprawy. Ponieważ wymiana rur rozmieszczonych pod ziemią jest wyjątkowo kosztowna, alternatywnym rozwiązaniem jest naprawa z zastosowaniem nowej wykładziny bez konieczności wymiany pozostałej konstrukcji rury. Do tej pory stosowano różne rozwiązania wykładzin rur, z których część podczas operacji ich wprowadzania do wnętrza rury była sztywna, część natomiast elastyczna, przy czym uzyskiwała pożądaną sztywność później pod wpływem działania żywicy. W większoś ci przypadków korzystne jest ś cisł e dopasowanie wykł adziny do wewnę trznej powierzchni rury. Zwykle stosuje się technologię rozszerzania ciśnieniowego oraz technologię inwersji.

W przypadku technologii rozszerzania ciśnieniowego (ang. „winch-in-place”) do wnętrza rury na wysokości jej uszkodzonego fragmentu wprowadzany jest giętki rękaw z filcu poliestrowego, uprzednio impregnowany żywicą termoutwardzalną, po czym na rękaw ten oddziałuje ciśnienie, pod wpływem którego wykładzina impregnowana żywicą naciska na ściankę wewnętrzną uszkodzonej rury. Następnie rozszerzona w ten sposób wykładzina ulega utwardzeniu, tworząc nową wykładzinę wewnątrz starej rury. Od niedawna stosowane są również wykładziny rur rozszerzane ciśnieniowo obejmujące wzmocnienie z włókien szklanych wzdłuż wewnętrznej i zewnętrznej powierzchni wykładziny. (Patrz: Kittson, et al., US 5 836 357, który to opis włącza się jako źródło odniesienia dla niniejszego wynalazku).

Zgodnie z technologią inwersji wykładzina rury impregnowana jest najpierw odpowiednią utwardzalną żywicą syntetyczną. Następnie wykładzina nasycona żywicą umieszczana jest wewnątrz rury. Prowadzące zakończenie wykładziny jest wywijane na drugą stronę i mocowane do dolnego zakończenia kolanka zasilającego włazu. Następnie do wnętrza kolana zasilającego pompowany jest płyn, taki jak woda lub powietrze, co powoduje inwersję wykładziny wzdłuż wnętrza rury. Wykładzina przylega do rury do chwili utwardzenia żywicy. Po zakończeniu procesu utwardzania płyn jest odprowadzany z wnętrza wykładziny, pozostawiając twardą, sztywną powłokę na wewnętrznej powierzchni rury.

Większość spośród znanych wykładzin rur instalowanych metodą inwersji wytwarzana jest z filcu igłowanego uzyskanego z poliestru lub z włókien akrylowych. Pod wpływem igłowania włókna rozmieszczone są pod kątem prostym względem płaszczyzny materiału.

Próby poprawienia właściwości mechanicznych wykładzin filcowych obejmowały między innymi rozprowadzanie ciętych włókien szklanych na powierzchni filcu przed przystąpieniem do igłowania (Wood, US 4 390 574) lub igłowanie filcu z pomocą włókien wzmacniających, takich jak włókna węglowe, włókna Kevlar^® lub włókna propylenowe o wysokiej wytrzymałości na rozciąganie, jakie ujawniono w opisie patentowym US 4 836 715 (Wood). Inne technologie przewidują zastosowanie tkaniny, maty lub filcu z włókien szklanych, względnie włókniny filcowej z mieszaniny włókien syntetycznych i włókien szklanych, jaką ujawniono w opisie patentowym US 6 018 914 (Kamiyamma).

Zastosowanie włókien szklanych lub innych włókien wysokiej wytrzymałości w procesie igłowania - choć pozwala na zwiększenie średniej wytrzymałości włókien na rozciąganie - jednak wiąże się z niekorzystnym rozmieszczeniem wł ókien, jako ż e igł owane w ł ókna wzmacniają ce, przebiegają również pod kątem prostym względem płaszczyzny materiału.

W rozwią zaniu opisanym w US 5 836 357 (Kittson, et al.), zaprezentowanym na fig. 2, zastosowano laminat szklany w połączeniu z ciętymi włóknami szklanymi w celu poprawy wytrzymałości na rozciąganie przynajmniej w kierunku wzdłużnym wykładziny. Wykładzina tego rodzaju (Kittson, et al.)

PL 204 467 B1 charakteryzuje się powierzchnią z włókien szklanych, przy czym stanowi ją para warstw z włókien szklanych 2 i 3, zszytych nicią z parą warstw filcu 4 i 5, a następnie zszytych ze sobą z utworzeniem postaci rurowej. Choć rozwiązanie to pozwoliło na znaczną poprawę właściwości mechanicznych wykładziny, wykładzina ta nie jest zalecana w połączeniu z technologią inwersji, będąc zaprojektowaną na potrzeby technologii rozszerzania ciśnieniowego. Wykładzinę tego rodzaju (Kittson, et al.) trudno również formować podczas wytwarzania dodatkowych warstw lub „bloków” ze względu na fakt, że warstwy wykonane z włókna szklanego nie poddają się procesowi łączenia na gorąco z zastosowaniem tradycyjnych środków. Co więcej, wymagane jest zastosowanie dodatkowej nieprzepuszczalnej folii lub błony, umożliwiającej wytwarzanie ciśnienia na potrzeby rozszerzania wykładziny z zastosowaniem podgrzanych płynów. Co więcej, producenci uznawali dotąd formowanie kolejnych warstw wykładziny w obrębie podziemnych rur za niepraktyczne.

W związku z powyższym istnieje zapotrzebowanie na wykładzinę instalowaną metodą inwersji, jaką można nawarstwiać - na drodze łączenia na gorąco lub łączenia poprzez klejenie - przykładowo z zastosowaniem wielu warstw, na potrzeby rur i włazów o dużej średnicy. Ponadto istnieje zapotrzebowanie na wzmocniony materiał wykładziny instalowanej metodą inwersji, znajdujący zastosowanie w małych i dużych rurach, jaki może się charakteryzować zwiększoną grubością poprzez nanoszenie warstwami pewnej liczby prostych bloków konstrukcyjnych, co zgodnie z korzystnym rozwiązaniem nie wpływa znacząco na moduł sprężystości wykładziny.

Według wynalazku sposób wytwarzania co najmniej jednego bloku wykładziny rurowej, instalowanej metodą inwersji, obejmujący etapy, w których

a) przygotowuje się pierwszą elastyczną warstwę tkaniny przymocowaną do pierwszej warstwy zawierającej włókna szklane,

b) przygotowuje się drugą elastyczną warstwę tkaniny przymocowaną do drugiej warstwy zawierającej włókna szklane,

c) łączy się powyższe warstwy ze sobą tak, że pierwsza i druga elastyczna warstwa tkaniny umieszczone są naprzeciw siebie znajdując się pomiędzy pierwszą i drugą warstwą zawierającą włókna szklane, charakteryzuje się tym, że połączenie pierwszej i drugiej elastycznej warstwy tkaniny z pierwszą i drugą warstwą zawierającą włókna szklane wykonuje się metodą stapiania albo sklejania bez zszywania albo igłowania, przy czym

d) do jednej z warstw zawierającej włókna szklane, dołącza się trzecią elastyczną warstwę tkaniny, znacznie cieńszą niż pozostałe pierwsza i druga elastyczna warstwa tkaniny, na którą to trzecią elastyczną warstwę tkaniny nanosi się zasadniczo nie prze puszczającą płynów warstwę, która przed wykonaniem inwersji jest warstwą zewnętrzną.

Korzystnie pierwsza i druga elastyczna warstwa tkaniny zawiera włókninę filcu poliestrowego.

Korzystniej włókna szklane pierwszej i drugiej warstwy tkaniny są w postaci ciętych włókien szklanych i/lub laminatu szklanego.

Nieprzepuszczająca płynów warstwa zawiera korzystnie jeden lub więcej elementów z grupy obejmującej osłonę, membranę żywicowała, powłokę żywicowatą.

Nieprzepuszczająca płynów warstwa zawiera korzystniej powłokę poliuretanową, którą mocuje się do pierwszej powierzchni jednej lub obu warstw zawierających włókna szklane.

Nieprzepuszczająca płynów warstwa zawiera najkorzystniej błonę polimerową połączoną z filcem, osłoną lub obydwoma tymi elementami.

Wykładzinę korzystnie impregnuje się z zastosowaniem żywicy termo- lub światłoutwardzalnej oraz utwardza się do uzyskania modułu sprężystości na poziomie przynajmniej około 650 ksi.

Korzystnie między pierwszą a drugą elastyczną warstwą tkaniny umieszcza się dodatkową elastyczną warstwę tkaniny albo warstwę zawierającą włókna szklane lub obie te warstwy.

Według wynalazku wykładzina rurowa instalowana metodą inwersji rozszerzana ciśnieniowo, stosowana w przewodach, obejmująca przynajmniej jeden blok wykładziny, zawierająca pierwszą elastyczną warstwę tkaniny przymocowaną do pierwszej warstwy zawierającej włókna szklane oraz drugą elastyczną warstwę tkaniny przymocowaną do drugiej warstwy zawierającej włókna szklane, powyższe warstwy połączone są ze sobą tak, że pierwsza i druga elastyczna warstwa tkaniny umieszczone są naprzeciw siebie znajdując się pomiędzy pierwszą i drugą warstwą zawierającą włókna szklane, charakteryzuje się tym, że połączenia pierwszej i drugiej elastycznej warstwy tkaniny z pierwszą i drugą warstwą zawierającą włókna szklane, wykonane są metodą stapiania albo sklejania bez zszywania albo igłowania, a do co najmniej jednej z warstw zawierających włókna szklane dołączona

PL 204 467 B1 jest trzecia elastyczna warstwa tkaniny, znacznie cieńsza niż pozostałe pierwsza i druga elastyczna warstwa tkaniny, na której to trzeciej elastycznej warstwie tkaniny naniesiona jest nieprzepuszczalna zasadniczo dla płynów warstwa.

Korzystnie nieprzepuszczalna zasadniczo dla płynów warstwa będąca przed wykonaniem inwersji warstwą zewnętrzną jest po inwersji warstwą wewnętrzną.

Poprzez zszycie, przyklejenie lub łączenie na gorąco cienkiej osłony o grubości około 0,1-1,0 mm z drugą warstwą zawierając ą włókna szklane oraz nanoszenie zintegrowanej warstwy nieprzepuszczającej płynów na osłonę uzyskać można rurową wykładzinę instalowaną metodą inwersji o ograniczonej liczbie warstw, co ułatwia inwersję wykładziny tego rodzaju, sprawia, że jest ona lżejsza, a tym samym łatwiej ją przenosić, a ponadto pozwala uzyskać tańszy sposób produkcji.

Zgodnie z jednym sposobem wykonania niniejszego wynalazku jego przedmiotem jest sposób wytwarzania wykładziny rurowej instalowanej metodą inwersji lub bloku wykładziny, który obejmuje następujące etapy: przygotowanie pierwszej i drugiej elastycznej warstwy włókniny poliestrowej, z których obie są przymocowane do warstwy zawierającej włókna szklane. Sposób ten obejmuje ponadto zszywanie lub łączenie w inny sposób osłony z włókniny poliestrowej z pierwszą i drugą elastyczną warstwą włókniny poliestrowej oraz z pierwszą i drugą warstwą zawierającą włókna szklane, przy czym osłona łączona jest z drugą warstwą zawierającą włókna szklane, po czym z osłoną z włókniny poliestrowej łączona jest warstwa zasadniczo nieprzepuszczająca płynów. W efekcie warstwa zasadniczo nieprzepuszczająca płynów staje się zewnętrzną warstwą wykładziny lub bloku wykładziny przed przystąpieniem do inwersji, zaś po jej przeprowadzeniu stanowi warstwę wewnętrzną.

Przedmiot wynalazku przedstawiono w przykładzie wykonania na rysunku, na którym:

figura 1 przedstawia schematycznie w przekroju poprzecznym korzystny sposób wykonania dwublokowej wykładziny instalowanej metodą inwersji według wynalazku, rozmieszczonej wewnątrz rury;

figura 2 przedstawia w powiększeniu w przekroju poprzecznym fragment typowej wykładziny znanej ze stanu techniki, a charakteryzującej się konstrukcją o powierzchni z włókien szklanych;

figura 3 przedstawia w powiększeniu w przekroju poprzecznym fragment wykładziny z przedstawieniem warstw według wynalazku;

figura 4 przedstawia w powiększeniu w przekroju poprzecznym fragment warstwowej wykładziny dwublokowej, obejmującej wykładzinę zaprezentowaną na fig. 3;

figura 5 przedstawia w powiększeniu w przekroju poprzecznym fragment ulepszonej wykładziny o powierzchni z wł ókna szklanego;

figura 6 przedstawia w powiększeniu w przekroju poprzecznym fragment warstwowej wykładziny trójblokowej, obejmującej wykładzinę dwublokową widoczną na fig. 4;

figura 7 przedstawia w powiększeniu w przekroju poprzecznym fragment wykładziny lub bloku wykładziny, obejmujących cienką osłonę powlekaną warstwą nieprzepuszczającą płynów.

Przedmiotem wynalazku są wykładziny instalowane metodą inwersji tego typu, jakie można poddawać inwersji pod wpływem nacisku płynu, takiego jak sprężone powietrze, para wodna lub gorąca woda (zwanych dalej „płynami”), w wyniku czego dochodzi do rozszerzenia wykładziny w obrębie uszkodzonego przewodu. Zasadniczo w ten mechaniczny sposób wykładzina dopasowuje się lub łączy, względnie zbliża się do wewnętrznej powierzchni przewodu przed jej utwardzeniem, tworząc tym samym rękaw odporny zasadniczo na korozję i działanie wody. Wykładziny tego rodzaju stanowią cienkie elementy rurowe, jakie charakteryzują się przekrojem rurowym, w postaci taśmy lub wstążki przed przeprowadzeniem inwersji. Zgodnie z niniejszym opisem termin „nawarstwianie” odnosi się do zdolności wykładzin według wynalazku do łączenia z pomocą spoiwa z drugim lub kolejnym blokiem wykładziny w celu zwiększenia grubości wykładziny, co pozwala uzyskać wykładzinę o docelowej grubości. Z kolei określenie „o powierzchni z włókna szklanego” odnosi się do wykładziny dysponującej przynajmniej jedną warstwą z włókna szklanego rozmieszczoną na lub w pobliżu jednej lub obu jej powierzchni. Często istnieje zapotrzebowanie na technologie wytwarzania wykładzin stosowanych w rurach znaczą cych rozmiarów, to jest o ś rednicy 91,4-101,6 cm (36-40 cali) lub wię cej, gdzie zestawia się bloki konstrukcyjne wykładziny o grubości około 4-14 mm w celu uzyskania wykładziny przykładowo o grubości docelowej 12-50 mm. Nawarstwianie wykładziny może się odbywać wówczas, gdy dana rura jest łączona z segmentów przez producenta lub instalatora, korzystnie przed przystąpieniem do inwersji lub instalacji. Zgodnie z alternatywnym rozwiązaniem wykładziny według wynalazku konstruować można z zastosowaniem grubszych warstw lub większej liczby warstw tkaniny rozmieszczonych między dwiema warstwami zawierającymi włókna szklane, które z kolei mogą się charakteryPL 204 467 B1 zować większą grubością w celu uzyskania produktu docelowej grubości. Opisywane tu wykładziny charakteryzują się wysokim modułem sprężystości oraz wysoką wytrzymałością, zarazem pozostając odporne na drgania i korozję.

Na rysunkach, to jest na fig. 1-7, zaprezentowano korzystne wykładziny instalowane metodą inwersji 300, 500 i 600 lub bloki wykładziny 100, 200, 400 i 850. Przykładowo blok wykładziny 100, widoczny na fig. 3, obejmuje pierwszą 18 i drugą elastyczną warstwę tkaniny 28, jakie przymocowano z pomocą spoiwa, w sposób mechaniczny i/lub na gorąco do jednej lub obu warstw 24 i 34 zawierających włókna szklane. Szczególnie korzystnie odbywa się to z zastosowaniem przykładowo nici 33, pozwalającej na zszycie warstwy tkaniny 18 z warstwą 24 zawierającą włókna szklane oraz elastycznej warstwy tkaniny 28 z warstwą 34 zawierającą włókna szklane, po czym wszystkie warstwy 28, 34, 24 i 18 zszywane są ze sobą. Uzyskiwany w ten sposób blok wykładziny 100 obejmuje jeden lub więcej szwów wzdłużnych, korzystnie szew zewnętrzny i szew wewnętrzny, jakie korzystnie nie są rozmieszczone wzdłuż promieni, aby zapobiec brakowi ciągłości wzdłuż promienia w obrębie grubości ścianki bloku wykładziny 100, co opisano w US 5 836 357 (Kittson, et al.).

Zgodnie z preferowanym rozwiązaniem widocznym na fig. 3, filc igłowany o powierzchni z włókna szklanego wytwarzany jest poprzez umieszczanie ciętych włókien szklanych i/lub laminatu szklanego na przemieszczającym się filcu. Włókna szklane są zszywane indywidualnie z każdą z elastycznych warstw tkaniny 18, 28, w wyniku czego, zgodnie z korzystnym sposobem wykonania powstają poszczególne warstwy zawierające włókna szklane, takie jak warstwy 124, 134, 234, 224, 334, 324, 824, 834, 24 i 34. „Warstwy” tego rodzaju mogą się charakteryzować budową ciągłą lub nieciągłą, co oznacza, że warstwy obejmujące włókna szklane 124, 134, 234, 224, 334, 324, 824, 834, 24 i 34 mogą obejmować szczeliny lub pofałdowania. Warstwy zawierające włókna szklane 24, 34, 124, 134, 234, 224, 324, 334, 824 i 834, mogą - lecz nie muszą - być igłowane, zszywane, łączone płomieniowo i/lub łączone z pomocą spoiwa między sobą lub z innymi komponentami bloków wykładziny 100, 200, 400 i 850 oraz wykładzin 300, 500 i 600. Elastyczne warstwy tkaniny obejmujące powierzchnię z włókna szklanego wytwarzane w opisywany tutaj sposób są przycinane na wielkość, a następnie łączone korzystnie z zastosowaniem szwów 33, 233 oraz ewentualnych szwów 833, w wyniku czego łączone są ze sobą w sposób przedstawiony na fig. 3, 5 i 7. Ten dodatkowy szew 833 można zastosować alternatywnie lub w połączeniu ze sposobem łączenia na gorąco lub z zastosowaniem żywicy między rozmieszczonymi naprzeciw siebie elastycznymi warstwami tkaniny - przykładowo 218 i 238 lub 838 i 818 - w szczególności w celu uzyskania całkowitej grubości powyżej 7 mm. Zgodnie z alternatywnym rozwiązaniem warstwy zawierające włókna szklane 24, 34, 124, 134, 234, 324, 334, 824 i 834 mogą obejmować uformowane uprzednio maty szklane zszywane lub łączone w procesie igłowania przykładowo z elastyczną warstwą tkaniny. Co więcej, w miejsce dwóch warstw zawierających włókna szklane, takich jak warstwy zawierające włókna szklane 24 i 34, zastosować można warstwę pojedynczą, taką jak podwójnej grubości warstwa zawierająca włókna szklane, która nanoszona jest na jedną z dwóch elastycznych warstw tkaniny, taką jak elastyczna warstwa tkaniny 28. Wówczas do drugiej elastycznej warstwy tkaniny 18 nie są dodawane włókna szklane.

Zgodnie z tym, co zaprezentowano na rysunkach, wykładzina lub blok wykładziny 100 jest niemal identyczny jak blok wykładziny 200, który obejmuje warstwy zawierające włókna szklane 124 i 134 oraz elastyczne warstwy tkaniny 148 i 138. Niemniej, jako że wykładzina lub blok wykładziny 100 zgodnie z projektem stanowi warstwę wewnętrzną po przeprowadzeniu inwersji, nanoszona jest na nią warstwa 20, zasadniczo odporna na działanie płynów. W przypadku innych układów wykładzin tego rodzaju warstwy nieprzepuszczające płyn stanowiła folia nieprzepuszczająca płynu lub rękaw kalibrujący, jaki można było usunąć lub pozostawić na miejscu. Niniejszy wynalazek ujawnia korzystnie cieńsze elastyczne warstwy tkaniny 35 lub 235, takie jak warstwy filcu igłowanego poliestrowego o grubości około 1-3 mm. Te elastyczne warstwy tkaniny 35 i 235 obejmują korzystnie pierwszą powierzchnię, jaka zawiera włókna łączone płomieniowo, co pozwala na ich łączenie przykładowo z elastyczną warstwą tkaniny 18 oraz osłoną 228. Obejmują one ponadto warstwę 20, zasadniczo nie przepuszczającą płynów, taką jak powłoka, błona lub syciwo, o grubości około 0,1-1 mm, w wyniku czego grubość docelowa tkaniny powlekanej tworzywem sztucznym wynosi około 1,1-3 mm, a korzystnie około 1,2-1,8 mm. Zgodnie z korzystnym rozwiązaniem warstwa 20 zasadniczo nie przepuszczająca płynów rozmieszczona jest częściowo w obrębie porów elastycznych warstw tkaniny 35 i 235, co pozwala uzyskać połączenie mechaniczne lub połączenie na drodze stapiania.

Odnośnie wykładziny lub bloku wykładziny 100 elastyczna tkanina 35 zawierająca warstwę 20, zasadniczo nie przepuszczającą płynów łączona jest na gorąco, przykładowo na drodze łączenia pło6

PL 204 467 B1 mieniowego, z elastyczną warstwą tkaniny 18. W podobny sposób elastyczna warstwa tkaniny 28 wykładziny 100 może być łączona płomieniowo z elastyczną warstwą tkaniny 148, tworząc połączenie na drodze stapiania 126. Połączenia na drodze stapiania 26 i 126, jak również połączenia na drodze stapiania 226 i 326, choć mocne, stanowią tymczasowe środki łączące, o mniejszym znaczeniu lub w ogóle bez znaczenia wówczas, gdy żywica zostanie utwardzona.

W przypadku stosowanych korzystnie bloków wykładziny instalowanej metodą inwersji 100, 200, 850 i 400 oraz wykładzin 300, 500 i 600 według wynalazku warstwy zawierające włókna szklane 24, 34, 134, 124, 224, 334, 324, 834 i 824 stanowią warstwy wzmacniające, charakteryzujące się korzystnie cienkim przekrojem poprzecznym, to jest poniżej 10 mm, a korzystnie około 0,1-5 mm, a w szczególności około 0,6 mm, 1 mm i 1,5 mm odpowiednio dla standardowych bloków konstrukcyjnych o grubości 4 mm, 6 mm i 9 mm. Elastyczne warstwy tkaniny 18, 28, 138, 148, 238, 218, 318, 328, 35, 818, 838 i 235 charakteryzują się korzystnie grubością około 0,5-20 mm, korzystnie 1-10 mm, a szczególnie korzystnie odpowiednio około 1,33 mm, 2 mm i 3 mm w przypadku bloków konstrukcyjnych 4 mm, 6 mm i 9 mm. Warstwy 24 i 34 zawierające włókna szklane, które to warstwy wchodzą w skład wykładziny lub bloku wykładziny 100; warstwy 24, 34 oraz 124, 134 w wykładzinie warstwowej 500; warstwy 24, 34, 124, 134 oraz 324, 334 w wykładzinie warstwowej 600; jak również warstwy 824 i 834 w bloku wykładziny 850 rozmieszczone są korzystnie wzdłuż promienia na zewnątrz, korzystnie poniżej 5 mm, a bardziej korzystnie poniżej 2,5 mm od zewnętrznych (przed przeprowadzeniem inwersji) warstw zawierających tkaninę w celu nadania właściwego modułu sprężystości i wytrzymałości utwardzonej wykładzinie i blokom wykładziny. Zgodnie z powyższym warstwy zawierające włókna szklane, takie jak warstwy 124 i 134 warstwowej wykładziny 600 widocznej na fig. 6 można uczynić lżejszymi lub w ogóle wyeliminować, jako że są one rozmieszczone wzdłuż osi obojętnej podczas zginania laminatu, tym samym nie wpływają znacząco na charakterystykę sprężystości wykładziny 600.

W przypadku wykładziny lub bloku wykładziny 300 dysponujących powierzchnią z włókien szklanych bardziej korzystny moduł sprężystości i wytrzymałość uzyskiwane są zgodnie z preferowanym rozwiązaniem przez rozmieszczenie warstwy 224 zawierającej włókna szklane nie dalej niż 2,5 mm od powierzchni wykładziny, a w szczególności w odległości około 1,2-1,8 mm od niej. Grubość elastycznych warstw tkaniny 35 i 235 powlekanych tworzywem sztucznym lub żywicą winna wynosić około 0,1-3 mm, korzystnie około 0,25-2 mm, zaś szczególnie korzystnie około 0,75-1,25 mm. Zastosować można tu również dodatkowe elastyczne warstwy tkaniny (nie uwzględnione na rysunku), w sąsiedztwie warstw 218 i 238; względnie elastyczne warstwy tkaniny 218 i 238 mogą być grubsze, to jest charakteryzować się grubością 10-20 mm, co pozwala uzyskać docelową grubość tkaniny przykładowo do 25-44 mm. Co więcej, warstwy zawierające włókna szklane charakteryzować się mogą grubością 1-5 mm, a korzystnie 2-3 mm w przypadku grubszych wykładzin. Osłona 228 winna być możliwie cienka, pozwalając jednocześnie na jej łączenie (z zastosowaniem sposobu łączenia na gorąco lub innych sposobów) z kolejną elastyczną warstwą tkaniny. Osłona 228 może się charakteryzować grubością zaledwie około 0,01-1 mm, a korzystnie około 0,1-0,3 mm. Warstwa nieprzepuszczalna winna się charakteryzować grubością poniżej 1 mm, a korzystnie poniżej 0,5 mm, przy czym może być ona nanoszona na osłonę 228, cienką elastyczną warstwę tkaniny 235 lub bezpośrednio na drugą warstwę zawierającą włókna szklane 224 bez konieczności zastosowania warstw pośrednich.

Preferowane warstwy tkaniny 18, 35 i 28 w przypadku wykładziny 100; warstwy tkaniny 138 i 148 w przypadku drugiej wykładziny 200; warstwy tkaniny 238, 218, 228 i 235 bloku wykładziny 300; warstwy tkaniny 318 i 328 bloku wykładziny 400 oraz warstwy wykładziny 818 i 838 bloku 850 stanowić może jedna lub więcej zszywanych lub łączonych warstw tkaniny, obejmujących naturalny lub syntetyczny materiał włókienny w postaci maty igłowanej, dzianej, tkanej lub z włókniny. Stosowane tu materiały winny się odznaczać odpornością na działanie wody oraz korozji. Przykłady włókien stosowanych w tkaninach tego rodzaju obejmują włókna masy celulozowej, włókna jutowe, bawełniane, polietylenowe, polipropylenowe, sztucznego jedwabiu, nylonu i/lub poliestru. W wybranych przypadkach zastosować można materiał tkany lub włókninę zawierającą włókna szklane oprócz lub zamiast pozostałych włókien. Szczególnie korzystne rozwiązanie warstw tkaniny stanowi igłowana włóknina filcu poliestrowego lub akrylowego wytwarzana z zastosowaniem standardowej technologii wytwarzania materiałów igłowanych.

Warstwy zawierające włókna szklane 24, 34, 124, 134, 234, 324, 224, 324, 334, 824 i 834 według wynalazku zawierają korzystnie cięte włókna szklane, laminat szklany lub oba te materiały. Kompozycje obejmujące włókna szklane mogą zawierać przykładowo włókna szklane typu E, D, R, AR, S

PL 204 467 B1 i/lub C. Włókna tego rodzaju można zmieszać lub zastąpić materiałami termoplastycznymi (takimi jak polipropylen, poliamid lub polietylen) lub termoutwardzalnymi, takimi jak poliester, lub innymi materiałami, takimi jak włókna węglowe, grafitowe lub bazaltowe. Zgodnie z alternatywnym rozwiązaniem w obrębie powierzchni elastycznych warstw tkaniny 18, 28, 138, 148, 218, 238, 324, 334, 818 i 838 rozmieścić można 100% włókien szklanych, połączonych z powierzchnią w sposób mechaniczny, uzyskując w ten sposób warstwę bazową dla bloków wykładziny 100, 200, 400 i 850 oraz dla wykładziny 300. Można tego dokonać z zastosowaniem procesu igłowania, z pomocą którego większość włókien szklanych rozmieszczana jest w prawidłowy sposób, a korzystniej z zastosowaniem procesu przeszywania maty (ang. stitch mat process), w trakcie którego igłowana mata poliestrowa łączona jest z pewną ilością (około 200-2500 g/m²) ciętych włókien szklanych na powierzchni górnej. Cięte włókna szklane można ewentualnie dodawać podczas procesu produkcji etapami, a następnie łączyć je niezależnie (podobnie jak w przypadku technologii „double glass”). Przykładowo na igłowaną matę poliestrową nanieść można do około 1000 g/m² ciętych włókien szklanych. Następnie tkanina jest przeszywana i powtórnie przeprowadzana przez zszywarkę przy zastosowaniu dodatku 1000 g/m²ciętych włókien szklanych. W efekcie uzyskiwany jest laminat poliestrowy powlekany włóknem szklanym. Zgodnie z korzystnym rozwiązaniem uzyskać można również polimer lub laminat szklany (750-2200 tex) nie ukierunkowany w kierunku maszynowym lub kierunku prostopadłym wobec niego, względnie w obydwu kierunkach, w wyniku czego laminat tego rodzaju nie ulega znaczącemu, a nieprzewidzianemu rozciąganiu. Choć na załączonych rysunkach zaprezentowano równomierne rozmieszczenie włókien szklanych, istnieje możliwość ich rozmieszczenia w sposób nierównomierny na wszystkich lub wybranych warstwach tkaniny, względnie mogą być one rozmieszczone w podwójnej grubości na wybranej warstwie tkaniny, przykładowo warstwie 28, zarazem nie będąc rozmieszczone na innej warstwie tkaniny, przykładowo warstwie 18, przed przystąpieniem do końcowego przeszywania.

Dzięki zastosowaniu wzmocnienia przy użyciu włókien szklanych utwardzone wykładziny rur według wynalazku, przykładowo wykładziny 500 widoczne na fig. 4, 300 na fig. 5 i 600 na fig. 6 charakteryzują się modułem sprężystości na poziomie przynajmniej około 650 ksi, a typowo około 700-800 ksi lub więcej, przy czym wytrzymałość na rozciąganie wynosi przynajmniej około 4000-9000 psi. Wykładzina 300 dysponująca powierzchnią z włókna szklanego, widoczna na fig. 5, odznacza się modułem sprężystości około 700-800 ksi lub więcej dzięki zastosowaniu zewnętrznych warstw 224 i 234, zawierających włókna szklane i rozmieszczonych na lub w pobliżu powierzchni. Właściwości te oznaczają znaczącą poprawę w stosunku do właściwości utwardzanych wykładzin wykonanych z filcu poliestrowego 100%, a które odznaczają się modułem sprężystości poniżej 500 ksi, zazwyczaj około 300-400 ksi. Zgodnie z wynalazkiem stosowanych jest nie więcej niż około 5 mm, a korzystnie poniżej 1-3 mm włókna szklanego w każdym z bloków wykładziny 100, 200, w warstwowych wykładzinach 500 i 300, przy czym dla dopełnienia stosowany jest poliester lub inny materiał. Wykładzinę wykonaną w 100% z włókna szklanego można zastosować przy uwzględnieniu dodatkowego kosztu, przykładowo przy użyciu pary warstw igłowanego filcu szklanego z umieszczonymi między nimi ciętymi włóknami szklanymi i/lub laminatem szklanym. Zgodnie z alternatywnym rozwiązaniem składnik w postaci włókna szklanego można ograniczyć jedynie do zewnętrznych bloków wykładziny, przykładowo do bloków 100 i 400 w obrębie wykładziny warstwowej 600. To samo odnosi się do wykładzin warstwowych obejmujących przykładowo 5, 7 i 9 bloków wykładziny.

Co więcej, na warstwach tkaniny 35 i 235 oraz ewentualnie na powierzchni wewnętrznej (przed inwersją) wykładziny, przykładowo na warstwach tkaniny 28 i 138 lub na warstwie 234 wykładziny 300 zawierającej włókna szklane zastosować można warstwę 20 lub 220 zasadniczo nieprzepuszczającą płynów, taką jak membranę, powłokę, syciwo, błonę lub powłokę lateksu żywicowatego, aby zapobiec przeciekaniu płynów oraz usprawnić proces wytwarzania pożądanego ciśnienia.

Zgodnie z korzystnym rozwiązaniem warstwy tkaniny 35 i 235 są:

(1) malowane lub powlekane syciwami lateksowymi, takimi jak poliuretan lub akryl lub (2) łączone poprzez stapianie z błoną polietylenową tylko po jednej stronie.

Zgodnie z korzystnym rozwiązaniem cienki filc poliestrowy o grubości około 0,8-2 mm można połączyć na gorąco z błoną termoplastyczną o grubości około 0,3-0,5 mm, uzyskując tym samym grubość ostateczną około 1,2-2,3 mm.

Zgodnie z korzystnym sposobem wykonania wynalazku zaprezentowanym na fig. 7 wytwarzany jest korzystny blok wykładziny 850 poprzez naniesienie warstwy 820 zasadniczo nieprzepuszczającej płynów na cienką elastyczną warstwę tkaniny lub osłonę 828 z zastosowaniem sposobów i materiałów omówionych powyżej. Warstwę 820 zasadniczo nieprzepuszczającą płynów nanosić można na osło8

PL 204 467 B1 nę 828 i bezpośrednio na drugą warstwę 824 zawierającą włókna szklane. W przypadku procesu wytwarzania wykładziny 300 widocznej na fig. 5 powlekany filc poliestrowy dostarczany jest zazwyczaj przez niezależnego producenta, po czym jest łączony na gorąco z cienką osłoną 228 za pośrednictwem połączenia na gorąco 226.

Niniejszy wynalazek przewiduje również ulepszony sposób konstrukcji, zgodnie z którym wyeliminować można warstwę tkaniny 235 widoczną na fig. 5. Ten ulepszony sposób wytwarzania bloku 850 wykładziny rurowej instalowanej metodą inwersji obejmuje etapy przygotowania pierwszej elastycznej warstwy tkaniny 838, łączonej z pierwszą warstwą 834 zawierającą włókna szklane oraz przygotowanie drugiej elastycznej warstwy tkaniny 818, łączonej z drugą warstwą 824 zawierającą włókna szklane. Zgodnie z tym sposobem pierwsza i druga elastyczna warstwa tkaniny, 838 i 818 oraz pierwsza i druga warstwa zawierające włókna szklane, 834 i 824, są ze sobą łączone w taki sposób, że pierwsza i druga elastyczna warstwa tkaniny, 838 i 818, rozmieszczone są naprzeciw siebie, między pierwszą a drugą warstwą zawierającymi włókna szklane, 834 i 824. W przypadku grubszych warstw warstwy 838 i 818 uzupełnić można o dodatkowe elastyczne warstwy tkaniny lub właśnie o te warstwy 838 i 818, przy czym warstwy 834 i 824 zawierające włókna szklane można uczynić grubszymi, co opisano przykładowo przy okazji omawiania wykładziny 300.

Trzecią elastyczną warstwę tkaniny 828, korzystnie cieńszą elastyczną tkaninę z tego samego lub podobnego materiału, taką jak opisywana tu osłona, można połączyć z jedną z warstw zawierających włókna szklane 824 lub 834. Co więcej, warstwa 820 zasadniczo nieprzepuszczająca płynów, podobna do warstw 20 i 220 nie przepuszczających płynów, jakie opisano powyżej, łączona jest z trzecią elastyczną warstwą tkaniny 828 lub bezpośrednio z jedną z warstw 824 lub 834, zawierających włókna szklane. Gdy warstwa 820 zasadniczo nie przepuszczająca płynów zostanie połączona z trzecią elastyczną warstwą tkaniny 828 lub z drugą warstwą 824 zawierającą włókna szklane przykładowo z zastosowaniem spoiwa, kleju, rozpuszczalnika, połączenia płomieniowego, połączenia na drodze stapiania lub poprzez przeszycie, warstwa 820 zasadniczo nieprzepuszczająca płynów stanie się warstwą zewnętrzną, zaś pierwsza lub inna warstwa 834 zawierająca włókna szklane może się stać warstwą wewnętrzną wykładziny instalowanej metodą inwersji lub bloku wykładziny 850 przed przeprowadzeniem inwersji.

Zgodnie z korzystnym rozwiązaniem warstwa 820 zasadniczo nieprzepuszczająca płynów nanoszona jest poprzez:

(1) bezpośrednie powlekanie błoną tworzywa sztucznego lub malowanie warstwą żywicowała przykładowo cienkiej osłony włókiennej lub warstwy 828 po zszyciu ze sobą tej i innych warstw bloku wykładziny 850 lub poprzez (2) niezależne nanoszenie błony z tworzywa sztucznego, płynu żywicowatego lub warstwy lateksu na trzecią elastyczną warstwę tkaniny 828 przed przystąpieniem do zszywania lub łączenia pozostałych warstw bloku 850 lub poprzez (3) powlekanie warstwowe warstwy 820 zasadniczo nie przepuszczającej płynów jedną z warstw zawierających włókna szklane oraz elastycznych warstw tkaniny przed ich zszyciem ze sobą.

Zgodnie z typowym rozwiązaniem trzecią elastyczną warstwę tkaniny 828 można zszyć z drugą warstwą 824 zawierająca włókna szklane oraz z drugą elastyczną warstwą tkaniny 818 w tym samym czasie, gdy ostatnie dwie warstwy są zszywane.

Zgodnie z alternatywnym rozwiązaniem trzecia elastyczna warstwa tkaniny 828 może być zszywana wówczas, gdy pierwsza i druga elastyczna warstwa tkaniny, 838 i 818 oraz towarzyszące im warstwy zawierające włókna szklane, 834 i 824, są ze sobą zszywane.

Zgodnie z korzystnym rozwiązaniem całkowita grubość warstw 834, 838, 818, 824 i 820 wynosi poniżej około 7 mm.

Zgodnie z odmiennym rozwiązaniem przewiduje się, aby pierwsza i druga elastyczna warstwa tkaniny, 838 i 818, były korzystnie łączone na gorąco lub z zastosowaniem żywicy z uzyskaniem połączeń na gorąco lub połączeń z zastosowaniem żywicy 26, 126 lub 326. Po połączeniu na gorąco lub z pomocą żywicy elastycznych warstw tkaniny 838 i 818 powlekany filc, taki jak elastyczna warstwa tkaniny 235 widoczna na fig. 5 oraz warstwa 220, zasadniczo nie przepuszczająca płynów mogą być łączone na gorąco z osłoną, taką jak osłona 828, zgodnie z tym sposobem wykonania wynalazku.

Z uwagi na funkcjonalność i estetykę, osłonę lub cienką elastyczną warstwę tkaniny można również zastosować na powierzchni pierwszej warstwy 834 zawierającej włókna szklane, która ostatecznie stanie się warstwą zewnętrzną po przeprowadzeniu inwersji. Będzie ona utrzymywać luźne włókna

PL 204 467 B1 na miejscu, zabezpieczając je przed usunięciem z wykładziny, a które mogłyby stanowić utrudnienie dla pracowników obsługi.

Membrana, błona, powłoka lub warstwa, jakie tworzą warstwy 20, 220 i 820, zasadniczo nieprzepuszczające płynów, winny się charakteryzować zasadniczym brakiem przepuszczalności płynów, takich jak powietrze, para wodna lub woda, przy ciśnieniu na poziomie poniżej 1 atmosfery (15 psi), korzystnie około 3-5 psi oraz temperaturze około 37,8-126,7°C (100-260°F). W przykładowym układzie do utwardzania z zastosowaniem gorącej wody według wynalazku temperatura wody może wynosić do 82,2-87,8°C (180-190°F). W szczególności ciepło może być doprowadzane z jednej strony, przy czym temperatura wzrasta od temperatury otoczenia do 82,2°C (180°F) w przeciągu 3-4 godzin, po czym utrzymywać się na poziomie 60°C (140°F) przez pół godziny. Reakcja egzotermiczna w przypadku żywicy termoutwardzalnej zachodzić może przykładowo w okresie, gdy temperatura utrzymywana jest na poziomie 60°C (140°F), przy czym pik egzotermiczny wynosi 121,1-126,7°C (250-260°F). Temperatura 82,2°C (180°F) utrzymywana jest przez 3 godziny, a następnie wykładzina jest schładzana z prędkością nie więcej niż około -9,4°C (15°F) na godzinę do poziomu około -12,2°C (10°F) powyżej temperatury otoczenia. Zasadniczo nieprzepuszczalne warstwy 20, 220 i 820 można łączyć z cienką warstwą tkaniny, taką jak osłona 228 lub łączyć bezpośrednio z grubszą elastyczną warstwą tkaniny, taką jak warstwy 235 lub 18, lub łączyć bezpośrednio z warstwą zawierająca włókna szklane, taką jak warstwy 224, 24 lub 824, przykładowo z pomocą spoiwa, kleju, rozpuszczalnika, płomienia, połączenia na drodze stapiania lub poprzez przeszycie.

Wykładziny 300, 500 i 600 oraz bloki 100, 200, 400 i 850 według wynalazku zaprojektowano w sposób umożliwiający ich impregnację z zastosowaniem żywicy utwardzalnej. Ciecz do impregnowania na bazie żywicy wprowadzaną do warstw tkaniny 18, 28, 35, 138, 148, 218, 238, 228, 235, 838, 818, 318 i/lub 328, warstw zawierających włókna szklane 24, 34, 134, 124, 834, 824 i/lub 224, względnie w obrębie wszystkich lub części spośród tych warstw, może stanowić dowolna liczba kompozycji termoutwardzalnych lub termoplastycznych, jakie można wprowadzać przykładowo na drodze zanurzania, wtryskiwania, wytłaczania lub malowania. Ciecz do impregnacji na bazie żywicy ulega zestaleniu lub utwardzeniu pod wpływem światła lub gorąca, co pozwala uzyskać stałą matrycę wokół włókien. Odpowiednie kompozycje termoplastyczne obejmują termoplastyczny polichlorek winylu, poliolefiny i tym podobne. Odpowiednie żywice termoplastyczne obejmować mogą żywice zawierające czynnik utwardzający aktywowany pod wpływem gorąca, czynnik aktywowany pod wpływem światła, czynnik utwardzający lub czynnik opóźniający utwardzanie dezaktywowany pod wpływem gorąca. Mowa tu przykładowo o poliestrze nienasyconym utwardzanym w promieniowaniu ultrafioletowym, jaki ujawniono w US 6 170 531, który to opis włącza się jako źródło odniesienia dla niniejszego opisu, estrze winylowym, poliestrze epoksydowym i termoutwardzalnym.

Wykładziny 300, 500 i 600 oraz ewentualnie bloki wykładziny 100, 200, 850 i 400 według wynalazku obejmują ponadto spoiwo, klej, rozpuszczalnik, połączenia płomieniowe i/lub połączenie na drodze stapiania 26, 126, 226 i 326. Połączenia 26, 126, 226 i 326 obejmują korzystnie połączenie płomieniowe lub połączenie na drodze stapiania przykładowo między stopionymi włóknami filcu poliestrowego lub włóknami poliolefin. Połączenia 26, 126, 226 i 326 korzystnie łączą ze sobą sąsiednie warstwy, co pozwala na ich impregnowanie z zastosowaniem żywicy, umieszczenie wewnątrz rury i poddanie inwersji z zastosowaniem ciśnienia bez ryzyka uszkodzenia. Utwardzenie syciwa żywicowatego pozwala uzyskać ostateczne połączenie między warstwą tkaniny a warstwą włókna szklanego, co z kolei nadaje ostateczną wytrzymałość na rozciąganie i moduł sprężystości.

Poniżej, w oparciu o fig. 1, omówiony zostanie sposób wprowadzania wykładziny 500 instalowanej metodą inwersji, stanowiącej korzystny sposób wykonania niniejszego wynalazku. Sposób ten opracowano w celu usuwania szczelin w pękniętych przewodach podziemnych 12, takich jak rury, czy sieci zasilające. Włazy, o ile już nie są obecne, można wykonać po przeciwnych stronach uszkodzonych fragmentów rury po prawidłowym opróżnieniu rury 12 i odłączeniu danego odcinka od sąsiednich obszarów. Następnie wykładzina 500 instalowana metodą inwersji, jeszcze nie rozszerzona, obejmująca odcinki wykładziny warstwowej 100 i 200 widoczne na fig. 4 wprowadzana jest do wnętrza oczyszczonej rury 12, po czym wolne zakończenie 11 jest wywijane i mocowane z pomocą klamer 13 do kolana zasilającego 22. Gorące sprężone płyny, takie jak para wodna, powietrze lub woda, można wówczas wpompować do wnętrza wykładziny 500 do chwili, gdy w całości zostanie wywinięta na drugą stronę i ulegnie rozszerzeniu. Ciśnienie wewnątrz wykładziny 500 może być utrzymywane na wysokim poziomie do chwili, gdy zestaleniu lub utwardzeniu ulegnie termoutwardzalna lub termoplastyczna żywica, z pomocą której impregnowano wykładzinę. Wolne zakończenie wykładziny 500 moż10

PL 204 467 B1 na wówczas usunąć z kolana 22, a naprawiony odcinek rury 12 można ponownie połączyć z sąsiednimi odcinkami rury. Wykładziny i bloki wykładzin 100, 200, 300, 500, 600 i 850 według wynalazku można również stosować w połączeniu z nowym lub nieuszkodzonym przewodem przed jego instalacją, względnie mogą być stosowane w procesie wytwarzania oryginalnego wyposażenia rur i przewodów jako wykładzina lub niezależny produkt.

W oparciu o powyższy opis widać wyraźnie, że niniejszy wynalazek przedstawia ulepszone wykładziny instalowane metodą inwersji, dysponujące wzmocnionymi warstwami zawierającymi włókna szklane, co pozwala na poprawę wytrzymałości na rozciąganie obwodowej i wzdłużnej materiału wykładziny. Jednocześnie zapewniono syciwo do utwardzania aktywowane z pomocą światła lub ciepła.

Claims

1. Sposób wytwarzania co najmniej jednego bloku wykładziny rurowej, instalowanej metodą inwersji, obejmujący etapy, w których

c) łączy się powyższe warstwy ze sobą tak, że pierwsza i druga elastyczna warstwa tkaniny, umieszczone są naprzeciw siebie znajdując się pomiędzy pierwszą i drugą warstwą zawierającą włókna szklane, znamienny tym, że

d) połączenie pierwszej i drugiej elastycznej warstwy tkaniny (238), (218) z pierwszą i drugą warstwą (234), (224) zawierającą włókna szklane, wykonuje się metodą stapiania albo sklejania bez zszywania albo igłowania, zaś do jednej z warstw (234), (224) zawierającej włókna szklane dołącza się trzecią elastyczną warstwę tkaniny (235), znacznie cieńszą niż pozostałe pierwsza i druga elastyczna warstwa tkaniny (238), (218), na którą to trzecią elastyczną warstwę tkaniny (235) nanosi się zasadniczo nieprzepuszczającą płynów warstwę (220), która przed wykonaniem inwersji jest warstwą zewnętrzną.

2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że pierwsza i druga elastyczna warstwa tkaniny (238), (218) zawiera włókninę filcu poliestrowego.

3. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że włókna szklane pierwszej i drugiej warstwy (234), (224) są w postaci ciętych włókien szklanych i/lub laminatu szklanego.

4. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że nieprzepuszczająca płynów warstwa (220) zawiera jeden lub więcej elementów z grupy obejmującej osłonę, membranę żywicowatą, powłokę żywicowatą.

5. Sposób według zastrz. 4, znamienny tym, że nieprzepuszczająca płynów warstwa (220) zawiera powłokę poliuretanową, którą mocuje się do pierwszej powierzchni jednej lub obu warstw (234), (224) zawierających włókna szklane.

6. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że nieprzepuszczająca płynów warstwa (220) zawiera błonę polimerową połączoną z filcem, osłoną lub obydwoma tymi elementami.

7. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że wykładzinę impregnuje się z zastosowaniem żywicy termo- lub światłoutwardzalnej oraz utwardza się do uzyskania modułu sprężystości na poziomie przynajmniej około 650 ksi.

8. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że między pierwszą a drugą elastyczną warstwą tkaniny umieszcza się dodatkową elastyczną warstwę tkaniny albo warstwę zawierającą włókna szklane lub obie te warstwy.

9. Wykładzina rurowa instalowana metodą inwersji rozszerzana ciśnieniowo stosowana w przewodach, obejmująca przynajmniej jeden blok wykładziny, zawierająca pierwszą elastyczną warstwę tkaniny przymocowaną do pierwszej warstwy zawierającej włókna szklane oraz drugą elastyczną warstwę tkaniny przymocowaną do drugiej warstwy zawierającej włókna szklane, powyższe warstwy połączone są ze sobą tak, że pierwsza i druga elastyczna warstwa tkaniny umieszczone są naprzeciw siebie znajdując się pomiędzy pierwszą i drugą warstwą zawierającą włókna szklane, znamienna tym, że połączenia pierwszej i drugiej elastycznej warstwy tkaniny (238), (218) z pierwszą i drugą warstwą (234), (224) zawierającą włókna szklane, wykonane są metodą stapiania albo sklejania bez

PL 204 467 B1 zszywania albo igłowania, a do co najmniej jednej z warstw (234), (224) zawierających włókna szklane dołączona jest trzecia elastyczna warstwa tkaniny (235) znacznie cieńsza niż pozostałe pierwsza i druga elastyczna warstwa tkaniny (238), (218), na której to trzeciej elastycznej warstwie tkaniny (235) naniesiona jest nieprzepuszczalna zasadniczo dla płynów warstwa (220).

10. Wykładzina rurowa według zastrz. 9, znamienna tym, że nieprzepuszczalna zasadniczo dla płynów warstwa (220) będąca przed wykonaniem inwersji warstwą zewnętrzną jest po inwersji warstwą wewnętrzną.