PL204645B1 - Okulistyczne urządzenie do podawania leków - Google Patents

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest okulistyczne urządzenie do podawania leków, przeznaczone do podłączania do igły strzykawki dostarczającej lek w postaci płynu zawierającego środek aktywny farmaceutycznie.

Jak wiadomo, jakość widzenia jest zagrożona głównie przez choroby i schorzenia tylnego obszaru oka. Kilka przykładów takich chorób stanowią starcze zwyrodnienie plamki żółtej (ARMD), neowaskularyzacja podsiatkówkowa (CNV), retinopatie (na przykład retinopatia cukrzycowa, witreoretinopatie), zapalenie siatkówki (na przykład zapalenie siatkówki wywoływane przez Cytomegalowirus (CMV)), zapalenia błony naczyniowej, obrzęk siatkówki, jaskra, a także neuropatie.

Starcze zwyrodnienie plamki żółtej (ARMD) stanowi główną przyczynę ślepoty u osób starszych, zaś w stadium początkowym rozmazuje centrum widzenia, utrudniając czytanie, prowadzenie samochodu oraz wykonywanie innych precyzyjnych czynności. Każdego roku w samych tylko Stanach Zjednoczonych Ameryki diagnozuje się 200 000 nowych przypadków ARMD. Według obecnych szacunków w przybliżeniu czterdzieści procent populacji w wieku powyżej 75 lat oraz w przybliżeniu dwadzieścia procent populacji w wieku ponad 60 lat cierpi w jakimś stopniu na zwyrodnienie plamki żółtej. Mokra odmiana ARMD najczęściej prowadzi do ślepoty. W mokrej odmianie ARMD z nowopowstałych podsiatkówkowych naczyń krwionośnych (neowaskularyzacja podsiatkówkowa (CNV)) wypływa płyn, który powoduje uszkodzenie siatkówki.

W szczególnym przypadku CNV występującej w schorzeniu ARMD istnieją obecnie trzy główne sposoby leczenia: a) fotokoagulacja, b) zastosowanie inhibitorów angiogenezy oraz c) terapia fotodynamiczna. Fotokoagulacja jest najczęstszym sposobem leczenia CNV. Fotokoagulacja może być jednak szkodliwa dla siatkówki, zaś jej stosowanie jest niepraktyczne wtedy, gdy CNV występuje w pobliżu dołka. Ponadto wraz z upływem czasu fotokoagulacja często powoduje nawroty CNV. Podawanie doustne lub pozajelitowe (nie oczne) związków anty-angiogenicznych także było badane pod kątem systemicznego leczenia ARMD. Jednakże ze względu na specyficzne ograniczenia metaboliczne, podawanie systemiczne dostarcza w rezultacie do oka subterapeutyczne ilości leku. Dlatego też w celu uzyskania skutecznych wewnątrzgałkowych stężeń leku wymagane są albo niedopuszczalnie duże albo powtarzane konwencjonalne dawki. Okołoczne zastrzyki tych związków powodują często, iż lek zostaje szybko wypłukany z oka za pośrednictwem okołocznego systemu naczyniowego i tkanki miękkiej do układu krążenia i jego stężenie w oku ulega zmniejszeniu. Powtarzane zastrzyki tych związków dokonywane pod torebkę Tenona niosą z sobą potencjalne ryzyko przebicia gałki ocznej oraz poważnych, często prowadzących do ślepoty, komplikacji związanych z odwarstwieniem siatkówki oraz zapaleniem komór ocznych (endophthalmitis). Ponadto trudne do wykonania są powtarzalne zastrzyki, zaś każdy zastrzyk może wiązać się z różną dystrybucją leku na powierzchni twardówki. Ponadto wielokrotnie powtarzane usiłowania wstrzyknięcia leku pod torebkę Tenona powodują w rzeczywistości wstrzykiwanie leku do wnętrza samej torebki Tenona lub otaczającej tkanki, co jest niepożądane. Powtarzane zastrzyki wewnątrzgałkowe mogą także powodować odwarstwienie siatkówki oraz endophthalmitis. Terapia fotodynamiczna stanowi nową technikę, której długookresowa skuteczność jest wciąż w dużej mierze nieznana.

W celu zapobiegania komplikacjom związanym z opisanymi wyżej sposobami leczenia oraz w celu uzyskania lepszej terapii oka badacze sugerowali zastosowanie różnego rodzaju implantów przeznaczonych do podawania do oka związków anty-angiogenicznych. W patencie USA nr 5 824 072 ujawniono nie-ulegający biodegradacji polimerowy implant zawierający umieszczony w nim aktywny farmaceutycznie środek. Aktywny farmaceutycznie środek dyfunduje do wnętrza tkanki docelowej przez polimerowy korpus implantu. Aktywny farmaceutycznie środek może zawierać leki służące do leczenia zwyrodnienia plamki żółtej oraz retinopatii cukrzycowej. Implant jest umieszczany zasadniczo w płynie łzowym na zewnętrznej powierzchni oka nad nieunaczynionym obszarem i może być zakotwiczony w spojówce lub twardówce oka, na twardówce lub wewnątrztwardówkowo nad obszarem nieunaczynionym, takim jak pars piana lub chirurgicznie wywołany obszar nieunaczyniony lub też w bezpośredniej styczności z ciałem szklistym.

W patencie USA nr 5 476 511 na rzecz Gwon i inni ujawniono polimerowy implant przeznaczony do umieszczenia pod spojówką oka. Implant ten może być wykorzystywany do podawania inhibitorów neowaskularyzacji przy leczeniu ARMD oraz leków służących do leczenia retinopatii a także zapalenia siatkówki. Farmaceutycznie aktywny środek dyfunduje poprzez polimerowy korpus implantu.

PL 204 645 B1

W patencie USA nr 5 773 019 ujawniono nieulegają cy biodegradacji polimerowy implant przeznaczony do podawania niektórych leków, włączając w to sterydy angiostatyczne oraz leki takie jak cyklosporyna, przeznaczone do leczenia zapalenia błony naczyniowej. Także w tym przypadku aktywny farmaceutycznie środek dyfunduje przez polimerowy korpus implantu.

Wszystkie z opisanych powyżej implantów wymagają starannego zaprojektowania i wykonania w celu umoż liwienia procesu kontrolowanej dyfuzji aktywnego farmaceutycznie ś rodka przez polimerowy korpus lub polimerową membranę do pożądanego docelowego miejsca prowadzenia terapii. Uwalnianie leków z tych urządzeń zależne jest od porowatości i właściwości dyfuzyjnych, odpowiednio matrycy lub membrany. Parametry te muszą zostać dostosowane do każdego leku wykorzystywanego razem z tymi urządzeniami. W konsekwencji wymagania te zwiększają generalnie złożoność i koszt tego rodzaju implantów.

W patencie USA nr 5 824 073 ujawniono urządzenie nacinające przeznaczone do umieszczenia w oku. Urządzenie nacinające zawiera podniesiony element, który wykorzystywany jest do nacinania lub wywierania nacisku na twardówkę oka nad plamkowym obszarem oka. W patencie tym ujawniono fakt, iż tego rodzaju nacisk powoduje zmniejszenie naczyniowego przekrwienia oraz przepływu krwi przez podsiatkówkową błonę neowaskularną, co z kolei powoduje zmniejszenie krwawienia oraz zmniejsza podsiatkówkowe gromadzenie się płynu.

W patentach USA nr-y 5 725 493 oraz 5 830 173 ujawniono nieulegające biodegradacji implanty, które zawierają zbiornik zawierający lek, położony na zewnątrz gałki ocznej oraz rurkę do podawania leku biegnącą od zbiornika do wnętrza jamy szklistej przy pars plana.

Pomimo opisanych wyżej implantów okulistycznych w dalszym ciągu istnieje zapotrzebowanie na chirurgicznie wszczepiane urządzenie do podawania leków, odznaczające się zdolnością do bezpiecznego, skutecznego i kontrolowanego podawania różnego rodzaju aktywnych farmaceutycznie środków. Chirurgiczny zabieg wszczepiania takiego urządzenia powinien być bezpieczny, prosty do wykonania, szybki i możliwy do wykonania w warunkach ambulatoryjnych. Idealnie byłoby, gdyby urządzenie to było łatwe i niedrogie do wytworzenia. Ponadto ze względu na uniwersalność oraz zdolność do podawania dużego zakresu farmaceutycznie aktywnych środków, implant tego rodzaju powinien mieć zdolność do wykorzystania go w okulistycznych badaniach klinicznych celem podawania różnych środków, które stwarzają w organizmie pacjenta specyficzne warunki fizyczne. W idealnym przypadku tego rodzaju okulistyczne urządzenie do podawania leków ma zdolność do zlokalizowanego podawania farmaceutycznie aktywnych środków do określonej części siatkówki, jak również podawania aktywnych farmaceutycznie środków do całej siatkówki. Ponadto tego rodzaju urządzenie powinno być w idealnym przypadku przydatne do podawania dwóch lub większej liczby leków w terapii kombinowanej.

Okulistyczne urządzenie do podawania leków, przeznaczone do podłączania do igły strzykawki dostarczającej lek w postaci płynu zawierającego środek aktywny farmaceutycznie, zawierające korpus z orbitalną powierzchnią, na której znajduje się otwór wstrzykiwania, przeznaczony do szczelnego połączenia z igłą strzykawki, według wynalazku charakteryzuje się tym, że korpus ma zakrzywioną twardówkową powierzchnię o promieniu krzywizny odpowiadającym promieniowi zakrzywienia oka, zaś z otworem wstrzykiwania korpusu jest połączony wewnętrzny kanał prowadzący płyn, przy czym ten kanał jest zakończony z drugiej strony otworem doprowadzającym płyn do zewnętrznej powierzchni twardówki.

Zewnętrzna część korpusu zawiera ostro zakończoną powierzchnię.

Kanał jest zakończony licznymi otworami, doprowadzającymi płyn do zewnętrznej powierzchni twardówki.

Korpus zawiera liczne kanały prowadzące płyn.

Do twardówkowej powierzchni korpusu otwiera się otwór studzienki, w której jest umieszczony wewnętrzny rdzeń zawierający drugi aktywny farmaceutycznie środek.

Korzystnie, drugi aktywny farmaceutycznie środek jest umieszczony wewnątrz korpusu ale na zewnątrz kanału prowadzącego płyn, i środek ten dyfunduje poprzez korpus.

Drugi aktywny farmaceutycznie środek jest identyczny z aktywnym farmaceutycznie środkiem pochodzącym ze strzykawki, względnie jest odmienny od aktywnego farmaceutycznie środka pochodzącego ze strzykawki.

Drugi aktywny farmaceutycznie środek ma postać ciała stałego lub półstałego w przypadku, gdy aktywny farmaceutycznie środek pochodzący ze strzykawki ma postać płynu.

PL 204 645 B1

Urządzenie według wynalazku dostarcza aktywny farmaceutycznie środek korzystnie do zasadniczo całej siatkówki oka poprzez twardówkę i naczyniówkę, zaś wewnętrzny rdzeń dostarcza drugi aktywny farmaceutycznie środek poprzez twardówkę i naczyniówkę do siatkówki oka, a korzystnie do części siatkówki znajdującej się zasadniczo poniżej wewnętrznego rdzenia.

Przedmiot wynalazku jest przedstawiony w przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia widok z boku w przekroju poprzecznym ilustrujący schematycznie ludzkie oko z nałożonym urządzeniem według wynalazku, fig. 2 - widok w przekroju poprzecznym oka z fig. 1 wzdłuż linii 2 - 2, z nałożonym urządzeniem według wynalazku, fig. 3 - widok perspektywiczny okulistycznego urządzenia do podawania leków według korzystnego przykładu wykonania niniejszego wynalazku, fig. 4a - widok z góry urządzenia z fig. 3 ukazujący korzystny przykład wykonania wewnętrznych przewodzących płyn kanałów stanowiących część urządzenia według wynalazku, fig. 4b - widok z boku urządzenia z fig. 4a, fig. 5 - widok perspektywiczny okulistycznego urządzenia do podawania leków według drugiego korzystnego przykładu wykonania wynalazku, fig. 5a - widok z boku w przekroju okulistycznego urządzenia do podawania leków z fig. 5 z niepokazanymi przewodzącymi płyn kanałami, dla większej przejrzystości, fig. 5b - powiększony widok w przekroju poprzecznym wzdłuż linii 5b - 5b okulistycznego urządzenia do podawania leków z fig. 5a, fig. 6a - widok z góry urządzenia z fig. 5 - 5b ukazujący korzystny przykład wykonania wewnętrznych przewodzących płyn kanałów stanowiących część urządzenia według wynalazku, fig. 6b - widok z boku urządzenia z fig. 6a z niepokazanymi studzienką oraz wewnętrznym rdzeniem, dla większej przejrzystości, fig. 7a - widok z góry urządzenia z fig. 5 -5b, ukazujący drugi korzystny przykład wykonania wewnętrznych przewodzących płyn kanałów stanowiących część urządzenia według wynalazku, fig. 7B - widok z boku urządzenia z fig. 7a z niepokazaną studzienką i wewnętrznym rdzeniem, dla większej przejrzystości, fig. 8a - widok z góry urządzenia z fig. 5 - 5b, ukazujący trzeci korzystny przykład wykonania wewnętrznych przewodzących płyn kanałów stanowiących część urządzenia według wynalazku, fig. 8B - widok z boku urządzenia z fig. 8a z niepokazaną studzienką i wewnętrznym rdzeniem, fig. 9a - widok z góry urządzenia z fig. 5 - 5b ukazujący czwarty korzystny przykład wykonania wewnętrznych przewodzących płyn kanałów stanowiących część urządzenia według wynalazku, fig. 9b - widok z boku urządzenia z fig. 9a z niepokazanymi studzienką i wewnętrznym rdzeniem, dla większej przejrzystości, fig. 10a - widok z góry urządzenia z fig. 5 - 5b ukazujący piąty korzystny przykład wykonania wewnętrznych przewodzących płyn kanałów stanowiących część urządzenia według wynalazku, a fig. 10B - widok z boku urządzenia z fig. 10a z niepokazaną studzienką i wewnętrznym rdzeniem, dla większej przejrzystości.

Na fig. 1 - 4b zilustrowano schematycznie okulistyczne urządzenie 10 do podawania leków według korzystnego przykładu wykonania wynalazku. Urządzenie 10 jest szczególnie przydatne do podawania aktywnych farmaceutycznie środków do tylnego segmentu oka. Korzystnym zastosowaniem urządzenia 10 jest czynność podawania aktywnych farmaceutycznie środków do siatkówki w celu leczenia ARMD, neowaskularyzacji podsiatkówkowej (CNV), retinopatii, zapalenia siatkówki, zapalenia błony naczyniowej, obrzęku plamki żółtej oraz jaskry. Oczywiście, o ile zachodzi taka potrzeba, urządzenie 10 może być także wykorzystywane do podawania aktywnych farmaceutycznie środków do tkanek ciała innych niż oko.

Odwołując się do fig. 1-2 zilustrowano schematycznie oko 52 człowieka. Oko 52 zawiera rogówkę 54, soczewkę 56, twardówkę 58, naczyniówkę 60, siatkówkę 62, a także nerw wzrokowy 64. Przedni segment 66 oka 52 zawiera generalnie części oka 52 znajdujące się przed linią 67. Tylny segment 68 oka 52 obejmuje generalnie części oka 52 znajdujące się za linią 67. Siatkówka 62 jest fizycznie przymocowana do naczyniówki 60 okrężnie w pobliżu pars piana 70. Siatkówka 62 zawiera plamkę żółtą 72 położoną nieco z boku względem tarczy 19 nerwu wzrokowego. Jak dobrze wiadomo w okulistyce, plamka żółta 72 zbudowana jest głównie z czopków siatkówki i stanowi obszar siatkówki 62 o największej ostrości wzroku. Na twardówce 58 znajduje się torebka Tenona lub błona Tenona 74. Spojówka 76 pokrywa krótki obszar gałki oka 52 znajdujący się za pierścieniem 11 (spojówka twardówkowa) i zawija się do góry (górny ślepy zaułek) lub w dół (dolny ślepy zaułek) przykrywając wewnętrzne obszary odpowiednio górnej powieki 78 lub dolnej powieki 79. Spojówka 76 znajduje się na wierzchu torebki Tenona 74.

Jak przedstawiono na fig. 1 i 2 oraz opisano bardziej szczegółowo poniżej, urządzenie 10 znajduje się korzystnie bezpośrednio na zewnętrznej powierzchni twardówki 58, pod torebką Tenona 74 w celu leczenia większości chorób i schorzeń tylnego segmentu oka. Ponadto dla terapii ARMD u ludzi, urządzenie 10 znajduje się korzystnie bezpośrednio na zewnętrznej powierzchni twardówki 58 pod torebką Tenona 74, z jego dalszym końcem 92 znajdującym się w pobliżu plamki żółtej 72.

PL 204 645 B1

Na fig. 3, 4a oraz 4b zilustrowano schematycznie urządzenie 10 bardziej szczegółowo. Urządzenie 10 zawiera generalnie korpus 80 zawierający twardówkową powierzchnię 82 oraz orbitalną powierzchnię 84. Twardówkowa powierzchnia 82 ma korzystnie taki zaprojektowany promień krzywizny, który ułatwia bezpośredni kontakt z twardówką 53. Najkorzystniej promień krzywizny twardówkowej powierzchni 82 równy jest promieniowi krzywizny 91 przeciętnego ludzkiego oka 52 (patrz fig. 1). Orbitalna powierzchnia 84 ma korzystnie taki zaprojektowany promień krzywizny, który ułatwia dokonanie implantacji pod torebkę Tenona 74. Korpus 80 ma korzystnie zakrzywiony, generalnie prostokątny, trójwymiarowy kształt z zaokrąglonymi bokami 86 i 88, bliższym końcem 90, a także dalszym końcem 92. Korpus 80 może mieć inny kształt, który zawiera zakrzywioną powierzchnię twardówkową 82 przeznaczoną do styczności z twardówką 58. Korpus 80 może na przykład mieć kształt w ogólności cylindryczny, owalny, kwadratowy bądź też trójwymiarowy kształt innego wieloboku.

Korpus 80 zawiera korzystnie biozgodny, nieulegający biodegradacji materiał. Korzystniej korpus 80 zawiera bio-zgodną, nieulegającą biodegradacji kompozycję polimerową. Kompozycja ta może być polimerową kompozycją homopolimerową, kopolimerową, prostą, rozgałęzioną, usieciowaną lub też może stanowić blendę. Do przykładów polimerów przydatnych do zastosowania w tego rodzaju polimerowej kompozycji należą silikon, polialkohol winylowy, octan etylenowo - winylowy, polikwas mlekowy, nylon, polipropylen, poliwęglan, celuloza, octan celulozy, kwas poliglikolowy, polikwas mlekowo-glikolowy, estry celulozy, polieterosulfon, związki akrylowe, ich pochodne oraz kombinacje. Wymieniona kompozycja polimerowa najkorzystniej zawiera silikon. Oczywiście wymieniona kompozycja polimerowa może także zawierać inne konwencjonalne materiały, które wpływają na jej właściwości fizyczne, do których należą, ale nie tylko, porowatość, krętość, przenikalność, sztywność, twardość oraz gładkość. Do przykładowych materiałów wpływających na niektóre z tych właściwości fizycznych należą konwencjonalne plastyfikatory, wypełniacze i smary. Wymieniona kompozycja polimerowa może zawierać inne konwencjonalne materiały, które wpływają na jej właściwości chemiczne, włączając w to, ale nie tylko, toksyczność i hydrofobowość.

Urządzenie 10 zawiera liczne przewodzące płyn kanały lub wgłębienia wewnątrz korpusu 80. Na fig. 4a i 4b przedstawiono korzystny system tego rodzaju kanałów, zawierający główny kanał 200 mający bliższy koniec 202, dalszy otwór 204, pierwszy boczny otwór 206, a także drugi boczny otwór 208. Kanał 200 oraz otwory 204, 206 i 208 mają w ogólności prostokątne przekroje poprzeczne. Urządzenie 10 zawiera także otwór wstrzykiwania 210 położony na orbitalnej powierzchni 84 korpusu 80 w pobliżu bliższego końca 202 głównego kanału 200. Otwór wstrzykiwania 210 wykonany jest korzystnie z nieprzepuszczalnego dla płynu materiału, który może zostać przebity przez igłę i który zamyka się ponownie sam po wyjęciu igły. Korzystnym materiałem jest kauczuk silikonowy. Ponadto otwór wstrzykiwania 210 jest korzystnie zabarwiony lub wyróżniony przez podniesione wypukłości. Pomimo, iż nie pokazano tego na fig. 3 - 4a, kanał 200 może także zawierać jeden lub większą liczbę otworów do twardówkowej powierzchni 82 urządzenia 10.

Do wprowadzenia płynu 212 zawierającego aktywny farmaceutycznie środek lub środki do kanału 200 za pośrednictwem otworu wstrzykiwania 210, zastosowana może być konwencjonalna strzykawka oraz igła. Płyn 212 może zawierać roztwór, zawiesinę, emulsję, maść, roztwór tworzący żel, żel, biodegradowalny polimer, polimer nieulegający biodegradacji, mikrocząstki lub ich kombinacje. Najkorzystniej płyn 212 stanowi zawiesina zawierająca lub nie zawierająca mikrocząstek, utworzona z biodegradowalnego polimeru. Płyn 212 zawiera jeden lub większą liczbę okulistycznie dopuszczonych aktywnych farmaceutycznie środków i może także zawierać konwencjonalne nieaktywne składniki. Korpus 80 jest korzystnie nieprzenikalny dla płynu 212.

Urządzenie 10 może być wykonane z zastosowaniem konwencjonalnych sposobów obróbki polimerów, włączając w to formowanie przez wytłaczanie, formowanie transferowe oraz formowanie kompresyjne. Korzystnie urządzenie 10 jest formowane z wykorzystaniem konwencjonalnych technik formowania wtryskowego.

Urządzenie 10 jest korzystnie chirurgicznie umieszczane bezpośrednio na zewnętrznej powierzchni twardówki 58 pod torebką Tenona 74 z wykorzystaniem prostej techniki chirurgicznej, która daje możliwość wykonania zabiegu w warunkach ambulatoryjnych. Chirurg wykonuje najpierw nacięcie w jednej z ćwiartek oka 52. Korzystnie chirurg wykonuje nacięcie w górnej skroniowej lub dolnej skroniowej ćwiartce, około 3 mm za pierścieniem 11 oka 52. Po wykonaniu tego nacięcia chirurg wykonuje tępą dyssekcję w celu oddzielenia torebki Tenona 74 od twardówki 58, tworząc przednio-tylny tunel. Po utworzeniu tego tunelu, chirurg korzysta ze szczypczyków w celu przytrzymania urządzenia 10 w pozycji, w której twardówkowa powierzchnia 82 skierowana jest ku twardówce 58, zaś dalszy

PL 204 645 B1 koniec 92 oddalony jest od chirurga. Chirurg wprowadza wtedy urządzenie 10 do tunelu ruchem generalnie okrężnym umieszczając dalszy koniec 92 w ogólności nad docelowym fragmentem siatkówki 62. Chirurg zamyka następnie nacięcie poprzez przyszycie torebki Tenona 74 i spojówki 76 do twardówki 58. Po zszyciu, chirurg umieszcza na ranie taśmę z maścią zawierającą antybiotyk. Ewentualnie chirurg może przyszyć bliższy koniec 90 urządzenia 50 do twardówki 58 w celu utrzymania urządzenia 10 w pożądanym położeniu przed zamknięciem tunelu.

W przypadku terapii ARMD oka człowieka, chirurg korzystnie wykorzystuje opisaną wyżej technikę do umieszczenia dalszego końca 92 urządzenia 13 w górnej skroniowej ćwiartce oka 52 bezpośrednio na zewnętrznej powierzchni twardówki 58, pod torebką Tenona 74 z bocznymi otworami 206 i 208 umieszczonymi bezpośrednio na plamką żółtą 72. Chirurg może umieścić boczne otwory 206 i 208 urządzenia 10 w tym miejscu poprzez przemieszczenie dalszego końca 92 urządzenia 10 w kierunku plamki żółtej 72 podążając wzdłuż ścieżki znajdującej się generalnie pomiędzy bocznym a górnym mięśniem prostym. W terapii ARMD aktywnym farmaceutycznie środkiem zawartym w płynie 212 jest korzystnie jeden z angiostatycznych sterydów ujawnionych w patentach USA nr 5 679 666 oraz 5 770 592.

W przypadku terapii ARMD oka człowieka, chirurg korzystnie wykorzystuje opisaną wyżej technikę do umieszczenia dalszego końca 92 urządzenia 10 w jednym z dwóch korzystnych miejsc znajdujących się w dolnej skroniowej ćwiartce oka 52. Jedna korzystna lokalizacja znajduje się bezpośrednio na zewnętrznej powierzchni twardówki 58 pod torebką Tenona 74 z bocznymi otworami 206 i 208 umieszczonymi w pobliżu, ale nie bezpośrednio nad plamką żółtą 72. Chirurg może umieścić boczne otwory 206 i 208 urządzenia 10 w tym miejscu poprzez przemieszczenie dalszego końca 92 urządzenia 10 pod dolnym mięśniem skośnym w kierunku generalnie równoległym do bocznego mięśnia prostego. Druga korzystna lokalizacja znajduje się bezpośrednio na zewnętrznej powierzchni twardówki 58 pod torebką Tenona 74 z bocznymi otworami 206 i 208 znajdującymi się bezpośrednio nad plamką żółtą 72 Chirurg może umieścić boczne otwory 206 i 208 urządzenia 10 w tym miejscu poprzez przemieszczenie dalszego końca 92 urządzenia 10 w kierunku plamki żółtej 72 podążając wzdłuż ścieżki znajdującej się generalnie pomiędzy bocznym mięśniem prostym a dolnym mięśniem prostym oraz poniżej dolnego mięśnia skośnego.

Po umieszczeniu urządzenia 10 w pożądanym położeniu, chirurg wykorzystuje konwencjonalną strzykawkę oraz igłę do wstrzyknięcia płynu 212 do kanału 200. Chirurg korzystnie odchyla dolną powiekę 79 w dół i prosi pacjenta, aby ten skierował wzrok ku górze, odsłaniając bliższy koniec 90 urządzenia 10. Otwór wstrzykiwania 210 może zostać uwidoczniony poniżej torebki Tenona a także każdej tkanki łącznej otaczającej urządzenie 10 dzięki jego zabarwieniu lub obecności podniesionych wypukłości. Chirurg wkłada igłę strzykawki do otworu wstrzykiwania 210, wstrzykuje płyn 212 do kanału 200, po czym wyjmuje igłę z otworu wstrzykiwania 210. Otwór wstrzykiwania 210 zamyka się automatycznie po wyjęciu igły. Płyn 212 jest wprowadzany do kanału 200 i znajduje się w styczności z twardówką 58 za pośrednictwem otworów 204, 206, 208, a także wszelkich otworów znajdujących się w twardówkowej powierzchni 82.

Urządzenie 10 może być wykorzystywane do podawania skutecznych farmaceutycznie ilości aktywnych farmaceutycznie środków do siatkówki 62 poprzez twardówkę 58 i naczyniówkę 60 przez wiele lat, zależnie od specyficznych fizykochemicznych właściwości danego rodzaju płynu 212 oraz zastosowanego aktywnego farmaceutycznie środka. Do ważnych właściwości fizykochemicznych należą hydrofobowość, rozpuszczalność, szybkość rozpuszczania, współczynnik dyfuzji, a także powinowactwo tkankowe. Urządzenie 10 może być też wykorzystywane zarówno do zlokalizowanego podawania leku głównie poniżej dalszego końca 92 urządzenia 10 albo też do podawania leku zasadniczo do całego obszaru siatkówki, zależnie od szczególnego rodzaju płynu 212 oraz jego aktywnych farmaceutycznie środków i składników. Po opróżnieniu kanału 200 z płynu 212, chirurg może ponownie napełnić kanał 200, zgodnie z tym co napisano powyżej. Pomimo, iż nie zostało to pokazane na fig. 3 - 4b, urządzenie 10 może także zawierać ostrą powierzchnię lub krawędź obecną na dalszym końcu 92, boku 86 lub boku 88 korpusu 80. W trakcie ponownego napełniania kanału 200 chirurg może przemieszczać urządzenie 10 nieco od boku do boku i/lub do tyłu, powodując przebicie przez tego rodzaju ostrą powierzchnię lub krawędź każdej tkanki łącznej, która może otoczyć urządzenie 10 po wszczepieniu. Przebicie takiej tkanki łącznej ułatwia prawidłową dystrybucję płynu 212 za pośrednictwem otworów 204, 206 i 208. Ponadto w przeciwieństwie do powtarzanych podtorebkowych zastrzyków zawierających leki, urządzenie 10 minimalizuje ryzyko przebicia gałki ocznej, sprawia, iż płyn 212

PL 204 645 B1 zawsze znajduje się pod torebką Tenona 74 na zewnętrznej powierzchni twardówki 58 a także powoduje odtwarzalny rozkład płynu 212 na pożądanej części zewnętrznej powierzchni twardówki 58.

Na fig. 5, 5a, 5b, 6a oraz 6b zilustrowano schematycznie okulistyczne urządzenie 50 do podawania leków według drugiego przykładu wykonania wynalazku. Urządzenie 50 ma podobną budowę do opisanego powyżej urządzenia 10, z kilkoma ważnymi wyjątkami. Po pierwsze korpus 80 urządzenia 50 zawiera studzienkę lub wgłębienie 102 zawierającą otwór 104 prowadzący do twardówkowej powierzchni 82 i przytrzymujący wewnętrzny rdzeń 106. Po drugie urządzenie 50 posiada korzystny system przewodzących płyn kanałów lub wgłębień 300 wewnątrz korpusu 80, który został najlepiej zilustrowany na fig. 6a i 6b.

Wewnętrzny rdzeń 106 ma korzystnie postać tabletki zawierającej jeden lub większą liczbę aktywnych farmaceutycznie środków. Ewentualnie wewnętrzny rdzeń 106 może zawierać konwencjonalny hydrożel zawierający jeden lub większą liczbę aktywnych farmaceutycznie środków. W pobliżu otworu 104 znajduje się korzystnie element ustalający 108. Element ustalający 108 chroni wewnętrzny rdzeń przed wypadnięciem ze studzienki 102. Gdy wewnętrzny rdzeń 106 ma postać cylindrycznej tabletki, element ustalający 108 ma korzystnie postać ciągłego obrzeża lub zgrubienia umieszczonego obwodowo wokół otworu 104 o średnicy nieco mniejszej niż średnica tabletki 106. Ewentualnie element ustalający 108 może zawierać jeden lub większą liczbę elementów, które rozciągają się od korpusu 80 do wnętrza otworu 104. Pomimo, iż nie pokazano tego na fig. 6a, wewnętrzny rdzeń 106 może zawierać ewentualnie zawiesinę, roztwór, proszek lub ich kombinację zawierając jeden lub większą liczbę aktywnych farmaceutycznie środków. W tym przykładzie wykonania twardówkowa powierzchnia 82 wykonana została bez otworu 104, zaś zawiesina, roztwór, proszek lub ich kombinacja dyfunduje poprzez stosunkowo cienki fragment twardówkowej powierzchni 82 poniżej wewnętrznego rdzenia 26. W jeszcze innym alternatywnym rozwiązaniu urządzenie 50 może być wykonane bez studzienki 102 lub wewnętrznego rdzenia 106, zaś w korpusie urządzenia 50 rozproszony może być aktywny farmaceutycznie środek (aktywne farmaceutycznie środki) w postaci zawiesiny, roztworu, proszku lub ich kombinacji, za wyjątkiem systemu kanałów 300. W tym przykładzie wykonania aktywny farmaceutycznie środek dyfunduje przez korpus 80 do tkanki docelowej.

Korpus 80 jest korzystnie nieprzepuszczalny dla aktywnego farmaceutycznie środka wewnętrznego rdzenia 106. Gdy korpus 80 wykonany jest z generalnie elastycznej kompozycji polimerowej, średnica studzienki 102 może być nieco mniejsza niż średnica wewnętrznego rdzenia 106. Takie cierne pasowanie mocuje wewnętrzny rdzeń 106 wewnątrz studzienki 102. W tym przykładzie wykonania korpus 80 może być, jeśli jest to pożądane, wykonany bez elementu ustalającego 108.

Kształt geometryczny oraz wymiary urządzenia 50 maksymalizują komunikację pomiędzy aktywnym farmaceutycznie środkiem wewnętrznego rdzenia 106 a tkanką leżącą pod twardówkową powierzchnią 82. Twardówkowa powierzchnia 82 korzystnie kontaktuje się fizycznie z zewnętrzną powierzchnią twardówki 58. Pomimo, iż nie pokazano tego na fig. 6a czy 6b, wewnętrzny rdzeń 106 może być tak uformowany, iż powierzchnia 106a kontaktuje się fizycznie z zewnętrzną powierzchnią twardówki 58. Twardówkowa powierzchnia 82 może znajdować się w pobliżu zewnętrznej powierzchni twardówki 58. Przykładowo urządzenie 50 może znajdować się w tkankach okołoocznych bezpośrednio nad zewnętrzną powierzchnią twardówki 58 lub też wewnątrzpłytkowo wewnątrz twardówki 58.

Wewnętrzny rdzeń 106 może zawierać jeden lub większą liczbę dopuszczalnych okulistycznych aktywnych farmaceutycznie środków, wyszczególnionych powyżej dla płynu 212. Wewnętrzny rdzeń 106 może także zawierać konwencjonalne nieaktywne rozczynniki służące do zwiększenia stabilności, rozpuszczalności, przenikalności lub innych właściwości aktywnego środka.

Jeżeli wewnętrzny rdzeń 106 ma postać tabletki, może on dodatkowo zawierać konwencjonalne rozczynniki konieczne do uformowania tabletki, takie jak na przykład wypełniacze i smary. Tego rodzaju tabletki mogą być wytworzone z wykorzystaniem konwencjonalnych sposobów wytwarzania tabletek. Aktywny farmaceutycznie środek jest korzystnie równomiernie rozłożony w całej tabletce. Poza konwencjonalnymi tabletkami wewnętrzny rdzeń 106 może zawierać specjalną tabletkę, która ulega biodegradacji z kontrolowaną szybkością, uwalniając przy tym aktywny farmaceutycznie środek. Przykładowo tego rodzaju bioerozja może następować w wyniku hydrolizy lub rozkładu enzymatycznego. Jeżeli wewnętrzny rdzeń 106 ma postać hydrożelu, hydrożel ten może ulegać bioerozji z kontrolowaną szybkością, uwalniając przy tym aktywny farmaceutycznie środek. Ewentualnie hydrożel ten może nie ulegać rozkładowi biologicznemu, ale może umożliwiać dyfuzję aktywnego farmaceutycznie środka.

System kanałów 300 zawiera korzystnie bliższą część 302, podłużną część 304 zawierającą otwór 306 na dalszym końcu 92 korpusu 80, a także podłużną część 308 zawierającą otwór 310

PL 204 645 B1 znajdujący się na dalszym końcu 92 korpusu 80. Bliższa część 302 posiada generalnie prostokątny przekrój poprzeczny. Podłużne części 304 i 308 oraz otwory 306 i 310 mają generalnie kwadratowy przekrój poprzeczny. Studzienka 102 oraz wewnętrzny rdzeń 106 umieszczone są pomiędzy podłużnymi częściami 304 i 308. Otwór wstrzykiwania 210 znajduje się na orbitalnej powierzchni 84 korpusu 80 w pobliżu bliższej części 302. Pomimo, iż nie pokazano tego na fig. 5 - 6b, system kanałów 300 może także zawierać jeden lub większą liczbę otworów do twardówkowej powierzchni 82 urządzenia

10. Do wprowadzenia płynu 212 do systemu kanałów 300 za pośrednictwem otworu wstrzykiwania 210 wykorzystywana może być konwencjonalna strzykawka z igłą.

Urządzenie 50 może być wykonane z zastosowaniem konwencjonalnych sposobów obróbki polimerów, włączając w to formowanie wtryskowe, formowanie przez wytłaczanie, formowanie transferowe oraz formowanie kompresyjne. Korzystnie urządzenie 50 formowane jest z wykorzystaniem konwencjonalnych technik formowania, zgodnie z tym co napisano powyżej w odniesieniu do urządzenia 10.

Urządzenie 50 jest korzystnie umieszczane chirurgicznie bezpośrednio na zewnętrznej powierzchni twardówki 58 pod torebką Tenona 74 z zastosowaniem prostej techniki chirurgicznej opisanej powyżej w nawiązaniu do urządzenia 10. W przypadku leczenia ARMD oka ludzkiego, chirurg stosuje opisaną wyżej technikę do umieszczenia urządzenia 50 w górnej skroniowej ćwiartce oka 52 bezpośrednio na zewnętrznej powierzchni twardówki 58 pod torebką Tenona 74 z wewnętrznym rdzeniem 106 znajdującym się bezpośrednio nad plamką żółtą 72. Chirurg może umieścić wewnętrzny rdzeń 106 urządzenia 50 w tym położeniu poprzez przemieszczenie dalszego końca 92 urządzenia 50 w kierunku plamki żółtej 72 podążając wzdłuż ścieżki znajdującej się generalnie pomiędzy bocznym i górnym mięśniem prostym. Przy leczeniu ARMD aktywny farmaceutycznie środek wewnętrznego rdzenia 106 jest korzystnie jednym z angiostatycznych sterydów ujawnionych w patentach USA nr 5 679 666 oraz 5 770 592.

W przypadku ARMD oka ludzkiego chirurg wykorzystuje korzystnie opisaną powyżej technikę do umieszczenia wewnętrznego rdzenia 106 urządzenia 50 w jednej z dwóch korzystnych lokalizacji w dolnej skroniowej ćwiartce oka 52. Jedna korzystna lokalizacja znajduje się bezpośrednio na zewnętrznej powierzchni twardówki 58, pod torebką Tenona 74 z wewnętrznym rdzeniem 106 umieszczonym w pobliżu plamki żółtej 72, ale nie bezpośrednio nad nią. Chirurg może umieścić wewnętrzny rdzeń 106 urządzenia 50 w tym miejscu poprzez przemieszczenie dalszego końca 92 urządzenia 50 pod dolny mięsień skośny w kierunku generalnie równoległym do bocznego mięśnia prostego. Druga korzystna lokalizacja znajduje się bezpośrednio na zewnętrznej powierzchni twardówki 58 pod torebką Tenona 74 z wewnętrznym rdzeniem 106 urządzenia 50 znajdującym się bezpośrednio nad plamką żółtą 72. Chirurg może umieścić wewnętrzny rdzeń 106 urządzenia 50 w tym miejscu poprzez przemieszczenie dalszego końca 92 urządzenia 50 w kierunku plamki żółtej 72 podążając wzdłuż ścieżki znajdującej się zasadniczo pomiędzy bocznym i dolnym mięśniem prostym a pod dolnym mięśniem skośnym.

Fizyczny kształt korpusu 80 urządzenia 50, włączając w to geometrię twardówkowej powierzchni 82, studzienkę 102, otwór 104 oraz element ustalający 108, ułatwia jednokierunkowe podawanie farmaceutycznie skutecznych ilości aktywnego farmaceutycznie środka z wewnętrznego rdzenia 106 do siatkówki 62 poprzez twardówkę 58 oraz naczyniówkę 60. W szczególności nieobecność warstwy polimeru lub membrany pomiędzy wewnętrznym rdzeniem 106 a twardówką 58 znacznie zwiększa i upraszcza podawanie aktywnego środka do siatkówki 62.

Po umieszczeniu urządzenia 50 w pożądanym miejscu, chirurg wykorzystuje konwencjonalną strzykawkę z igłą do wstrzyknięcia płynu 212 do systemu kanałów 300, zgodnie z tym co napisano powyżej w odniesieniu do urządzenia 10. Płyn 212 usuwany jest poprzez bliższą część 302 oraz podłużne części 304 i 308 i znajduje się w łączności z twardówką 58 za pośrednictwem otworów 306, 310 oraz wszelkich otworów do twardówkowej powierzchni 82.

Urządzenie 50 może być wykorzystywane do podawania skutecznych farmaceutycznie ilości aktywnych farmaceutycznie środków do siatkówki 62 poprzez twardówkę 58 i naczyniówkę 60 przez wiele lat, zależnie od specyficznych fizykochemicznych właściwości danego rodzaju płynu 212, danego rodzaju wewnętrznego rdzenia 106 oraz zastosowanych aktywnych farmaceutycznie środków. Do ważnych właściwości fizykochemicznych należą hydrofobowość, rozpuszczalność, szybkość rozpuszczania, współczynnik dyfuzji, a także powinowactwo tkankowe. Urządzenie 50 może być wykorzystywane zarówno do zlokalizowanego podawania leku głównie poniżej dalszego końca 92 urządzenia 10 albo też do podawania leku zasadniczo do całego obszaru siatkówki, zależnie od szczególnego rodzaju płynu 212, wewnętrznego rdzenia 106 oraz aktywnych farmaceutycznie środków i składników.

PL 204 645 B1

Po opróżnieniu wewnętrznego rdzenia 106 z płynu 212, chirurg może, jeśli jest to pożądane, z łatwością usunąć urządzenie 50. Wykonany wstępnie tunel ułatwia dokonanie wymiany starego urządzenia 50 na nowe urządzenie 50. Gdy kanał 200 nie zawiera już więcej płynu 212, chirurg może dokonać ponownego napełnienia kanału 200, zgodnie z tym co napisano powyżej.

Płyn 212 oraz wewnętrzny rdzeń 106 mogą zawierać taki sam bądź też inne aktywne farmaceutycznie środki. Urządzenie 50 jest szczególnie przydatne do prowadzenia kombinowanej terapii lekowej, w którym to wypadku płyn 212 oraz wewnętrzny rdzeń 106 zawierają różne aktywne farmaceutycznie środki. Przykładowo płyn 212 może zawierać aktywny farmaceutycznie środek (aktywne farmaceutycznie środki), który jest najłatwiejszy lub najlepiej nadaje się do wykonania w postaci stałej lub półstałej. Ponadto, nie ograniczając się do żadnej szczególnej teorii uważa się, iż płyn 212 może najlepiej służyć do podawania leku do zasadniczo całej siatkówki, zaś wewnętrzny rdzeń 106 może się najlepiej nadawać do zlokalizowanego podawania leku głównie do obszaru leżącego poniżej wewnętrznego rdzenia 106.

Na fig. 7a i 7b przedstawiono drugi korzystny system przewodzących płyn kanałów lub wgłębień 350 znajdujących się wewnątrz korpusu 80 urządzenia 50. System kanałów 350 zawiera korzystnie bliższą część 352, podłużną część 354 zawierającą otwór 356 znajdujący się na boku 86 korpusu 80, podłużną część 358 zawierającą otwór 360 znajdujący się na boku 88 korpusu 80, a także dalszą część 362 zawierającą otwór 364 znajdujący się na dalszym końcu 92 korpusu 80. Bliższa część 352 i dalsza część 362 mają generalnie prostokątny przekrój poprzeczny, zaś podłużne części 354 i 358 mają generalnie przekrój poprzeczny kwadratowy. Otwór 364 ma generalnie prostokątny przekrój poprzeczny, zaś otwory 356 i 360 mają korzystnie kwadratowe przekroje poprzeczne. Studzienka 102 oraz wewnętrzny rdzeń 106 otoczone są przez system kanałów 350. Otwór wstrzykiwania 210 znajduje się na orbitalnej powierzchni 84 korpusu 80 w pobliżu bliższej części 352. Pomimo, iż nie pokazano tego na fig. 7a -b, system kanałów 350 może także zawierać jeden lub większą liczbę otworów do twardówkowej powierzchni 82 urządzenia 50. Do wstrzyknięcia płynu 212 do systemu kanałów 300 za pośrednictwem otworu wstrzykiwania 210 zastosowana może zostać konwencjonalna strzykawka z igłą. Urządzenie z systemem kanałów 350 jest zbudowane, wszczepiane do oka a także działa zasadniczo w taki sam sposób, jak opisano powyżej w odniesieniu do urządzenia 50 zawierającego system kanałów 300.

Na fig. 8a i 8b przedstawiono trzeci korzystny przykład wykonania systemu przewodzących płyn kanałów lub wgłębień 400 znajdujących się wewnątrz korpusu 80 urządzenia 50. System kanałów 400 jest identyczny z systemem kanałów 350 z fig. 7a i 7b za wyjątkiem tego, że podłużna część 354 posiada dodatkowy otwór 366 znajdujący się na boku 86 korpusu 80, zaś podłużna część 358 posiada dodatkowy otwór 368 znajdujący się na boku 88 korpusu 80. Otwory 356, 366, 360 oraz 368 otaczają korzystnie studzienkę 102 oraz wewnętrzny rdzeń 106. Pomimo, iż nie pokazano tego na fig. 8a - b, podłużne części 354 i 358 mogą być, jeśli jest to pożądane, uformowane z więcej niż dwoma tego rodzaju otworami. Pomimo, iż nie pokazano tego na fig. 8a - b, system kanałów 400 może także zawierać jeden lub większą liczbę otworów do twardówkowej powierzchni 82 urządzenia 50. Urządzenie 50 zawierające system kanałów 400 jest zbudowane, wszczepiane do oka a także działa zasadniczo w taki sam sposób jak opisano powyżej w odniesieniu do urządzenia 50 zawierającego system kanałów 300.

Na fig. 9a i 9b przedstawiono czwarty korzystny system przewodzących płyn kanałów lub wgłębień 450 znajdujący się wewnątrz korpusu 80 urządzenia 50. System kanałów 450 jest identyczny z głównym kanałem 200 znajdującym się wewnątrz korpusu 80 urządzenia 10 z fig. 3 - 4a za wyjątkiem tego, że studzienka 102 uformowana jest wewnątrz głównego kanału 200 pomiędzy pierwszym bocznym otworem 206 a drugim bocznym otworem 208. Pomimo, iż nie pokazano tego na fig. 9a - b, system kanałów 450 może także zawierać jeden lub większą liczbę otworów do twardówkowej powierzchni 82 urządzenia 50. Urządzenie 50 zawierające system kanałów 450 jest zbudowane, wszczepiane do oka a także działa zasadniczo w taki sam sposób jak opisano powyżej w odniesieniu do urządzenia 50 zawierającego system kanałów 300.

Na fig. 10a i 10b przedstawiono piąty korzystny system przewodzących płyn kanałów lub wgłębień 500 znajdujący się wewnątrz korpusu 83 urządzenia 50. System kanałów 500 jest identyczny z systemem kanałów 300 z fig. 6a i 6b za wyjątkiem tego, że podłużna część 304 posiada otwór 502 znajdujący się na boku 85 korpusu 80, zaś podłużna część 308 otwór 504 znajdujący się na boku 88 korpusu 80. Pomimo, iż nie pokazano tego na fig. 10a - b, system kanałów 500 może także zawierać jeden lub większą liczbę otworów do twardówkowej powierzchni 82 urządzenia 50. Urządzenie 50 zawierające system kanałów 500 jest zbudowane, wszczepiane do oka a także działa zasadniczo

PL 204 645 B1 w taki sam sposób jak opisano powyżej w odniesieniu do urządzenia 50 zawierającego system kanałów 300.

Na podstawie powyższego opisu można zauważyć, iż wynalazek dostarcza udoskonalone urządzenia służące do bezpiecznego, skutecznego, kontrolowanego podawania do oka rozmaitych aktywnych farmaceutycznie środków. Urządzenia według wynalazku są szczególnie przydatne do zlokalizowanego i/lub ogólnosiatkówkowego podawania aktywnych farmaceutycznie środków do tylnego segmentu oka w celu zwalczania takich chorób jak na przykład ARMD, CNV, retinopatie, zapalenie siatkówki, zapalenia błony naczyniowej, obrzęk plamki żółtej oraz jaskra. Urządzenia według wynalazku są także szczególnie przydatne do prowadzenia kombinowanej terapii lekowej.

Chirurgiczny zabieg wszczepiania tych urządzeń jest bezpieczny, prosty i szybki do przeprowadzenia, a także może być wykonywany w warunkach ambulatoryjnych. Urządzenia te są łatwe i niezbyt kosztowne do wytworzenia. Ponadto ze względu na ich zdolność do podawania różnego rodzaju aktywnych farmaceutycznie środków, mogą być one przydatne w badaniach klinicznych do podawania różnych środków, które stwarzają specyficzne warunki fizyczne w organizmie pacjenta lub zwierzęcia.

Systemy przewodzących płyn kanałów według wynalazku mogą zostać wykorzystane w okulistycznych urządzeniach do podawania leków mających generalnie kształt litery F, kształt litery C lub też kształt litery L, jak ujawniono w patencie USA nr 6 416 777. W innym przykładzie studzienka 102 oraz wewnętrzny rdzeń 106 mogą mieć generalnie trójwymiarowy kształt owalny, kwadratowy lub innego wieloboku. W jeszcze innym przykładzie zastosować można inne niż opisano powyżej przekroje poprzeczne i rozmieszczenie przewodzących płyn kanałów oraz ich odpowiednich otworów.

Claims (11)

1. Okulistyczne urządzenie do podawania leków, przeznaczone do podłączania do igły strzykawki dostarczającej lek w postaci płynu zawierającego środek aktywny farmaceutycznie, zawierające korpus z orbitalną powierzchnią, na której znajduje się otwór wstrzykiwania, przeznaczony do szczelnego połączenia z igłą strzykawki, znamienne tym, że korpus (80) ma zakrzywioną twardówkową powierzchnię (82) o promieniu krzywizny odpowiadającym promieniowi zakrzywienia oka, zaś z otworem wstrzykiwania (210) korpusu (80) jest połączony wewnętrzny kanał (200) prowadzący płyn, przy czym ten kanał (200) jest zakończony z drugiej strony otworem (204) doprowadzającym płyn do zewnętrznej powierzchni twardówki.

2. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że zewnętrzna część (92, 86, 88) korpusu (80) zawiera ostro zakończoną powierzchnię.

3. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że kanał (200) jest zakończony licznymi otworami (204, 206, 208), doprowadzającymi płyn do zewnętrznej powierzchni twardówki.

4. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że korpus (80) zawiera liczne kanały (200) prowadzące płyn.

5. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że do twardówkowej powierzchni (82) korpusu (80) otwiera się otwór (104) studzienki (102), w której jest umieszczony wewnętrzny rdzeń (106) zawierający drugi aktywny farmaceutycznie środek.

6. Urządzenie według zastrz. 5, znamienne tym, że drugi aktywny farmaceutycznie środek jest identyczny z aktywnym farmaceutycznie środkiem pochodzącym ze strzykawki.

7. Urządzenie według zastrz. 5, znamienne tym, że drugi aktywny farmaceutycznie środek jest odmienny od aktywnego farmaceutycznie środka pochodzącego ze strzykawki.

8. Urządzenie według zastrz. 7, znamienne tym, że drugi aktywny farmaceutycznie środek ma postać ciała stałego lub półstałego w przypadku, gdy aktywny farmaceutycznie środek pochodzący ze strzykawki ma postać płynu.

9. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że wewnątrz korpusu (80) ale na zewnątrz kanału (200) prowadzącego płyn jest umieszczony drugi aktywny farmaceutycznie środek, który dyfunduje poprzez korpus (80).

10. Urządzenie według zastrz. 9, znamienne tym, że drugi aktywny farmaceutycznie środek jest identyczny z aktywnym farmaceutycznie środkiem pochodzącym ze strzykawki.

11. Urządzenie według zastrz. 9, znamienne tym, że drugi aktywny farmaceutycznie środek jest odmienny od aktywnego farmaceutycznie środka pochodzącego ze strzykawki.