PL206126B1 - Preparat z maleinianem tymololu do bezpośredniego stosowania pozajelitowego oraz sposób jego otrzymywania - Google Patents

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest preparat z maleinianem tymololu do stosowania pozajelitowego (użytku parenteralnego) bezpośrednio po przygotowaniu oraz sposób otrzymywania tego preparatu.

Znane są w stanie techniki rozpuszczalne tabletki podjęzykowe z maleinianem tymololu obniżające ciśnienie śródgałkowe u pacjentów z jaskrą. Tabletki składają się z maleinianu tymololu w ilości 0,2 - 0,5 części wagowych, glukozy w ilości 6,0 - 9,0 części wagowych, laktozy 32,5 - 48,5 części wagowych i monostearynianu glicerolu w ilości 1,0 - 2,5 laktozy 32,5 - 48,5 części wagowych [Czarnecki W., Toczołowski J., Dąbrowski Ł.: UPRP P-334329 z dnia 07.07.1999. AM Lublin]. Ponadto znane są również preparaty handlowe stosowane nie tylko w leczeniu jaskry, ale i nadciśnienia tętniczego, jak krople oczne i tabletki połykane [Parfitt K.: Mertindale. The complete drug reference. Ed. 32. Pharmaceutical Press. Taunton, Massachusetts, USA, 1999].

Dogodniejszą formą leku jest postać złożona z nośnika jakim jest naturalny, otrzymany z krwi ludzkiej erytrocyt oraz substancji leczniczej, która znajduje się na powierzchni, bądź wewnątrz nośnika. Nośniki erytrocytarne jako nośniki substancji leczniczych są coraz częściej przedmiotem badań naukowców na całym świecie.

Leki na nośnikach erytrocytarnych są podawane ludziom i zwierzętom różnymi drogami. Znany jest sposób podawania insuliny zamkniętej w cieniach erytrocytów doustnie [Al Achi, A., Greenwood, R.: Drug Dev. Ind. Pharm. 24: 67-72; 1998.; Al Achi, A., Greenwood, R.: Res. Commun. Chem. Pathol. Pharmacol. 82: 297-306; 1993] oraz drogą iniekcji domięśniowej [Yoshikawa, M., Iida, N., Aoshima, S., Ishida, A.T., Yangibashi, N.: Jpn. Kokai Tokkyo Koho JP 01 83,026: 1989]. Stosuje się również drogę iniekcji lub wlewu dożylnego np. dla fosforanu prymachiny [Talwar, N., Jain, N.: J. Controlled Release 20: 133-141; 1992], L-asparaginazy [Kravtzoff, R., Ropars, C., Laguerre, M., Muh, J.P., Chassaigne, M.: J. Pharm. Pharmacol. 42: 473-476; 1990; Kravtzoff, R., Desbois, I., Lamagnere J.P., Muh, J.P., Valat, C., Chassaigne, M., Colombat, P., Ropars, C.: Eur. J. Clin. Pharmacol. 49: 465-470; 1996], doksorubicyny [Al Achi, A., Boroujerdi, M.: Drug Dev. Ind. Pharm. 16: 2199-2219; 1990], czy erytropoetyny [Garin, M.I., Lopez, R.M., Luque,J.: Cytokine 9: 66-71; 1997]. Stosowano także iniekcję dootrzewnową imidokarbu [DeLoach, J., Wagner, G., Corrier, D.: J. Controlled Release 9, 224-243. 1989; Wagner, G., Corrier, D., DeLoach, J.: J. Controlled Release 8: 79-83; 1988] oraz podawanie donosowe chlorowodorku propranololu [Vyas, S., Talwar, N., Karajgi J., Jain, N.: J. Controlled Release 23: 231-237; 1993].

Oprócz wyżej wymienionych leków w erytrocytach zamykano także: halotan [Greene, N.M., Webb, S.R.: Anesthesiology 31: 548-552; 1969], ibuprofen [Vyas, S.P., Jain, S.K.: J. Microencapsul. 11: 19-29; 1994], salbutamolu siarczan [Bhaskaran, S., Dhir, S.: Indian J. Pharm. Sci. 57: 240-242; 1995], gentamycyny siarczan [Eichler, H.G., Gasic, S., Bauer, K., Korn, A., Bacher, S.: Clin. Pharmacol. Ther. 40: 300-303; 1986], heparyny sól sodową [Eichler, H.G, Schneider, W., Raberger, G., Bacher, S., Pabinger, I.: Res. Exp. Med. (Beri) 186: 407-412; 1986], tryptofan [Franco, R., Weiner, M.: 4(931), 276. 1990. US Patent], bleomycyny siarczan [Lynd, W.E., Sartiano, G.P., Ghaffar, A.: Am. J. Hematol. 91: 249-259; 1980], metotreksat [Flynn, G., McHale, L., McHale, A.P.: Cancer Lett. 82: 225-229; 1994] czy cyjanokobalaminę [Mangal, P.C., Kaur, A.: Indian J. Biochem. Biophys. 28: 219221; 1991].

Nieoczekiwanie okazało się, w wyniku przeprowadzenia szeregu badań, że substancja aktywna w postaci maleinianu tymololu nadaje się do zastosowania na nośniku naturalnym z krwi ludzkiej.

Istnieje wiele metod wprowadzania leków do nośników erytrocytarnych, które opierają się na różnych mechanizmach transportu. Są to: odbalastowanie hipotoniczne z napełnianiem erytrocytów roztworami izotonicznymi [Rossi, L., Serafini, S., Cenerini, L., Picardi, F., Bigi, L., Panzani, I., Magnani, M.: Biotechnol. Appl. Biochem. 33: 85-89; 2001], odbalastowanie hipotoniczne z napełnianiem roztworami izotonicznymi i uszczelnianiem termicznym erytrocytów [Petrikovics, I., Cannon, E.P., McGuinn, W.D., Pei, L., Pu, L., Way, J.L., Chen, A.: Adv. Biosci. (Oxford) 92: 125-129; 1994], dializa hipoosmotyczna z napełnianiem erytrocytów roztworami izotonicznymi [Sanz, S., Lizano, C., Luque, J., Pinilla, M.: Life Sci. 65: 2781-2789; 1999], elektroporacja [Lizano. C., Perez, M.T., Pinilla, M.: Life Sci. 68: 2001-2016; 2001], czy hemoliza hipotoniczna i zamykanie leków w opróżnionych erytrocytach [NoelHocquet, S., Jabbouri, S., Lazar, S., Maunier J.C., Guillaumet, G., Ropars, C.: Adv. Exp. Med. Biol. 326: 215-221; 1992].

PL 206 126 B1

Przedmiotem wynalazku jest maleinian tymololu na mikrocząsteczkowym nośniku erytrocytarnym przeznaczony do stosowania pozajelitowego (użytku parenteralnego), bezpośrednio po przygotowaniu oraz sposób otrzymywania tego preparatu.

Preparat z maleinianem tymololu według wynalazku stanowi świeżą masę erytrocytarną zawieszoną w roztworze izotonicznym, zawierającą maleinian tymololu w ilości od 0,0025 - 0,0035 części wagowych przypadających na 0,1 części wagowych suchej masy preparatu.

Korzystnie, gdy świeża masa erytrocytarną zawieszona jest w roztworze wodnym chlorku sodu 0,9% (w/v).

Przedmiotem wynalazku jest również sposób otrzymywania preparatu z maleinianem tymololu do bezpośredniego stosowania pozajelitowego.

Sposób według wynalazku polegający na wprowadzeniu substancji aktywnej do nośnika erytrocytarnego, charakteryzuje się tym, że przygotowaną masę erytrocytarną najpierw miesza się z roztworem hipertonicznym korzystnie roztworem glukozy o stężeniu 15,0% - 25,0%, korzystnie 20% (w/v) w ilości 200 - 700 części objętościowych, korzystnie 500 części objętościowych, następnie po oddzieleniu masę erytrocytarną ponownie przemywa się roztworem glukozy o stężeniu 5,0% - 7,0%, korzystnie gdy 6,0% (w/v), w ilości 250 - 750 części objętościowych, korzystnie gdy 500 części objętościowych, po czym po ponownym oddzieleniu uzyskaną masę erytrocytarną w ilości 100 - 300 części objętościowych, korzystnie 200 części objętościowych zalewa się izotonicznym roztworem w ilości 100 300 części objętościowych, korzystnie gdy 200 części objętościowych, zawierającym maleinian tymololu w ilości 10 części wagowych, przy czym roztwór izotoniczny otrzymuje się przez rozpuszczenie dwóch tabletek w jałowej wodzie do wstrzykiwań w ilości 100 - 300 części objętościowych, korzystnie gdy w ilości 200 części objętościowych, po czym mieszaninę reagentów chłodzi się w temperaturze około + 4°C przez około 1,5 h, a następnie mieszaninę odwirowuje się, ciecz dekantuje, zaś masę erytrocytarną oczyszcza od nadmiaru leku przez wymieszanie z roztworem glukozy o stężeniu 5,0% 7,0%, korzystnie gdy 6,0% (w/v) w ilości 100 - 300 części objętościowych, korzystnie gdy 200 części objętościowych, odwirowanie i odlanie cieczy.

Korzystnie, gdy otrzymaną masę erytrocytarną po oczyszczeniu zawiesza się w 0,9% (w/v) jałowym roztworze chlorku sodu (sól fizjologiczna).

Sposób według wynalazku dzięki zastosowaniu nośnika erytrocytarnego pozwala na równomierne i przedłużone uwalnianie się substancji aktywnej z preparatu w krwiobiegu. Nośnik w postaci masy erytrocytarnej jest biozgodny z organizmem i chroni substancję aktywną przed nadmiernym rozkładem w procesie metabolicznym podczas przejścia przez wątrobę. Dzięki temu zwiększa się biodostępność substancji aktywnej, poprawia skuteczność terapeutyczna przy zmniejszonych skutkach niepożądanych działania leku. Ponadto dobór odczynników oczyszczających - hipertonicznych, korzystnie glukozy 20% (w/v), a następnie 6% (w/v), pozwala na uniknięcie hemolizy krwinek.

P r z y k ł a d. Sposób postępowania według wynalazku składał się z dwóch etapów. W pierwszym etapie przygotowano masę erytrocytarną w następujący sposób. Świeżo pobraną od pacjenta krew żylną w ilości 5 ml - (do probówki z wersenianem sodu) odwirowano z szybkością 4000 obr./minutę w czasie 10 minut. Osocze dekantowano znad osadu masy erytrocytarnej, mieszano z 5,0 ml 20,0% (w/v) roztworu glukozy przez 1 minutę i niezwłocznie odwirowano. Ciecz znad osadu dekantowano, masę erytrocytarną ponownie przemywano 5,0 ml 6,0% (w/v) roztworu glukozy, po czym odwirowano osad i dekantowano ciecz. W tych warunkach otrzymano 2 ml wilgotnej masy erytrocytarnej. Następnie prowadzono drugi etap polegający na sorpcji maleinianu tymololu na erytrocytach, w którym przygotowaną porcję wilgotnej masy erytrocytarnej o objętości 2,0 ml zalewano 2,0 ml porcją izotonicznego roztworu zawierającego 100,0 mg maleinianu tymololu otrzymanego przez rozpuszczenie dwóch tabletek w jałowej wodzie do wstrzykiwań do 2,0 ml (każda tabletka zawierała: maleinian tymololu 50,0 mg, sorbitol 52,0 mg, mannitol 52,0 mg, PVP 40 000 4,8 mg). Probówkę wirową z mieszaniną reagentów zamknięto kołpaczkiem polietylenowym i umieszczono w chłodziarce w temp. +4°C na okres 1,5 h. Po tym czasie mieszaninę odwirowano, ciecz dekantowano, a masę erytrocytarną oczyszczono od nadmiaru leku przez 2-krotne wymieszanie z 2,0 ml porcjami 6,0% roztworu glukozy, odwirowanie i odlanie cieczy. Preparat przed podaniem zawieszono w 2,0 ml jałowego 0,9% (w/v) roztworu chlorku sodu (sól fizjologiczna).

Ilość maleinianu tymololu w jednej krwince preparatu wynosiła 1,51-10^-7 μg/jeden erytrocyt. W całym preparacie znajduje się 20156,0 μg maleinianu tymololu, czyli 30,05 μg/mg (w 1 mg suchej masy preparatu). KD czyli stała szybkości uwalniania wynosi 1,9935-h¹.

Claims (4)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Preparat z maleinianem tymololu do bezpośredniego stosowania pozajelitowego, znamienny tym, że stanowi świeżą masę erytrocytarną zawieszoną w roztworze izotonicznym, zawierającą maleinian tymololu w ilości od 0,0025 - 0,0035 części wagowych przypadających na 0,1 części wagowych suchej masy preparatu.
2. 2. Preparat według zastrzeżenia 1, znamienny tym, że świeża masa erytrocytarna zawieszona jest w roztworze chlorku sodu 0,9% (w/v).
3. 3. Sposób otrzymywania preparatu z maleinianem tymololu do bezpośredniego stosowania pozajelitowego polegający na wprowadzeniu substancji aktywnej do nośnika erytrocytarnego, znamienny tym, że masę erytrocytarną najpierw miesza się z roztworem hipertonicznym korzystnie roztworem glukozy o stężeniu 15,0% - 25,0%, korzystnie 20% (w/v) w ilości 200 - 700 części objętościowych, korzystnie 500 części objętościowych, następnie po oddzieleniu masę erytrocytarną ponownie przemywa się roztworem glukozy o stężeniu 5,0% - 7,0%, korzystnie gdy 6,0% (w/v), w ilości 250 - 750 części objętościowych, korzystnie gdy 500 części objętościowych, po czym po ponownym oddzieleniu uzyskaną masę erytrocytarną w ilości 100 - 300 części objętościowych, korzystnie 200 części objętościowych zalewa się izotonicznym roztworem w ilości 100 części objętościowych - 300 części objętościowych, korzystnie gdy 200 części objętościowych, zawierającym maleinian tymololu w ilości 10 części wagowych otrzymanym przez rozpuszczenie dwóch tabletek w jałowej wodzie do wstrzykiwań w ilości 100 - 300 części objętościowych, korzystnie gdy do 200 części objętościowych, po czym mieszaninę reagentów chłodzi się w temperaturze około +4°C przez około 1,5 h, a następnie mieszaninę odwirowuje się, ciecz dekantuje, zaś masę erytrocytarną oczyszcza od nadmiaru leku przez wymieszanie z roztworem glukozy o stężeniu 5,0% - 7,0%, korzystnie gdy 6,0% (w/v) w ilości 100 - 300 części objętościowych, korzystnie gdy 200 części objętościowych, odwirowanie i odlanie cieczy.
4. 4. Sposób według zastrz. 2, znamienny tym, że otrzymaną masę erytrocytarną po oczyszczeniu zawiesza się w 0,9% (w/v) jałowym roztworze chlorku sodu.