PL207518B1 - Sposób montażu wytwornicy pary i wytwornica pary zmontowana tym sposobem - Google Patents

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest sposób montażu wytwornicy pary i wytwornica pary zmontowana tym sposobem.

Wytwornice pary o dużej wydajności stanowią materiałochłonne wielkowymiarowe budowle, przy wznoszeniu których były proponowane i stosowane różnorodne sposoby postępowania. Przykładowo, według opisu JP 04257602 A zaproponowano sposób montażu wytwornicy pary, w którym, dla poprawienia efektywności i bezpieczeństwa przy montażu ścian rurowych, dźwigary poprzeczne przewidziane na szkielecie konstrukcyjnym kotła przedłużone są w kierunku na zewnątrz aby można było tu zawiesić podnoszone platformy. Poza tym wspomniany opis ujawnia jednoczesny montaż bandaży, przegród i ścian rurowych na różnych wysokościach, i podnoszenie ich do pozycji montażowej, skoro tylko moduły zostaną zmontowane.

Poza tym z opisu DE 690 00 992 T2 znany jest sposób montażu wytwornicy pary, w którym najpierw wznosi się konstrukcję szkieletową kotła i zewnętrzną część pokrycia tej konstrukcji. Następnie na spodzie kotła montuje się główny dźwigar, jak również pozostałe dźwigary późniejszego pokrycia konstrukcji szkieletowej kotła, tworzących kratownicę. Dźwigary główne tej kratownicy są ułożone przy tym wewnątrz dalszego układu obiegu kotła. Tak skonstruowany ruszt nośny jest teraz podnoszony sukcesywnie, przy czym kocioł wraz z jego wbudowanymi elementami, takimi jak ściana rurowa i bandaże są podciągane stopniowo w kierunku do góry.

W przypadku tego sposobu montaż u, moż na rozpocząć montaż kotł a w chwili, gdy konstrukcja szkieletowa kotła już została ustawiona.

Z opisu patentowego US 3751783 znana jest konstrukcja innej wytwornicy pary, wykonanej ze ścian rurowych kotła. Zewnętrzna konstrukcja szkieletowa kotła podtrzymuje jego elementy składowe, montowane po zmontowaniu ściany kotła na jego spodzie i dalej podciągane krok po kroku do góry i tam ostatecznie montowane.

Według tego sposobu postępowania w zakresie montażu, montaż poszczególnych elementów składowych może rozpocząć się wtedy, gdy konstrukcja szkieletowa i ściana kotła są już wykonane na gotowo. Poza tym z opisu DE 100 14 758 A1 znany jest sposób montażu wytwornicy pary, w którym prawie na gotowo wykonana konstrukcja szkieletowa kotła, górne ściany kotła i jego elementy składowe wznoszone są jednocześnie. Górne ściany kotła podnosi się do góry za pomocą dźwigu poprzez jeszcze otwarte pokrycie konstrukcji szkieletowej kotła i wstawia od góry do konstrukcji szkieletowej kotła. Podczas przeprowadzania tych operacji, na spodzie kotła montuje się wewnętrzną część pokrycia konstrukcji szkieletowej i po stopniowym jej podnoszeniu mogą być montowane elementy składowe wytwornicy. Elementy te wciąga się następnie do góry za pomocą wciągarki linowej poprzez ukształtowaną już na gotowo w tym czasie górną część ściany kotła, po czym wewnętrzną część pokrycia konstrukcji szkieletowej łączy się z jej częścią zewnętrzną.

Przy wykorzystaniu tego sposobu postępowania można osiągnąć znaczne przyspieszenie budowy wytwornicy, a tym samym skrócić czas jej wznoszenia. Jednak zewnętrzne części pokrycia konstrukcji szkieletowej muszą być odsunięte daleko na zewnątrz od konstrukcji wytwornicy, aby można było wstawić od góry ściany rurowe. Ściągi, za pomocą których ściany rurowe zawieszone są na głównych dźwigarach pokrycia konstrukcji szkieletowej osadza się następnie na konsolach głównego dźwigara. Zależnie od wielkości kotła, zwiększona w ten sposób ilość koniecznych wyrobów ze stali dochodzi do 200 - 350 ton.

Przedmiotem wynalazku jest sposób montażu wytwornicy pary, składającej się co najmniej z konstrukcji szkieletowej kotł a, wyposaż onej w pokrycie i cią gu gazowego ograniczonego ś cianami rurowymi, wokół którego rozmieszczone są bandaże i w którym usytuowane są elementy obiegu parowego kotła.

Istota wynalazku polega na tym, że sposób postępowania obejmuje kolejne etapy, przy czym najpierw wznosi się fundamenty, po czym rozpoczyna się budowę konstrukcji szkieletowej kotła na fundamentach. W następnym etapie montuje się powiązane bandażami moduły ścian rurowych, przez to, że łączy się wzajemnie moduły bandaży i jednostki ścian rurowych, które następnie wstawia się do konstrukcji szkieletowej kotła, będącej w trakcie budowy i tymczasowo umieszcza się je w niej w pozycji zabudowy. Potem montuje się i rozmieszcza dźwigary pokrycia konstrukcji szkieletowej kotła na spodzie kotła, a następnie montuje się dźwigary główne, które należą do pokrycia konstrukcji szkieletowej kotła i rozmieszcza na konstrukcji szkieletowej kotła. Po wyrównaniu i zmontowaniu ścian rurowych stopniowo podnosi się dźwigary za pomocą linowych jednostek podnośnikowych i montuje

PL 207 518 B1 elementy obiegu parowego kotła, zawieszając je pod dźwigarami. Następnie podnosi się wstępnie zmontowane elementy obiegu parowego kotła, do wysokości ich wbudowania, na której usytuowane są dźwigary na wysokości montażowej z dźwigarami głównymi i ostatecznie łączy się dźwigary z dźwigarami głównymi i przyłącza się elementy obiegu parowego kotła.

Korzystnie, powiązane bandażami moduły ścian rurowych montuje się przy konstrukcji szkieletowej kotła w pozycji leżącej lub stojącej, przy czym zajmują one całą szerokość ciągu gazowego.

Moduły te, przy ich pionowych krawędziach, zaopatrzone są w co najmniej jeden uchwyt, za pomocą którego podpiera się je na poziomo usytuowanych rozporach konstrukcji szkieletowej kotła.

Dźwigary główne należące do pokrycia konstrukcji szkieletowej kotła, które montuje się i rozmieszcza na konstrukcji szkieletowej kotła, ustawia się pionowo, w jednej linii ze ścianami rurowymi.

Dźwigary te w widoku z góry tworzą prostokątną ramę, otaczającą otwór, który jest mniejszy niż szerokość w świetle ciągu gazowego.

Dźwigary pokrycia konstrukcji szkieletowej kotła, podczas ich montażu i rozmieszczania na spodzie kotła, układa się w pewnych odstępach, obok siebie, bez ich łączenia między sobą i łączy linami linowych jednostek podnośnikowych.

Według sposobu, zgodnego z wynalazkiem, wyrównuje się i montuje ściany rurowe, a jednocześnie stopniowo podnosi się dźwigary pokrycia konstrukcji szkieletowej kotła za pomocą linowych jednostek podnośnikowych, i montuje elementy obiegu parowego kotła, zawieszając je pod tymi dźwigarami.

Korzystnie, podpory należące do konstrukcji szkieletowej kotła wznosi się z betonu metodą deskowania ślizgowego.

Przedmiotem wynalazku jest również wytwornica pary, składająca się co najmniej z konstrukcji szkieletowej kotła, wyposażonej w pokrycie i ciągu gazowego ograniczonego ścianami rurowymi, wokół którego rozmieszczone są bandaże i w którym usytuowane są elementy obiegu parowego kotła.

Wznoszona stopniowo wytwornica pary zawiera fundamenty i konstrukcję szkieletową kotła wzniesioną na fundamentach oraz powiązane bandażami moduły ścian rurowych, zmontowane przez to, że wzajemnie moduły bandaży połączone są z jednostkami ścian rurowych. Moduły wstawione są do konstrukcji szkieletowej kotła, będącej w trakcie budowy i tymczasowo umieszczone w niej w pozycji zabudowy. Dźwigary pokrycia konstrukcji szkieletowej kotła są zmontowane i usytuowane na spodzie kotła, a dźwigary główne, które należą do pokrycia konstrukcji szkieletowej kotła zmontowane i rozmieszczone są na konstrukcji szkieletowej kotła. Ściany rurowe wytwornicy są wyrównane i zmontowane, a dźwigary pokrycia konstrukcji szkieletowej kotła podniesione są stopniowo za pomocą linowych jednostek podnośnikowych. Elementy obiegu parowego kotła, zmontowane są poprzez zawieszenie pod dźwigarami pokrycia konstrukcji szkieletowej kotła i podniesione są do wysokości ich wbudowania, na której usytuowane są dźwigary pokrycia konstrukcji szkieletowej kotła na wysokości montażowej z dźwigarami głównymi. Dźwigary pokrycia konstrukcji szkieletowej kotła połączone są z dźwigarami głównymi, przy czym przyłączone są również elementy obiegu parowego kotła.

Korzystnie, ściana rurowa wytwornicy wykonana jest z powiązanych bandażami modułów ścian rurowych.

Dźwigary główne pokrycia konstrukcji szkieletowej kotła usytuowane są pionowo w jednej linii ponad ścianami rurowymi, zakotwionymi w dźwigarach głównych za pomocą ściągów, przy czym ściągi te usytuowane są wewnątrz dźwigarów głównych.

W rozwiązaniu według wynalazku, konstrukcja szkieletowa posiada podpory z betonu i stalowe rozpory.

Jak to wynika z powyższego opisu, zgodnie ze sposobem postępowania według wynalazku, powiązane bandażem moduły ścian rurowych tworzy się podczas trwania procesu budowy konstrukcji szkieletowej kotła i wstawia się je do tej konstrukcji. Powiązany bandażem moduł ścian rurowych stanowi jednostkę utworzoną z bandaży i elementów ściany rurowej. Jednostkę tę umieszcza się prawie dokładnie w określonej pozycji, w której jest ona później również ostatecznie montowana. Rozwiązanie, w którym powiązane bandażem moduły ścian rurowych wstawia się już podczas procesu budowy konstrukcji szkieletowej kotła, ułatwia przede wszystkim prace montażowe, ponieważ elementy należące do ściany kotła nie muszą być za każdym razem podnoszone poprzez górny otwór wykonanej na gotowo konstrukcji szkieletowej kotła. Może ona osiągnąć wysokość między 100 i 180 m. Teraz wystarczy podnieść powiązane bandażem moduły ścian rurowych ponad zewnętrzną, górną krawędzią konstrukcji szkieletowej kotła, znajdującej się w trakcie budowy, to znaczy elementy nie muszą być podnoszone tak wysoko i opuszczane, jak przy montażu poprzez pokrycie konstrukcji szkieletowej kotła. Dalsza zaleta

PL 207 518 B1 zaproponowanego rozwiązania, która wynika ze sposobu według wynalazku, dotyczy rozmieszczenia dźwigarów głównych pokrycia konstrukcji szkieletowej kotła. Osadzane są one najpierw na konstrukcji szkieletowej kotła, po tym jak już wszystkie powiązane bandażem moduły ścian rurowych zostaną wstawione i umieszczone prowizorycznie na przewidzianym miejscu zabudowy. Dźwigary główne mogą być teraz umieszczone w takiej pozycji, w której są usytuowane prostopadle do i ponad ścianami rurowymi. Korzystnie, ściany rurowe pozycjonowane są w środku dźwigara lub odwrotnie, dźwigar jest pozycjonowany w środku ściany rurowej. W tym przypadku można usunąć konsole konieczne do zawieszania ściągów ścian rurowych lub tym podobnych urządzeń. Ma to kolejną zaletę, polegającą na tym, że główne dźwigary zewnętrznego pokrycia konstrukcji szkieletowej kotła mogą być wykorzystane do mocowania dźwigarów wewnętrznego pokrycia konstrukcji szkieletowej kotła, tak, że nie wymaga ono stosowania własnych dźwigarów głównych. Dźwigary wewnętrznego pokrycia konstrukcji szkieletowej kotła mogą być zatem zamocowane bezpośrednio na dźwigarach głównych zewnętrznego pokrycia konstrukcji szkieletowej kotła po podniesieniu wzdłuż wykonanego na gotowo ciągu gazowego kotła. W porównaniu do rozwiązań, w których wewnętrzne pokrycie konstrukcji szkieletowej kotła posiada własne dźwigary główne, występuje tu oszczędność zużycia stali wynosząca około 200 do 300 ton.

Przy wznoszeniu wytwornicy pary, konieczne jest z reguły wykorzystanie wielkiego dźwigu. Przedstawiony tu sposób montażu pozwala na skrócenie czasu przestoju w pracy tego dźwigu. Powiązane bandażami moduły ścian rurowych wstawia się do konstrukcji szkieletowej kotła, już podczas jej wznoszenia, podnosząc je z dołu do góry za pomocą dźwigu. Z tego powodu, dźwig jest zbędny, od czasu, gdy dźwigary główne pokrycia konstrukcji szkieletowej kotła są osadzone na tej konstrukcji. Daje to ogromne oszczędności nakładów finansowych.

Montaż pionowego orurowania już nie następuje przy tym na bardzo wysokim poziomie, w konstrukcji szkieletowej kotła, lecz najpierw przy podłożu, poprzez zmontowanie pojedynczych części ściany rurowej z elementami prefabrykowanymi do postaci modułów ścian rurowych powiązanych bandażami. Dzięki przeprowadzaniu montażu na podłożu zmniejsza się znacznie zależność całego procesu od warunków atmosferycznych, tak, że przeprowadzenie całego cyklu budowy jest mniej podatne na zakłócenia zewnętrzne, zwłaszcza warunki pogodowe.

Na zakończenie należy podkreślić, że montaż pionowego orurowania kotła pozwala na skrócenie czasu budowy, co ma również korzystny wpływ na koszty całego przedsięwzięcia.

Zgodnie z jedną z możliwości realizacji sposobu według wynalazku, cała konstrukcja szkieletowa kotła składa się ze stalowych dźwigarów i podpór. W przypadku innej, możliwej wersji rozwiązania według wynalazku, traktowanej jako wersja korzystna, przynajmniej pionowo usytuowane podpory wykonane są z betonu. Podpory te, korzystnie mogą być wznoszone według sposobu deskowania ślizgowego. Podpory te, (pylony) betonuje się do wysokości 90 m, po czym wciąga się pierwszą rozporę i pionowe wiązania wykonane ze stali. Zasadniczo, wstawianie modułów ścian rurowych powiązanych bandażami do powstającej konstrukcji szkieletowej kotła może już nastąpić do tego momentu, gdy jest ono realizowane również przy sposobie budowy wykorzystującym przeważającą ilość stali. Jednak zalecane jest korzystne rozwiązanie, w którym najpierw wznosi się na gotowo konstrukcję szkieletową kotła, wyposażoną w podpory, względnie pylony, aż do najwyższego piętra, a następnie, za pomocą dźwigu wstawia się moduły ścian rurowych powiązane bandażami od góry do konstrukcji szkieletowej kotła, po czym osadza się dźwigary główne pokrycia konstrukcji szkieletowej kotła na tej konstrukcji. Do tego momentu dźwig jest zbędny, a w międzyczasie, montowane na gotowo, na nieznacznej wysokości ponad spodem kotła, elementy obiegu parowego mogą być podnoszone przy wykorzystaniu wciągarek linowych.

Przedmiot wynalazku przedstawiony jest w przykładach wykonania na rysunku, na którym fig. 1 do 5 przedstawia schematycznie, w widoku perspektywicznym różne fazy budowy wytwornicy pary od zbudowania konstrukcji szkieletowej kotła do wzniesienia ścian kotła, fig. 2 - schematycznie, wycinek przekroju wzdłużnego konstrukcji szkieletowej kotła i ściany kotła i fig. 7 do 9 - schematycznie, w widoku perspektywicznym, dalszy postęp prac przy wznoszeniu i podnoszeniu elementów składowych.

Na fig. 1 przedstawiono wytwornicę pary 1 znajdującej się w trakcie budowy, wraz z jej konstrukcją szkieletową 2. Konstrukcja ta jest wznoszona za pomocą dźwigu 3 na fundamentach 4, 5, 6, 7, na których ustawione są stalowe podpory 8, 9, 11, 12, z których każda składa się ze stojących jedna na drugiej jednostek 8a, 8b, 9a, 9b i tak dalej. Podpory 8 do 12 połączone są wzajemnie za pomocą poziomo usytuowanej rozpory.

PL 207 518 B1

Na fig. 1 przedstawiono proces wstawiania rozpory 14 za pomocą dźwigu 3. Na rozporze 14 mocowane są pionowe wiązania 15, 16, które zapewniają sztywność na skręcanie konstrukcji szkieletowej kotła.

W pierwszym przykładzie wykonania wynalazku cała konstrukcja szkieletowa kotła wykonana jest ze stali. Zarówno podpory 8, 9, 11, 12, jak i rozpora 14 i pionowe wiązania 15, 16 wykonane są z profili stalowych. Jednak możliwe jest również rozwiązanie, w którym konstrukcja szkieletowa kotła stanowi strukturę wznoszoną w sposób mieszany, przykładowo podpory 8, 9, 11, 12 wykonane są z betonu, a rozpory 14, i wiązania 15, 16 - ze stali. Poza tym podpory 8, 9, 11, 12 mogą mieć postać pylonów lub wież budowanych metodą betonowego deskowania ślizgowego, w których kształtowane są szyby przeznaczone dla schodów. Przyłączenie rozpór 14 następuje później, przykładowo za pomocą kotew naciągowych, które mocują je poprzez ściany pylonów.

Równocześnie z rozpoczęciem budowy konstrukcji szkieletowej kotła 2 lub później, po rozpoczęciu budowy na spodzie kotła, to znaczy na dnie znajdującym się między fundamentami 4, 5, 6, 7 układa się, względnie wznosi dźwigary 17, 18, 19, 20, 21, 22 usytuowane równolegle do siebie i w pewnych odstępach, które następnie tworzą część później wykonywanego na gotowo pokrycia konstrukcji szkieletowej kotła. Dźwigary 17 - 21 nie są połączone między sobą. Zatem nie tworzą one sztywnej kratownicy, w każdym razie nie w tym stanie budowy.

W innym miejscu, korzystnie bezpośrednio obok konstrukcji szkieletowej kotła w trakcie budowy, najpóźniej, gdy osiągnie ona pewną wysokość montuje się moduły rurowe 23, 24, 25, 26, połączone bandażami, (patrz również fig. 2), w pozycji stojącej lub leżącej, z których każdy tworzy część powstającej ściany kotłowej. Jak to wynika z fig. 1, do każdego modułu rurowego połączonego bandażami przynależą bandaże 27, 28, utworzone przez poziomo usytuowane dźwigary poprzeczne, połączone między sobą za pomocą prętów. Poza tym montuje się wstępnie prefabrykowane elementy kolektora zbiorczego 29. Do każdego modułu ściany rurowej 23, 24 połączonego bandażami, przynależy poza tym wiele elementów ściany rurowej, połączonych z bandażami 27, 28, które pokrywają w sposób szczelny powierzchnię ściany kotła zajmowaną przez każdy moduł ścian rurowych 23, 24, połączony bandażami, aż do szczelin montażowych. Tworzą one ścianę rurową 30. Na modułach ścian rurowych 23, 24, 25, 26, połączonych bandażami przewidziano zastosowanie nie przedstawionych na rysunku podpór pośrednich lub dźwigarów, które korzystnie w stanie zmontowanym na gotowo (moduł 24) usytuowane są przy krawędziach pionowych.

Wznoszenie wytwornicy pary przebiega odtąd w dalszym ciągu zgodnie ze sposobem budowy przedstawionym na fig. 1, podczas gdy w częściowo wzniesionej konstrukcji szkieletowej 2 kotła, według fig. 2, za pomocą dźwigu 3, osadza się od góry, istniejące już, powiązane bandażami, moduły ścian rurowych 23 do 26. Jak to wynika z rysunku, każdy, powiązany bandażami, moduł ścian rurowych 23 do 26 obejmuje przy tym całą szerokość ciągu gazowego tak, że cztery powiązane bandażami moduły ścian rurowych (ściana przednia, tylna, i ściany boczne) 23 do 26 tworzą pełny, pierścieniowy wycinek ściany kotła. Powiązane bandażami moduły ścian rurowych 23 do 26 nakłada się następnie na każdą sąsiednią rozporę, przy wykorzystaniu nie przedstawionych tu nakładek, poziomo odstających od pionowych krawędzi modułów, i w tym stanie mocuje się w przewidzianej pozycji. Jak to zostało również przedstawione na fig. 2, powiązane bandażami moduły ścian rurowych muszą być jedynie podniesione do poziomu sięgającego ponad sąsiednią rozporę, przy czym zawsze spód kotła pozostaje wolny i pozostaje do wykorzystania przy wyżej opisanym montażu dźwigarów 17 do 22. Alternatywnie, powiązane bandażami moduły ścian rurowych mogą być zmontowane jednak również na spodzie kotła i w przypadku, kiedy jest to wymagane, (ponieważ montaż możliwy jest również w pozycji stojącej) mogą być postawione, i osadzone za pomocą dźwigu na ich miejscu zabudowy.

Fig. 3 przedstawia dalszy etap budowy, zgodnie z którym, podobnie, jak to opisano w przypadku fig. 1 i 2, przeprowadza się dalsze postępowanie. Po wbudowaniu powiązanych bandażami modułów ścian rurowych 23 do 26 wznosi się kolejne cztery powiązane bandażami moduły ścian rurowych 31, 32, 33, 34 i za pomocą dźwigu 3 osadza w dalej zbudowanej w międzyczasie konstrukcji szkieletowej 2 kotła. Powiązane bandażami moduły ścian rurowych 31 do 34 mocuje na nowo w rozporach.

Podczas wznoszenia konstrukcji szkieletowej 2 kotła i podczas tymczasowej zabudowy powiązanych bandażami modułów ścian rurowych 23 do 26, jak również 31 do 34, można rozpocząć montaż głównych dźwigarów 36, 37, 38 w innym miejscu zabudowy 35, zwłaszcza obok konstrukcji szkieletowej 2 kotła, z których to dźwigarów powinno powstać pokrycie 41 konstrukcji szkieletowej 2 kotła. Jeżeli dźwigary główne 36 do 39 są wykonane na gotowo, a konstrukcja szkieletowa 2 kotła, poprzez wbudowanie ostatniej rozpory jest w miarę możliwości przygotowana, dźwigary główne 36 do 39, jak

PL 207 518 B1 to przedstawiono na fig. 4, osadza się powyżej ścian kotłowych na konstrukcji szkieletowej kotła. Usytuowane są one na planie prostokąta, przy czym dźwigary główne 36, 37, 38, 39 usytuowane są poziomo ponad każdą ze ścian kotłowych, znajdujących się pod nimi, a przy tym w kierunku pionowym zbiegają się w jednej linii z każdą z tych ścian. Jest to przedstawione zwłaszcza na fig. 6, na przykładzie dźwigara 36. Ściana rurowa składająca się z powiązanych bandażami modułów ściany rurowej 31, przynależna do tego dźwigara jest usytuowana centralnie pod dźwigarem 36. Ściągi 42 służące do połączenia zaznaczone zostały za pomocą linii kreskowo-punktowej. Fig. 6 ujawnia poza tym konsole 43 i kolektory zbiorcze 44 zamocowane na ścianie rurowej, które należą do zabudowy wstępnej. Poza tym na fig. 6 przedstawiono rozwiązanie, w którym występuje pewien odstęp między dźwigarem głównym 36 i następną, sąsiednią rozporą 45 i znajdującą się pod nią rozporą 46.

Jak to przedstawiono na fig. 5, po wykonaniu zewnętrznego pokrycia 41 konstrukcji szkieletowej kotła, utworzonego z dźwigarów głównych 36 do 39 na dźwigarach głównych 36 do 39 montuje się linowe jednostki podnośnikowe 47, wyposażone w splątane liny. Jednostki te stanowią hydrauliczne układy podnośnikowe, które nazywane są również prasami hydraulicznymi. Każdemu dźwigarowi 17 do 22, usytuowanemu na spodzie kotła przyporządkowane są dwie liny splątane i dwie przynależne linowe jednostki podnośnikowe, wyposażone w splątane liny. Teraz prace można przeprowadzić na dwa sposoby. Z jednej strony górny ciąg gazowy może być wykonany na gotowo, podczas gdy powiązane bandażem moduły ścian rurowych 23 do 26, jak również 31 do 34 przyspawane są jeden pod drugim. Przy tym rury pionowe modułów ścian rurowych, usytuowane pionowo jedna nad drugą i od strony czołowej stykające się ze sobą, połączone są ze sobą za pomocą spoiny. Istniejące w konstrukcji szczeliny pionowe zamyka się ewentualnie za pomocą spawania. Podczas trwania tych prac, za pomocą linowych jednostek podnośnikowych 47, podnosi się dźwigary 17 do 22 na taką wysokość, że elementy 48 obiegu parowego kotła mogą być pod nimi przeniesione i zamocowane na nich przez podwieszenie. Początek tego procesu jest przedstawiony na fig. 5. Do elementów 48 obiegu parowego kotła można zaliczyć powierzchnie grzewcze, takie jak przegrzewacz pary, przegrzewacz międzystopniowy podgrzewacz wody i tak dalej. Powierzchnie te utworzone są z wiązek rurowych, zamocowanych za pomocą odpowiednich zawiesi na dźwigarach 17 do 22.

Fig. 7 przedstawia wstępny montaż, w stanie zaawansowanym, elementów 48 obiegu parowego kotła. Bezpośrednio pod dźwigarami 17 do 22, które w międzyczasie zostały podniesione stosunkowo wysoko, zawieszona jest ściana rurowa 49, która będzie tworzyć górne zamknięcie ciągu gazowego. Pod tą ścianą usytuowaną zasadniczo poziomo, zawieszone są elementy 48, które w międzyczasie zostały skompletowane. Poprzez uruchomienie linowych jednostek podnośnikowych 47 teraz podciąga się te elementy w ciągu gazowym, według fig. 8, w kierunku do góry. Fig. 9, przedstawiająca częściowy wycinek wytwornicy pary 1 w trakcie budowy, ujawnia przy tym, zwłaszcza w jaki sposób dźwigary 21 do 22 są podnoszone równocześnie w kierunku do góry, w ciągu gazowym. Po podniesieniu ich aż do wysokości, na której usytuowane jest pokrycie 41 konstrukcji szkieletowej kotła, łączy się je z dźwigarami głównymi 37, 38. Po przełożeniu ściągów podtrzymujących ściany kotłowe przez przestrzenie wewnętrzne dźwigarów głównych 37, 38 posiadają one na skierowanych do siebie płaskich bokach, płaskie powierzchnie, na których mogą być zamocowane. Jeśli to zostanie zrealizowane, pozostaje jeszcze do zrealizowania połączenie ściany rurowej 49 ze ścianami kotła, po czym górna część ciągu gazowego jest montowana na gotowo. Teraz dolna część ciągu gazowego może być kształtowana na gotowo, podczas gdy tu, prostopadle, lub korzystnie skośnie orurowane ściany rurowe od dołu przykłada się do wiszących ścian kotła i łączy z nimi.

Przy wznoszeniu wytwornicy pary 1, już podczas wznoszenia konstrukcji szkieletowej 2 kotła, moduły bandaży wraz z jednostkami ścian rurowych łączy się tworząc modułów ścian rurowych powiązanych bandażami i w konstrukcji szkieletowej kotła umieszcza się prowizorycznie kondygnację za kondygnacją.

Następnie, tworzy się zewnętrzną część pokrycia konstrukcji szkieletowej, której dźwigary układa się w jednej linii ze ścianami rurowymi modułów ścian rurowych powiązanych bandażami. Następnie następuje montaż ściany kotła poprzez wyrównanie i zespawanie z góry na dół pojedynczych modułów ścian rurowych. Jednocześnie, na dnie kotła montuje się elementy obiegu parowego kotła i podnosi to poziomu zabudowy.

Montaż wstępny modułów ścian rurowych powiązanych bandażami czyni zbędnym wstawianie bandaży lub ścian rurowych od góry poprzez pokrycie konstrukcji szkieletowej kotła. Z tego powodu wystarczy wykonanie mniejszego niż zwykle otworu w konstrukcji szkieletowej. Dzięki temu pokrycie

PL 207 518 B1 konstrukcji szkieletowej kotła nie wymaga stosowania własnego dźwigara łownego, co prowadzi do znacznej oszczędności zużycia konstrukcji stalowych.

Claims (14)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Sposób montażu wytwornicy pary, składającej się co najmniej z konstrukcji szkieletowej kotła, wyposażonej w pokrycie i ciągu gazowego ograniczonego ścianami rurowymi, wokół którego rozmieszczone są bandaże i w którym usytuowane są elementy obiegu parowego kotła, znamienny tym, że obejmuje kolejne etapy postępowania, przy czym najpierw wznosi się fundamenty (4, 5, 6, 7) po czym rozpoczyna się budowę konstrukcji szkieletowej (2) kotła na fundamentach (4, 5, 6, 7), przy czym w następnym etapie montuje się powiązane bandażami moduły ścian rurowych (23, 24, 25, 26), przez to, że łączy się wzajemnie moduły bandaży (27, 28) i jednostki ścian rurowych, a następnie wstawia się moduły ścian rurowych (23, 24, 25, 26) powiązane bandażami do konstrukcji szkieletowej (27) kotła, będącej w trakcie budowy i tymczasowo umieszcza się je w niej w pozycji zabudowy, a potem montuje się i rozmieszcza dźwigary (17, 18, 19, 20, 21, 22) pokrycia (41) konstrukcji szkieletowej kotła na spodzie kotła, po czym montuje się dźwigary główne (36, 37, 38), które należą do pokrycia (41) konstrukcji szkieletowej kotła i rozmieszcza na konstrukcji szkieletowej (2) kotła, a następnie wyrównuje się i montuje ściany rurowe (30), i stopniowo podnosi się dźwigary (17, 18, 19, 20, 21, 22) za pomocą linowych jednostek podnośnikowych (47) i montuje elementy (48) obiegu parowego kotła, zawieszając je pod dźwigarami (17, 18, 19, 20, 21,22) a następnie podnosi się wstępnie zmontowane elementy (48) obiegu parowego kotła, do wysokości ich wbudowania, na której usytuowane są dźwigary (17, 18, 19, 20, 21, 22) na wysokości montażowej z dźwigarami głównymi (36, 37, 38, 39) ostatecznie łączy się dźwigary (17, 18, 19, 20, 21, 22) z dźwigarami głównymi (36, 37, 38, 39) i przyłącza się elementy (48) obiegu parowego kotła.
2. 2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że powiązane bandażami moduły ścian rurowych (23, 24, 25, 26) montuje się przy konstrukcji szkieletowej 2 kotła w pozycji leżącej lub stojącej.
3. 3. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że powiązane bandażami moduły ścian rurowych (23, 24, 25, 26), zajmują całą szerokość ciągu gazowego.
4. 4. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że powiązane bandażami moduły ścian rurowych (23, 24, 25, 26), przy ich pionowych krawędziach, zaopatrzone są w co najmniej jeden uchwyt, za pomocą którego podpiera się je na poziomo usytuowanych rozporach konstrukcji szkieletowej (2) kotła.
5. 5. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że dźwigary główne (36, 37, 38, 39) należące do pokrycia (41) konstrukcji szkieletowej kotła które montuje się i rozmieszcza na konstrukcji szkieletowej (2) kotła, ustawia się pionowo, w jednej linii ze ścianami rurowymi (30).
6. 6. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że dźwigary główne w widoku z góry tworzą prostokątną ramę, otaczającą otwór, który jest mniejszy niż szerokość w świetle ciągu gazowego.
7. 7. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że dźwigary (17, 18, 19, 20, 21, 22) pokrycia (41) konstrukcji szkieletowej kotła, podczas ich montażu i rozmieszczania na spodzie kotła, układa się w pewnych odstępach, obok siebie, bez ich łączenia między sobą i łączy linami linowych jednostek podnośnikowych (47).
8. 8. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że wyrównuje się i montuje ściany rurowe (30), a jednocześnie stopniowo podnosi się dźwigary (17,18,19, 20, 21,22) za pomocą linowych jednostek podnośnikowych (47) i montuje elementy (48) obiegu parowego kotła, zawieszając je pod dźwigarami (17, 18, 19, 20, 21, 22).
9. 9. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że podpory (8, 9, 11, 12) należące do konstrukcji szkieletowej (2) kotła wznosi się z betonu metodą deskowania ślizgowego.
10. 10. Wytwornica pary składająca się, co najmniej z konstrukcji szkieletowej kotła, wyposażonej w pokrycie i ciągu gazowego ograniczonego ścianami rurowymi, wokół którego rozmieszczone są bandaże i w którym usytuowane są elementy obiegu parowego kotła, znamienna tym, że wznoszona stopniowo wytwornica pary zawiera fundamenty (4, 5, 6, 7) i konstrukcję szkieletową (2) kotła wzniesioną na fundamentach (4, 5, 6, 7) oraz powiązane bandażami moduły ścian rurowych (23, 24, 25, 26), zmontowane przez to, że wzajemnie moduły bandaży (27, 28) połączone są z jednostkami ścian rurowych, a moduły ścian rurowych (23, 24, 25, 26) powiązane bandażami wstawione są do konstrukcji szkieletowej (2) kotła, będącej w trakcie budowy i tymczasowo umieszczone w niej w pozycji zabudo8

    PL 207 518 B1 wy, przy czym dźwigary (17, 18, 19, 20, 21, 22) pokrycia (41) konstrukcji szkieletowej kotła są zmontowane i usytuowane na spodzie kotła, a dźwigary główne (36, 37, 38, 39), które należą do pokrycia (41) konstrukcji szkieletowej kotła zmontowane i rozmieszczone są na konstrukcji szkieletowej (2) kotła, przy czym ściany rurowe (30) są wyrównane i zmontowane, a dźwigary (17, 18, 19, 20, 21, 22) podniesione są stopniowo za pomocą linowych jednostek podnośnikowych (47), natomiast elementy (48) obiegu parowego kotła, zmontowane są poprzez zawieszenie pod dźwigarami (17, 18, 19, 20, 21, 22) a wstępnie zmontowane elementy (48) obiegu parowego kotła, podniesione są do wysokości ich wbudowania, na której usytuowane są dźwigary (17, 18, 19, 20, 21, 22) na wysokości montażowej z dźwigarami głównymi (36, 37, 38, 39) i dźwigary (17, 18, 19, 20, 21, 22) połączone są z dźwigarami głównymi (36, 37, 38, 39) przy czym przyłączone są również elementy (48) obiegu parowego kotła.
11. 11. Wytwornica według zastrz. 10, znamienna tym, że ściana rurowa wykonana jest z powiązanych bandażami modułów ścian rurowych (23, 24, 25, 26).
12. 12. Wytwornica według zastrz. 10, znamienna tym, że dźwigary główne (36, 37, 38, 39) pokrycia (41) konstrukcji szkieletowej kotła usytuowane są pionowo w jednej linii ponad ścianami rurowymi.
13. 13. Wytwornica według zastrz. 12, znamienna tym, że ściany rurowe (30) zakotwione są na dźwigarach głównych (36, 37, 28, 39) za pomocą ściągów (42), przy czym ściągi (42) usytuowane są wewnątrz dźwigarów głównych (36, 37, 38, 39).
14. 14. Wytwornica według zastrz. 12, znamienna tym, że konstrukcja szkieletowa posiada podpory (8, 9, 11, 12) z betonu i stalowe rozpory (14).